ผู้กลืนกินกาลเวลา [6934-5p]

Es gab einen Mann, der sehr durstig war. Er ging, um Wasser zu trinken. Da er sehr durstig war, suchte und suchte, aber fand nichts. Es gab kein Wasser, das er schöpfen konnte. Dann fand er eine Wasserquelle. Oh, er war sehr froh. Er schaute hinein, und es gab tatsächlich Wasser, aber es war sehr tief. Was sollte er tun? Kein Seil, kein Eimer zum Schöpfen, nichts davon hatte er. Er versuchte, hinunterzukommen, hinunterzukommen. Und nachdem er hinuntergekommen war, hatte er Angst, nicht wieder hinaufkommen zu können. Durstig war er durstig. Dieser Mann, was sollte er tun? Er freute sich, als er hörte: Der Name ist Sathani-Wittu, das Herz von Seng, dem Land der Thai. Er hört die Dharma-Programme, die von den Mönchen kommen, und hört jeden Tag Dharma-Vorträge. An jedem Tag bringt der Mönch Geschichten mit, die unterschiedliche Themen haben, sei es über die Praxis der Meditation, über die verschiedenen Themen, die alle behandelt werden, und bringt sie in das tägliche Leben ein, oder spricht über die verschiedenen Dharma-Themen. Manchmal kann man sie in den Vorträgen hören. An jedem Sonntag aber erzählt er Geschichten, Geschichten, die in den Dharma-Texten enthalten sind. Manchmal sind es Jātaka-Geschichten, manchmal sind es Dhamma-Geschichten. Diese Geschichten in den Vorträgen bedeuten nicht einfach "Geschichten". Das wäre ungenau. Aber "Geschichten" in den Dharma-Texten, in diesem Wort, das hier verwendet wird, bedeutet: etwas, das vorher kam, etwas, das vorher als Ursache kam, etwas, das vorher als Bedingung kam. Das ist, was die Jātaka-Geschichten sind. Geschichten aus dem Vergangenen, in denen der Erhabene als König oder als Mensch oder als Gott geboren war, oder in früheren Jātaka-Zeiten, was auch immer. Das wird Jātaka genannt. Oder wenn eine solche Geschichte eine bestimmte Person betrifft, eine Person in der gegenwärtigen Jātaka-Zeit, oder wenn es eine besondere Begebenheit gibt, dann wird es Dhamma-Geschichte genannt. Und der Teil, der die Geschichte ist, ist der Teil, der den Zuhörern vorgestellt wird. Er leitet von den Dharma-Themen ab, die der Erhabene in seinen Lehren klar und deutlich dargelegt hat. Er vergleicht die gleichen und die verschiedenen Teile, bringt Vergleiche und Analogien vor, spricht über Fälle, die man anwenden kann, und dann bringt es Nutzen für sich selbst und für andere. Das ist das Beste, was es gibt. Alle Themen der Meditation, die in den Lehren dargelegt sind, sind nicht dasselbe. Diese hier sind gewöhnliche Worte, gewöhnliche Prosa. Aber wenn die Worte nicht ausreichen, gibt es nur wenige, die in Versen verfasst sind, mit einem klaren Muster. Eines ist ein Gedicht. Sie nennen es "versifizierte Prosa". Jetzt, da es Buchstaben gibt, die verfasst sind, und Geschichten, die wunderbar und faszinierend sind, konzentrieren sich die Menschen zu sehr auf diese Geschichten. Deshalb muss der Erhabene immer wieder betonen, dass man nicht vom Thema abkommen soll. Wenn man vom Thema abkommt, verliert man Zeit und geht auf einen abwegigen Weg, nicht auf den Weg, der die richtigen Bedingungen hat. Man transportiert sich nicht wie die Beispiele, die der Erhabene erzählt hat. Er ist es müde geworden, zu praktizieren, hinzukommen, wenn es Zeit ist. Nicht, um ein Gelehrter zu sein, nicht, um ein Kritiker zu sein. Denn diese Worte entstehen nicht nur aus dem bloßen Denken und Analysieren. Sie werden Frucht tragen und zum Erfolg führen. Man soll nicht den falschen Schwerpunkt setzen. Es gibt also ein Beispiel, das man sich merken soll. Denn die Geschichte eines Menschen, der sich selbst falsch einschätzt, der denkt: "Oh, ich habe all dieses Wissen und all diese Lerninhalte auswendig gelernt. Es ist gut, ich bin begabt, ich bin klug. Ich habe alles durchdrungen. Ich bin besser oder gleich gut wie die anderen." Das ist nicht der Fall. Das ist Selbsttäuschung. Es gab einen König, und es gab einen anderen König. In jener Zeit befand sich der Erhabene in Ukkāṭṭha, im Königreich Suppakavana. Der Titel, der gegeben wurde, lautet: Mūlapāyāsa-Sutta. Es ist eine Jātaka-Geschichte, die man sich merken soll. Der Name lautet: Mūlapāyāsa-Jātaka. Es war eine Zeit, in der es 500 Mönche gab. Und bevor sie hierherkamen, lebten diese Mönche in den Häusern der Laien, in der Welt. Schon als Kinder lernten sie das Wissen der Brahmanen, das Wissen der Dharma-Texte, die Pīṭakas, die Pīṭakas der Brahmanen. Sie lernten alles, beendeten alles. Dieser hier kam also in die Lehre des Erhabenen, oder? Ja, er lernte die Lehren des Erhabenen, wo auch immer. Er lernte die Pāḷi-Texte, er lernte die Dharma-Texte. Diese Dharma-Texte, wie man sie hier hört, wenn man von den Sammelwerken spricht, existierten bereits in der Zeit des Erhabenen. Aber sie waren nicht in der klaren Form wie in der Gegenwart, wo sie als Bücher in drei Pīṭakas klar abgegrenzt sind. In der früheren Zeit gab es keine schriftlichen Lehren in Buchform wie in der Gegenwart. Das ist sicher, weil es damals keine Schrift gab, anders als jetzt. Es gab mündliche Überlieferung. Aber bei der mündlichen Überlieferung gibt es viele Unterschiede in den Linien. Ob es nun die Khuddaka-Nikāya sind, die Aṅguttara-Nikāya, das sind Formen, die bereits zu Lebzeiten des Erhabenen zusammengestellt wurden. Ein Beispiel, das wir sehen können, ist in den Sammelwerken der Nikāya, wo die Ältesten die Formen zusammengestellt haben, als Beispiel. Nämlich: Texte mit demselben Thema oder derselben Anzahl wurden zusammengefasst. Dies sind die Ein-Texte, dies sind die Zwei-Texte, die Drei-Texte, bis zu den Zehn-Texten, die Zehn-Texte wurden zusammengefasst. Die Zusammenstellung begann bereits, bevor der Erhabene in den Parinibbāna einging. "Sammelwerk" bedeutet, dass man zusammenkommt, um gemeinsam zu verstehen, dass diese Lehre so gesprochen und rezitiert wird, so und so. Und dann wurde sie später aufgezeichnet und zusammengestellt. Die Zusammenstellung geschah bereits, als der Erhabene noch lebte. Der Erhabene sprach Worte. Oh, ihr, ihr sollt sie aufzeichnen, ihr sollt sie auf der anderen Seite aufbewahren. Und dann hat man es gut aufgeschrieben. Wenn man es nicht mehr weiß, schreibt man es auf, was auch immer. Wenn man nicht aufschreiben kann, kann man es auch nicht festhalten. Jetzt, da wir die Arahanten haben, ist es ausreichend, um heute aufzuschreiben. Wir verwenden die Worte des Buddha, um sie zu wiederholen, damit ein gemeinsames Verständnis entsteht. Die verschiedenen Kenntnisse der Bhikkhus, sehr umfangreich, wurden in den Suttas niedergelegt. Vollständig in allen Formeln, in allen Themen, in allen Kategorien, in allen Bereichen. Alles wurde erinnert. Ja, wunderbar, wie schön. Mutter, der Buddha, die Bhikkhus, die Bhikkhunīs, Mutter, der Buddha, was immer in den Suttas steht, das ist ihre Erkenntnis. Diese Erkenntnis haben wir alle erinnert. Wir haben dieselbe Erkenntnis. Man denkt: Ja, wir haben dieselbe Erkenntnis. Dann sind wir doch gleich. Wodurch könnten wir uns unterscheiden? Wir sind gleich. Was der Buddha erkannt hat, das erkennen wir auch. Was wir erkennen, das erkennt der Buddha auch. Der Buddha ist ein Erleuchteter, und wir sind ebenfalls Erleuchtete. Wunderbar. Höre gut zu. Dies hier, so zu denken, ist nicht richtig. Es muss mit der richtigen Methode sein. Nach dem Tod gibt es keinen Buddha. Es muss direkt sein, beträchtlich. Das ist nicht einfach. Die Kraft, die in der Antwort liegt, muss mit dem Verständnis aller Menschen verbunden sein. Es ist ein Versprechen, ein Wert. Das ist die Idee, die so entstanden ist. Und in der Zeit, bevor es die Schule des Buddha gab, kam es von dieser Art des Denkens. In jener Zeit, als diese Art des Denkens aufkam, war man in Sukkothavana, in der Stadt Ukkathathana. Der Buddha lehrte daher das Sutta, das Mūla-bhāvanā-Sutta genannt wird. Höre zu. Wenn es neue Erkenntnis gibt, dann ist es das Mūla-bhāvanā-Sutta, das als neue Erkenntnis gelehrt und in Ukkathathana dargelegt wurde. Das ist es. Die Bhikkhus, die sich selbst verstehen, haben dieselbe Erkenntnis und dieselbe Kraft wie der Buddha. Aber die Weisheit des Buddha, höre zu, ist so tief, dass man nicht sagen kann, wie tief sie ist. Sie ist sehr tief. Man kann nicht genau sagen, wie tief sie hier ist, hier ist. Bis zum Ende wird sie immer noch tiefer. Oh, die Weisheit ist so groß. Es wurde einmal verglichen: Was der Buddha an Erkenntnis und Verständnis hat und was er offenbaren kann, ist ungefähr so viel wie die Blätter auf einem großen Baum. Der große Baum ist ein Baum, der viele Blätter hat. Die Blätter hängen zusammen, berühren einander, oder es gibt große Blätter und kleine Blätter. Die Blätter des großen Baumes sind von Anfang an sehr zahlreich. Sogar die, die tief unten am Boden liegen. Wenn man das sagt, pflückt man zwei oder drei Blätter vom Baum und hält sie in der Hand. Dann sagt man: Das, was gelehrt wurde, ist nur dies hier. Wenn das, was gelehrt wurde, nur so viel ist, dann ist es nur so viel, weil das, was bekannt ist, nicht dazu führt, dass Menschen erlöst werden, wenn es vollständig ist. Nur das, was gelehrt wurde, ein einziger Hauch, das ist es, was Menschen erlösen kann. Genau diese Sache wurde gelehrt. In der Zeit, in der gelehrt wurde, während der 45 Jahre, und bis heute, bis jetzt, jeden Tag, wird es weniger, es verschwindet. Man findet es nicht mehr, man vergisst es. Es ist noch da, aber gut, oder andere Erkenntnisse, verschiedene Dinge, ob es sich um die Kategorien oder die Bäume handelt, man weiß es sicher, aber es wurde nicht gelehrt, weil es nichts mit der Erlösung zu tun hat. An jenem Tag wurde das Mūla-bhāvanā-Sutta gelehrt, das heißt die Unterscheidung und Aufteilung der Wesen, der Vergleich zwischen den凡夫 und den Arahanten. Das wurde der Gruppe von Bhikkhus gelehrt, die sich selbst verstehen, damit sie es vollständig verstehen. Aber es war nicht so, dass er es direkt lehrte, sondern er erklärte die Erkenntnis, die noch tiefer ist als das, was zuvor gelehrt wurde. Die Details, die noch tiefer gehen. Zum Beispiel: Was ist Erde? Wenn Erde überall vorhanden ist, was ist Wasser, was ist Feuer, was ist Wind? Das sehen wir, das können wir berühren. Sie sind Nahrung, die verschiedenen Elemente unseres Körpers. Das ist Erde. Das ist allgegenwärtig, man kann es verfolgen. Das ist Wasser, die Wärme des Körpers, das ist Feuer. Das ist überall. Und man kann es auch merken. Was sind Wasser, Feuer, Wind? Es gibt sie in den vier großen Elementen, es gibt sie in den unehrenhaften Dingen. Weißt du jetzt? Dass diese Art der Dhamma-Praxis bedeutet, das zu erkennen, oder dass diese Art der Dhamma-Praxis bedeutet, das zu tun. Die Existenz, die Schule, die Sprache, sie sind unterschiedlich, weil die Sprache der Schule anders ist. Zuerst muss man die Schule des Buddha verstehen, denn in der Zeit des Buddha gab es Schüler, die die Schule des Buddha kannten und die, die sie nicht kannten. Die, die die Schule des Buddha kannten, die Ergebnisse, die wir brauchen, die Eigenschaften des Buddha, man muss die Schüler sehen, die die Schule des Buddha kennen. Man muss wissen, dass die Schüler, die die Schule des Buddha kennen, wie ein Papagei aussehen und das Aussehen eines Schriftstellers haben. Obwohl sie eine niedrigere Stellung haben als wir, müssen wir sie in Bezug auf ihre besonderen Fähigkeiten und ihre besonderen Eigenschaften über uns stellen, weil das Lehren eine Frage der Fähigkeit ist. Es ist ausschließlich Sache des Erhabenen Buddha. Man befolge die Lehre, man übe gut, man übe richtig. Das richtige Üben – das ist eine Sache, die die Jünger gut machen können. Wir können uns nicht mit der Übung vergleichen, überhaupt nicht. So neigen wir uns demütig hinab, es gibt einen Ort der Ehrfurcht, der richtig ist, der bis zum Ende gereinigt wird. Man nimmt die eigene Armut heraus, bis es so ist, wie eine Schlange, die einen Fehler hat und dann das Gift entfernt wird, der Fehler wird vollständig beseitigt. Nur dadurch, dass man eine einzige Predigt hört, die Mahāparinibbāna-Sutta, die außerhalb rezitiert wird, und dann dem Erhabenen Buddha folgt, bis man die Stadt Vesālī erreicht und dort die Hotu-Sutta und die Oḷāpikā-Sutta hört – dann erlangte man die Befreiung. Hmm, es ist eine Geschichte aus der Vergangenheit. Die 500 Mönche hatten in einer früheren Existenz bereits ähnliche Feindseligkeitsakte. In der früheren Existenz, ich sage, der Bodhisattva wurde in der Familie des Königs geboren. Man muss zuhören, das ist eine Geschichte aus der Vergangenheit. Er sprach diese Worte, die gesprochenen Worte, die tief ins Herz gehen. Lasst uns weiterzuhören. Der König, die 500 Söhne – das ist die Geschichte des Selbsterkennens. Der Bodhisattva war in jener Existenz der König. Das ist die Lehre. Hat der König alles gelehrt? Die Māṇava, die Söhne, die die Geschichte des Selbsterkennens kennen, die Prüfung, die Frage – alle. Diese Sache ist einfach, diese Worte, gesprochen einfach, die Prüfung, die Frage ist einfach. Die Frage, die Prüfung, das Schreiben – die, die es täuschen können, die den Freund fragen können, die täuschen können. Die wissen, dass sie den Zettel hereinbringen und dann abkopieren werden, die Antwort, die geschrieben werden muss. Die eigene Person, die Eigenschaft kommt auf. Die Eigenschaft, man muss zuhören, es ist ein Zeichen, das die eigene Person verrät. Bis zu dem Punkt, warum – die Mönche, die dort waren, an einem Tag kamen sie her und bemerkten, dass der Lehrer unter einem Jasminbaum saß. Er tat dies und das, saß nur so da, saß in der Kühle. Die Jünger gingen nach dem Essen zu ihm. Es waren viele, die auf ihn starrten, sie hatten Neid, sie wussten nicht, was sie tun sollten. An diesem Tag kamen sie, um ihn zu suchen. Sie kamen her, um ihn zu suchen. Nichts Besonderes, aber jeder, jeder – es dauerte den ganzen Tag, länger als den ganzen Tag. Sie gingen zum Jasminbaum und schauten herab auf den Lehrer, schauten herab auf den Lehrer und sagten: Dieser Mann hat kein Wissen, das er uns weitergeben könnte. Das ist alles. Weil der Bodhisattva also sprach: Nun, dann lasst uns eine Frage stellen. Ich werde eine Frage stellen, und wenn ihr sie beantworten könnt, dann habt ihr gewonnen. Also, wir haben wirklich ein Gefühl, die Jünger, ihr Herz war darauf gerichtet: Nun, ich werde mit den Jüngern antreten, wir werden messen, wer geschickter ist als der andere. Die Frage war folgende: Der Bodhisattva, der Lehrer, fragte seine 500 Jünger: Wenn die Zeit alle Lebewesen frisst, selbst die Zeit selbst frisst – wer ist es, der die Zeit frisst? Die Zeit frisst, nicht dass man die Zeit vergeudet. Manchmal, wenn wir uns unterhalten, gibt es jemanden, der wirklich viel spricht, das frisst die Zeit. Oder eine Rede, die sehr lang ist, das frisst die Zeit des nächsten. Das ist nicht, dass man die Zeit frisst, sondern die Zeit, die alle Lebewesen frisst, selbst die Zeit selbst frisst – wer ist es, der die Zeit frisst? Wenn man das hört, man muss es verstehen. Was ist die Zeit? Was ist das Fressen? Erst einmal lasst uns das verstehen. Wie auch immer, die Zeit frisst alle Lebewesen, selbst die Zeit selbst frisst. Was bedeutet das? Die Zeit – sie sagt, die Zeit kommt von dem Wort „Zeit". Hier kann „Zeit" auch den Tod meinen, oder den Tod tun, oder die Zeit, die die Zeit selbst bedeutet. Zum Beispiel die Zeit vor dem Essen, die Zeit nach dem Essen, die Zeit vor der Reise, die Zeit der Ruhe, die Zeit der Erholung, die Zeit nach der Reise, die Zeit des Schlafens. Auch die Zeit des Todes. Wenn die Zeit vergeht, sie frisst die Zeit. Diese Zeit geht und hält nicht an, die ganze Zeit. Die Zeit geht und hält nicht an, sie frisst die anderen Dinge, sie selbst die ganze Zeit. Zum Beispiel tick, tick, tick – das ist die Zeit, die den Namen eines Menschen hat, aber es heißt nicht, dass die Zeit, die gesprochen wurde, bereits vergangen ist. Wie kann man das sagen? Die Zeit hat gefressen, die Kindheit ist bereits verschwunden. Wenn das verschwunden ist, wohin ist es gegangen? Es ist fort, es wurde gefressen, die Zeit. Die Zeit frisst sich selbst und frisst auch die anderen. Deshalb muss man die Bedeutung von zwei Worten verstehen. Wenn man es nicht versteht, dann ist es so, dass es sie frisst. Die Frage ist also: Wer ist es, der die Zeit frisst? Nun, die Zeit frisst bereits die Menschen, sie frisst bereits alle Lebewesen, und wer wird die Zeit fressen? Der Lehrer gab den Jüngern sieben Tage Zeit, um nachzudenken, zu überlegen, zu prüfen, die Antwort in dieser Frage zu finden. Sieben Tage. Wenn nach sieben Tagen noch keine Antwort bekannt ist, dann wird der, der der Lehrer ist, die Seite wechseln. Es gibt eine Mutter, die nicht daran denkt, die Jünger zum Verlieren zu bringen oder sie zu beschädigen, aber sie möchte lehren, sie möchte Wissen geben, sie möchte das Gute und Schöne den Jüngern geben. Ein guter Lehrer, nicht wahr? Es gibt auch schlechte Lehrer. Ein schlechter Lehrer hat die Vorstellung: Dieser Jünger befolgt nicht unsere Worte, wir werden ihn vertreiben oder Die Verleumdung des Dawas ist schädlich, das Dharma ist gut. Aber wenn ein guter Lehrer ist, wird er versuchen, die Schüler zu schützen. Das hier, nur 500 Leute, die ihn verspotten, wie ein Baum, der keinen Schatten hat. Er hatte noch Mitleid und lehrte sie. Er lehrte, wer der Fresser der Zeit ist. Man denkt nicht, sieben Tage lang zuhören. Man lacht, woher kommt dann, wer der Fresser der Zeit sein wird? Die Zeit frisst alles. Das ist richtig. Es gibt Verletzungen. Es gibt nur, wer wird die Zeit fressen können? Es gibt keinen. Also beginnt man, zu verstehen. Oh! Das Appetit, das wir nicht kennen, hat auch dies. Das, was wir nicht kennen, hat nur der Lehrer. Kaffee. Oh! Dies hier, was so lange gedauert hat, ist alles vorbei. Alles wird beseitigt. Man sieht nicht den Schatten des Problems. Dieser Schatten muss auch gebildet werden, um so zu altern. Dieser Schatten ist nicht mehr zu sehen, dann muss man nicht mehr davon sprechen, dass man altern kann. Diese Antwort, alle Köpfe sind schwarz. Aber es gibt kein Problem im Inneren. Es ist wie die Augen, die hier abgelegt sind. Das heißt, sie sind abgelegt, einander gegenüber, wie sie einander von ferne ansehen. Ist dies ein Menschenkopf oder ein Augenpaar? Man muss die Hand nehmen und es berühren, um es zu wissen. Denn es ist sehr unterschiedlich. Gibt es ein Problem? Es gibt ein Ohrloch, das es trennt. Aber es gibt Dinge im Inneren, es gibt ein Gehirn, oder es ist hohl. Im Inneren gibt es nur ein Ohrloch, um es zu trennen. Oh, solange man die Antwort hört, muss man zuhören. Erstens, weil man es verstanden hat und sich selbst schon geschlossen hat. Entschuldigung, Entschuldigung. Dies hier ist klar, dass die Antwort direkt gehört wird: Der, der die Zeit frisst, ist der Parinibbana. Der, der das Unwissen ausgelöscht hat, die Illusion vollständig erlöschen ließ, ist frei von der Zeit. Die Zeit kann ihm keinen Schaden mehr zufügen. Es wird nicht mehr wiedergeboren in einer weiteren Existenz. Es gibt Geburt und dann Tod, die Zeit ist ein Kreislauf. Hin und her, hin und her, hin und her. Es ist beendet, weil er ein Fresser des Asavas ist. Er ist ein Parinibbana. Der Parinibbana ist der, der die Zeit frisst. Er hat den Kreislauf, der weitergehen muss, vollständig gestoppt. Er ist direkt am Plus entfernt. Er kennt den Valentine. Weil die Wünsche, die nicht mehr da sind, keinen Buddha mehr haben, der geht. Er geht, es gibt keinen Buddha mehr, der da ist. Er ist in der Lehre der 37 Erleuchtungsqualitäten. Aber jeder hat keine Halter. Auf dem Weg, der aus dem Dharma hervorgeht. Aber er selbst kann noch nicht oben auf dem Schüler sein. Weil die Sammlung noch nicht vollständig ist. Der Buddha hat diese Geschichte zum Erzählen gebracht, und zwar ist es das Mūla-Prayāsa-Jātaka. Es ist ein Anlass, der den Buddha veranlasste, das Mūla-Prayāsa-Sutta zu lehren. Und man sieht die Tiefe der Weisheit des Buddha. Was viele Geschichten betrifft, von was auch immer, man denkt, man bringt sie zum Erzählen. Es gibt noch viel. Im Bereich des Todes, des Buddha, jeden Tag. Aber man hört nicht, was man hören will. In diesem Sutta, wenn man

มีชายคนหนึ่งตรมบฟัง เขาก็ไปหาน้ำดื่ม ด้วยความกระหายน้ำมาก ฮี่ หาหาไม่เจอ ไม่มีน้ำตรงในตักไว้เลย ไปเจอบอน้ำแห่งหนึ่ง โอ้ย ดีใจมาก เปิดดูโอมีน้ำจริงๆ แต่ว่าวท้มลึกมากเลยจะทำอย่างไร เชือก หรือว่ากระบวยตักน้ำ ก็ไม่มี พยายามจะ ลงไปให้ได้ ลงไปให้ได้ ลงไปแล้วก็กลัวจะขึ้นไม่ได้ หิวน้ำก็หิวน้ำ ชายคนนี้เขาจัด ทำอย่างไร ยินดีตอนับ ชื่อสธานีวิทยุ กระใจเส้งแห่งพระเทศไทย ดื่อรายการธรรม พรับ อรุ่น มาปบกับตมฟังเป็นพระเจ้ำทุกวัน ในตัลวันกระประเจ้าก็จะนำเรื่องราว ที่มีความแตกต่างลักหลอย ไม่ว่าจะเรื่องการปฏิบัติทำสมาธิ หัวขอตามมาหมดได้ปวดหนึ่ง และนำตามมาไปใช้ในชีวิตประจำวัน หรือมาพูดเรื่องประตรายปิดก บางครั้งก็อาจประสูตรในตำฟังได้ฟังกัน ส่วนในทุกวันสุกอย่างนี้จะมาเล่านิทาน เล่านิทานที่มีอยู่ในประตรายปิดก เป็นนิทานชาดกบ้าง เป็นนิทานดำมาบ้าง ก็มันิทานนั้นตำฟัง ไม่ได้แปลว่า เรื่องเล่า นั่นก็ประสาทัย แต่นิทานในประสาบรรี ในสับคำนี้ที่ทั้งใช้เรียกนั้น หมายถึง สิ่งที่มาก่อน เป็นเงื่นต้นมาก่อน เป็นเหตุกันมาก่อน ซึ่งตายเกต cor. ล่าวนั้น ประรบเรื่องในอาดิฐ ที่ประพุทธเจ้าเกิดเป็นศัตร หรือคนหรือเทวดา หรือในชาดก่อน ๆ เป็นอะไร เข้ากลิวะ ชาดก หรือท่าเรื่องนั้นประรบบุคคนนั้น บุคคคนึง ในชาดประจุบันนั้นหรือมีเหตุการสระการอย่างได้มา ของก็เรียว่านิธานดำมบด ซึ่งสวนที่เป็นนิธานนั่งก็เป็นสวนเสิมขึ้นมาตุมฟัง เสิมจากหัวข้อ ธรรมัติ ดีพระพุทธเจ้าตั้งในบัญญัตตั้งตั้งเปิดเปิดจำนักแจ๊กแจ้ง เบียบเที่ยบสวนเหมือนสวนต่าง ยกอุปปมาอุปปมาย พูดถึงเคสก็ดนนี้ที่จะนำไปใช้งานได้ แล้วให้เกิดประโยชน์ต่อตั้งต้องเองและผู้อื่น นี่สำกันกว่าสำกันดีสุดเลย โก้ข้อสมาธิทั้งบัญัตตั้งขึ้น กะธาไม่มันกันนะ กะธานี่คือกำพูดกำกล่าวทุกท่วบไป เป็นร้อยแก้วดธรรมดา แต่ถ้าข้าธาไม่ถึงกล้อน มีบดเพียงชนาที่สลักสลูไว้งดงำ มีรูปแบบแพกเท่นที่ชัดเจ้น นึงคือเป็นกล้อนนึง เขาก็รีวะร้อยกร้อง ซึ่งตอนนี้พอมีอักษอนสลักสลูไว้ มีเรื่องราวที่มันวิจิตพิศดาน คนมันที่ก็เลยไปใส่ใจสนใจในเรื่องนั้นมาเกินไป กำพาเจ้าจึงต้องมาแน่นยำ ให้สาบทุกครั้งๆว่าอย่าลงประเด็น เบรวาจาลงประเด็นแล้วมันได้ไม่ลองเสียเวลาเรื่องออกนอกทาง ไม่ไปตามทางที่มีโองประกอบมันประส transport แบบอย่าง จุบราษองที่พระพุทธเช้าล่าเรื่อง ก็เบื่อให้ปริบัติ ให้ลงเมื่อทั้ม ไม่ใช่ให้เป็นนักคิจ ไม่ใช่ให้เป็นนักวิครับ เพราะคำชอตนี่มันจะไม่ได้เกิดจากการคิดวิครับเพียงอย่างเดียวแล้ว จะผลพุกให้เกิดความสำเร็จขึ้นมาได้ อย่าสำคัญประเต็มผิด ก็จุ่งมีตัวอย่างเรื่องอยู่เลยต่วหวัง เพราะเรื่องคนที่สำคัญตัวเองผิด ที่คิดว่า อื้อ นี่ฉันจำความรู้ความเรียนอะไรต่างๆได้หมดแล้ว ดีแล้วเก่งแล้ว ฉลาแล้ว ฉันนี่ผลทุกแล้ว ดีกว่า หรือดีเท่ากันกับผู้สอแล้ว มันก็ไม่ใช่กลายหลอกก่อน พิกษูนี่และ พิกษูกลุมหนึ่ง สมัยนั้น ประพุทธเจ้าอยู่ที่ อุปกัดทักน้องคอน ในแคว้น สุปกวัน ใดตรัจประสูติชื่อว่า มุลประยายสูตร อริบนิทานชาดกรณ์นะต้องหวังนะ ชื่อว่า มุลประยายชาดกรณ์ เป็นสมัยที่มี พิกษู 500 รู ซึ่ง ก่อนที่จะมาบว่านี้ สธานาตเดมของท่านหล่านั้น ก็อยู่ในตรกุนปราม อยู่ในวันนะปราม ตั้งแต่เด็กก็เรียนรู้ความรู้ทางปราม ความรู้ทางในตรายเผ็ด คำพีนิคันทุสา คำพีอะไรของพวกปราม รู้ละเงียจ จบหมดทุกอย่างเลย ตัวนี้พ่อมาบว่าในพระสาสนาแล้วใช่ไหม อ้าว ก็คือมีกันเรียน คำสอนของพระพุทธชาวจุดไหน เรียนวัยกรณ์ เรียนประตรายปีดก คือประตรายปีดกนี้ทุกว่าฟัง ถ้าจะว่ากรรยาว ก็คือมีมายต้องแต่ในสมายพุทธการแล้วนะนะ แต่จะไม่ได้เป็นรูปแบบที่ชัดเจนเหมือนอย่างในประจุบัน ที่ตำเป็นรูปเลมแม่งเป็นสามปีดกอย่างชัดเจน สมายก่อนนั้นก็จำไม่ได้ลงหักสอน ที่เป็นรูปเลมแบบในปุชบัน อันนี้แน่นอนเพราะว่าเธอโนลคีเขาไม่มี ไม่เหมือนต่างกันอยู่ ก็จะอาใสการส่งจำ แต่ว่าหมกข้อที่ส่งจำเนี่ย ส่วนที่จะมีแนวไกลกันก็จะมีอยู่มาก ไม่ว่าจะเรื่องกิวบจังยุตรนี่กาย อังคุตรนี่กายเนี่ย เป็นรูปแบบที่จัดทำมาตั้งแต่ สมายพระพุทธเถอะยังมีพระชนชีพแล้ว ตัวอย่างที่เราใจเห็นได้ก็ในสังคีติสุดนิกมี ที่เท่นประสารรีบุศจัดทำรูปรวมเป็นตัวอย่างไว้ก่อนเลย คือเอาตำมาที่มีหัวข้อ เมื่อเหมือนกันหรือจำนวนเท่ากัน มาจัดหมดหมูไว้ด้วยกัน อันนี้หมด 1 ข้อ นี้หมด 2 ข้อ 3 ข้อ อย่างรัส 10 ข้อ 10 ข้อจัดไป เนื้อเริ่มมีการทำสังคยาณามาตั้งแต่ก่อน พระพุทธเช้าจากประริภาษ์แล้วด้วย สังคยาณานี่หมายถึงกันสุดขึ้นพร้อมกัน ก็จึงทำให้เกิดกันรวบรวมมาต่อ ภายหลัง สังคยาณานี่ไม่ได้เป็นการรวบรวมนะโทฟัง สังคยาณาหมายถึงกันสุดขึ้น พร้อมกันให้ลงตกเข้าใจเหมือนกันได้ว่า ทำสอนนี้พูดสวดไว้ตรงกันอย่างนี้ อย่างนี้ ก็แล้วจึงคอยบันทึกรวบรวมกันมา เป็นภายหลัง การรวบรวมนั้นมีมาแล้ว Commander Prowas. บร้าพอุธริชาตรัสคำอะไรไว้ อุ้ คุณคุณจดจตเจ้าจอยกฝั่งเลยหละ แล้วก็จดสงจมไว้ดีเลยหละ จำไม่ได้ก็จดอะไรก็จดไว้ด้วยหละ จดไม่ได้ก็จมไม่ได้หละ ตอนนี้พอมีอรอบีย บรรบกในการจดจรมตรอวันนี้ เราใช้คำอัปราณพระตรายไปดกไปสะ เพื่อเกิดความความก็ใจที่ตรงกัน พบภิสูหายห กวามรู้ต่างๆ ของพวกพรรมอย่างมาก มาเรียงพระเทรยไปดก ครบทุกสูตรครบทุกเรื่องครบทุกหมดหมู ครบทุกสาขาแล้ว จำได้หมดแล้ว เออ สุญอด ยิ้ม จังดีงาม แม่พระพุทธเจ้า พวกพระเทรย พวกพราบ แม่พระพุทธเจ้า ตราบเทรยอะไรไว้ นั่นคือความรู้ของท่าน ความรู้นั้นเราก็จำได้หมดแล้ว มีความรู้เท่ากันแล้ว คิดว่าอย่ะ มีความรู้เท่ากันแล้ว ก็เหมือนกันดีเราจะไปต่างอะไรกันอย่างไร ก็เหมือนกัน พระพุทธเจ้ารู้สิ่งได้ เราก็รู้สิ่งนั้น เราก็รู้สิ่งได้ ประพูดเจ้าก็รู้สิ่งนั้น ประพูดเจ้าเป็นสำมาสมพทธ์อยู่ เราก็เป็นสำมาสวมพทธ์เหมือนกัน สุดยอด เพียร์แลาตามฟัง นี่เพียร์แลน่ะ คิดอย่างนี้ไม่ถูกicious คือต้องตรงสมือด้วยอาจาง ipt² ตอนจากแล้วกекก็ไม่มีพระพูดเจ้า ต้องตรงเป็นsta quot considerable คือคือไม่ก็มา แรงนิฟที่สลัก response ข้าต้องด้วยตщ cancer ด้วยตั้งหมดกลายคน meters มันส่ัญญาตัวฝะ ค่าค่า Sonorella Tories คือความคิดไอดีฮะแบบนั้นเกิดขึ้นมาแล้ว แล้วซึ่งในสมายก่อน ที่จะมีสำนักรุบาจานองนี่ องนั้น อีกคือมันมาจากเนี่ยวความคิดแบบนี้ ที่นี่พอเดินแหละความคิดแบบนี้มีขึ้นมา สมัยนั้นก็อยู่ที่สุภักษาวัน อยู่ที่เมืองอุคธัตรน้ะคอน พระพระเจ้าจึงสาธยาย เทศ สดง ประสูตรที่ชื่อว่า มูลาบรรยายาสูตร ให้ฟังเลย ทรมาฟัง ถ้าเป็นความรู้ใหม่ขึ้นมาเลยก็มี นี่ละ ต้มมฟังคือ มูลาบรรยายาสูตร ที่เป็นความรู้ใหม่ ที่สดงเทศไว้ และที่อุคธัตรน้ะคอน คือเทเนี่ย ก็ประรบ ภิกษุ คลุมนี้และ ดีกบ่าตัวเอง มีความรู้ความแรงตามเหมือน ต้์เท่ากันกัมพระพระเจ้าแล้ว แม่แต่ว่า ความรู้ปัญญาของพระพระเจ้า ต้มฟังคือ มึงมหมาหาสมุดที่ลึก จนแบบไม่หยัง จะยังได้ว่ามันลึกเท่าไหร่ มันลึกมาก ตรงสายดิงที่จะอย่างลงว่าลึกเท่านี้เท่านี้ตรงนี้ตรงนี้ ประโทษจนสุดแล้วมันก็ยังลึกหลงต่อไปได้ โอ้ ปัญญาทันหนีมาก ได้เคยปริพเที่ยบเอาไว้ว่า... สิ่งที่พระเบราชาวมีความรู้ มีความเข้าใจสามารถบอกช่อนได้นี่นะ มีประมาณเท่ากับบายมายที่อยู่บนตนสีศภา ตนสีศภาก็คือตนมายยึ่งตนใหญ่ ที่มีรักษนาบายมันจะดกดกน้อย บายมันจะติดตกัน ทิธิกัน หรอกบายใหญ่ด้วย อักกับไปใหญ่ด้วย บายของต้นสีสปาตั้งต้นเลยเยอะมาก ลมถึงครวกที่ลวงลลดอยู่ที่เพื่อนด้วยนะ ถ้าด้วยนี่ท่านก็เลยงิบไปสีสปาขึ้นมา2-3Бายอยู่ในกลมือเนี่ย เราก็บอกวัตว์ว่าที่สอนนั้นมีแค่นี้ยังนะ ถ้าในที่สอนเนี่ย เหมีเท่านี้เอง ถ้าไม่ถึงสอนแค่เนี้ยอ่ะ เพราะว่า เรื่องที่รู้เนี่ย มันไม่ได่จะให้เกิดป respectful te closer ten การรุดคนได้ถ้าหมดหล่อง ส่วนที่สอนแค่ยิบมื้อหนึ่งนะ ต่างหากละ ที่จะเป็นตัวให้รุดคนได้ ถึงสอนเรื่องนี้ล่ะไว ที่นี่ที่บอกสอนอยู่ในช่วง 45 ปี แล้วมันเหลือถึงวันนี้ตอนนี้ทุกวันเนี่ย มันมีที่น้อยลงหายไป คุณไม่เจอลืมกันไปแล้ว ก็ยังมีนะตรงนั้น ดีว่า หรือความรู้อื่นๆ ต่างๆ ไม่ว่าจะหมดประจยาหมดป่าสา ทั้งรู้แน่นอน แต่ไม่ได้บอกสอน เพราะมันไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องที่จะลุดผล ผลทุกได้ ในยากวันนั้น ได้สอนเรื่องมูลับริยยาสูก คือการแยกแยะแจกแจ่งผู้ม คือปริบเที่ยบระหว่างผู้ทุชนกับประรยาจาว นี่ก็เทศจงให้กลุมพิกษูที่เข้าใจตัวเองปิดนะนะ ให้เข้าใจให้ทุกเลยละ แต่คือแบบ ไม่ใช่เทศมากเขาโดยตรงไง แต่อาทิบายถึง โมงความรู้ที่มันลึกซึงยิ่งขึ้นไปกว่าที่ได้เคยบอกวายสอนไว้ เรื่องที่ละอียด ลงไปกว่านั้น อยู่ตัวอย่างไงๆ เรื่องทาดดินอย่างไง ถ้าดดินมีของมีอยู่ทั่วไป ทาดน้ำทาดไว้ทาดลมเนี่ย เราเห็นๆกันอยู่จับต้องกันได้ พวกเขา อาหาร ระด央กลายของเรานี่ อ่า เป็นทาดดิน อันนี้มันเอิบอาบ เรียกชุมไล่ไปได้ น้นทาดน้ำความร้อนของเ�п้า ของใหม่ นี่กา ทาดไฟ นี้ทั่วไปเลยนะ ละก็จำก็ได้ด้วย ไม่น้ำไฟลมเป็นอะไรอย่างไง มีว่ารบุกไว้อยู่ในกลายกระตาศติสุกมี รบุกไว้อยู่ในเรื่องอาสุภาษัญญากอ่ามี จำได้แล้ว? ว่าการการธรรมอย่างนี้จะหมายถึงการล๊อ Blue แครับบาช้าน หรือการการธรรมอย่างนี้ engage Caesar อือ การย์ขึ้มหลังoneyES Conservative existence กรูบา Asia อย่าใในก��ตามaged สาวอก กั ace A กับ sawoke และภาษาษาล้ายมันตางกันอยู่ เพราะว่าสาวอกกั ace อือ มื้องกัดซะ ดีก่อน เพราะ ต้องมื้องกูรบา cooperants ซึ่งในสมยพระการก็มีลูกฮ 쉽ด์ที่เก่งว่ากรู้บาช้านแล้วแย่ คูรู้บาช้านว่างที่เป็นผลมิสัทด์บ้านเราต้องการบรสภาพภ Buddha อย่าเห็นทรรมูกฮันน์แมCHEERING have มีรือ Roman too ลืมกะตาม ว่าลูกฮิษ magnetisch บรลูปเป็น parrot ก luggage แล้ว appearance ได้เป็นตรี่ะของ geschrieben Wei ถึงแม้ว่าจะมีคุณตำตำกว่าเราก็ต้องยกย้องท่านเหนือเรื่องกันประดิบัติ ประดิบชอบ เพราะว่าการรรยายนี่ก็เป็นเรื่องของ เป็นความสามารถของ เป็นสิทของ พระพุทธเจ้า เท่านั่นเลย ประบัติตามคำสอน ประบัติดีประบัติชอบ การประบัติประบัติชอบ นี่ชื่นเป็นเรื่องของสาวุกที่จะทำให้ดีกันได้ เราเนียดเทียบกับประบัติษา ไม่ได้เลย จึงแบบ ออนน้อมต่อตลง มีที่ถิมาน่ะที่ถูกปรับให้สิ้น เอาความจนงตนออกไป ถึงปริบไว้เหมือนกับ งูที่มันมีผิด แล้วถูกทอนเขียว ถูกกำจัดผิด ออกไปทั้งหมด ด้วยแค่ว่าฟังเทศ สูตรเดียวนี่เลยนะ มูลับริยยาชูด ที่อุคตัดนอกร แล้วก็ติดตามพระพุทธเศษาตอบอีก ไปถึงเมืองเวสาลีได้ฟังโฮตรมกับสูตร โอ้พิกสูตรอันนี้ก็จึงบรรลุปราหราฮ อืม เรื่องแนอดีตว่ะ พวกพิกษู 500 รูป ในและเคยมีพริษติกรรมแบบนี้แล้วเหมือนกัน แนอดีตัชาตย์ ฉันไม่นั้น โคริสัตว์ เกิดอยู่ในจบคุณพระฟัง ต้องฟัง นี่คือเป็นเรื่องแนอดีตัวนะ ได้กล่าวคาทานี้ไหว ซึ่งที่กล่าว คาทาคำพูดนี้ไหวที่มึงลึกซึ่งกินใจ จะให้เราไอฟังต่อไว้เนี่ย ก็พระพระรบ พวกลูกศิตของตน 500 คน นี่มาเรื่องความรู้จักตน ตนคือพระโปริสัตว์ในชาตินั้น กลือในตรกุณพระอง นี่คือ คำสอนนะ หรือพระฟังสอนหมดแล้วไง พวกมานุฟคือ ลูกศิตที่เหมือนเรื่องความรู้จักตนที่สาบปาโมง สอบ พาดหมด ทุกคน สิ่งนี้ว่ายง่ายคำพูดนี้ พูดยังง่าย สอบ พาดปลาวเลยนะ พาดนะ สอบเขียนเนี่ย พวกที่มันก็หลอกได้ ถามเพื่อนได้ หลอกได้ เรื่องรู้ว่ายจะจดโพยเข้ามาแล้วก็มาคัดลงไป ตอบคำตอบที่ต้องเขียน คำตนงตัว เรื่องมีความคระด้างขึ้นมา ความคระด้าง ต้องฟังมันเป็นสัญญาลักในการบมบอกถึงความตนงตัวได้ จนจุดที่มันทำไม พวกรุคษินหล่อนนั้นมีวันหนึ่งที่ เดินมาแล้วสังเกตนั้นอาจาตอยู่ที่ต้นพุดสา ก็จับทำสิ่งนั้นสิ่งนี้อะไร นั่งอยู่เช่ยๆ นั่งเสือมเย็นนี้แหละ พวกชิ้นวันเลนข้าวไปหาแห่ะ เอา ! มันเยอะถิ่งจ้องข้ารีความค kanssaดาคไม่มู้ห rueหา พันนี้มникวันมาหาจะไม่แห่งหstad presidente เนี่ย 03-3 หรืน 적PI ว่า เดิน ล่านมาหาเนี่ย ไบกว่า เดิน ล่านมาหา ไม่ว้าย ไม่อะไร แต่ว่าทุกคน ทุกคน เอาเลื้องท่ามหวัน กว่า เลื้องyi ท่า ไ Liquid เนี่ย ไปข้อที่ต้นพุจ throughout ขอ ดูถูกอาจาร์ ดูถูกอาจาร์ว่า เนียการ์ไม่มีความรู้อะไร ที่จะสอนเราให้เพิ่มเติมมากไป ขวานี้แล้ว เพราะปริสัตว์ก็จึงกล่าวคึง เอาถ้างั้นเรามาต่อปัญหากัน นัดจันจะตามปัญหาข้อนึง แล้วถ้าเจอกาวแก้ได้นะ ตื่นว่า เธอชนะก็เลย อ่ะ เรามีความรู้สึกมากันจริงๆ พวกลูกศิตนี่ที่ใจเลยตรงที่ว่า เอาแล้วฉันจะได้กันกับรูกศิตนี่จะได้ ประลองด้วยว่าใครเก่งว่าใคร คำถามีดังนี้ ประพอริสัตว์ อาจารย์ ได้ถามกับพวกลูกศิตจำนวน 500 ของตนนี้ว่า เวลา ที่มันกินสัตว์ทั้งปลวง พร้ามตั้งกับด้วยตัวเองแล้วเนี่ย ใครที่เป็นพวกกินเวลานี้ กินเวลา ไม่ใช่ว่า ทำเวลาให้เสียไป เช่นบางที เราไปรสชมกันนี้ เราก็มีคนอึก โอ้ พูดมากๆ จริงๆเลย นี่ กินเวลาก็เนื้นเขา หรือบันยายนี่ยาวนานมาก กินเวลา ของข้าบต่อไปเขา นี่ไม่ใช่กินเวลากันนะ แต่ การเวลา ที่มันกินสัตว์ทั้งปลวง พร้ามตั้งกับด้วยตัวเอง ใครที่เป็นคนกินการเวลา ฟังแล้วเนี่ย อึงวิจักบันเนี่ย ตัวบัน พวกรูกศิกนี่ เวลาเหรอ การ้าเหรอ กินเหรอ เดียวเราทำความก็ใจก่อนนะ อย่างไรๆ นะ การเวลา กินสัตว์ทั้งปลวง พร้ามตั้งกับด้วยตัวเองด้วย คำดีหมายก็มังไง เวลา เขาใช่ว่า การโล มาจากสับว่า การัก ถึงการักในที่นี่จะหมายถึงตายก็ได้ หรือทำการัก ถือตาย หรือคารัก ที่หมายถึงการเวลา เป็นตนก็ได้ เช่นเวลาก่อนอาหาร เวลาหลางอาหาร เวลาก่อนเดินทาง เวลานุม เวลาแก้ เวลาหลังเดินทาง เวลาป้วย เราก็เวลาตายก็ได้นะ nah เวลา ถ้าหมดเรานี้เลี้ยงมาการก ซึ่งการเวลานี่ มันเดินไปหยุศรสเวลา.. ตลอดเวลา เวลามันเดินไปหยุศร ded มันก็กินสิ่งตังๆไป อยู่ตัวหลดเวลา เช่น ติก ติก ติกนี่ มันเวลาคฯชื่อคนนะ แต่ไม่ถึงว่า ได้ติกiorare ที่พูดไปมันMA พลายไปแล้ว เอ้า 말�ไปได้ไง ถูกเวลา กินไปแล้ว ความเป็นเด็กกว่ามันหายไปแล้ว ตี utilis remain เออ นึล เ σεยยยยย์งายนะ เมื่อวะนี้มันหายไปไหน sign-They'r gone 他ทูกกินไปแล้ว 天還有ด quietly เวลาไง เวลามีเกินตัวเองด้วย กินสันอื่นด้วย เพราะจึงไม่ความ stone นี่ต้องติความความหมาย สองคำถาไม่zdดอน้ะว่า ที่ไปกินเข้านิด มันเป็นอย่างนี้ คำถามก็คือ แล้วใครเป็นคนกินเวลานี้ อ่าว ก็เวลามันกินพวกคนอยู่แล้ว กินทุ๊กษับประสัตว์อยู่แล้ว แล้วใครจะมากินเวลานี้น่ะ ให้เวลา 7 วัน ตรมหวัง อาจารย์ให้เวลาลูกศิตย์นี่ ไปคิดใต้ใต้ตรองใครงี้กรวร หาคำตอบในคำตามนี้ มา 7 วัน ถ้า 7 วันแล้วจะ ยังไม่รู้คำตอบเดียวช่วยให้ คนเป็นอาจารย์นี่ ทำบอกฝั่ง มีแม่ตานะ เหลือบาบไม่ได้คิดว่าจะ ทำให้ลูกศิตย์แพ้ หรือว่าจะตำนี้ติดเดียนดาวาให้เสียหาย แต่ก็ต้องการสอนนะ ต้องการให้ความรู้อยู่แล้ว ต้องการความดีความงามให้กับลูกศิตย์อยู่แล้ว อาจารย์ที่ดีนะ ใช่ไหม อาจารย์ที่ไม่ดีก็มีนะ อาจารย์ที่ไม่ดีมันที่ก็จะมีความคิดว่า ลูกศิตย์คนนี้ไม่ทำตามคำของเรา เราจะบอกขับไล่มันไป หรือ นินทาดาวาให้เสียหาย ธรรมดี แต่ถ้าอาจารย์ที่ดี จะพยายามรักษาลูกษิต นี่ก็นะว่า 500คนเองก็มาดูถูกท่านอาวัง เหมือนต้นผู้ศาไม่มีกัน ท่านยังมีเมตาสอนให้ สอนถึงว่าใครเป็นผู้กินการเวลา ไม่คิดอยู่ 7 วันทุมฟัง พูดหัวเนละก็เไหน ใครจะมาเป็นผู้กินเวลา ก็เวลามันกินทุกอย่าง план ถูกแล้วเห็cs ตร violations แค่มีใครลัวที่จะมากินเวลาได้ ไม่ได้ เลยเริ่มที่จะiftได้ ฮ้อ ! appetที่เราไม่รู้มันก็มีอันนี้ละ สิ่งที่เราไม่อยู่รู้มันก็มีแต่อาจารย์ร Coffee อุ้ย! เขานี้ ที่ถี่มานานอีกหมดเลย บว่าง ทุกกำจัดออกไป ไม่เห็นเง่านำของปัญหา ว่าเง่านี้ก็ต้องปูกมาเพื่อแก่อย่างนี้ เง่านี้ไม่เห็นแล้วไม่ต้องพูดถึงว่าจะแก่ได้ คำตอบนี้ หัวดำกันหมดเลย แม่แต่ว่าข้างในมันไม่มีปัญหา เป็นเหมือนเจ้าตานที่เขาวางไว้นี่หละ คือวางไว้ คู่กันเหมือนก็มองกันไกลไม่รู้ นี่หัวคนหรือว่า ผลตาน ต้องเอามือจับดูถึงจรู เพราะว่ามันต่างกันดีมามีปัญหาไหม มีช่องหูอยู่มันกัน แต่ก็ในมีสิ่งของ มีสมอง หรือกลวง อยู่ข้างในมีแต่ช่องหูไว้เช่ย โอ้ย ตราบกราณ ขอคำตอบไปต้องฟัง หนึ่งเพราะว่าเข้าใจแล้วตัวเองปิดไปแล้ว ขอโทษขอโพย โพรธิชัดนี่ถึงให้คำตอบตรงฟังว่า ผู้ที่กินการเวลานี่ก็คือประหัฐนิง ผู้ที่เภาตันหา ดับอิลิธ ทั้งหมดได้แล้ว อยู่เนื้อการเวลา การเวลาจะมาทำอันตรายอะไรท่าน ไม่ได้แล้ว พี่ว่าจะต้องเกิดต่อไปชาติมายี่ มีการเกิดแล้วก็มีการตายวนเวลาเป็นวัตตะ มุนไป วนไป วนไป มุนไป ยุดยุดยุด ยุดได้แล้วเพราะเป็นประกินอาสบแล้ว เป็นประหารแล้ว ประหารจึงเป็นผู้ที่ ยินการเวลา หยุดกลับหมดเรื่องที่จะต้องเป็นวัตตวนต่อไป ลงเลยตรงบวกห่าง รู้กล Valentine แล้ว เพราะวะสม่าย denenน่าไม่มีพระบริชาうวั฀้นไป ออกไปไม่มีพระบริชาววัฐยุอยู่gery อยู่คำสอนเรื่องประรารณ 37 บ.? แต่зд herkesไม่มี โดยholders แนวแนวĩดทาง ที่พันธรรมตรรมชับออกมา แต่ว่าส่วนตัวเองยังทำให้บนลูกไม่ได้ เพราะบรรยมียังไม่เต็ม ประพระชาวนำเรื่องนี้มาเล่าให้ฟังคือ มูลับประยายาชาดก เป็นเหตุการที่ประรบให้แสดงมูลับประยายาสูติ แล้วให้เห็นถึงความลึกซึงในปัญญาของประพระชาว ส่วนเรื่องหลายเยอะตั้งแต่อะไรก็คิดว่า นำมาเราดิบให้ฟังแล้ว ยังเหลือเยอะ ในช่วมของตายโรมพระดีบท ทุกวันผุด แต่น้ำมิฟังต้องการจะฟังอะไรเดียกในประสูนนี้ ก็ไปหาที่ตามฝังกันได้ในNevisort ตั้งแต่เรานั้น ที่นำมาเราให้ฟังในวันนี้คือ มูลับประยายาชาดก เป็นเรื่องแน่ดี ที่เคยเกิดขึ้น สมัยที่พระพระเจ้าเกิดเป็นศาจาติสาบาหม ซึ่งพระพระเจ้า นี่เป็นผู้ดีช่วยเหลือคน เป็นผู้ที่มีความกรูน่ะ ยังมีให้การนี่ให้การที่จะนำมาประกอบ นี่วันนี้ ที่ต่างก็ได้ช่วยเหลือบุกคนอื่น เพราะช่วยเหลือบุกคนอื่นแล้ว คนอื่นนั้นก็มาช่วยเหลือท่านกลับบางมาอุปปกราสกระท้ำต่อ ซึ่งกันแล้กัน เป็นเรื่องของพระราชาองค์ตำหวังในชาดกที่ชื่อว่า ติรีติวัตชับชาดก การกระทำต่อ สดง บบว่า ต่อแท้งก็นะ พร้อมที่เราจะดูว่า มันมากไป หรอ มันหน้อยไปหรือยังไง ยังไงที่จะมอกศมกัน เป็นเรื่องของพระพระชาติตอนนั้นเกิดเป็นโปริสัตว์ อยู่ในตรกุณพราม พอโตกึนเรียนความรู้อะไรจากอาชาติศาพปลาหมกแล้ว ชาตินั้นไม่ได้อยู่เป็นอาชาติส่อนความรู้ต่อไป แต่ว่าออกบวด ออกบวด ลีกออกจากเรื่อง ไม่อยากอยู่ครองเรื่อง ออกไปอยู่ป่าแล้วก็สร้างงานสม อยู่ในราวป่าแห่งหนึ่ง ที่หิมพาอันิกมันจะมีส่วนที่อยู่ใกล้กับมือประรัณศีด้วย เพราะคนในสมัยนั้นต่วง พระเจ้าประมาทัศ ที่ครองคว้านกาศีก็มีจราจน ต้องไปปรับจราจน อยู่ในบรวินชายแดน ที่ติดกับป่าหิมพาศนั่น เวลาประราชาออกรบนี่ก็จะมีความจะบริภาษมีอะไรต่างตามไปใช่ไหม นี่จะไปปราบ พวกกมบดละ แต่ว่าในการรบครั้งนั้นนี่ พระกดว่าแพ้ ประราชาแพ้ พระวาด พวกกมบดลี่เข้าอาศัยใช้กลุยุษย์ ในการที่จะเอาชนะประราชา แล้วถ้าไม่ พอเกิดเพลงพลำเบบนี่ ช้างเขาก็ฝึกว่ายังดีนะ พอเพลงพลำเบบเอาปลูกตัดออกจากกองทับลวง หลืออยู่ไม่กี่คน พวกนี่ก็ตายหมดแล้วทำงั้ย ช้างนี่จริงเข้าสู่หมด เอาตัวรอัก เข้าสู่หมดเอาตัวรอัก เร็วเร็วนี่เลย พอประรราชาของคำสังนี้ พ้่นกร ช้างนี่พ้นแทบ нед่ exist เร็วเร็ว ด้วยกำลังก็ม brutoooiean Korea deleted หาวราชามากับฉัง เห็นที่อยู่ที่หน้าเริ่นรม ที่เป็นอาสมของรือสี ติริติวาชานี้ จึงเข้าไปแล้ว เห็นเสนาสนากวันเรียบร้อย เห็นเสนาสนากวันเรียบร้อย แต่ไม่เห็นน้ำฉัน น้ำใช้ ตั้งคือเองที่เดินทางใกล้มาแล้วก็อยู่น้ำมากเลย ไม่เห็นน้ำฉัน น้ำใช้ จะทำอย่างไรดี เดินออบไปข้างหลัง มีบอร้ำอยู่ both eye are there อุ้ย ! รอตาแล้วๆ ได้กลิ่นน้ำมา แต่ว่าหาที่ตัก แล้วก็เชื่อที่เจอผู้ เป็นเหมือนกับก่อนหรือว่าทาง ที่จะใช้ตักน้ำที่อยู่ในบอร์นี่ไม่มีเลย หามุมนัยก็หาไม่เจอ หามุมนัยก็หาไม่เจอ เฮ้ ทำอย่างไรดี ฮุจาติเดินมาถึงตรงนี้แล้ว เอางี้แล้วกัน เอาชื่อที่ผู้ที่รัดทองช้างนี่ ที่เขาจะไวรัดกับที่นั่งบนหลังช้างนี่นะ ทอดโอมากัน ทอดโอมาใช้สำหรับ เป็นเชือกที่จะผูกลงไปให้ถึงคนบอ เพื่อที่จะตักเท่าน้ำ ก็เลยให้ช้างมายินข้างบอน้ำ ถึงบอน้ำที่อยู่ตั้งด้านหลังกุติที่ปักของผู้ที่สันนั้น ก็คืออยู่ตรงต่างจงกรงบดี ช้างก็ถึงก็ไปได้ อยู่อยู่ตรงนั้น เอาชื่อผู้ข้ามันย่อนตัวเองลงไป โอ้ไม่ถึงตำบัวหรัง โอ้ยก็ต้องปีนกับกินมีใช่ไหม เนื่อยก็เนื่อย หิวก็หิวน้ำประราชาจะเป็นไง เอาพ่าสาดกของตัวเองต่ออีก น่าทอดภาคลุมภา นุ่งอะไรของตัวเองออก เหลือเดียวอันเดียว หูปต่อกับปลายชื่อ ลงไปอีกข้าวนี้ ก็ดื่มน้ำตามความต้องการ แต่ว่ากลับขึ้น ไม่ดาละที่นี่ พยายามตกน้าคนช่วย ก็ไม่มีใครตอบเลย ก็เลยพักอยู่ทางด้านล่างของบอน้ำ กินน้ำดาละ รอตายละ แต่กึนไม่ได้ พอตกเย็นตมฟัง เพราะทิสัตว์กลับมาจากป้าไปหาผลม้าย เห็นช้างยืนอยู่ที่ ท้ายทางจงกลมของตน เขาไปดูท่าแล้วก็ โอ มีเชื่อคุกอยู่โอ แน่นอนแล้วว่าพราชาควงจะต้องสเด็ดมาแน่ ช้างเห็นพอติสัตว์แล้วก็ยิ่งยืนนิ่งเลย คือเป็นช้างที่ได้รับการฝึกมาอย่างดี ไม่ได้จะต้ำร้ายใคร ถ้าไม่ได้สั่งอะไรให้กระยับไปเยื่น โพริสัตว์ก็จึงไปดูที่ปากบอ แต่ก็ลงไปได้ยินเสียงปราชาตอบขึ้นมา จึงจะริบเวลาครั้งนี้ จึงเอาภา นี่นะ มาผูกเป็นสองสายแล้วก็ทำเป็นข้าตรงกลาง ก็คือเป็นรัสนะของบันดาย ให้ปราชาสามาที่จะเดินเยียบขึ้นมาจากบอน้ำมาพักผ่อนอยู่ที่อาสมนั้นประมาณ 2-3 วัน พอปากภาคุณเรียบร้อยแล้ว กลอดเดินทางกลับสังลาไว้ก่อนดีนะ ทุกฟัง ปราชานี่ให้ปฏิญากับพอฤษฐาทันมาจึงในเมืองเมื่อไรมีพร้มจะทำการกระทำตอบคืออุปกรรัฐ อย่างดีเท่มที่ลายกอยท่านมา ก็รับปฏิญาเรียบแล้วปราชาก็เดินทางกลับไป ไปเชิญกองดาหารของตนตั้งประจำการอยู่ในที่ไม่ไกล จากชายแดน ก็พากันกลับเข้าจูพรณธรรคอน ให้การนี้พานไปแก้ประมาณไม่ถึงสดาทรมฟัง พราชาพอเห็น โผลที่สัตว์มาบินดบาทในเมือง จำได้เลยออทโอนี่ เป็นดาบด เป็นรือสีที่มีบุญคุณกับเราอย่างมาก ถึงกลองมาถวายอาหารนี่มอนให้ขึ้นไปสู่อรระชวง จะทำบริขาณอิ ที่ภักอิ ทำอุปการราตอบอย่างดีเลย สังให้คนที่ดูแลสวนในอุทยาเนี่ยมา ขอยดูแลรับใจดาบดพุนี้ แล้วก็ทำการสการะอยู่เป็นประจำทุกวันเลยนะ เดี๋ยวช้าเดี๋ยวเย็น อาหารเครื่องดื่มการฟังทรรม มีแต่ไปหาดาบทนี้อยู่ตลอด อยู่ตลอด จนก็ต้องมาพวกอามาตทั้งหลายนี้ต้องฟัง เขาก็งอนะ เฮ้ย ทำไม พระราชาเรานี่ถึง ไปหาดาบทคนนี้อยู่รื่อย แล้วก็ให้สการะอะไรต่างๆกับเขา แม่มัน มันจดดีแล้วมันเกินไปนะ จะตุกลองหรือเปล่า ไม่พอใจ ไม่พอใจแล้วก็จึงไปคุยกับอุปราณ ซึ่งอุปราณก็คือลูกของพระราชา เฮ้ย ดาบทคนนี้ ก็...พระองก็ขึ้น...พึ่งจะเคยเจอนะ เอ่อ...เราก็ไม่ใช่ยากันด้วย ไม่ใช่เพื่อนกระมาดแตกก่อนด้วย เราก็ไม่ใช่มีเชือศัย คศัตรอะไรเลยด้วย เฮ้ย แล้วทำไมท่านถึง จะมาดูแลดาบท ตีอรี ตีวัดชะนี่ อย่างดี ทั้งอาหารการณ์สการะอะไรต่างๆ มันไม่น่าจะเป็นงานนะ ไม่ควรนะ ถูกหลองหรือเปล่า? พระราชาจึงได้เรื่องอุปรราณพร้ำกับทั้งโก้ออมมาทั้งหลาย มาในคราวนั้นเลยต้มฟัง เนื้อ มา เดี๋ยวฉันจะบอกความจริงให้ฟัง จึงเล่าเรื่องเรา ที่เกิดขึ้นเมื่อ 15 วันดีหลายฟัง ว่าตอนที่ไปปราบจนบทชายแดนี่ เปลี่ยงปลำไป ได้รับการช่วยเหลือจากติดริติวัจจาบท์กวนนี้ละ ถ้าไม่งั้นเนี่ย ต้องเป็นผีอยู่ในบอน้ำ ขึ้นไม่ได้ตาย แน่นอน เลยยังช่วยดูแลช้างด้วย ขึ้นมาแล้วนี่นะ ว่าโดดาบทวนนี้ยังเอาน้ำมันมานวดให้ เอาอย่ามาจาให้ เอาอาหารให้กินให้ที่พักให้ที่นอน ถ้าไม่ความลำบากแล้ว มีคนเย็ดมือมาช่วย พวกความพุกอยู่แล้ว ท่านกำจัดความพุกนี้ให้ โทษคนแบบนี้หายาก นี่ขนอกจาก ตัวฉันคือประชาจาตถวายความกรบแล้ว ช่วยเหลือแล้ว พวกเจ้าท่าหมดนี่ก็ต้องมา บุชาติโริติวัจจาบท์นี้ด้วยนะ สังไงทั้งพวกอำมาทั้งอุปราก ก็มาทำความกรบบุชาติดาบทนี้ด้วย ด้วยเหตุผลนี้ โห เขาก็เข้าใจกันแล้วตอนรักไม่สาบไง ไม่สาบว่าทำไมพราชาตินกต่ำอย่างนั้น แต่พอรู้ความจริงแล้ว ว่าเขาเป็นพระได้เคยช่วยเหลือแท่มก่อน อ้า จึงต่ำการอุปรากากล่ะ และราสนะแบบที่ว่า ก็ไม่รู้เหตุผลในคลาวก่อนก่อนว่า มีเรื่องอะไรจะมาก่อนแล้ว จึงไม่เข้าใช้การกรตำเนี้ย เรื่องที่พระเบิเฉาเราะเนี่ยก็ประรบท่านประอ någon ธรมฟัง ที่ในนขลาวที่ได้ชิวอนมาอย่างมาก มา จากประเทาเบิน มีนรายๆ รอยบืนนี่นะ ก็มาให้รู�รศิตของท�徒ส erstiti Alberto elites we this old and gi,today ไว้คนเดี่ยว พระรุบนี้ที่ต้นประอนนนออกภาพให้นี้นะ ต้นก็แบ่งตวายกับพิกษุคุรุมอุปษาตั้งหมดเลยนะ อื้อ ก็ไม่ให้ถูกกรหา ไม่ให้ถูกทีเตียนได้ แม่ตำดังนั้นก็ยังถูกกรหาถูกทีเตียนอยู่ดี พระเจ้าจึงสอนด้วยนี้ข้างจากเรื่องนี้ ซึ่งก็เราโกรงเรื่องนี้ก็จ่ายใกล้ๆ กับเรื่องของคุณะชาดบบ พี่ไหลเคยนำมาร่าวให้ฟัง ซักเมือต้นปีหรือปลายปีที่แล้วนี่ละ น้ำว่าด้วยสิ่งโตมาได้รับการช่วยเหลือจากสูงนักจิ่งจอก ในกล้าวที่กระโดดไปล่าสัตว์แล้ว ข้าทั้งสีข้างนี้ได้ไปติดอยู่ในบอกขี่ตม ลุกขึ้นไม่ได้ สูงนักจิ่งจอกช่วยเหลือมา จึงป่ามาอยู่ด้วยก