Ioannis Kapodistrias: the man who undertook to build a homeland

John Kapodistrias: The man who undertook to build a homeland History 02.10.2026 Michael Sotirios Michalakopoulos, Narrator of popular tradition and religious customs Every time I hear the name of John Kapodistrias, I think about how little a phrase like “the first Governor of Greece” can tell us. It is correct, but it is not enough. Behind it stands a man who had already left his mark on European diplomacy and who came to a country ravaged by war to undertake perhaps the most difficult task of his life. Kapodistrias was born in Corfu in 1776 and studied Medicine in Padua. He engaged early with the public affairs of the Ionian State. Later, he served in Russian diplomacy and rose to the position of Minister of Foreign Affairs of Russia, a post he shared with another minister. It was not an ordinary career for a Greek of that era. In Switzerland, he contributed to the negotiations for the organization of the cantons and the safeguarding of the country’s neutrality. His contribution is recognized to this day. We do not need to say that he wrote the Swiss Constitution alone to understand the significance of his presence. His true work is sufficiently great without exaggeration. He could have continued his life in the diplomatic circles of Europe. However, when he took over the governance of Greece in 1828, he found himself facing a reality that could not be resolved with a signature. The Revolution had given birth to the hope of freedom. It had not yet managed to secure bread for all, school for the children, care for the orphans, or an administration upon which the citizen could rely. These things had to be accomplished under conditions of poverty, suspicion, and political conflict. Kapodistrias worked for the organization of the state, education, and the care of children who had been left without a family. This is an aspect of him that particularly moves me. He may have spoken with rulers and diplomats, but in Greece he had to respond to needs that every family could understand. Where will the child learn to read and write? Who will help the man who has nothing? How will the different places stop living as if they do not have a common future? Of course, not everything he did was beyond criticism. He believed that the country needed a strong central authority to stand firm. His choices provoked reactions and serious questions regarding the restriction of political freedoms. Respect for his memory does not require us to ignore these objections. It requires us to examine his entire work, within the difficult conditions of his time. On the morning of September 27, 1831, outside the church of Saint Spyridon in Nafplio, Konstantinos and Georgios Mavromichalis assassinated him. The date is the one that was in force in Greece at that time. According to the current calendar, it was October 9. His death does not make every decision of his correct. However, it makes the fact that his path was violently interrupted even more painful, while the country was trying to find a way to be governed and to remain united. The magnitude of Kapodistrias is not found in impressive stories passed from mouth to mouth. It is found in his true journey and in his decision to undertake a task that seemed greater than the strength of one man. He had known the Europe of the powerful. Yet, he came to serve a Greece that needed a state, schools, care, and a hope that its people could live together. It is this man who is worth remembering today. Not only the Governor who was lost in Nafplio, but the one who tried, with his abilities and his limits, to give freedom a form that could withstand daily life.

Ιωάννης Καποδίστριας: ο άνθρωπος που ανέλαβε να χτίσει μια πατρίδα Ιστορία 02.10.2026 Μιχαήλ Σωτηρίου Μιχαλακόπουλος, Διηγηματογράφος λαϊκής παράδοσης και θρησκευτικών εθίμων Κάθε φορά που ακούω το όνομα του Ιωάννη Καποδίστρια, σκέφτομαι πόσο λίγο μπορεί να μας πει μια φράση όπως «ο πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδας». Είναι σωστή, αλλά δεν αρκεί. Πίσω της βρίσκεται ένας άνθρωπος που είχε ήδη αφήσει το αποτύπωμά του στην ευρωπαϊκή διπλωματία και ήρθε σε μια χώρα ρημαγμένη από τον πόλεμο για να αναλάβει ίσως το δυσκολότερο έργο της ζωής του. Ο Καποδίστριας γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1776 και σπούδασε Ιατρική στην Πάδοβα. Ασχολήθηκε από νωρίς με τα δημόσια πράγματα της Επτανήσου Πολιτείας. Αργότερα υπηρέτησε στη ρωσική διπλωματία και έφτασε στη θέση του υπουργού Εξωτερικών της Ρωσίας, την οποία μοιραζόταν με έναν ακόμη υπουργό. Δεν ήταν μια συνηθισμένη πορεία για έναν Έλληνα εκείνης της εποχής. Στην Ελβετία συνέβαλε στις διαπραγματεύσεις για την οργάνωση των καντονιών και στην κατοχύρωση της ουδετερότητας της χώρας. Η συμβολή του αναγνωρίζεται μέχρι σήμερα. Δεν χρειάζεται να πούμε ότι έγραψε μόνος του το ελβετικό Σύνταγμα για να καταλάβουμε τη σημασία της παρουσίας του. Το πραγματικό του έργο είναι αρκετά σπουδαίο χωρίς υπερβολές. Θα μπορούσε να είχε συνεχίσει τη ζωή του στους διπλωματικούς κύκλους της Ευρώπης. Όταν, όμως, ανέλαβε τη διακυβέρνηση της Ελλάδας το 1828, βρέθηκε μπροστά σε μια πραγματικότητα που δεν λυνόταν με μια υπογραφή. Η Επανάσταση είχε γεννήσει την ελπίδα της ελευθερίας. Δεν είχε προλάβει να εξασφαλίσει ψωμί για όλους, σχολείο για τα παιδιά, φροντίδα για τα ορφανά ή μια διοίκηση στην οποία θα μπορούσε να στηριχθεί ο πολίτης. Αυτά έπρεπε να γίνουν μέσα σε συνθήκες φτώχειας, καχυποψίας και πολιτικής σύγκρουσης. Ο Καποδίστριας εργάστηκε για την οργάνωση του κράτους, την εκπαίδευση και τη μέριμνα για τα παιδιά που είχαν μείνει χωρίς οικογένεια. Αυτή είναι μια πλευρά του που με συγκινεί ιδιαίτερα. Μπορεί να μιλούσε με ηγεμόνες και διπλωμάτες, αλλά στην Ελλάδα έπρεπε να απαντήσει σε ανάγκες που κάθε οικογένεια μπορούσε να καταλάβει. Πού θα μάθει γράμματα το παιδί; Ποιος θα βοηθήσει τον άνθρωπο που δεν έχει τίποτα; Πώς θα πάψουν οι διαφορετικοί τόποι να ζουν σαν να μην έχουν κοινό μέλλον; Δεν ήταν, βέβαια, όλα όσα έκανε πέρα από κριτική. Πίστευε ότι η χώρα χρειαζόταν ισχυρή κεντρική εξουσία για να σταθεί όρθια. Οι επιλογές του προκάλεσαν αντιδράσεις και σοβαρά ερωτήματα για τον περιορισμό των πολιτικών ελευθεριών. Ο σεβασμός στη μνήμη του δεν απαιτεί να αγνοήσουμε αυτές τις αντιρρήσεις. Απαιτεί να εξετάσουμε το έργο του ολόκληρο, μέσα στις δύσκολες συνθήκες της εποχής του. Το πρωί της 27ης Σεπτεμβρίου 1831, έξω από τον ναό του Αγίου Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο, ο Κωνσταντίνος και ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης τον δολοφόνησαν. Η ημερομηνία είναι εκείνη που ίσχυε τότε στην Ελλάδα. Με το σημερινό ημερολόγιο, ήταν 9 Οκτωβρίου. Ο θάνατός του δεν κάνει κάθε απόφασή του σωστή. Κάνει, όμως, ακόμη πιο οδυνηρό το γεγονός ότι η πορεία του διακόπηκε βίαια, ενώ η χώρα προσπαθούσε να βρει τον τρόπο να κυβερνηθεί και να μείνει ενωμένη. Το μέγεθος του Καποδίστρια δεν βρίσκεται σε εντυπωσιακές ιστορίες που περνούν από στόμα σε στόμα. Βρίσκεται στην αληθινή του διαδρομή και στην απόφασή του να αναλάβει ένα έργο που έμοιαζε μεγαλύτερο από τις δυνάμεις ενός ανθρώπου. Είχε γνωρίσει την Ευρώπη των ισχυρών. Ήρθε, όμως, να υπηρετήσει μια Ελλάδα που είχε ανάγκη από κράτος, σχολεία, φροντίδα και μια ελπίδα πως οι άνθρωποί της μπορούσαν να ζήσουν μαζί. Αυτόν τον άνθρωπο αξίζει να θυμόμαστε σήμερα. Όχι μόνο τον Κυβερνήτη που χάθηκε στο Ναύπλιο, αλλά εκείνον που προσπάθησε, με τις ικανότητες και τα όριά του, να δώσει στην ελευθερία μια μορφή που να αντέχει στην καθημερινή ζωή.