25690813pm--ทำผิดเพราะคิดว่าตนเป็นฝ่ายถูก

For when we were still young, at the time when Prince Siddhattha went forth to become a monk, he came to visit his elder brother in Sakka. There was one son, named Lahun, who was sent away. It is said that, according to the narrative, Prince Siddhattha did not know of the existence of this son until after he had gone forth. When he truly realized it, he cut off the ties of attachment and departed. It was after several years, six or seven years, that he had severed those ties. One day, he was resting with the monks in the forest. The Lord, the Buddha, along with Queen Vibha and Prince Lahun, who at that time was living in a household of seven, was present. At that time, the monks, including the Buddha, still had the right to the throne, succeeding King Suddhodana. However, it was known that the Buddha had no intention of renouncing his monastic status to claim the royal inheritance. Queen Vibha, therefore, encouraged Prince Lahun to come and request the royal inheritance from the Buddha. The Buddha then spoke to Prince Lahun, informing him that this was because the Buddha possessed the wealth of the Dhamma, which is superior to royal wealth. After finishing, he encouraged Prince Lahun to go forth to become a monk. It is unclear whether this was encouragement or a gentle nudge. In the end, Prince Lahun went forth and became a monk. King Suddhodana, who had only one grandson, was deeply grieved that he had gone forth. He therefore pleaded with the Buddha, saying that in the future, if anyone wished to ordain a child, the parents and grandparents should be consulted first. The Buddha agreed. This became the origin of the rule regarding the ordination of children in the Buddha’s dispensation: the parents and grandparents must give their consent first. Or, if the person seeking ordination had previously been married, the spouse must also be consulted. One should not ordain based on a momentary impulse. When the Buddha spoke of this, he explained that after going forth and becoming a monk, one should continue to practice until attaining the fruit of arahantship, receiving the title of Arahant, which is superior to royal wealth. An interesting aspect is the teaching of the Buddha, which was imparted to Prince Lahun, because it was not profound or difficult to understand, but rather easy to comprehend, though difficult to put into practice. The Buddha used examples as a medium for teaching. For instance, regarding steadfastness, he taught Prince Lahun, who had already gone forth, to make the mind steady like earth, water, fire, and wind. He instructed Prince Lahun to make the mind steady like earth. Earth does not become agitated, disturbed, or shaken by anything, whether it is pure or impure. This means that one should make the mind steady like earth, water, fire, and wind. No matter what impact comes, whether it is good or bad, pleasant or unpleasant, one should keep the mind steady and normal. Then he spoke of water, saying, "Make the mind steady like water." Water does not discriminate; whether it is clean or unclean, it accepts all without distinction. This is an analogy for making the mind calm and cool, regardless of what impacts it, remaining peaceful and steady, observing the objects that impact the mind, including those that are not pleasing. He then spoke of fire, saying, "Make the mind steady like fire." Fire does not discriminate; whatever is burned, whether it is pure or impure, fire performs its function steadily, from beginning to end. This can be seen as an analogy, teaching that there is a mind that is ready to accept and digest all experiences. And then wind: "Make the mind steady like wind." Wind does not discriminate as it passes through things, whether they are foul or fragrant; wind does not discriminate. This means to let go, to be equanimous, no matter what impact comes. Prince Lahun listened and understood, because the Buddha’s words were clear and precise, using analogies to illustrate the point of making the mind steady, both in sitting meditation and in daily life, without being overwhelmed by power or passion, and letting go with equanimity. The essence is having a steady mind, not wavering, not fluctuating, not being affected by what is encountered. When Prince Lahun was young, as a monk, the Buddha taught him in a simple way first, but in a manner that clearly demonstrated the power of the teaching. The story is that when Lahun was born, he was under the protection of communion with the Buddha. People would come to visit, both monks and laypeople. Many would come to the monks in Lahun’s vicinity. The monks in Lahun’s area liked to play pranks, giving wrong directions, telling people to go left or right. The people who came to visit the monks would follow the wrong path. The monks in Lahun’s area were happy and amused, joking with each other. Did the monks in Lahun’s area come? There was an indication that the Buddha would send a message to the monks in Lahun’s area. We had a little water left in the pot. We asked the monks, and we saw the water in the pot. The remaining water in the pot was very little. Then he said, "The mind of one who likes to lie, who speaks falsely knowing it to be false, is like a fish in a small amount of water. When the water in the pot is heated, it does not remain in the pot, because it evaporates from the mind, leaving only a tiny amount, just like the little water remaining in the pot. After being heated, it is gone, leaving nothing. If you heat the pot, the water will evaporate, and there will be no water left. When the pot is empty, no water remains. The goodness of a person, whether it is maintained by keeping the precepts..." However, if one speaks lies, the good deeds that have been accumulated will not remain. As you understand, this speech does not teach much, but it merely uses water as a tool to teach and show the harm of lying. Lying is considered a violation of the precepts. In the Buddhist religion, it is considered important, whether it is in the fourth rank, but it can also cause the mind to become deluded. When deep delusion arises, it can cause the mind to fall into hell. For example, Queen Mallika had a husband, King Pasenadi of Kosala, who was very devoted. Queen Mallika was a good person, a practitioner, and she was able to please the Buddha. King Pasenadi of Kosala stopped doing many things that were violations of the precepts, such as killing animals for meat, like a butcher. Queen Mallika persuaded King Pasenadi of Kosala to stop killing animals for meat. However, Queen Mallika, in her old age, died suddenly. At the time of her death, although she had much merit, the thing she thought of last was the lie she had told to King Pasenadi of Kosala. King Pasenadi of Kosala wanted to see her, but due to the delusion caused by the lie, she fell into hell. The good deeds she had done were great, but they could not help her attain happiness; she remained in hell for seven days. After seven days, the merit of the good deeds she had truly done sent her to be reborn in heaven. It is said that this is a grave sin that the Buddha did not overlook. It is part of the unwholesome speech that we, as Buddhists, should avoid. But unwholesome speech is not only about lying; there are three or four other types. One of them is slander. This is also very important. We often do not pay much attention to this, because when we slander, we slander people who are bad in our eyes. However, slandering with a mind that is accompanied by harmful intent is also a problem. It can even cause a schism. In this Buddhist context, as we have heard the story of the monks in Kosambi who quarreled. They quarreled with each other. In the city of Kosambi, they separated, but they separated into two groups. What was it? It was because of a small matter, namely water in a bowl. But in reality, it did not become a big issue if the monks had not engaged in slander and mutual defamation. The story is that the monks in Kosambi had two teachers. One teacher was very strict, a teacher who taught strictly. One day, a monk went to the bathroom and defecated. When he finished, in the old days, they used water. It was said that a little water was left in the bowl. When he came out of the bathroom, the monk Vinayadharin, who was a senior monk with hundreds of disciples, came out. Or perhaps he had just finished defecating and came out. The novice monk said, "You left some water in this bowl, didn't you?" The monk Vinayadharin, who was a senior monk, did not consider it a fault at first. When the novice monk intended to point out the fault, but the monk Vinayadharin did not acknowledge the fault regarding the water, the monk Vinayadharin came out of the bathroom and told his disciples, "This is a lie." But this matter was not known to be a fault. The disciples heard it and kept it to themselves, but then they told others. They slandered the monk Vinayadharin, saying that he was a liar. This matter was not known to be a fault. The friends heard the slander and told others, and so it spread. It seemed like sharing information, but it was actually slander. Then, one person went and whispered to the disciples of the Dharma teacher. The Dharma teacher spoke in a mocking tone. Those who heard it then told others, saying that the monk Vinayadharin had said that our bowl was not a fault because it was not intentional. But now, going back to tell the monk Vinayadharin, it is a fault. They said, "Don't interfere, we will handle it ourselves." They insulted each other, they defamed each other. It was just a small matter, the water left in the bowl in the bathroom, because they did not pay attention. This led to the destruction of the Sangha. But love returned to the non-attachment. This is a teaching that we have heard often. It originates from the fact that they slandered each other. In the end, the villagers left, perhaps to the forest or to other villages, because of the monks. They left the forest, some stayed in the city, some stayed in the village, so they all did not support the monks. These two groups of monks, because no villagers supported them, were distressed. They realized their mistake and came to apologize to the villagers. It would have become a big issue. All of this had its origin in a small point, namely the water left in the bowl. In truth, it was not a matter if the monks had not been attached, had not slandered. You, too, have never clicked to change; things are different now. This is another form of fleeing. On the other side, when we flee from the Qianen directly, we do not know. Frang over, they speak two things, but they do not speak of slander either. However, most people do not take it very seriously. They give importance only to the matter of the mouth, to lying, but regarding slander, they do not see its fault. This matter is still considered that the Buddha and the Dharma must be on two sides. One side is good for both; it must be two sides. It is not a matter of mere competition or rivalry. However, what is the occupation in correctness, the center in one’s own kind of correctness, if one proves in correctness, then in the side of alung, it is not correct, because in the side of collapsed, one must use words to manage fitsok. There is a leaning of the Dharma, which is a form of speaking, and it is said that even if the teacher comes to teach, to warn, to guide, they do not listen. They invite the teacher to go away, to keep a distance. It is said that people do not listen to the teacher. In reality, it is not anyone else; they are all hiding in their bellies, in their own tiu. They are the rudsit, those who are used, the servants who do things. One person does it, does it for whom? It is said that both are good monks. One must be essoils, must be pushed to the correct self. Push hello hello you. This is also like the data in the club, there is a lead as a surrounding, a tos. It comes in to obscure the mind and consciousness. This goes to the matter of us, the doers, or the morning. And then one must keep a distance, because this matter happens often, not just in the time of the Buddha, but even in one day like today, there are still such matters. Use other methods. For example, if the mind is good, it reaches the value of using violent methods, not acting, doing in the water of the mind, but in the end, it becomes a tool of greed, a tool of harm and of hatred. This club, these few, return to the Buddha together.

เพราะคราวเราคงสาบดีนะ ตอนที่เจ้าชายสิศัทธาศเศียงออกบวด ที่เรียบมาหาพี่ในสกม พимоมีโอรสอยู่คนหนึ่ง haberส่งต่างชื่อหล่าหุน เสราว่า หว่าตามทำนานก็เราว่า เจ้าชายสิศัทธาศมารู้ว่ามีโอรสกระตอนที่ก็หลังจากบวด เมื่อเสียบัวจริงทั้งได้ตัดสรุปสมอสมอที่ยาน ก็ไปเมื่อลายปีนะ หก 7 ปีดา ไม่ส่งตัดสรุแล้วก็มีวันหนึ่งก็ส่งสัตว์กับกุ่งกระบิลับพัก ในพวกทั้งพระบิดาเจ้าใช้พระสุทธธนะ พระนางพิภา แล้วก็พระหุ่น ซึ่งตอนนั้นก็อยู่ 7 ครัว ตอนนั้นโดยพระเภนี่พระกุ่งกระเจ้า ก็ยังมีสิทของราชบัลลัง สึกต่อจากพระเจ้าสุทธธนะ แต่ก็รู้ว่าพระองค์ไม่มีความประทนาที่จะมาสึกพระสมบัติ พระนางพิภา ก็เลย เจ pinnedกว่าอยู่ก็ได้นะ ให้พระราภุญ 뒤้มาขอราสมบัดจากพระบุたจัง ปllowing ก็พูดให้พระราภุญพี่รู้ว่างนี้ เพราะพระกุ่งมีสมบัติลากiiiii กkek อาทิภาสถกว่าระสมบัติ ส pointless เสร็จแล้วก็เลยช่วนให้พระหูนออกบวด ไม่รู้ว่าช่วนหรือว่าเกลือกล่องนะ จากสุดท้ายพระหูนก็บวดเป็นสำมันนิน อ่ะยุไม่มากนะ พระเจ้าสุทธธนะ ขอสาวว่าหลานชายคนเดียว ออกบวดก็เสียใจมาก จึงไปขอร้องพระพระเจ้าว่า ต่อไปถ้าจะบวดลูกใครก็ควรให้พ่อแม่เขาหนึ่งยายก่อน พระเจ้าก็รับปาก อันนี้ก็เลยเป็นที่มาของทำยังกลับบวดของ พาละเนธในพระเจ้าสนา บินามารดาต้องหนึ่งยายก่อน หรือถ้าก็ว่าพระก่อนนั้นเคยมีคู่ครอง ก็ต้องให้คู่ครองกันดูยาดด้วย ไม่ใช่ว่าจะบวดตามอำเบิดใจ พระพูดเนี่ยเมื่อมาบวดแล้วเป็นสำมันนินต่อลังก็บวดเป็นพระ สุดท้ายก็ได้บรูอรัฐตะผลได้รับอริยศัพที่ประเศรษกว่าร้ายสมบัติ สิ่งที่น่าสนใจน่า คำสอนของพระเจ้า ที่ส่งมอบไปกับพระลาฮุน เพราะว่าเป็นคำสอนที่ไม่ได้ลึกซึ่ง หรือเข้าใจยากอะไร แต่ว่าปรฤบัติอาจใจยาก แต่การเข้าใจอ่าไม่ยาก เพราะพระเจ้าส่งเอาตัวอย่างมาเป็นสือในการสอน อย่างเช่นมีความยึง ก็ส่งสอนพระฮุน ส่งนั้นบวดแล้วนะ เพื่อบวดไม่ใหม่ ส่งยกตัวอย่างดินน้ำไฟลม แล้วก็แน่พระฮุนว่าให้ทำจิตสมอเหมือนดินน้ำไฟลม เรื่องตัดในดินเนี่ย เธอจงทำจิตสมอดิน ดินเนี่ย แม่จะมีใครที่คยะ ที่มูล ที่ส่งสกปกย่างไร ดินก็ไม่กลัดเกรียว โกตเครื่อง หรือร่างเกียบ สิ่งเรานั้นเลย อันนี้ก็หมายเพราะว่าจงทำจิตสมอเหมือนดินน้ำไฟลม ไม่วันไหว ไม่ว่าเจออะไรมากระทบ จะเป็นสิ่งที่ดีหรือร้าย น่าพอใจหรือไม่น่าพอใจ ก็พึงทำจิตให้นักนั้น เป็นปกติ แล้วก็ส่งพูดถึงน้ำ ว่าเธอจงทำจิตสมอเหมือนน้ำ น้ำนี่แม่จะใช้ชำรัก ไม่ว่าจะเป็นของสะอาดหรือของไม่สะอาด กว่าจะรับประธิกุณ น้ำก็ไม่ปรังกเกียดเดียดฉัน สิ่งแล้วนั้นเลย ก็ไปอุปรบม้ายว่าพื้งทำจิต ให้ช่วงเย็นเหมือนน้ำ ไม่ว่ามีอะไรมากระทบ ก็สงบก็เย็นอยู่สมอ ทั้งวังจิตสิ่งที่มากระทบ ตั้งสิ่งที่ไม่น้ำยินดี สรับชาลก จับดีน้ำลองไฟว่าสอนฟันร้าหัวใจจงทำจิตสมอเหมือนไฟ ไฟว่าว่าใครจะเผาพาดอะไร สิ่งนั้นจะเป็นสิ่งสุกปกน้ำลังเกียดยังไร ไฟไฟก็ไม่รังเกียดเลย ก็ยังทำหน้าที่ของไฟ สมอต้นสมอปาย อันนี้เราจะมองเป็นอุปรมา สอนว่า ตรงมี ตรงมีจิต ที่พร้อมที่อาพาวพ้านกินเลด ให้ประลักษณาการไปก็ได้ แล้วก็ลมนะ พวกเจ้าก็เบียบ ต้องทำจิตสมมันลม ลมไม่ว่าจะพัดผ่านสิ่งใด หุจราปัสโอวา สิ่งเม้น สิ่งหอม ลมก็ไม่รังเกียบ ก็มากว่า จงทำใจปลง เป็นอิสละ ไม่ว่าเจออะไรมากระทบ พระหัวคุณฟังนะก็เข้าใจ เพราะว่า คำสองหัวเจ้า เบียบเที่ยบ โดยใช้ประมากว่าหมายได้อย่างชัดเจ้น ไปเรื่องการทำจิต น่ะ ให้เป็นปฏิกติ ทั้งนักนั่งเศมบัสเงิน เพียมไม่ได้พลัง ในการพอพา quests แล้วก็ปลงบ้าเป็นสรา ซึ่งครยักใจความครือการมีจิต เป็นปฏิกติ침์ มันคงเรื่องว่าจิต ไม่วังไ Barbara ไม่กระพancing ไม่ก็เจอเลยก็ตาม แต่ตอนที่พระหูนอย่างเล็กอยู่นะ เป็นเป็นสำมรณ์เนี้ย พอพร่วง สอนง่ายก่อนอีกนะ แต่ว่าสอนอย่าง ทำให้เห็นพลาพพดอย่างชัดเจน เรื่องเรื่องคือว่า ตอนที่รำเนิดล่าหูนเนี้ย อยู่ในสำนาจ Communion with the Buddha ก็จะมีคนมาหา มีทั้งพระ มีทั้งคารวา หลายคนก็จะมาพก สามมันในลาหูนก่อน สามมันในลาหูนก็ ชอบแกล้ง บอกผิดทางมาก ให้เรียวซ้าย เรียวขวามาก คนที่มาหาพวกเจ้าก็ลงทาง สามมันในลาหูนก็ดีใจสนุกตลกขกัน ต่างๆค Cell factory เลreckสำมัözในหล่าคุณมา ไหม ต่างที่ indication ความจะส่งเงียกะส่ง pela кур ใน pleased หล่างพระบา่น เราก็เหลือน้ำนิดหน่อยไม่ใน monday ก็ถามสำมั ליเราก็เห็นน้ำใน demonstrated ยังสำมง achievements HARMCh пар вр soo น้ำที่เหลือใน kindr uhm ความคัน แล้วก็ตัดว่านี่ จิตของผู้ที่ชอบโกหก ชอบพูดเทศทั้งที่รู้เนี่ย ย่อมว่างปลาจากคุณความดี เมื่อน้ำในคันเนี่ย เมื่อถูกความแล้วก็ไม่เหลือ ค้างอยู่ในคันเลย เพราะค่อยหดถายไปจากจิตใจ จากเหลือเพียงน้อยนิดเหมือนกันน้ำที่เหลือไม่มากในคัน เสร็จแล้วก็เพราะถูกษาตกไปก็ไม่เหลือ ถ้านะไปพอพอความคัน น้ำก็จิ่ง แค่จะไม่เหลือเลย พอไงคันก็ไม่เห็นน้ำเหลือ ความดีองคนเรา ไม่ว่าจะสาสมมาด้วยการ รักษาสีน ค่อยแต่ก็ตามแต่ถ้าว่าพูดเทศพูดโกหก ไอ้ความดีที่สาสมมาก็จะไม่เหลือ ตามเนี่ยเราคุณเข้าใจเลยนะ พูดจานนี้ไม่ได้สอนอะไรมาก แต่ว่าเพียงแค่เอาคันน้ำมาเป็นอุปกรณ์ สอนทำให้เห็นโทษของการพูดโกหก ให้การพูดโกหกนี่มันก็เป็นการผิดสีน ค่อนหนึ่งในพุทธสาสนาจี่ ถือสำคัญ ไม่ว่าจะอยู่ในรำดับที่ 4 แต่ว่ามันก็สามารถจะทำให้จิตหมดมอง เมื่อลึกถึงและความหมดมองก็สามารถจะทำให้ชุดจิตลงนลกได้ อย่างพระนางมริกา มีสีที่พระเจ้าปฏิสัญที่โกสน ปรบปลานมาก พระนางมริกา มีคนดี เป็นผู้ที่ฝ่ายทำ แล้วก็สามารถพุทธน้มน้าย พระเจ้าปฏิสัญที่โกสนเนี่ย เลิกทำหลายอย่างที่มันเป็นการผิดสีน ช่างการค่าสัตว์เพื่อบุชายยังอย่างมหัวร้าน พระนางมริกา ก็พูดนมน้าจนกับท่านพระเจ้าปฏิสัญที่โกสน เลิกการค่าสัตว์บุชายยัง แต่พระนางมริกา อายุสัน ก็เกิดตายกระทันฮัน ตอนที่ตาย จังที่นางมีความดีเยอะมาก แต่ว่าสิ่งที่นางลึกนึกถึง ถืออายกาต Só่ vibrating ไปโกหกเพ้าประเจ้าปฏิสัญ ยกกอสน ประเจ้าประเจ้าโกสนäsident jarrole อยากเหตุเงียบเห็นนางเกิดความเพริตผลยู้ดีในสรรภัสhh ซึ่งมันไม่มีเรื่อง ลายแรง วิทย์สีนต noting path ถ้าว่าครับผ้าประเจ้า เองคโบบิ๊ดกระทัน ไม่ได้มาเสียงที่กุศนก็เชื่อนะ นามอิสลามก็รอตัวไป แต่ตอนที่นางจะตาย จิตสุดท้ายนางจะไปนึกถึงเหตุการณ์นั้น แล้วก็เรียกตัวเนี่ยก็หกมุธสาวว่า จิตก็สองหมอ สองหมอความพิด หรือว่าพิสี เพราะก็ว่า อารุมออกุศน ที่เกิดจากความสองหมอของใจ เพราะรู้ว่าพิสีมมันจุดนางลงนลกเลย ความดีที่ทำมานี่ มากหมายเพียงได้แต่ว่า ไม่ได้ช่วยให้ไปสู้สุขติได้ ลงนลกอยู่ 7 วัน พอ 7 วันแล้ว ความดีที่ทำจริงมุ่นส่งให้ไปเกิดในสวัน แล้วมุ่นสาวว่า มันเป็นเจร้าบาตที่พระมาติไม่ได้ มันเป็นส่วนหนึ่งของมิชาววาจา ที่เราชอบบุธควรจะเรียง แต่มิชาววาจา มันไม่ใช่มีแค่มุ่นสาววาเท่านั้น มันยังมีอีก 3-4 อีก 3 คอว ที่สักวันคือ พิสุนะว่า การพูดจาสอเสียการณินทา อันนี้ก็ สำคัญเหมือนกัน ซึ่งชอบพูดเรา อันนี้ก็ไม่ค่อยสนใจ เพราะว่าเวลาเราณินทา เราก็ณินทาคนที่ไม่ดีในสายตาของเรา แต่ว่า การณินทาด้วยจิตที่มีประกอบได้โทษสัก มันก็ส่างปัญหา มันเคยจึงข้างทำให้วัตรแตบเลยนะ ในสายพุทธการนี้ อย่างพวกเราเคยได้ฟังเรื่องราวของพระสง กุ่งกลอสัมพีทะเลอกกัน ทะเลอกกันด้วยทั้ง ย่าโดยในเมืองกลอสัมพีแยกกัน แต่แยกเป็นสองไฟ พ่ออะไรนะ ไอ้เป็นเพราะว่า ต้นเทกก็คือ น้ำลังกล แต่ที่จริงมันก็ไม่ทำให้เป็นเรื่องเป็นหล่าวใหญ่ตัว ถ้าหากว่า พระในวัติไม่พูดจานินทาว่าร้ายกัน เรื่องเรื่องคือว่า พระกุ่งกลอสัมพีมีอาจารย์อยู่สองท่าน ท่านหนึ่งเป็นอาจารย์ท่านทำมากัดถึก เป็นอาจารย์สอนทำมาก รุ่งสิก็จะเป็นร้อย วันนึงไปข้าห้องน้ำ และชำละกิด ชำละเสร็จ สมัยก่อนก็ใช้น้ำ บอกว่าเหลือน้ำไว้นิดหน่อยในขัน พอมาจากห้องน้ำพระวินไหนท่อน ซึ่งก็เป็นผู้เชื่อชานดานวินไหน ซึ่งมีลูกสิต นับร้อยมันกัน พอมาจากห้องน้ำ หรือไม่ท่านจะทำกิดเลยก็ออกมา พระสมัยสึกว่า ท่านทำให้มีน้ำเหลือทิ้งข้างไว้ในขันนี้ใช่ไหม เพล่าวินไหนท่อนบ่อนในเมื่อท strokesมัยสาบ ก็ไม่สุดว่าเป็นอำบัตร เหลือที่แรก พอสมัยสึกตั้งใจจะปลงอำบัตร แต่เพล่าวินไหนท่อนพ交 Feroon heart ไม่ได้ปลงอำบัตร เรื่องน้ำต่อ Orange will do แต่เพล่าวินไหนท่อนส่สกิจออกมาจากห้องน้ำ เข้าไปพวกกลูกสิตว่า กล คลวมรู disclosure เป็นปล่าจาน แต่เรื่องแค่นี้ EPA ไม่รู้๋ว่าเป็นอร่lement พระรูกษิตได้ฟังก็ที่จะกับไว้แต่ผู้เดียวก็ไปเล่าต่อ นิ้นท่าเงิน House นิ้นท่าพระธรรมกระถึงว่านี้ poets เป็นมากกลING รจะเรืองแค่นี้ไม่รู้เป็น อร่ment นินทายเพื่อนฟังเพื่อนก็เล่าต้องสอบต้องกันไป ดูมันก็เป็นการแบ่งปันข้อมูดได้จริงคือ นินทานั่นแล้ว นินทาเรื่องทั้ง มีคนหนึ่งก็ไปพูดเข้าหูลูกศิก พระธรรมก็ถึก พูดทำนองเย็ดยาม ทางที่จะฟังทั้งนี้ ก็ไปเล่าต่อต่อกันนะว่า เพราะวินใหธฐอร์นี่มุษยาบอกอัดจานของเราว่า ไม่เป็นอำบัดเพราะไม่ต้องใจ แต่ตอนนี้กลับไปบอกวินใหธฐอร์มก็เป็นอำบัด ไปเซละ บอกผู้เจ้าน่ะ อย่ามายุ่ง พวกเราจักการเอง วิศิติจักกายต้องสมหาคือ ด่าไปด่ากันมา ดินทางกับไปดินทางกันมา เพียงแค่เรื่องเล็ดน้อย เรื่องน้ำในขัน ที่เหลือข้างอาวะในห้องน้ำ เพราะไม่ฝ紀างภัย ends ตั้ง corporations จะทำได้ 我覺得คุณการร่วมว่างตีการสงสูญ สูญน Vai จ่องเวน แต่รักกลับเรียการไม่ต่องเวน อันนี้เป็นพาศิกที่เราได้ฟังบอย มันก็มีที่มาจากการที่พาศราลกัน สุดท้าย พวกเจ้าก็สย่ายไป ปรีวüeck หรือที่ป่าเล่นไหล ช้าวบ้านี่ เพราะโทษเจ้า เสร็จออกปรีวüeck พูดประสาษบ้างอยู่ประทวง ช้าวบ้างก็เลยพากันไม่ใสบาบ พระสองกรุมนี้ เพราะไม่มีชาวบ้านใสบรัฐก็เดือดร้อน เกิดสำนึกผิดมาขอโทษผู้เจ้า มันจะคายเป็นเรื่องใหญ่ ทั้งหมดนี้มีจุดล่ำตลมต้นจากจุดเล็ก คือ น้ำลังคุณที่ถึงข้างไปในขัน ใจจริงแล้วมันไม่เป็นเรื่อง ถ้าพระมันไม่ต้องสงภาย ไม่นิ่นทา หลาย ตัดคุณเนี่ยก็ไม่เคยคลิเปลี่ยนต่างก็แล้ว เป็นการตำหนีอีกฝาย อีกฝายหนึ่ง เวลาเราจะหนีธา Qianen directly เราก็ไม่รู้ Frang over เขาพูดสอเสียต์ ไม่พูดนินท่าด้วย แต่ว่าคนส่วนยังไม่ค่อยต้อนหนักนะ ให้ความสำคัญแต่เรื่องของมุษาวา การโกหกแต่ว่าการนินท่า กลับไม่ความเห็นโทษของมัน เรื่องนี้ยังเชียนแล้วว่า พระทีเทราวกันก็ต้องสองฝาย เดียวเป็นพาดีทั้งคู่ ต้องสองฝ่าย ไม่ได้เป็นฝ่ารמהจิทย์ ไม่ได้แก่งแย่งร้ำสระการแล้ว แต่ว่า ที่เป็น occupation ในความถูกต้อง ชenter ในความถูกต้องแบบของตัว ถ้าร證 ในความถูกต้องค่ะougeria ในฝ่ายahlung ไม่ถูกต้อง เพราะอินฝ่าย collapsed 那ก็ต้องใช้คำพูจจัดการ fitsok มีการลีนธา มังเป็นการพูจาท่าทม และถึงข้างว่า ผู้จ้ามาสอนมาเตือนมาไกลเกียก็ไม่ฟังกับนิมนให้ผู้จ้าว ไปจวงห่าง โรยกล่าวคนไม่ฟังผู้จ้านนี้ จริงๆไม่ใช่ใคร ต่างทรอมซุกท้องทั้งความtiูวเขาคือรูดศิต คือผู้ที่used บ่าวฟัยทำ คนหนึ่งฟัย ฟัยทำใครว่าเบาวินไน เป็นพระดีทั้งคู่ ต้องต้องจะessoils ต้องถูกถ้องตัว push hello hello you นี่ก็คือกับดาโคนในคลับเพื่อ ก็มีเลดเป็นคล้อมงำ ทอส มันเข้ามาบดบังสติสัมบัจฉันยัก นี่ก็ไปเรื่องที่พวกเราผู้ฟัยทำหรือเช้า แล้วก็ต้องต่างห่างกว่าไว้ เพราะว่าเรื่องวันนี้เกิดขึ้นไปบ่อย ไม่ใช่ แต่ในสมัยพุทธการ หรือ นึงวันอย่างทุกวันนี้ก็ยังมีเรื่องแบบนี้อยู่ ใช้วิธีการอย่างอื่น ตัวอย่างนั้นถ้าหมดีถึงค่านใช้วิธีการรุ่นแรงลง ไม่ลงมือ ทำในน้ำความฝุกต้อง แต่สุดท้ายก็กายเป็นเครื่องมือของกินเลย เครื่องมือของโทษสะและความเปลี่ยดชัง คลับนี้พวกเท่านี้กลับพระพร้อมกัน