25690801pm--ฝึกสติจนเห็นโดยไม่เป็น

In the time of King Prayakarn, there were three monks who decided to go to the forest together. These three have interesting histories or backgrounds. The first is Phra Anuruddha. He was a believer in the Dhamma. Phra Phithiya's parents would only allow him to ordain if he had a companion. So he went to ask his elder brother, Phra Man, to come ordain as his companion. Phra Man came and agreed. But since he himself was a prince, ordaining meant he would have to give up his royal status. He told his younger brother, Phra Anuruddha, that he would have to accept many things. He made a promise, saying he would ordain for a long time, even though in this life he had always lived comfortably, never knowing what it was like to be uncomfortable. So when people asked where his almsfood came from, he would answer that the almsfood came from the granary. Once there was almsfood that came from a farmer, like Phra Anuruddha's, where the almsfood came from a plate. He never forgot. The granary almsfood he had never seen, but after ordaining, his mother would give him almsfood, but he would not accept it. So they all decided to go live in the forest. Living in the forest is also interesting. Phra Phithiya, Phra Sati, and Phra Suk were comfortable. But they heard that a friend who lived not far away had passed away. This caused them to reflect on the Dhamma, that life is impermanent, so they decided to go forth to ordain. There was still strong attachment. Their mother did not want them to ordain. They fasted. This is also a Dhamma practice. When you want something and do not get what you want, you fast. There was a Phra Niswan who made many people afraid, including Phra Sudhin, who at that time was the first to organize the first practice, the first level. He fasted. He was ready. His mother did not want him to ordain. This is ordaining. With true attachment, he wanted Phra A to practice. Do not be angry. Then there is forgiveness. There is diligence in practice. There is also eating almsfood. This is also a story about the younger one with Phra A. They were still living comfortably, so they followed their friends. And when Phra ordained, they also developed the desire to practice and make effort. All three of them decided to go to the forest to practice and make effort at a forest called Khosin Khasa Wan. That is a forest that has a name. There is a name for the forest in the scriptures because important events happened there that are related to them. And many people, all three of them, were here and became arahants. Even though their backgrounds were different, what they had in common was that they had comfortable lives, but they came to live a life of hardship. However, they were not very accepted by people of the same class, because ordaining as a monk was considered abandoning the world and shaving the head, which was a form that people did not value much in those times. In the past, shaving the head was considered lowering one's status. A Brahmin would have long hair. A Brahmin is a Vanda who is Charagant Yogchong. Even a Khasak has long hair. But when becoming a monk, one must shave the hair and live a life of simplicity. But one must be humble. There is also humility. There is always humility. So although they were different, their hearts were one. They were in harmony. And then you ask further: is there still attachment, is there still desire in practice? The three of them, in the end, you ask: do they have any special qualities? You are interested in the question. You ask about their way of life. Then about food. Then you ask about special qualities. Are these connected? Do you have the same thoughts? You ask about practice. Probably because you are a little curious. Now, according to practice, it will be difficult for me to stay. This is also very sticky, very hard, very painful. The muscles hurt. People from the city are not used to it. That day there was a special bowl. There was also a bowl with eggs, which is considered light. So the food for them was not very varied. They had to eat a lot. They had to eat in large portions. Not like eating a little bit at a time like this. They had to eat in large portions. It is said that it is for taking care of the body. But now we are a little greedy. A little bit of greed in the stomach. This is better than being very hungry. It is not called comfortable. About the way of life, it will come from the body. But comfort in the Thai Buddhist tradition will arise and should not be sought. But this comfort is for the sake of generating the practice. If the body is comfortable, it will generate the practice. KAWCHARRA SAM PHRAYACAWCHARRA is the name of the place. It is a place that is organized. Phra Phithiya simply organized it. Phra Uttara organized it. Phra Uttara originally does not do this. At this time, absolutely, it is not too hot, not too cold. The mother has a lot of energy, but it is not a problem. Some places here are very hot, up to 40 degrees, or sometimes it reaches 50 degrees. There is a lot of wind. Sometimes it is very cold, even below zero. Even below zero, two digits. Ours does not reach that level. It is also called the hand that chops away. The things below the shoe, the things of the practice, the things that we must help bring about together. The person chops away. The person, discosreal, regression, the mummitr, these things, willing to carry, there is no practice. Which also goes away from the matter of the karma. Speaking of the ygilson, you want to win, the things that are hidden, the difference, the tide current, the like, the conversation about the things that arise from the practice. Talking about the things that are many, not talking in order to take advantage, about things outside oneself, or talking to disparage one another. Which then becomes a record like this. If we can do this thing of ours, then the quality of the practice arises. This has been spoken of before: why does the Sangha have the Vinaya or the precepts? At first there were only 150, and then it became 227. This is in order to bring about the group of practice, as a helper. Because if there are people who practice according to the precepts, in order to bring about a community that is worth living in. This is about conflict. Those who cannot conduct themselves properly will be eliminated. Recognize the change, and it moves, the animals, the things that are unwholesome, are expelled. This is also a helper. This, when practiced, what the result will be, that will be discussed separately. This is the question that the Sangha, the Wuchar, will ask about the quality of the karma, of the practice, or the result of the practice. This is the last question. But let us firmly reach the matter of diligence. Let us achieve diligence first. The result comes afterward. In this way, the intention is to seek the result. The four jhanas, or kammaṭṭhāna, in truth there are many. The aṭṭhasālinī, that is also certain. If one studies, one is certain, it reaches 40 methods. But then these methods also have different classifications. In truth, when we come to the monastery, when we come to practice, we practice many things, not just the four jhanas. We also have the recollection of the three recollections. The recollection that is for us is the three recollections: Buddha-nussati, Dhamma-nussati, Saṅgha-nussati. The mind that has faith in the words of the Buddha that we all recite, the Hāmafaḥaḥāvaṭya, is also a kind of meditation, is the recollection of the three recollections. But in truth, there are also recollections, there are seven. For example, the recollection of the good that one has done, sīla-nussati. The recollection of the generosity that one has practiced, cāga-nussati. The recollection of the devas who have practiced the Dhamma until they have gone to be devas in the heavenly realm, deva-nussati. The recollection that we remember that death will certainly arise tomorrow, marānānussati. Let us say that today we change the recollection of death to give us the Moghini. If one truly reflects, even the recollection of the noble ones, upasamānussati. This upasamā is also called a kind of contemplation, is a contemplation that is free from defilements. Even though there is the recollection of the recollection of the path as the main thing, we also do the recollection of the other things as well. It is a part of the method of practice of the practitioner. Break, in a moment, during the entering of the posture. But we should not abandon the recollection of the recollection. The four jhanas, the jhāna that we want, will remain to increase. There is ordinary recollection. When zumo inconvenient, the badgeside, already together. When we think of something, the character, in the name of the practice, vigilance, the activity, the love of the living being, perhaps it is a puff, and there is recollection, alar va. But if we think of the things that survive dead, it is almost beyond the practice. There is suppression, the stillness that we use in the practice of the Buddha, it is still deep, reaching the knowledge that one has previously learned. Sometimes we also think of the muscle, the posters of malls, they are also caring, in truth, manufacture, I can say that the teacher, the elder, taught about what, came to remind the heart, the mother, the teacher, taught a long time ago, and then, but we still remember, bring it to remind the heart. But this samādhi is a deep love that is not like ordinary mindfulness. Deeply knowing what one is doing. This samādhi is important because often, whatever we do, but the mind wanders, not knowing what one is doing. Like me, I am listening to the Dhamma right now, but the mind sometimes wanders and thinks of things that are good, thinks of the alm recondition, and the bed does not arise. But if a moment of grease chromium, we also know, that is, we can say that we are listening to the Dhamma. The body has this samādhi, the mind then will not wander far. If there is no recollection, it can make us go mad. People who go mad because their mind sinks into things that are painful, and then fabricates all kinds of things, until they cannot bring the mind back to the present. People who are depressed, people who are so depressed that they kill themselves, or people who are so sad that they harm themselves. This is all because of the lack of samādhi, making it impossible to bring the mind back to the present, or to arise with a kind of self-awareness. People who reach the point of not being depressed, not being agitated, but we often sink into suffering, sink into sorrow, sadness, hatred, worry, greed. Every time we sink, the body, with the silicone, the OD, that sinks, because the lack of sport that if weight, the strong samādhi, the samādhi that is worthy, will bring the mind out of the sinking, bring the mind, the samādhi, to Kurt Kaw nevergo down, to continue, surrenders, nograph. But the practice of mindfulness here, I won't talk about the time, some of it, 7 or 5, some thoughts. When talking about concentration, many people will have different approaches. Some will try to keep it still, keep it with the breath, keep it with the breath, or if it's stuck, then go to the breath, the breath, that is the method. But it's different from the method we practice together here. That method is to hold the mind still, not to go anywhere. But the method of learning, wiggle, or not, is not to hold the mind still, not to stop thinking, to think as much as you want to think, but to know, or to know that you're thinking, and then come back, be aware, be present. Actually, another method, equilibrium, the body, the mind, the work, the patient, knowing, listening, thinking, really knowing, thinking, really knowing, and because of the strain, wanting to know, when it will be knowing, being aware, being present, nostalgia, not always when it's thinking, because thinking is like a child, a child has a lot of play, but the play must not be too difficult, and if the play is too difficult, the child will be discouraged, and the body and the child won't arise. But if the play is not too long, the mother can't do it, but the body and the child arise. If there is repetition, there is progress, there is practice, like we say, we are in a hurry, and if we practice and we have good mindfulness, they will... really, there will be mindfulness, knowing the thoughts, the language, being present with the present, doing what, the mind stays with the present continuously, there is self-awareness, and then it will start to know and distinguish that seeing is not being, I've said this many times, performing, and being, and people come to wait, many times being, being is still not seen yet, because it's going forward, not often giving mindfulness a chance to work, how often mindfulness works, or opening up work for mindfulness to work, then it will see, seeing, it will feel that the enemy is being seen, seeing is not being, seeing thoughts but not being the thinker, seeing anger but not being angry, this is very important, if you don't reach this point, it's considered that you haven't yet, the development of mindfulness is still not developed, there is still suffering, there is still pain, not being the one in pain, saying this, people don't catch on because they haven't practiced or haven't cultivated mindfulness, but if you cultivate it, if you... don't reach it, you don't see it, which requires practice over time, and then you'll know that seeing is not being, that's different, what's good, the mind that wants to go down, suffering, not doing it right, before not seeing anything.

ในสมายพระตะการยามมีพระนุม 3 รูป ตัดสินใจ ที่จะไปพระวันาด้วยกัน ที่ 3 รูปนี้ก็มีประวัติหรือความเป็นมาน่าสนใจ คนเองคือ พระอันนุรุธธะ เป็นรูป เป็นเชื่อใสสไสว่าวุ่ง พระวัติธรรม พระพธิยะ พ่อแม่จะให้บว่าได้ก็ต่อเมื่อมีพื้นบวดด้วย แล้วไปขอ พระพธิยะก็ไปขอพี่ชายคือพระมาณณ์มา ให้มาบวดเป็นเพื่อน พระมาณณ์มาก็ยินดี แต่ว่า นึงจากตัวเองนี่เป็นพระราชาก็ด้วย ทำบวดก็ต้องหมด การบอกคองให้กับน้องชายคือ พระอันนุรุธธะ พระรู้ว่าจะต้องรับพลาลาอะไรมากมาย ก็ประติศัตร์ บอกว่าขอบว่าที่กว่า ทั้งที่ชีวิตนี้ก็มีแด่ เจอด้วยความสุดก็สบาย ไม่รู้จักความว่าไม่มีสบายถึงค่านว่าเวลามีคนถามว่า ค่าวนี่มาจากไหน เ�พ hier ก็ตอบ ค่าว มาจากยุ้ง อีกครั้งมีค่าวร famer มาจาก snake แบบพระอันนุรุธธกว่าค่าวนี่มาจากจาน คือไม่ลืมจัก Bri9 เลยเลย thief addition êm buried counter won' ยุ้งก่าวก็ไม่เคยเห็น แต่ว่าพากบววนแล้วนี่ แม่จะมีว่าได้บวดสาฬ แต่หมดได้ไม่นาย ก็เกิดสัตราจนกันทั้ง ออกไปอยู่ป่า อยู่รูปนึกก็น่าสนใจนะพันธียะ รูปเสธิ สุขสบาย แต่ว่า ได้ขาวว่า เพื่อน ซึ่งอยู่ไกลเดียวกันอยู่ไม่มากนี่ เสียชีวิต ก็เกิดความสังเวในธรรม รัวชิคไม่เที่ยงก็เลย ตัดสินใจออกบวด ยังมีสัตราณแรงกล่ามาก ออกแม่ไม่อยากให้บวด ท่านก็อดท่านอาหาร อันนี้ก็เป็นธรรมนีม เวลาจะเรียกร้องอะไร ถ้าไม่ได้อย่างที่เรียกร้อง ก็จะอดท่านอาหาร มีพระนิสวายวัติการที่ทำให้หลายท่าน กลัวต้องพระสุธินด้วย ซึ่งตอนนั้นก็เป็นต้นบัญจัดปราชิคข้าวแรก ปยำชั้นแรก ก็โอดทหาร โลันภายพร้อม ดวนท่าย โก๊กฮ่าแม่ก็อย่าให้บวด อันนี้เราบวด ย้วยสัตรานจริงๆ test เดาะอยากพระอ treadmill อุทธкуปราชิค person อย่า ???แล้วก็ forgiveness มุ่มมักในการปฏิบ่ะ อิท heheอย่างหรือพา กินภิลา นี่ก็เป็นรูปิลูน้อง grill กับพระอ booth noteak also อยู่ยังеноบสบาย ก็บ่วตามเพื่อน และว่าพระบวดแล้ว ก็เกิดสัตว์ในการพฤษฑริบาตทำความเพียน ทั้ง 3 ทั้งก็ เดี๋ยวนัดกันไปพฤษฑริบาตทำ ทำความเพียนที่ป่าแอค 1 ชื่อป่าโครสินขัสสละวัน คือมันป่าที่มีชื่อมา มีชื่อป่าโคตในประตายไปดก เพราะว่ามีเหตุการสำคัญ บางอย่างเกิดขึ้น ที่เกียวก็กับพวกเธอจ้าแล้วก็ ประสาวหรือหลายท่าน ทั้งสามท่านอยู่ตรงนี้ก็ได้เป็นพระหัญ แม้ว่าพื้นเผ่ ภูมหลังจะต่างกัน แต่ที่เหมือนก็คือมีความ มีชิติที่สลบสบาย แต่ก็หามาใช้ชีวิตที่ เรียวลำบากก็แต่ ไม่ค่อยเป็นที่ยอมรับของผู้คนในชนชั้นเดียวกัน เพราะว่าการมาบวดพระอีก มันถือว่าต้องทิ้งโลกโกนหัว ซึ่งมันเป็นรูปแบบที่ผู้คนเพราะ ไม่ค่อยให้ค่าเท่าไหล ว่าสมัยก่อนนี้ สำหรับว่าถ้าการนี้ การกล่อนหัวเนี่ยเป็น การทำรถตัวให้ต่ำลง พร้ามนี้ก็จะผมยาว พร้ามนี้เป็นวันดาที่Charagant Yogchong กาสักก็ผมยาว แต่พอมาเป็นนอกบวด ต้องกล่อนผมแล้วก็มืนชีวิตแบบพี่ขาดชาน แต่Мันต่องคุยดตัวปะรัส แต่ตรวจให้มันคืออ swelling face were they also were แล้วก็ humility ก็มีวัน 꼭ฮัฟทัน งั้นมากัน ก็พระเจ้าอย่าต่างกัน แต่ว่าใจมันเป็นหนึ่งเดียวกัน พวกงั้นคือว่ามีความกลมเคลือบัน แล้วพวกเจ้าก็ถามต่อยว่า ยังมีความไม่ประมาณ ยังมีความเพื่อนอุทิตรไก่ใจ ในการปฏิบัติไหม ก็ietrachanjinyan จังสามท่าน ตุดท้ายพวกเจ้าก็ถามว่า แล้วท่านในประรูปคุณพิเศษอะไรบ้างหรือเปล่า เจ้าน่าสนใจรู้คำถามหุพเจ้าเนี่ย เจ้าแหละถามเรื่องความเป็นอยู่กัน เดี๋ยวก็เรื่องอาหาร visit.is Calm Freedom แล้วกูถามเรื่องความสำพัญ นี่ความ linked กันไหม ? นายมีความสมมาคิดกันไหม เลือกจุโก ถามเรื่องการปบรติบัติ คงแน่งเพราะเ富หน่อย เดี๋ยวว่าเนี่ย ตามปรติบัติจะเป็นóค Henry สำหรับที่ผมว่าอยู่ไหม หมายนี้ก็มีแต่เข้าเหนียว ก็แข็งมาก เชียวมากๆ ก็ปวดกลาม ก็คนเมืองไม่เคยคุ้น วันนั้นมีปากกะปองก็ถือพิเศษ มีไข่ตมนี้ก็ถือว่าย่อน ก็อาหาร สำหรัยนั้นก็ไม่ค่อยจาก มีฉันขึ้นมาก ต้องฉันเป็นโว่งนะ ไม่อย่าฉันแบบheart เป็นเดือเดี่ยวแบบนี้ ต้องฉันเป็นโว่ง ร็อgiบว่าสำหรัยตักคัต แต่เดี๋ยวนี้เราเรียวเก้าใจวง โลภ่าทั้นค์ ตัวหน่อยในสเตอร์นา สpinana นี้ ดีกว่าตะriac황มาก ไม่เรียกว่าสบาย About ความเป็นอยู่ มันจะมาจากคำหัสภายะ แต่ว่าสบายในพระศาษิล์ไทย จะเกิดขึ้นแล้วก็อ่ายจะทำให้ประมาตร หรือว่าไม่ควรขวาย แต่ว่าศัภายะนี้เค้าเป็นไปเพื่อเกิดกวนต์ตะการปฏิบัก ถ้าแก่อาวาศัภายะสถามที่ที่เกิดกวนตะการปฏิบัก KAWCHARRA SAM PHRAYACAWCHARRA คือชี่มินทำบาท ๊าฮานจัดพัยยะ 그냥กล้าจัด punya อุตรุจัดพัยยะ อุตรุนี้ก็ originally esta does not do ซึ่งตอนนี้ absolutely encontrar ไม่ร้อนมาก ไม่นาว Vegas Musta ch Roma แม่จะมีพลังเยอะ แต่ว่าไม่เป็นวั�ano vatsg reasonably 如บางห่างบางที่นี่ ร้อนมาก ขนาด 40 โบงสา หรือบางทีเกิด 50 โบงสา มีชนักก่อนนาวมาก ขนาดมีชิมมาตก หรือว่าติดลบ ขนาดติดลบนี่ 2 หลักเลยนะ ของเรานี่ไม่ถึงขนาดนั้น ก็เรียกว่ามือดตูสับไป สิ่งเรล่างเกือกุนดอการพติบะ สิ่งที่เราต้องช่วยกันทำให้เกิดขึ้นเค้า บุคลาสับไป บุค discosreal 관 regression มูมมิทร hvorๆนี่ willing to carry ไม่มีความขอการพติบะ ซึ่งก็โยฟไปจากเรื่องกรณ์ พูดค่ื่ygilson你想ชนะที่เกื่อกลุน เภ diferencia , tide current า lik도e คุยส์คุยขึ้นเรื่องที่เกิดคว่าน тудаการปฏิปะ ช่างคุยเรื่องทรมาก ไม่ได้คุยไปเพื่อเอาเผลิน เรื่องนอกตัว หรือคุยนินท่า กัน ซึ่ง มันก็จะกลายไปตัวบันท่อน อย่างนี้ถ้าก็เราทำสิ่งเรานี้ได้นะ มันก็เกิดคว่านตาการปฏิปะ อันนี้เคยพูดว่าทำไมสังค้าเนี่ย จึงมีวิตนายหรือสิคค้ามหมด ที่แรกก็มีแค่150ต่อล่างก็คยาดเป็น 227 อันนี้ก็เพื่อทำให้เกิดกลุ่นกรรมปฏิบัติ เป็นตัวช่วย เพราะว่าถ้ามีสับพวกน์ปฏิบัติตามสิคค้ามหมด เพื่อทำให้เกิดจุมชนที่หน้าอยู่ นี่เรื่องขัดแย้ง น้อย ใครที่ประพืดตัวไม่ได้เรื่องก็จะถูกกำจัดออกไป รู้จัดเปลี่ยนมันก็เคลื่อนที่สัตว์พวกสิ่งโสลขออกไป จักชายหาก นี่มันก็เป็นตัวช่วยนะ อันนี้เนี้ยเมื่อปฏิบัติแล้วนี่ ผลจะเป็นยังไรก็ออกว่ากันอีกที อันนี้เป็นค่อนที่เราสังกкт อัล Wuchar จะถามถึงคุณหีวิสเซของกรรyes ของกรรมปฏิบัติ หรือผลของกรรมปฏิบัติen เป็นค่อนสุดท้าย แต่ถ้วยกันแน่นถึงเรื่องของความเพียน ทำความเพียงให้ได้ก่อน ผลนั้นมาที่หลัง แบบนี้ความตั้งจังร่ำบะลูกผล สธิปฐาน 4 ความปฐานหรือกรรมฐานที่จริงก็มีเยอะ บรรณาจาตินั่นก็จำแน่ ถ้าลุกหรือก็จำแน่มาถึงมี 40 วิธี แต่แล้ววิธีนี่ก็มีว่าถูกฟ่วงต่างกัน ที่จริงเวลาเรามาวัดเนี่ยเรามาปฏิบัติเนี่ย เราก็ปฏิบัติหลายอย่าง ไม่ใช่แค่สธิปฐาน 4 เรามีการเจอร่อนอุศติด้วย อุศติที่สำหรับคืออุศติ 3 พุทธา นุศติ ธรรม นุศติ สังคาร นุศติ น้องใจกระสัตธาในพระพุทธภาษงที่เรามาสวดหมดเนี่ย ฮามฟัชฮาวัตเย็นก็เป็นการภาวนาอย่างหนึ่ง เป็นการเจอร่อนอุศติ 3 แต่ที่จริงแล้วมันก็มียนุศติก็ม 7 เช่น การแล้วรู้ถึงความดีที่ได้ทำสรีลา นุศติ การแล้วรู้ถึงความเสียสรราทที่เราได้บำเพลหรือว่าจากคาร นุศติ การแล้วรู้ถึงเจวดา ผู้ที่ได้ บำเพลธรรมจนได้ไป เป็นธรรมในสวงสวรคือว่าเจวดา นุศติ การที่เรา แล้วรู้ถึงความตาย เที่ย会เกิดขึ้นลองในวันขึ้นหน้าก็มโรนาศติ ให้ว่าสวนวันนี้ก็เปลี่ยนการเผร็มมโรนาศติให้กับเราม Moghini ตัวนะ ถ้ารัวผิทรณาลงทั้งการเลือกถึงพระนักศรัยอุปชมณะนุศติ อุปชมณะนี้ก็เจอเรียกว่าเป็นความสงกพวกแล้ว เป็นความสงกพอพอจากกิเล เง้ย เดาว่าไปการเงิมของเรานี่ แม้ว่า จะมีการเจโลรเนศטิปัตทานเป็นหลัก แต่ว่าเราก็มีการทำคำปัตทานของอันอื่น ประกอบไปด้วย มัน ใกล้าเป็น ส่วนหนึ่งความวิธีชิตย์ของนักปรติปรัทย์ break ไปเดี๋ยวก็ ในช่วงเข้าพรสา แต่เราก็อย่าทิ้งการเจโลรเนศติ สะทิปัตทาน 4 สะทิ ที่เราต้องการ จะเหลือให้มากขึ้น มันมีอาศติธรรมดา Wenn zumo inconvenient 사를ค badgeside sujh 각กันอยู่แล้ว เวลาเรารึบถึงของอะไรกัง character ในชื่อประจำัติ vigilanceอามกิจ การรักหลatingมังอย่าง ง้องอาจจะเป็นพUFF และมีฉาสติ alar va แต่ถ้าเรารึขึ้ง สิ่ง Surviv dead มันเกือควรเกินต่อการปฏิปฐ일 มีสัม suppression สถิตที่เราใช้ในชิคพระเจมบัน ยังก็ยังเรือลึกถึง ความรู้ที่เคยได้หลำเรียน บางทีเราก็นึกถึง ค muscleπα 자 posters of malls เขาก็ Ner caring จนจริง manufacture ฉันได้ว่าครูบาช้านั้งสอนเรื่องอะไร อามาเตือนใจ แม่ทаждอนจะสอนมา นานแล้ว แล้วแล้ว แต่เราก็จำได้ เอามาเตือนใจ แต่ว่าสมอสตินี่เป็นความรักลึกได้ที่ไม่เหมือนกับสติทั่วไป รักลึกได้ว่า การังทำอะไรอยู่ สมอสตินี่สำคัญเพราะว่า บ่อยข้างเราทำอะไรก็ตาม แต่เราใจร้อย ไม่รู้ว่าก็รังทำ ซิ่งนั้นอยู่ อย่างฉันก็รั่งฟังฮร้ำอยู่ตอนนี้ แต่ใจบางครั้งก็ร้อยไปและ ไปนึกถึง เรื่องราวแน่ดี ไปนึกหัวงความ alm recondition กับ �оч่าเตียงไม่เกิด แต่ถ้าเดียวgrease chromium เราก็ดึกคือเหมือนได้ว่า เราก็รังฟังฮร้ำอยู่ ตัวเรามีสมัสสติตัวนี้นี่ ใจแล้วก็จะรอไอตะเลิกไปไกล ถ้าหากว่าไม่มีเลิกนี้ก็อายทำให้เราเป็นบ้าได้ คนที่เป็นบ้าเพราะว่าใจเขาไปจมอยู่กับเชกาที่จะปวดแน่ดี แล้วก็ปรุงแต่งอะไรต่ออะไรสรับพัด จนไม่สามารถที่จะพาใจกลับมาอยู่กับประจุบันได้ คนที่คุ้มครั้งพี่คนจะลิด คนที่ซืมเก้าขนานนักจนถึงข้างข้าตัวตาย หรือคนที่กลัดกลุ่มเสียใจมาจนกันทั้งทำร้ายตัวเองนี้ อันนี้ก็ล้นแต่เพราะว่าขาสมัสสติ ทำให้ไม่สามารถที่จะพาใจกลับมาอยู่กับประจุบัน หรือเกิดความรู้นึงรู้ตัวขึ้นมา คนรอมาถึงไม่คุ้มครั้ง วิคกรจลิดขนานแต่ว่า เราก็มักจากจมอยู่ในความทุกด จมอยู่ในความโสดความเศร้า ความเกลียดความกังวนความกรด ทุกครั้งที่เราก่za ลงตัวด้วยใช่ silicone ที่OD ที่ลงเพราะว่า ขาส Sport that if weigt มา สมัสสติที่แข็งแรง 시มấpสติน่ารับจะพาเติด เอาจากความลง เอาจังอารสมัสมิล ต่ Kurt Kaw nevergo down ต่อมาอยู่ surrenders นograph Dip แต่ว่าการจะเริ่น การฝึกสติ ของที่นี่เนี่ย 僕จะไม่ーんั้ยเรื่องกาล บ้างครับ 7 หรือ 5 ก nos הק backing ความคิดบ้างครับ เวลาพูดถึงกรمัฐธานี่ หลายคนเนี่ย จะต่างท่าบ้างครับ ขิดให้มันอยู่ ยึ่งๆ ให้มันอยู่กระโลมหายใจ ให้มันอยู่ ฆ่าปรีกระมหายใจ เหลือมีไปข 세ต้ง sau หรือไม่มันติดก็ไปเพgiace เพgiace ลมหายใจ เสgiaceท้าว шยี่คือิยุน Ort แก็แดว่ะ แต่ว่ามันคล og วิร็ติกับที่เราฝึ้กเราสองกันที่นี่ วิร็ทีนั่นเป็นการบ่างครับจิตให้นิ้ง ไม่ให้ไปไหน แต่ว่าวิธีการต์ลงวะเชียน wiggle หรืน요 ไม่บ่างครับจิตให้นิ้ง ไม่หามคิด จะคิดกว่าคิดไป แต่ว่าขอยรู้ثัน หรือว่ารู้ว่าเปลือคิดไป แล้วก็กลับมา ดไวด้วยไหว อย่างที่จริงแล้ว อีกรiki dt. น equilib��สrag as สโ kad ฆ่า officers ร่าง เมร้าช่วยงานเนี่ย Patian ทราบไป ныеีค escuchก็ว่ากล Mun จี่คิดเหรอจิงรู้ คิดคิดตร �ีกๆ รู้idores chances และเพราะน strain . wanting to know เมื่ออ่ะจะเป็นการรู้ทันรู้ไหว หรู้ตัว nostalgia ,就ไม่ทุกเมื่อใน้มันคิด เพราะการคิดนั่น MCที่เป็นการฟึง ให้สติ produkงานได้จับไหว เหมือนก็เด็ก ชะพก็งมีการบานเล่นเยอะ แต่ว่าการบานต้องไม่ยากเกิน乾 possibility แล้วถ้าการบาน�� ยากเกินไป และเด็กก็ท้อ กายและลูกไม่เกิด แต่ถ้า גםบ้านไม่ยาว แม่จะทำไม่ได้ แต่ว่าเกิดกายและลูกขึ้นมา ถ้าเกิดการทกทวน เกิดการคักก้าว เกิดกาวฟึกฝน ไหร่กลาวแบบเราม่างเรากล趕เงน Sneals แล้วถ้าเราปictionและเราหบสติธี่ได้ดี เขาก็จะ... จริง Тутก็จะมีสติ รู้ท่านความคิด ชิคกอภาษฐ์ กำลังจิกกับรถจุบัน ทำอะไร ใจก็อยู่กับรถจุบันได้ต่อเนื้อม เกิดความรู้เนื้อรู้ตัว และต่อไปเนี่ยมันจะเริ่มรู้จับความแตกตามแล้วว่าเห็นกับเป็น ผมความเคี้ยนแล้วผมพูดบ่อย calp performing และกับเป็น และคนKatieipadมารอ หลายเทือกับเป็น เป็นปีกี่ยังที่ยังไม่เห็นเลย เพราะสัก ไปหน้ังกาดอนบ่องครับจิด ไม่บ่อยให้สธิกได้ทำงาน เท่าบ่อยสธิกทำงานนี้ หรือ เปิดดาวงานให้สธิกได้ทำงานไง มันก็จะเห็น เห็นไปเมื่อก็จะรู้สึกว่าศัตรีตีねว่าเห็นกับเป็น เห็นความคิfind แต่ไม่เป็นผู้คิ sunscreen ... เห็นความโรง ไม่เป็นผู้โกรศ สำคัญมาoa ลิงนะ ปะดิบบานนี้ explorer ถ้า sprayed ไม่มาถึงตรงนี้ ก็ถือว่า ยัง ไม่กę้อนนสอร่าย การตัวต์สติกก็ยัง ยังไม่พัฒ้าส inaugง เหลือความฟัง ความผลไม่เป็นผู้ปวด พูดจังงี้เมีย nasty... คนสysonยะไม่ caught ใจเพราะไม่ได้ปฏิบัก หรือไม่ได้จุowaniaสฤติ แต่ถ้า จุarnessicy แล้ว ถ้าอย่าง... ไม้ถึงจุ anesthetrion YEita ไม่เห็น ซึ่งมันก็ต้องอาศัยการทำไปบอลartedem แล้วเธอีกแยวแล้วว่าเห็นกับเป็น partager นั่นต่างก็อย่างไง ความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความความค ข้าวอะไรดีไหม ใจที่จะลงเชียวมัน ต Ensueความทุกresp อย่าจะทำไม่ถูกก็ด้วย иск่าก่อนไม่เห็นสักที่