25690809pm--อย่าทุกข์ฟรีๆ

When we spend money to buy something, if we receive something that doesn't match the description, or worse, we don't get anything back at all, we feel that we can't just let it go—we must do something, because we don't want to lose money for nothing. When we put in effort or do something, spend time, use our strength and try, and nothing comes of it as we expected, or nothing happens at all, we feel uncomfortable, dissatisfied, because we feel we've wasted our effort for nothing. We must do something so that the time and strength we've put in gives us something in return. Suffering makes us feel, makes us know everything, truly see—not that it is all free. Those who remain in suffering, who suffer in every situation, in places where suffering is not put to good use—if suffering arises even once, don't let it be free suffering. We must get something from every bit of suffering, whether it's suffering at home or suffering that is heavy. Don't let it be in vain. The Venerable Ones also told us that when they were seriously ill, near the time of passing, eighty-four years old, their minds were already very weak, more than... hmm, the Venerable Ones also said, "Please, please, please"—that is, they were very diligent, much more than the effort to help turn away from death. It brings about wisdom in that way. We will study pain, suffering, and death so that it is clear. Every time we are uncomfortable, let it be clear every single time. It's the same, Venerable One. When ill, near death, the Venerable One did not let a single bit of suffering be free. It gives us a great deal, as if to say it makes wisdom more complete. If we learn to know it, every bit of suffering, every good suffering, it makes us weary—wearied that I don't want to be born anymore. The Venerable One took it from the jaw, in the sense that happiness makes one cling to the Three Realms of Existence, born in one realm and dying in another, and so on. And when people have happiness, they want to come back, to do kamma, to be born again. But if there is free suffering added, ordinarily one doesn't want to be born anymore. And if there is a little knowledge, one will know that this birth is because one is clinging to kama, or to the aggregates. The matter of the aggregates is not easy to understand, but this matter should be understood: it makes us cling to the weariness of birth and the weariness of further death. But because we encounter suffering, it makes us not want to be born anymore. This is certain. If one does not practice the way out of kama, or out of the cycle of existence—fortunately, because there is knowledge of the cycle of existence, at least when suffering arises, it helps train us to have patience, to have endurance. And when there is suffering—poverty, little education, because parents separated—in the case of the Venerable One, when he went to study in India, at that time he went to study but was a first-year student. Now he is living as a monk. This is great suffering—not suffering from studying, not suffering from bad teachers, but suffering from being bullied by people, because they saw that he didn't know the language well. And he developed a strong heart, studied well, and was satisfied with India, saying he didn't want to go back to India anymore. But then he was ordained as a monk. Oh, going back to recall the events, the long suffering in India, both with the teachers and the tears flowing, because if we had learned something, if we hadn't had the experience, or hadn't encountered suffering on that day, there would be no today. The day when he had knowledge, the vast knowledge that he teaches students in the subject of philosophy, the subject of knowledge, being a philosopher, Hindu religion, the Buddha's religion, helps to understand, to love, to understand and help better. The suffering that was deep with the teachers—now with the teachers, part of it—gives us a great deal of suffering. If we ask, we have no words, we must remind ourselves not to suffer for free. There is no suffering that is free, no suffering of illness, because why—what arises in the body, and the mind arises. There is no suffering that is free. At least we must get something. Suffering teaches us. There is nothing that is truly ours, whether it's the body, money, possessions, or the body's limbs—it all teaches us. There is nothing that is truly ours. All possessions stay with us only for a short time. One good day, a flood comes, or fire comes, or someone comes to steal it. Nowadays it's not just ordinary thieves, it's the gangsters, the criminals. Take today, for example. If we just take this suffering and call it free suffering, lost for nothing, sometimes it's not just losing one or two things, it's lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost, lost To be angry is not right, because one has already known that animals will do good things. Counting the practice and encountering things that are shared among people, such as being scolded or being hit, is a matter that no one can escape the results of. This is the Buddha's teaching. At the time when one is angry, one should go to the foot of the Buddha. On that day, there was a layperson who was waiting to receive alms. There was a boy who was five years old walking far away. And then he went to receive alms from that person. But he walked far away. The boy of that person said, "You tell your mother, you tell your mother." Never, never has anyone spoken like this before. But then he came to his senses. When he had a thought, because he thought, "This is the truth of the day. If we are a monk, we must not be angry." He spoke correctly. Because he thought at this level, his mind was calm or no longer angry. Because soon the person who made him know that he was not enough as a monk, he became a monk who was not angry. It is not hidden from his mother. Sacrifices like they did to themselves. After that, he spoke about this child, saying that this is a lesson of the Buddha. This is not being hit for free. The fact of not being hit for free means that one gets something from being hit. One sees oneself that one is still not ready. And seeing this, the person who is hit should be a teacher. A teacher who loves and does not hate. When there is a thought, one goes to stay at a temple. One temple in Mookie. In the matter of love, a monk who does not reach Unity. The temple has a teacher. That is, one should not be separated from the precepts. Not to be separated, to call for food. Calling for food is difficult for a layperson who is not a relative. But I am also a monk. You also do not eat. But there is a layperson who is not at ease seeing him. Going to call for food for that layperson. 63 who came to put on robes. It is not the custom of a monk. In his heart, one day he therefore spoke. At the time when he was walking for alms, he knew that the alms that the layperson gave with a bad heart was a sermon. Therefore, when he came to the place where he was, he also recited. Right mindfulness. She, she, that is, the heat of the mind. The language of the good. And then he told the image, "Teacher, teacher." The cutting of that dharma. As much as he gave from the morning. It is a good thing. And the hope that the teacher's mindfulness, he also folded his hands. He asked for forgiveness, saying, "What, what. A monk who has no color, no discipline. Flattering, asking for food, liking the layperson's house. Being like this is not long to be respected. The mother who has gone beyond the time of the market. Also does not ask for forgiveness. Ashamed to leave the temple from now on. If not going, will bring a child to entrust. This is not an ordinary sermon. If one leaves the temple, it is a picture of a monk. I mean not many. A monk who is not in harmony. Still wants to harm. If French refrigeration. The father who can make us continue. Folding hands, sir. He also told this. Angry for a long time like a prince. But before, I had heard. But the disease also does eight. Being like this. Like this. That is, having received the robe, having received the top of the robe. This is a beautiful thing. There is happiness, there is suffering. But today I have seen the real thing. The core has come to this morning. I have not done it. He told me. If the teacher is not angry, then he still gets Europe from the sermon. Because ambulatory there. He considers it to be a miracle. The deity instead. Dog Side Bar. He considers that he is not hit for free. To support. The person who is new. Gesna ry. Does not like to be hit. Pride go. What. He went away. To make the cutting from the morning. My thought also speaks of it. The mother who is hit. Also sees that it can be done. This is the poison of the morning book. That does not accept being hit for free. But the poison of the morning world of not being hit for free is to answer back. You hit one. I hit two. And finally, it is to add more suffering to oneself. So life also reaches the point of hitting and fighting. Forgetting oneself. But the poison of the morning speech, when being hit, we must not be hit for free. That is, getting something from his words of hitting. That is, the mind that has come. That matter also trains the mind to not be. The mind is in the front. Because if the mind is in the front, then one will be angry. If one holds the front, holds the back, presses the back, then one will not be satisfied. Because the official does not accept being hit for free. In the eye or in the practice of the cloud. The answering back also makes one lack much. That is, but if one has become dharma, this is what I mean by not being hit for free. That is, getting something back. Becoming karma. Sometimes the master must be that we are a source of support. Speaking according to the next. This master changes it to be a person who is a source of support. Soon, because a person who has wisdom, or must not have wisdom. But the words that he says, it is also a source of support for us. Therefore, the body is not hit for free. Getting support is also doing merit. The matter of the noble support. The same name. When we practice, there is a feeling that arises. There is a thought. Now, a thought arises. Worrying. Feeling. Wanting to feel for free. Because each feeling gives us something. It opens the work to get to feel. To see the feeling. Drell. Lougg'he. That just capital pieces. But if mange thought through tin. That I don't see. But later he sees graph. Good Allah. Soon I am not. Me refugee $. There is a thought that arises. Also, I am not. Not going to be Mimi NEW. D. Milj. M. I. W. I. F. E. N. G. L. O. O. S. O. K. S. A. K. G. L. I. E. D. If one behaves like this, one does not see this point. It is also like saying webam. But also not Grac. Tel. K. Free. If we find practice, it is also possible to train the mind to create faith or to create faith. If one cannot see it, it is also like saying that one has come to practice for free. It may not be impermanent in many ways. In fact, it is obtained, but what is obtained does not need to be impermanent and lacking in hope. That expectation is what causes us to be disappointed, because it is not as expected. But in reality, there are many things that are beyond expectation, but we cannot see them. And if we lose the good things, it will be because of that which is beyond expectation, which is good, such as having faith, having more faith, having more mindfulness, or having more awareness of thoughts and feelings. This is what is here, reflecting upon itself.

เวลาเรา ใดเงิน ซื้อของอะไรไป ถ้าเกิดได้ของไม่ตรงปก หรือ หนักกันนะคือ ไม่ได้อะไรกลับมาเลยนะ เรายอมรู้สึกว่า อยู่เช่ไม่ได้ต้องทำร้ายสักอย่าง เพราะว่าไม่อยากเสียงเงินทีฟรี ในการเกิดกันเวลาเราลง หรือทำอะไร เสียเวลา ใช้ความเพียงพยายาม แล้ว ไม่เกิดผล อย่างที่ข้าด หรือไม่มีอะไรเคิดก็เลยเราก็รู้สึกว่า ไม่สบายใจ ไม่พอใจ เพราะรู้สึกว่า เสียแรงไปฟรี ไม่ต้องทำร้ายสักอย่างนะเพื่อไม่ให้ เวลาและแรงที่ลมไป ให้อะไรกับเราได้ motorcycles ทำให้เราได้รู้ส่eches รู้จะรู้ทุกของ พึ่งเห็น ไม่ใช่เขาเป็นเป็น ทุกฟรีฟริกว่า คนที่ย่อมอยู่ในความทุก เป็นทุกประซัลละ แถ่งที่ไอ้ใช้ทุกไม่เป็นประโยชน์ ถ้าเธอเกิดขึ้นรักตละครั้งอย่าทุกฟีฟรีนะ เราต้องได้อะไรจักทุกบ้าง ไม่ว่าจะเป็นทุกบ้านหรือทุกหนัก อย่าได้เจ้าพวกท่านก็บอกเลยนะว่า ตอนที่ท่านปวยหนัก ไกลเมราณาภาพ อีก 84 ปี เวจใจท่านก็ยำแยะเต็มทีนะ มากว่ากว่าciousхاءพ hmm คลีย้อท่าน ก็บอกมาว่าขอร้องขอร้อง ขอร้องคือย่าขยันคยอ รוךมากว่า การริรู้ช่วยกลายตายนี่ มันตามให้ปัญ 그렇게อือกัน เราจะศึกษาความเจ็บปลวย ความทุกและความตายให้มันชัดเก็น ไม่สบายทุกทีก็ให้มันชลาดทุกครั้งไป นิดเหมือนกันนะท่าน เมื่อปลวย ใกล้ตายนี่ท่านก็ไม่ยอมนาทีทุกฝีฟรี มันก็ให้อะไรกับเราเยอะนะ อย่างที่ถ้าจะภูทาดว่ามันทำให้ปัญญาสมบูนขึ้น ถ้าว่าเราเรียนรู้จักมัน ทุกฝีฟรี ทุกษิดี มันทำให้เบื่อ เบื่อว่ากูไม่อยากเกิดอยู่แล้ว พระธนาเอาจากกราม ในการที่สุขมันทำให้ลงบนอยู่กับพระตาศง 3 เย็นเกิดเย็นตายไม่จก แล้วคนเราพอมีความสุขก็อยากจะมากรรมมาเกิดใหม่ แต่ถ้าเกิดว่าเติมความทุกฝีฟรี มันธรรมดาไม่อยากจะเกิดแล้ว แล้วถ้ามีความรู้หน่อยก็จะรู้ ไอ้ที่เกิดนี้เพราะว่าลงเผินอยู่ในกราม หรือในพก เรื่องพกอัจจะไม่เข้าใจ แต่เรื่องการนี้ก็ควรจะเข้าใจนะว่า มันทำให้เราลงติดในการเบื่อเกิดเบื่อเติมตาย แต่เพราะเจอทุก มันทำให้ไม่อยากเกิดแล้ว อย่างนี้หน่อยแน่ๆ ถ้าไม่ประทย์การออกจากกาม หรือว่า ออกจากวัตตอสงสา Fortunately because มีความรู้เรื่องวัตตาสงสารอย่างน้อย เวลาทุกก็ หรือว่ามันช่วยฝึกเรานะ ให้มีความอดทน ให้มีความกลากรรง และเวลามีความทุกพ่อยากจน พ่อเรียนน้อย เพราะพ่อแม่ แยกทางกัน ในประมวนเพลงจัน ตอนที่ท่านไปเรียนที่ประเทศอินดีน ตอนนั้นไปเรียนแต่เป็นยาตรีโทรเกตต์ ตอนนี้อย่างครองจีวอนอยู่ นี่ความทุกมาก ไม่ใช่ทุกสับว่าการเรียน ไม่ใช่ทุกพ่อพาศาไม่ดี แต่งทุกพ่อถูกคนแกล้ง เพราะเห็นท่านไม่เคยรู้ประสีภาษา แล้วท่านก็เกิดความข้ำแข็นใจ เรียนจกก็สาบสมอินดีน ว่าไม่ขอกลับไปอินดีนแล้ว แต่พาไปสึกปีแล้ว โอ้ ไปล้านนึกถึงเหตุการ สมอที่ทุกยาวที่อินดีน ทั้งกับสาบซึง น้ำตาเรืน เพราะว่า ถ้าได้เรียรู้อะไรอยาก ถ้าไม่มีประสบการ หรือไม่เจอความทุกในวันนั้น ก็คงไม่มีวันนี้ วันที่ท่านมีความรู้อาสายความรู้ที่มีสอนนักษึกษาวิชาปรัจยา ให้อาสายวิชาปความรู้ มีความเป็นปรัจยา สาสนา หินดู สาสนาพุทธ ช่วยทำให้เข้าใจ รักเข้าใจช่วยได้ดีขึ้น ที่เคยทุกจนลึกกับสาบส่ง นี่ ตอนนี้กับสาบซึงส่วน ให้ความทุกความให้เราก็เรามากนะ ถามว่าเราไม่มีว่าแม่ คำคลวน ต้องเตือนใจอย่าทุกฟรีฟรี ไม่มีว่าทุกภาพสุนเสีย ทุกภาพเจ็บปวย เพราะว่าทำไมเท่าจะทำที่เกิดกับกาย แล้วก็ใจเกิด ไม่มีว่าความทุกแล้ว อย่าเสียฟรีฟรี อย่างน้อยต้องให้ได้ ให้การสุนเสียมันก็สอนร้อน ไม่มีอะไรที่เป็นของเราเลย ไม่ว่าจะสุนเสีย สับสิ่งเงินทอง ข้าวของเคื่องใช้ หรือสุนเสีย แข็งขา มันก็สอนร้อน ไม่มีอะไรที่เป็นของเราเลย สับสมบัติก็อยู่กับเราเพียงแค่ช่วงคราว วันดีคืนดีน้ำก็ท่วมไป ไฟก็ใหม่ไป หรือมันก็มีคนมาลักคมุยออกไป เดี๋ยวนี้ก็ไม่ใช่คมุยธรรมดาก็พวกแกงมิชาชิบ สกรรมเมิร์น เอาวันนี้ครับ ถ้าเราเอาแต่ทุกครับคร้ามตัวนี้แล้วเรียกทุกคือฟรี เสียฟรีฟรี บางทีไม่ใช่แค่เสีย 1 เสีย 2 ด้วย เสียฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟ ถ้าวางใจไม่เป็นแล้วก็เสียกุ้ง feels-freeนะ แต่ถ้าวางใจเป็น ออก มันสอนให้เรารู้นะว่า질 Neighmentaler ไม่มีอะไรสิต้องเป็นของเราเลย และถึงเวลาที่เสียงอื่น spielt ตiny ขมะรяти ช่างหายผลลึงชื่อ ดำเบ infinity จะเสีย ข้าreen Migrate ไปสองข้าง เพราะ boost The power line สายไฟแรงสุนวะพาตาสุปร ż 경ล เป็นคนค่าต้อง experience สองข้างก็จริง ตอนหลังก็พรายากก็ технолог์ก็ไป ถ้า มีคนถามก็บ้านยะ ว่าเขาลุกซ์เย่ไงที่พรายากтиยกลิ่นไป เค้าก็บอกผมไม่ได้รู้สู้อะไรหรอกครับ คุณที่ดูเสียคนายข้าสอง格รใหม่มี expected to live today ไม่ได้สิว่าว่าค่ะ ใกล้ โ sex ข้า สำหรับ... ee commitments pse thereby ไม่ได้สวย feel free ได้เลยดูเสถตัวจะทำ แอบเล่นจะเป็นของเราynn ถึงเวลาที่เสียคนรัก จากเป็นก็ไม่ถูกนะ เพราะว่าได้เจรู้สัตว์จะทำ ได้ของดีไปแล้ว นับปฏาและการที่เจออะไรที่บ่าวกันนั้น เช่นถูกต่อว่าดาทอ คืนเป็นเรื่องที่ไม่มีใครหนีผล ตรงพาพุทธนี่โย ในตอนที่ทำเป็นพลันมุ่ม ท่านเดิมไปทบาดอยู่เท้าเมื่อบน ชาวันนั้นก็มีโยมกันหนึ่งรอใสบาด มีลูกชายไห้ 5 ครับเดินอยู่ไกลไกล แล้วก็ได้ไปรับบาดจากผู้อย่างคนนั้น แต่เดินไปขอไกล เด็กชายของนั้นก็พูดคือมาว่านี่ มึงบอกแม่นพาดดอก มึงบอกแม่นพาดดอก ไม่เคย ไม่เคยมีใครพูกกัต้านแบบนี้ ที่แล้วทั้งถุน แต่ว่าทั้งก็ได้สติ พอมีความคิดหนึ่ง เพราะทั้งแต่คิดคือมาว่านี่ จริงของวันว่า ถ้าเราเป็นพาเราต้องไม่กรด มันพูดถูกแล้ว เพราะทั้งคิดได้ชั้นนี้ ทั้งก็ ใจก็นิ่งหรือ หายกรด เพราะว่าเดี๋ยวคนที่ทำให้ท่านรู้ว่าทั้งอย่างมีความเป็นพลาไม่พอ ก็ได้เป็นพลาตรงไม่กรด มันก็ไม่ลับบาจากแม่ount sacrifices like they did to themselves ต่อหลาบทั้งก็พูดถึงเด็กคนนี้ว่านี่เป็นอาจทยายของพ Jáน นี่เรikingen�� ไม่ได้โดนดาว Yeah Free นะ ห การที่ไม่โดนดาฟิฟรี นี่ก็หมายถึงว่าได้อะไรจับการถูกดา ได้เห็นตัวเองว่ายังบอกพร้องอยู่ แล้วดูเห็นนี้คนที่เขาดาถึงสมควิลัวเป็นอาจาร อาจารทั้งรักกับไม่กันนะ เวลามีความถ้าไปจำวัดอยู่ วัดหนึ่งในมookie เหตุในภิรัก อาจปลาบาสิบาที่ไม่ถึงUnity วัดท่านมีสมควิลัว นั่น นำพริบสิ่งข้าบวนห้าม ไม่พลากเนี่ย ไปเรียกอาหาร เคียวอาหารจักยากโยมที่ไม่ใช่ประวณา แต่ฉันก็เป็นอาวบะ เธอก็ไม่ฉัน แต่ว่ามีเชาบ้านบางครูไม่ป่อใจที่เห็นท่าน ไปเรียกให้เชาบ้านคนน 63 ที่มาใส่บาท มันไม่ใช่วิสัยของพระ ในค้อใจของเขา วันนึงก็เลยย่อนบัสสนเท ตอนที่ท่านบินธรรมบาท ท่านก็รู้ว่า กระดาที่โยมยอใจบาท มันคือบัสสนเท เพราะนั้นเวลาท่านกับถึงว่าท่านก็เรียบ สัมมาเน้นมา เธอเธอนั้นก็หมชิวร้อน ภาษาคตียงดี แล้วก็บอกรูปเน้วว่า อาจซะอาจซะ อำหยิตตัดธรรมนั้นเนี่ย เท่าดาท่านให้มาแต่เช้าเลย ของดีแล้วเนี่ย แล้วหวังที่เน้นอาจท่านก็พนมือนะ ขอขออนนั้นว่าไงไง พระพีบา ไม่มีสีไม่มีวินัย ประจบสอบพอขอข้าวชอบบ้าน พาแบบนี้ไม่นานนับถือ แม่จาหอเกินตอนนากาดได้ ก็ไม่ขอรบ อายอกไปจากวัติเดียวนี้ ถ้าไม่ไปจะเอาลูกตกลัวมาฝาก ไม่ใช่บาศนเทศธรรมดานะ ถ้าฉกจากหาวัติเป็นภาพีบา inamean not many ฮระวาทิไม่สัมรวรม ยังคู่จะทำร้ายด้วย ถ้าrench refrigeration พ่อนเนียคได้เราจนต่อ พนมือสาครับину ก็บอกเนேมเนี่ย โกรธนานแบบอัพince แต่ก่อนเคยได้ยิน แต่ว่าโรกก็ทำแปด เป็นอย่างนี้ อย่างนี้ คือได้ลาบเสื้อลาบได้ยอดเสื้อมจด นี้สารสวยมีลินทา มีสุขมีทุกข์ แต่วันนี้ได้เห็นของจริง แก่นทำมาถึงเช้านี้เอง จ้าวไม่ได้ ท่านบอกเน็น ถ้าอย่าท่านไม่โกรถแล้วท่านยังได้ Europe เนอจากบัสสนเธได้ เพาะ ambulat there ท่านเรื่องว่าเป็นอหมลิศจรรม เทวดาแทน Dog Side Bar ท่านเรื่องว่าไม่โดนดากฟี unterstützen ท่านคนนิ新 gesna ry ไม่ชอบให้ถyo pride go 무슨 ท่านหลายไป ให้อำลิตตะทำ แต่เช้าเลย กูความคิดก็พูดมันกันนะ แม่ถูกดา ก็เห็นสักจะทำได้ อันนี้คือพิษัยของเช้าบุ๊ท ที่ไม่ยอมโดนดาภิฟริ แต่พิษัยเช้าโลกการไม่โดนดาภิฟริ คือการตอบโดดากับ มึงดาหนึ่ง คุดดาสอง และสุดท้ายก็เป็นการสำเติมเพิ่มพรุ่มทุกให้ตัวเอง ก็มันชีวิตก็ถึงข้าดลงไม้ลงมือ ลืมตัว แต่พิษัยเช้าพูดเนี่ย เมื่อถูกดาแล้วเนี่ย เราต้องไม่ถูกดาภิฟริ คือได้อะไร จากคำดาของเขา คือใจทำมาเนี่ยเนี่ย เรื่องนั้นก็ฝึกใจให้ ไม่ จิตมันในหน้าตะ เพราะถ้ายจิตมันในหน้าตะเลย แล้วก็จะกรโกรธ ถ้าถือหน้าถือตามยับอัดตามก็จะไม่พอใจ เพราะทางการไม่ยอมทุกตาภิฟริ ในใสตาหรือใน ปฏิกรรมคลาวต้.......การตอบโดยกลับไป ก็ทำให้ขาดฤษมากคือ แต่ถ้าเราได้เป็นธรรม อันนี้เสร็จถึงเรียวว่า ไม่ถูกดาภิฟริ คือได้อะไร กลับมาเป็นกวาเป็นกรรม บางทีผู้เจ้าต้องคือเราเป็นขุมซัพร์เลยนะ พูดที่ตามหนิตอว่า นี่ผู้เจ้าเปลี่ยนมันก็เป็นผู้ที่ชีคุมซัพร์ เดี๋ยวเพราะคนที่มีปัญญา หรือต้องไม่มีปัญญา แต่ว่าคำต่อว่างเขามันก็มันเป็นการชิคุมซับให้เรา เพราะนั้นก็กายมันไม่ได้ถูกดาศฟื้อฟรีได้ ได้คุมซับก็คือได้ทำมา เรื่องอริยสับ ชื่อเดียวกันนะเวลาเราปฏิบาณ มันมีความฟุงเกิดขึ้น มันมีอาโรม เดี๋ยวนี้กว้านเกิดขึ้น ห่วงมัง ฟุงมัง ก็อยากฟุงฟรีฟรี เพราะฟุงแต่ละครั้งมันให้อะไรกับเรา มันเปิดงานการให้ได้ฟึกศติก ได้เห็นความฟุง ดrell โลugg'heว่าแค่ทุน pieces. แต่ถ้า mangeความคิดลอด tin ว่ามายไหมไม่เห็น แต่ตอนหลังเค้าเห็น graph ดีallah เดี๋ยวมายไม่ใช่ Me refugee $ มีออร่องเกิดขึ้น ก็รวมายไม่ใช่เรา ไม่หัวจะเป็น Mimi NEW ด milj่มไหวเฟ้นกล่อ โซก ๆจากกลี่เอ็ด ถ้าพฤติบอนแล้วนี่ไม่เห็นตรงนี้นะ มันก็เหมือนก็ว่า webam แต่ก็ไม่ Grac телกฟรี ถ้าว่าเราหาปฏิบจักมันอย่างไรก็ได้ฝึกความเพียงสร้างฉันธา หรือปลกฉันธาขึ้นมา ถ้ามองไม่เห็น มันก็เหมือนก็ว่าเสียวราฟิฟรีมาปฏิบัติ ทั้งอาจิตไม่ได้หลาย ที่จริงได้ แต่สิ่งที่ได้มันไม่ต้องอาจิตขาดหวัง ไอ้ความคาดหวังมันก็ทำให้เราผิดหวัง เพราะว่าไม่ได้อย่างที่ค่า แต่ที่จริงแล้วมันมีหลายอย่างที่มันนอกเหมือนกล้าวความคาดหวัง แต่เรามองไม่เห็น แล้วถ้าเราพลายความดีๆก็จะเพราะว่า ไอ้สิ่งที่มันนอกเหมือนกล้าวความคาดหวัง ที่มันเป็นของดี เช่นมีฉันท่ะ ปุกฉันท่ะมากขึ้น มีความเพียงมากขึ้น หรือว่ามีสติเห็นความคิดความฝุงมากขึ้น ข้าวนี้ปุ่นที่นี่ กลับภาพองกัน