25690809pm--อย่าทุกข์ฟรีๆ

Wenn wir Geld ausgeben, um etwas zu kaufen, und es kommt vor, dass die Ware nicht der Beschreibung entspricht oder gar nichts zurückkommt, dann fühlen wir uns, als müssten wir etwas tun, weil wir nicht wollen, dass das Geld umsonst verloren geht. Wenn wir etwas unternehmen oder etwas tun, Zeit aufwenden, Mühe und Anstrengung investieren und es kein Ergebnis gibt, wie wir es erwartet haben, oder nichts zustande kommt, dann fühlen wir uns unwohl, unzufrieden, weil wir das Gefühl haben, dass die Anstrengung umsonst war. Wir müssen etwas tun, damit die aufgewendete Zeit und Kraft uns etwas bringt. Das Leiden lässt uns erkennen, dass wir alles durchleiden müssen, nicht nur das, was frei ist. Die Menschen, die im Leiden leben, leiden in jeder Hinsicht. Der Ort, an dem das Leiden keinen Nutzen bringt – wenn es aufkommt, dann soll es nicht umsonst sein. Wir müssen aus jedem Leiden etwas mitnehmen, ob es das Leiden des Körpers oder das Leiden des Geistes ist. Die Meister haben gesagt, dass, als sie schwer krank waren, nahe am Tod, ihr Geist voller Furcht war, mehr als zuvor. Sie sagten: „Bitte, bitte, bitte“ – das heißt, sie waren sehr ängstlich. Die Furcht vor dem Tod bringt großes Leid. Wir müssen das Leid, das Leiden und den Tod klar verstehen. Jedes Mal, wenn wir leiden, soll es klar sein, jedes Mal. Es ist dasselbe. Wenn man krank ist, nahe dem Tod, dann akzeptiert man nicht, dass das Leiden umsonst ist. Es gibt uns viel. Wenn wir es so betrachten, dass es die Weisheit vervollständigt, wenn wir es lernen zu verstehen – jedes Leiden, jedes Leid – dann macht es uns müde, müde davon, dass wir nicht mehr geboren werden wollen. Der Buddha sprach über den Kamma-Strang. Das Glück hält uns an den drei Daseinsbereichen fest, geboren und sterbend, ohne Ende. Wenn die Menschen Glück haben, wollen sie neue Kamma handeln und wieder geboren werden. Aber wenn man das Leiden hinzufügt, dann will man nicht mehr geboren werden. Und wenn man etwas Weisheit hat, dann weiß man: Die Geburt entsteht, weil man im Kamma-Strang feststeckt, oder in der Anhaftung. Das Thema der Anhaftung ist schwer zu verstehen, aber dieses Thema sollte man verstehen: Es hält uns im Verlangen nach Geburt und Tod fest. Aber weil man das Leiden erlebt, will man nicht mehr geboren werden. Das ist sicher. Wenn man nicht den Ausstieg aus dem Kama-Strang oder aus dem Samsara versteht – glücklicherweise, weil man etwas über das Samsara weiß, dann hilft das Leiden uns, Geduld zu entwickeln, Gelassenheit zu entwickeln. Und wenn man Leiden hat – arm, wenig gebildet, weil die Eltern sich getrennt haben – in der Zeit, als er in Indien studierte, damals studierte er nur, aber er war ein Trikot-Student. Jetzt lebt er als Mönch. Das ist viel Leiden. Nicht das Leiden des Lernens, nicht das Leiden, dass die Eltern nicht gut waren, sondern das Leiden, dass die Leute ihn belästigten, weil sie sahen, dass er die Sprache nicht verstand. Und er entwickelte einen harten Willen. Als er fertig war, sagte er zu Indien: „Ich will nicht mehr nach Indien zurückkehren.“ Aber er ging ein Jahr. Oh, wenn man an die Ereignisse in Indien denkt, das lange Leiden in Indien, sowohl mit den Mitstudenten, die Tränen fließen. Denn wenn man etwas gelernt hätte, wenn man keine Erfahrung gehabt hätte oder das Leiden an jenem Tag nicht erlebt hätte, dann gäbe es kein Heute. An dem Tag, an dem er das Wissen hatte, das Wissen, das er den Studierenden in der Philosophie lehrte, das Wissen in der Philosophie, in der Religion, in der hinduistischen Religion, in der buddhistischen Religion, half, besser zu verstehen, zu lieben, zu verstehen, besser zu helfen. Das, was er bis zum Tiefsten mit den Mitstudenten gelitten hat – jetzt, mit den Mitstudenten, die das Leiden uns viel gegeben haben. Wenn man fragt: Haben wir keine Worte? Die Worte müssen uns daran erinnern, nicht umsonst zu leiden. Nicht das Leiden des Verlusts, nicht das Leiden der Krankheit, denn warum? Weil es den Körper betrifft und dann den Geist. Nicht das Leiden, dann nicht umsonst. Mindestens muss man etwas daraus gewinnen. Der Verlust lehrt uns. Nichts gehört uns, weder der Verlust, noch Geld und Gold, noch Gegenstände und Gebrauchsgegenstände, noch der Verlust von Arm und Bein. Es lehrt uns. Nichts gehört uns. Alles Vermögen bleibt nur eine kurze Zeit bei uns. An einem guten Tag kommt die Flut, das Feuer brennt es weg, oder jemand kommt und stiehlt es. Jetzt ist es nicht mehr nur ein gewöhnlicher Dieb, sondern die Gangster, die Mörder, die nehmen es heute. Wenn wir nur dieses Leiden nehmen und es Leiden nennen, dann ist es umsonst, verloren umsonst. Manchmal ist es nicht nur ein Verlust, zwei Verluste, sondern verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, verloren, Das ist nicht richtig, denn man hat bereits die guten Dinge bekommen. Die Begegnung mit etwas, das einen trifft, wie beschimpft oder geschlagen zu werden, ist etwas, vor dem niemand dem Ergebnis entkommen kann. Dies ist der Weg des Buddha. In dem Moment, in dem man es tut, ist es sofort da. Er ging zu einem Ort, an dem er stand, und an jenem Tag gab es einen Laien, der wartete, um zu bitten. Er hatte einen Sohn, fünf Jahre alt, der weit entfernt ging. Dann ging er, um von jener Person zu bitten, aber er ging weit weg. Der Junge sagte dann: „Sag deiner Mutter, dass sie dich geschlagen hat. Sag deiner Mutter, dass sie dich geschlagen hat." Es gab noch nie jemanden, der so etwas gesagt hat. Zuvor hatte niemand so etwas gesagt. Aber dann wurde er sich bewusst. Es kam ein Gedanke, denn er dachte: „Das ist wahr. Wenn wir Mütter sind, dürfen wir nicht wütend sein. Er hat recht gesprochen." Weil er diesen Gedanken hatte, wurde sein Geist ruhig und die Wut verschwand. Denn die Person, die ihn wissen ließ, dass er als Mutter nicht ausreicht, wurde eine Mutter, die nicht wütend ist. Es ist nicht leicht, Opfer zu bringen, wie sie es für sich selbst taten. Danach sprach er über dieses Kind und sagte: „Dies ist eine Prüfung des Buddha." Dies ist kein Zufall. Es ist kein Free. Das Nicht-Geschlagen-Werden ohne Free bedeutet, dass man etwas aus dem Geschlagen-Werden bekommt. Man sieht, dass man noch nicht bereit ist. Und man sieht, dass die Person, die geschlagen wird, ein Lehrer sein sollte. Ein Lehrer, der liebt und nicht trennt. Wenn man wütend ist und ins Kloster geht, in ein Kloster in Mookie, in einer Region, in der es einen Lehrer gibt, der nicht zu Unity gehört. Der Lehrer hat einen Lehrer, der Dinge verbietet, die nicht getrennt werden dürfen. Er ging, um Essen zu holen. Es war schwer, Essen zu bekommen, von einem Laien, der kein Novize ist. Aber ich bin ein Novize. Du isst nicht. Aber es gab einen Hausbewohner, der nicht zufrieden war, ihn zu sehen, und ging, um einen Hausbewohner zu rufen, der sechzig Jahre alt wa

เวลาเรา ใดเงิน ซื้อของอะไรไป ถ้าเกิดได้ของไม่ตรงปก หรือ หนักกันนะคือ ไม่ได้อะไรกลับมาเลยนะ เรายอมรู้สึกว่า อยู่เช่ไม่ได้ต้องทำร้ายสักอย่าง เพราะว่าไม่อยากเสียงเงินทีฟรี ในการเกิดกันเวลาเราลง หรือทำอะไร เสียเวลา ใช้ความเพียงพยายาม แล้ว ไม่เกิดผล อย่างที่ข้าด หรือไม่มีอะไรเคิดก็เลยเราก็รู้สึกว่า ไม่สบายใจ ไม่พอใจ เพราะรู้สึกว่า เสียแรงไปฟรี ไม่ต้องทำร้ายสักอย่างนะเพื่อไม่ให้ เวลาและแรงที่ลมไป ให้อะไรกับเราได้ motorcycles ทำให้เราได้รู้ส่eches รู้จะรู้ทุกของ พึ่งเห็น ไม่ใช่เขาเป็นเป็น ทุกฟรีฟริกว่า คนที่ย่อมอยู่ในความทุก เป็นทุกประซัลละ แถ่งที่ไอ้ใช้ทุกไม่เป็นประโยชน์ ถ้าเธอเกิดขึ้นรักตละครั้งอย่าทุกฟีฟรีนะ เราต้องได้อะไรจักทุกบ้าง ไม่ว่าจะเป็นทุกบ้านหรือทุกหนัก อย่าได้เจ้าพวกท่านก็บอกเลยนะว่า ตอนที่ท่านปวยหนัก ไกลเมราณาภาพ อีก 84 ปี เวจใจท่านก็ยำแยะเต็มทีนะ มากว่ากว่าciousхاءพ hmm คลีย้อท่าน ก็บอกมาว่าขอร้องขอร้อง ขอร้องคือย่าขยันคยอ รוךมากว่า การริรู้ช่วยกลายตายนี่ มันตามให้ปัญ 그렇게อือกัน เราจะศึกษาความเจ็บปลวย ความทุกและความตายให้มันชัดเก็น ไม่สบายทุกทีก็ให้มันชลาดทุกครั้งไป นิดเหมือนกันนะท่าน เมื่อปลวย ใกล้ตายนี่ท่านก็ไม่ยอมนาทีทุกฝีฟรี มันก็ให้อะไรกับเราเยอะนะ อย่างที่ถ้าจะภูทาดว่ามันทำให้ปัญญาสมบูนขึ้น ถ้าว่าเราเรียนรู้จักมัน ทุกฝีฟรี ทุกษิดี มันทำให้เบื่อ เบื่อว่ากูไม่อยากเกิดอยู่แล้ว พระธนาเอาจากกราม ในการที่สุขมันทำให้ลงบนอยู่กับพระตาศง 3 เย็นเกิดเย็นตายไม่จก แล้วคนเราพอมีความสุขก็อยากจะมากรรมมาเกิดใหม่ แต่ถ้าเกิดว่าเติมความทุกฝีฟรี มันธรรมดาไม่อยากจะเกิดแล้ว แล้วถ้ามีความรู้หน่อยก็จะรู้ ไอ้ที่เกิดนี้เพราะว่าลงเผินอยู่ในกราม หรือในพก เรื่องพกอัจจะไม่เข้าใจ แต่เรื่องการนี้ก็ควรจะเข้าใจนะว่า มันทำให้เราลงติดในการเบื่อเกิดเบื่อเติมตาย แต่เพราะเจอทุก มันทำให้ไม่อยากเกิดแล้ว อย่างนี้หน่อยแน่ๆ ถ้าไม่ประทย์การออกจากกาม หรือว่า ออกจากวัตตอสงสา Fortunately because มีความรู้เรื่องวัตตาสงสารอย่างน้อย เวลาทุกก็ หรือว่ามันช่วยฝึกเรานะ ให้มีความอดทน ให้มีความกลากรรง และเวลามีความทุกพ่อยากจน พ่อเรียนน้อย เพราะพ่อแม่ แยกทางกัน ในประมวนเพลงจัน ตอนที่ท่านไปเรียนที่ประเทศอินดีน ตอนนั้นไปเรียนแต่เป็นยาตรีโทรเกตต์ ตอนนี้อย่างครองจีวอนอยู่ นี่ความทุกมาก ไม่ใช่ทุกสับว่าการเรียน ไม่ใช่ทุกพ่อพาศาไม่ดี แต่งทุกพ่อถูกคนแกล้ง เพราะเห็นท่านไม่เคยรู้ประสีภาษา แล้วท่านก็เกิดความข้ำแข็นใจ เรียนจกก็สาบสมอินดีน ว่าไม่ขอกลับไปอินดีนแล้ว แต่พาไปสึกปีแล้ว โอ้ ไปล้านนึกถึงเหตุการ สมอที่ทุกยาวที่อินดีน ทั้งกับสาบซึง น้ำตาเรืน เพราะว่า ถ้าได้เรียรู้อะไรอยาก ถ้าไม่มีประสบการ หรือไม่เจอความทุกในวันนั้น ก็คงไม่มีวันนี้ วันที่ท่านมีความรู้อาสายความรู้ที่มีสอนนักษึกษาวิชาปรัจยา ให้อาสายวิชาปความรู้ มีความเป็นปรัจยา สาสนา หินดู สาสนาพุทธ ช่วยทำให้เข้าใจ รักเข้าใจช่วยได้ดีขึ้น ที่เคยทุกจนลึกกับสาบส่ง นี่ ตอนนี้กับสาบซึงส่วน ให้ความทุกความให้เราก็เรามากนะ ถามว่าเราไม่มีว่าแม่ คำคลวน ต้องเตือนใจอย่าทุกฟรีฟรี ไม่มีว่าทุกภาพสุนเสีย ทุกภาพเจ็บปวย เพราะว่าทำไมเท่าจะทำที่เกิดกับกาย แล้วก็ใจเกิด ไม่มีว่าความทุกแล้ว อย่าเสียฟรีฟรี อย่างน้อยต้องให้ได้ ให้การสุนเสียมันก็สอนร้อน ไม่มีอะไรที่เป็นของเราเลย ไม่ว่าจะสุนเสีย สับสิ่งเงินทอง ข้าวของเคื่องใช้ หรือสุนเสีย แข็งขา มันก็สอนร้อน ไม่มีอะไรที่เป็นของเราเลย สับสมบัติก็อยู่กับเราเพียงแค่ช่วงคราว วันดีคืนดีน้ำก็ท่วมไป ไฟก็ใหม่ไป หรือมันก็มีคนมาลักคมุยออกไป เดี๋ยวนี้ก็ไม่ใช่คมุยธรรมดาก็พวกแกงมิชาชิบ สกรรมเมิร์น เอาวันนี้ครับ ถ้าเราเอาแต่ทุกครับคร้ามตัวนี้แล้วเรียกทุกคือฟรี เสียฟรีฟรี บางทีไม่ใช่แค่เสีย 1 เสีย 2 ด้วย เสียฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟรีฟ ถ้าวางใจไม่เป็นแล้วก็เสียกุ้ง feels-freeนะ แต่ถ้าวางใจเป็น ออก มันสอนให้เรารู้นะว่า질 Neighmentaler ไม่มีอะไรสิต้องเป็นของเราเลย และถึงเวลาที่เสียงอื่น spielt ตiny ขมะรяти ช่างหายผลลึงชื่อ ดำเบ infinity จะเสีย ข้าreen Migrate ไปสองข้าง เพราะ boost The power line สายไฟแรงสุนวะพาตาสุปร ż 경ล เป็นคนค่าต้อง experience สองข้างก็จริง ตอนหลังก็พรายากก็ технолог์ก็ไป ถ้า มีคนถามก็บ้านยะ ว่าเขาลุกซ์เย่ไงที่พรายากтиยกลิ่นไป เค้าก็บอกผมไม่ได้รู้สู้อะไรหรอกครับ คุณที่ดูเสียคนายข้าสอง格รใหม่มี expected to live today ไม่ได้สิว่าว่าค่ะ ใกล้ โ sex ข้า สำหรับ... ee commitments pse thereby ไม่ได้สวย feel free ได้เลยดูเสถตัวจะทำ แอบเล่นจะเป็นของเราynn ถึงเวลาที่เสียคนรัก จากเป็นก็ไม่ถูกนะ เพราะว่าได้เจรู้สัตว์จะทำ ได้ของดีไปแล้ว นับปฏาและการที่เจออะไรที่บ่าวกันนั้น เช่นถูกต่อว่าดาทอ คืนเป็นเรื่องที่ไม่มีใครหนีผล ตรงพาพุทธนี่โย ในตอนที่ทำเป็นพลันมุ่ม ท่านเดิมไปทบาดอยู่เท้าเมื่อบน ชาวันนั้นก็มีโยมกันหนึ่งรอใสบาด มีลูกชายไห้ 5 ครับเดินอยู่ไกลไกล แล้วก็ได้ไปรับบาดจากผู้อย่างคนนั้น แต่เดินไปขอไกล เด็กชายของนั้นก็พูดคือมาว่านี่ มึงบอกแม่นพาดดอก มึงบอกแม่นพาดดอก ไม่เคย ไม่เคยมีใครพูกกัต้านแบบนี้ ที่แล้วทั้งถุน แต่ว่าทั้งก็ได้สติ พอมีความคิดหนึ่ง เพราะทั้งแต่คิดคือมาว่านี่ จริงของวันว่า ถ้าเราเป็นพาเราต้องไม่กรด มันพูดถูกแล้ว เพราะทั้งคิดได้ชั้นนี้ ทั้งก็ ใจก็นิ่งหรือ หายกรด เพราะว่าเดี๋ยวคนที่ทำให้ท่านรู้ว่าทั้งอย่างมีความเป็นพลาไม่พอ ก็ได้เป็นพลาตรงไม่กรด มันก็ไม่ลับบาจากแม่ount sacrifices like they did to themselves ต่อหลาบทั้งก็พูดถึงเด็กคนนี้ว่านี่เป็นอาจทยายของพ Jáน นี่เรikingen�� ไม่ได้โดนดาว Yeah Free นะ ห การที่ไม่โดนดาฟิฟรี นี่ก็หมายถึงว่าได้อะไรจับการถูกดา ได้เห็นตัวเองว่ายังบอกพร้องอยู่ แล้วดูเห็นนี้คนที่เขาดาถึงสมควิลัวเป็นอาจาร อาจารทั้งรักกับไม่กันนะ เวลามีความถ้าไปจำวัดอยู่ วัดหนึ่งในมookie เหตุในภิรัก อาจปลาบาสิบาที่ไม่ถึงUnity วัดท่านมีสมควิลัว นั่น นำพริบสิ่งข้าบวนห้าม ไม่พลากเนี่ย ไปเรียกอาหาร เคียวอาหารจักยากโยมที่ไม่ใช่ประวณา แต่ฉันก็เป็นอาวบะ เธอก็ไม่ฉัน แต่ว่ามีเชาบ้านบางครูไม่ป่อใจที่เห็นท่าน ไปเรียกให้เชาบ้านคนน 63 ที่มาใส่บาท มันไม่ใช่วิสัยของพระ ในค้อใจของเขา วันนึงก็เลยย่อนบัสสนเท ตอนที่ท่านบินธรรมบาท ท่านก็รู้ว่า กระดาที่โยมยอใจบาท มันคือบัสสนเท เพราะนั้นเวลาท่านกับถึงว่าท่านก็เรียบ สัมมาเน้นมา เธอเธอนั้นก็หมชิวร้อน ภาษาคตียงดี แล้วก็บอกรูปเน้วว่า อาจซะอาจซะ อำหยิตตัดธรรมนั้นเนี่ย เท่าดาท่านให้มาแต่เช้าเลย ของดีแล้วเนี่ย แล้วหวังที่เน้นอาจท่านก็พนมือนะ ขอขออนนั้นว่าไงไง พระพีบา ไม่มีสีไม่มีวินัย ประจบสอบพอขอข้าวชอบบ้าน พาแบบนี้ไม่นานนับถือ แม่จาหอเกินตอนนากาดได้ ก็ไม่ขอรบ อายอกไปจากวัติเดียวนี้ ถ้าไม่ไปจะเอาลูกตกลัวมาฝาก ไม่ใช่บาศนเทศธรรมดานะ ถ้าฉกจากหาวัติเป็นภาพีบา inamean not many ฮระวาทิไม่สัมรวรม ยังคู่จะทำร้ายด้วย ถ้าrench refrigeration พ่อนเนียคได้เราจนต่อ พนมือสาครับину ก็บอกเนேมเนี่ย โกรธนานแบบอัพince แต่ก่อนเคยได้ยิน แต่ว่าโรกก็ทำแปด เป็นอย่างนี้ อย่างนี้ คือได้ลาบเสื้อลาบได้ยอดเสื้อมจด นี้สารสวยมีลินทา มีสุขมีทุกข์ แต่วันนี้ได้เห็นของจริง แก่นทำมาถึงเช้านี้เอง จ้าวไม่ได้ ท่านบอกเน็น ถ้าอย่าท่านไม่โกรถแล้วท่านยังได้ Europe เนอจากบัสสนเธได้ เพาะ ambulat there ท่านเรื่องว่าเป็นอหมลิศจรรม เทวดาแทน Dog Side Bar ท่านเรื่องว่าไม่โดนดากฟี unterstützen ท่านคนนิ新 gesna ry ไม่ชอบให้ถyo pride go 무슨 ท่านหลายไป ให้อำลิตตะทำ แต่เช้าเลย กูความคิดก็พูดมันกันนะ แม่ถูกดา ก็เห็นสักจะทำได้ อันนี้คือพิษัยของเช้าบุ๊ท ที่ไม่ยอมโดนดาภิฟริ แต่พิษัยเช้าโลกการไม่โดนดาภิฟริ คือการตอบโดดากับ มึงดาหนึ่ง คุดดาสอง และสุดท้ายก็เป็นการสำเติมเพิ่มพรุ่มทุกให้ตัวเอง ก็มันชีวิตก็ถึงข้าดลงไม้ลงมือ ลืมตัว แต่พิษัยเช้าพูดเนี่ย เมื่อถูกดาแล้วเนี่ย เราต้องไม่ถูกดาภิฟริ คือได้อะไร จากคำดาของเขา คือใจทำมาเนี่ยเนี่ย เรื่องนั้นก็ฝึกใจให้ ไม่ จิตมันในหน้าตะ เพราะถ้ายจิตมันในหน้าตะเลย แล้วก็จะกรโกรธ ถ้าถือหน้าถือตามยับอัดตามก็จะไม่พอใจ เพราะทางการไม่ยอมทุกตาภิฟริ ในใสตาหรือใน ปฏิกรรมคลาวต้.......การตอบโดยกลับไป ก็ทำให้ขาดฤษมากคือ แต่ถ้าเราได้เป็นธรรม อันนี้เสร็จถึงเรียวว่า ไม่ถูกดาภิฟริ คือได้อะไร กลับมาเป็นกวาเป็นกรรม บางทีผู้เจ้าต้องคือเราเป็นขุมซัพร์เลยนะ พูดที่ตามหนิตอว่า นี่ผู้เจ้าเปลี่ยนมันก็เป็นผู้ที่ชีคุมซัพร์ เดี๋ยวเพราะคนที่มีปัญญา หรือต้องไม่มีปัญญา แต่ว่าคำต่อว่างเขามันก็มันเป็นการชิคุมซับให้เรา เพราะนั้นก็กายมันไม่ได้ถูกดาศฟื้อฟรีได้ ได้คุมซับก็คือได้ทำมา เรื่องอริยสับ ชื่อเดียวกันนะเวลาเราปฏิบาณ มันมีความฟุงเกิดขึ้น มันมีอาโรม เดี๋ยวนี้กว้านเกิดขึ้น ห่วงมัง ฟุงมัง ก็อยากฟุงฟรีฟรี เพราะฟุงแต่ละครั้งมันให้อะไรกับเรา มันเปิดงานการให้ได้ฟึกศติก ได้เห็นความฟุง ดrell โลugg'heว่าแค่ทุน pieces. แต่ถ้า mangeความคิดลอด tin ว่ามายไหมไม่เห็น แต่ตอนหลังเค้าเห็น graph ดีallah เดี๋ยวมายไม่ใช่ Me refugee $ มีออร่องเกิดขึ้น ก็รวมายไม่ใช่เรา ไม่หัวจะเป็น Mimi NEW ด milj่มไหวเฟ้นกล่อ โซก ๆจากกลี่เอ็ด ถ้าพฤติบอนแล้วนี่ไม่เห็นตรงนี้นะ มันก็เหมือนก็ว่า webam แต่ก็ไม่ Grac телกฟรี ถ้าว่าเราหาปฏิบจักมันอย่างไรก็ได้ฝึกความเพียงสร้างฉันธา หรือปลกฉันธาขึ้นมา ถ้ามองไม่เห็น มันก็เหมือนก็ว่าเสียวราฟิฟรีมาปฏิบัติ ทั้งอาจิตไม่ได้หลาย ที่จริงได้ แต่สิ่งที่ได้มันไม่ต้องอาจิตขาดหวัง ไอ้ความคาดหวังมันก็ทำให้เราผิดหวัง เพราะว่าไม่ได้อย่างที่ค่า แต่ที่จริงแล้วมันมีหลายอย่างที่มันนอกเหมือนกล้าวความคาดหวัง แต่เรามองไม่เห็น แล้วถ้าเราพลายความดีๆก็จะเพราะว่า ไอ้สิ่งที่มันนอกเหมือนกล้าวความคาดหวัง ที่มันเป็นของดี เช่นมีฉันท่ะ ปุกฉันท่ะมากขึ้น มีความเพียงมากขึ้น หรือว่ามีสติเห็นความคิดความฝุงมากขึ้น ข้าวนี้ปุ่นที่นี่ กลับภาพองกัน