Όσιος Ευθύμιος ο Νέος, Μια φλογισμένη από θείο έρωτα καρδιά και η ιερή θεραπεία μιας οικογενειακής «πληγής»

Venerable Euthymius the New, A heart inflamed by divine love and the sacred healing of a family "wound" Articles 15.10.2026 Stelios Koukos Venerable Euthymius the New constitutes a brilliant holy personality, who seems to have been guided throughout his entire life by his heart inflamed with divine love and passion… Indeed, someone might misunderstand him and characterize him as an unstable monk due to his constant relocations. However, his life and the discernment with which he lived show something entirely different, as he benefited a multitude of people at the same time – and especially monks, who saw in his person a brilliant spiritual guide, a holy Elder. Saint Euthymius became a point of reference among the Athonite monks, who rushed to become his disciples and to practice asceticism beside him, in the place he chose each time. At certain moments, however, he decided that he himself also needed ascetic and spiritual "isolation," or that he had to live the joy and blessing of the desert life, and for this reason he retreated to remote places to practice more intensely. Twice, in fact, he chose the extremely difficult ascetic life of a stylite. The reason he abandoned this practice both times was because a multitude of people gathered to see him. The first time, the Venerable set up his ascetic platform as a stylite near Thessaloniki, so, consequently, it was easy for people to approach him to see and admire his ascetic labors. The second time he attempted the same practice within the Athos itself. But there the same thing happened, and so he chose a less "spectacular" practice. However, he did not cease to remain always equally ascetic and spiritual, isolated with a few of his subordinates. Another reason for his flight from his base – which ultimately became Athos – was the raids of the Saracen pirates. Thus, he found himself for a period in Vresta of Chalkidiki. Another sacred "adventure" that the Saint lived was the renovation of a church in Peristera of Thessaloniki, of Saint Andrew, and the founding of a new monastery which was inaugurated in 871. This happened after a vision he saw on Athos. As we perceive from this fact as well, the Saint, although he seems to have lived as a wanderer, was nonetheless always guided by God. However, the founding of the monastery in Peristera also hides another symbolism which in a certain way comes to heal the family wounds he left behind when he abandoned his relatives, even his little girl, to become a monk. In the monastery of Peristera his male relatives settled, who had searched for him and found him, while he also rebuilt a second (female) monastery for his female relatives and descendants. Thus, he seems to have called them back to him and restored them all spiritually. Perhaps his soul carried a certain weight, a guilt for this abandonment, and for this reason, through his prayer, everything was corrected in a truly unexpected and miraculous spiritual way. However, the Saint's longing for a hesychastic life did not… find peace even after this event, with which he could well have completed the circle of his earthly journey, remaining among them. Despite his great age, he ascended to the highest level of ascetic trials as a stylite again, and moreover, within the fierce weather of Athos. It was the second time, as we mentioned above. But, as it seems, he did not want to become a "theater for the people" who visited him, and so he chose once again to come down. He preferred his humility over his… elevation! The monks, however, followed him again, even to the most remote places he chose as spiritual refuges and places of stillness. A similar place he chose to be at rest and to prepare for the time of his repose. When he understood that the hour was approaching, he withdrew to the small island of Iera (probably the uninhabited desert island of Yura in the Northern Sporades), where he fell asleep on the 14th or 15th of October of 898. His skete was transferred incorrupt a few months later, in January of the following year, to the monastery of Saint Andrew in Peristera, granting to his relatives an eternal consolation. May we have his blessing!

Όσιος Ευθύμιος ο Νέος, Μια φλογισμένη από θείο έρωτα καρδιά και η ιερή θεραπεία μιας οικογενειακής «πληγής» Άρθρα 15.10.2026 Στέλιος Κούκος Ο Όσιος Ευθύμιος ο Νέος αποτελεί μια λαμπρή αγία προσωπικότητα, τον οποίο μοιάζει να καθοδηγούσε καθ’ όλη του τη ζωή η φλογισμένη από θεία αγάπη και έρωτα καρδιά του… Μάλιστα, κάποιος θα μπορούσε να τον παρεξηγήσει και να τον χαρακτηρίσει ως άστατο μοναχό λόγω των συνεχών μετακινήσεών του. Όμως, η ζωή του και η διάκριση με την οποία έζησε δείχνουν κάτι εντελώς διαφορετικό, καθώς ωφέλησε παράλληλα πλήθος ανθρώπων – και ιδιαίτερα μοναχούς, οι οποίοι έβλεπαν στο πρόσωπό του έναν λαμπρό πνευματικό καθοδηγητή, έναν άγιο Γέροντα. Ο Άγιος Ευθύμιος έγινε σημείο αναφοράς ανάμεσα στους Αγιορείτες μοναχούς, οι οποίοι έσπευδαν να μαθητεύσουν και να ασκητεύσουν πλάι του, στον τόπο που επέλεγε κάθε φορά ο ίδιος. Κάποιες στιγμές, ωστόσο, αποφάσιζε πως και ο ίδιος είχε ανάγκη από ασκητική και πνευματική «απομόνωση», ή πως έπρεπε να ζήσει τη χαρά και την ευλογία της ερημικής ζωής, και γι’ αυτό κατέφευγε σε απόμερα μέρη για να ασκηθεί πιο έντονα. Δύο φορές, μάλιστα, επέλεξε την εξαιρετικά δύσκολη ασκητική ζωή του στυλίτη. Ο λόγος που και τις δύο φορές εγκατέλειψε την άσκηση αυτή ήταν επειδή πλήθος κόσμου συγκεντρωνόταν για να τον δει. Την πρώτη φορά, ο Όσιος έστησε το ασκητικό του βάθρο ως στυλίτης κοντά στη Θεσσαλονίκη, οπότε, κατά συνέπεια, ήταν εύκολο να τον πλησιάζει ο κόσμος για να δει και να θαυμάσει τους ασκητικούς του πόνους. Τη δεύτερη φορά επιχείρησε την ίδια άσκηση μέσα στον ίδιο τον Άθωνα. Αλλά και εκεί συνέβη το ίδιο, κι έτσι επέλεξε μια λιγότερο «θεαματική» άσκηση. Δεν παρέλειπε, όμως, να παραμένει πάντα το ίδιο ασκητικός και πνευματικός, απομονωμένος με ελάχιστους υποτακτικούς του. Ένας άλλος λόγος φυγής του από τη βάση του -που τελικά έγινε ο Άθωνας- ήταν οι επιδρομές των Σαρακηνών πειρατών. Έτσι, βρέθηκε για ένα διάστημα και στα Βραστά της Χαλκιδικής. Μια άλλη ιερή «περιπέτεια» που έζησε ο Άγιος ήταν η ανακαίνιση ενός ναού στην Περιστερά Θεσσαλονίκης, του Αγίου Ανδρέα, και η ίδρυση μιας νέας μονής η οποία εγκαινιάστηκε το 871. Αυτό έγινε ύστερα από ένα όραμα που είδε στον Άθωνα. Όπως αντιλαμβανόμαστε και από το γεγονός αυτό, ο Άγιος, παρ’ όλο που μοιάζει να έζησε ως πλάνητας, εντούτοις ήταν πάντα καθοδηγούμενος από τον Θεό. Η ίδρυση, όμως, της μονής στην Περιστερά κρύβει και έναν άλλον συμβολισμό ο οποίος έρχεται κατά κάποιον τρόπο να θεραπεύσει τις οικογενειακές πληγές που άφησε πίσω του όταν εγκατέλειψε τους συγγενείς του, ακόμη και το μικρό του κοριτσάκι, για να γίνει μοναχός. Στο μοναστήρι της Περιστεράς εγκαταβίωσαν οι άρρενες συγγενείς του, οι οποίοι τον αναζήτησαν και τον βρήκαν, ενώ ανοικοδόμησε και ένα δεύτερο (γυναικείο) μοναστήρι για τις γυναίκες συγγενείς και απογόνους του. Έτσι, μοιάζει να τους ανακάλεσε κοντά του και τους αποκατέστησε όλους πνευματικά. Ίσως η ψυχή του να έφερε ένα κάποιο βάρος, μια ενοχή για την εγκατάλειψη αυτή, και γι’ αυτό, διά της προσευχής του, όλα διορθώθηκαν με έναν πράγματι αναπάντεχο και θαυμαστό πνευματικό τρόπο. Όμως, ο πόθος του Αγίου για ησυχαστική ζωή δεν… καθησύχασε ούτε μετά από αυτό το γεγονός, με το οποίο θα μπορούσε κάλλιστα να έχει ολοκληρώσει τον κύκλο της επίγειας πορείας του, παραμένοντας ανάμεσά τους. Παρ’ όλη τη μεγάλη του ηλικία, ανέβηκε στην υψηλότερη κλίμακα των ασκητικών δοκιμασιών ως στυλίτης ξανά, και μάλιστα, μέσα στον μανιασμένο καιρό του Άθωνα. Ήταν η δεύτερη φορά, όπως αναφέραμε πιο πάνω. Αλλά, καθώς φαίνεται, δεν ήθελε να γίνεται «θέατρο τοις ανθρώποις» που τον επισκέπτονταν, κι έτσι επέλεξε και πάλι να κατέβει. Προτίμησε την ταπείνωσή του από την… ύψωσή του! Οι μοναχοί, όμως, τον ακολουθούσαν ξανά, ακόμη και στα πιο απομακρυσμένα μέρη που διάλεγε ως πνευματικά καταφύγια και ησυχαστήρια. Ένα αντίστοιχο μέρος διάλεξε για να ησυχάσει και να προετοιμαστεί για τον καιρό της κοίμησής του. Όταν κατάλαβε πως πλησίαζε η ώρα, αποσύρθηκε στη μικρή νήσο Ιερά (μάλλον το ακατοίκητο ερημονήσι Γιούρα των Βορείων Σποράδων), όπου και εκοιμήθη στις 14 ή 15 Οκτωβρίου του 898. Το σκήνωμά του μεταφέρθηκε αναλλοίωτο λίγους μήνες μετά, τον Ιανουάριο του επόμενου έτους, στο μοναστήρι του Αγίου Ανδρέα στην Περιστερά, χαρίζοντας στους συγγενείς του μια αέναη παραμυθία. Να έχουμε την ευχή του!