The Revelation of John and the Revelations of Holy Scripture

The Revelation of John and the Revelations of Holy Scripture Interpretation of Holy Scripture 22.09.2026 Michalis Koutsos, Philologist – Author Introduction The Revelation is the most revelatory book of the New Testament but at the same time the most difficult to interpret. Yet it is always in the news, whether out of curiosity, out of interest, or out of a desire for constructive benefit. The Revelation of John is a complex text that combines all three elements (prophetic, visionary, and advisory), but its dominant theological and literary identity is prophetic and eschatological (visionary), with a strong advisory and pastoral character. One does not exclude the other; rather, they function complementarily: Prophetic Element The Revelation clearly self-identifies as a prophecy (Rev. 1:3: "Blessed is the one who reads and those who hear the words of the prophecy"). In the Jewish and Christian tradition, prophecy is not merely the prediction of the future, but the conveyance of the will of God into the present. John speaks in the name of God to judge injustice, to unmask the masks of worldly power (e.g., of the Roman Empire, of his time), and to announce His justice. Visionary / Eschatological Element It is a quintessentially visionary book, as it "lifts the veil" (this is what the word revelation means) and allows a glimpse into the future of humanity and the end of history (the Eschaton). Generally it describes in visionary terms: The final conflict between good and evil. The fall of the dark forces. The Final Judgment. The coming of the "New Jerusalem," that is, the triumph of the Kingdom of God. Advisory / Pastoral Element The book was not written to frighten or to satisfy curiosity about the future, but to advise, to support, and to guide the faithful of that time (who were persecuted) as well as of every age. The Letters to the Seven Churches (Chapters 2-3) have a clearly advisory, corrective, and consoling character. It advises Christians to show patience, faith, and spiritual vigilance, avoiding compromise with idolatry and the corruption of the world. The Revelation of John is the last book of the New Testament, written by John the Evangelist during his exile on Patmos, and it describes the final reckoning of God with evil and the triumphant victory of good. Main Sections and Summary of the Revelation Introduction and the Seven Churches (Ch. 1-3): John receives the vision from Jesus Christ and addresses letters with advice, corrections, and exhortations to seven local churches of Asia Minor (Ephesus, Smyrna, Pergamum, Thyatira, Sardis, Philadelphia, Laodicea). The Book with the Seven Seals (Ch. 4-8): The book of divine judgment is opened by the Lamb (Christ). The four horsemen of the Apocalypse appear, along with the souls of the martyrs and the portents of the end times. The Seven Trumpets (Ch. 8-11): Angels sound the trumpets and cause destructions in nature and in humanity, as calls to repentance, while the two Witnesses are presented. The Woman, the Dragon, and the Beasts (Ch. 12-14): A symbolic struggle between good (the Woman and the child) and evil (the red Dragon/Satan). The two Beasts (from the sea and from the earth) appear and the symbolic number 666 is established. The Seven Bowls of Wrath (Ch. 15-16): The final wrath of God is poured out with plagues upon the godless, leading to the great battle in the place called Armageddon. The Fall of Babylon and the Final Judgment (Ch. 17-20): The "Great Harlot" (Babylon, symbol of the corrupted worldly power) is condemned. Satan is bound for 1,000 years, followed by the final judgment before the White Throne and the definitive destruction of the Devil in the lake of fire. New Heaven and New Earth (Chapters 21-22): The descent of the New Jerusalem is described, the eternal presence of God among men, without pain or death, and the conclusion of the book with the promise of the swift coming of Christ. The Revelations of the Old Testament The revelations of the Old Testament refer to the unique moments in which God reveals Himself, His will, and His plan for the salvation of humanity through events, persons, and prophecies. In theology, the Old Testament is considered the preparatory period that prepares the world for the coming of the Messiah. The main forms of revelation in the Old Testament are classified into four major categories: Theophanies (Direct Revelation) God reveals Himself directly to men, often through natural phenomena or visions: The burning and unconsumed bush: God reveals to Moses His holy Name ("I am He Who is"). The giving of the Law at Sinai: The revelation of the Ten Commandments amid a storm, smoke, and thunderbolts. The vision of Isaiah: The sight of the Throne of God in the Temple, surrounded by Seraphim. The Prophetic Revelations The Prophets function as the "mouth" of God. Through them are revealed: Judgment and mercy: The need for repentance of the people and the warning about the consequences of apostasy. The Messianic Prophecies: Details about the birth, passion, and glory of Christ (e.g., the "suffering Servant" in Isaiah, the birth in Bethlehem in Micah). Revelation through History In the Old Testament, history is not accidental, but the field of God's action: The Exodus from Egypt: The greatest revelation of God as Redeemer and Liberator. The Covenants: The revelations of the faithfulness of God to Noah, Abraham, and David. Apocalyptic Literature In later books, revelation takes the form of complex symbolic visions about the end of time: The Book of Daniel: It includes visions about the fall of the earthly empires and the establishment of the eternal Kingdom of God. The Revelations of the New Testament The revelations of the Old Testament are connected to the New Testament through four main axes: The Fulfillment of the Messianic Prophecies The prophecies of the Old Testament function as the "identity" of the Messiah, which Jesus Christ fully verifies in the New Testament: The Birth: The prophecy of Isaiah about the birth from the Virgin ("behold, the virgin shall conceive in her womb") and of Micah about Bethlehem are fulfilled in the Gospels of Matthew and Luke. The Passion: The "suffering Servant" of Isaiah (chapter 53), who bears the sins of men, and the descriptions of the Psalms (e.g., Psalm 22: "they divided my garments") describe the Crucifixion with precision. The Resurrection: The prophecy of Jonah (the three days in the belly of the fish) is used by Christ Himself as the preeminent sign of His three-day Resurrection. Typology (Persons and Events as "Shadows") Many persons and events of the Old Testament constitute "types" (prefigurations) of Christ and the Church: Moses and Christ: Moses freed the people from the slavery of Egypt and gave the Law. Christ frees humanity from the slavery of sin and brings the Law of Love. Melchizedek: The mysterious king and priest of the Old Testament prefigures the eternal priestly office of Christ (Epistle to the Hebrews). The Manna and the Brazen Serpent: The manna in the wilderness prefigures the Mystery of the Divine Eucharist, while the lifting up of the serpent in the wilderness by Moses foreshadows the Elevation of Christ on the Cross for the salvation of men. The Transition from the Law to Grace The revelation of God at Sinai gave the Mosaic Law, which in the New Testament is not abolished, but is fulfilled and spiritualized: The Law of the Old Testament served as a "pedagogue unto Christ," showing man his inability to be saved by his own powers alone. In the New Testament, Christ (particularly in the Sermon on the Mount) deepens the Law, shifting the center of gravity from the external observance of rules to the inner purity of the heart. Let us now take a taste of the Revelation from some excerpts of Odysseas Elytis's translation. Prologue (Rev. 1:9) I, John, your brother, who live with you in the affliction and the strength and the endurance in the love of Jesus, was destined to be found on this island which they call Patmos, for the sake of the word of God and the testimony of Jesus. One day — it was a Sunday — the spirit seized me and, it seemed to me, I heard behind me a great voice as from a trumpet saying: Write down what you see. Make it a book and send it to the seven churches: Ephesus, Smyrna, Pergamum, Thyatira, Sardis, Philadelphia, Laodicea. His ascent to the throne of God (Rev. 4:2-4) And after all these things were done, I see and there is a door standing wide open in heaven. And the first voice, that one which was speaking to me as from a trumpet, was saying: Come up here and I will show you what is to follow. And immediately the spirit seized me. And behold: set up in heaven a throne and upon the throne He who was sitting, you would see, He shone like a stone of jasper and sardius. And above the throne, a halo with an emerald glow. And around — all around the throne, twenty-four other thrones and upon them twenty-four elders clothed in white and with a golden crown on their head. The seven lamps and the four beasts (Rev. 4:5-7) And behold, lightning and voices and thunders are being shaken from the throne. And before the throne, seven lamps burning ever in flame — which are the seven spirits of God. Before the throne again, something like a glassy sea, like crystal. And in the midst and around the throne, four beasts which you would see to be full of eyes front and back. The first of these resembled a lion, the second an ox, the third had a human face and the fourth was like an eagle flying. Description of the angels, worship of Him (Rev. 4:8-11) Each of them had six wings. But both inside and out, they were full of eyes. And without rest, day and night, they were saying: "Holy, holy, holy, Lord God Almighty, Who was and Who is and Who is to come." And immediately when the beasts offered honor and glory and thanks to Him who sits on the throne and lives forever and ever, at once the twenty-four elders fall down and worship Him who sits on the throne and lives forever and ever. And they cast their crowns before the throne saying: Worthy are You, our Lord and God, to receive glory and honor and power. For You created all things, and all things were created because You willed them. He who was sitting on the throne (Rev. 5:1) I noticed then that He who was sitting on the throne had in His right hand a book full of writings on the inside and on the back — and sealed with seven seals. And I saw at the same moment a mighty angel proclaiming with a loud voice: "Who is worthy to open this book and to break its seals?" The book of life (Rev. 5:2-6) But no one was found, neither in heaven nor on earth nor under the earth, who could manage to open the book or to look at it. And I began to weep because no one was found worthy, neither to open the book nor to look at it. When one of the elders says to me: "Come, do not weep, look: the lion, He who holds from the tribe of Judah, the root of David, has prevailed. He will open the book and its seven seals." The appearance of the Lamb (Rev. 5:7-8) Then I saw, between the throne and the four living creatures and the elders, a Lamb standing, as though it had been slain, with seven horns and seven eyes, which are the seven spirits of God sent out into all the earth. And he came and took the book from the right hand of him who was seated on the throne. And as soon as he had taken the book, the four living creatures and the twenty-four elders fell down before the Lamb, each holding a harp and golden bowls full of incense, which are the prayers of the saints. Hymn of all (Rev. 5:9-14) And they sang a new song, saying: "Worthy are you to take the book and to open its seals, for you were slain, and by your blood you ransomed people for God from every tribe and language and people and nation, and you have made them a kingdom and priests to our God, and they shall reign on the earth." And I looked, and I heard around the throne and the living creatures and the elders the voice of many angels, numbering thousands upon thousands, and ten thousand times ten thousand, saying with a loud voice: "Worthy is the Lamb who was slain, to receive power and wealth and wisdom and might and honor and glory and blessing!" And I heard every creature in heaven and on earth and under the earth and in the sea, and all that is in them, saying: "To him who sits on the throne and to the Lamb be blessing and honor and glory and power forever and ever!" And the four living creatures said, "Amen," and the elders fell down and worshiped.

Η Αποκάλυψη του Ιωάννου και οι Αποκαλύψεις της Αγίας Γραφής Ερμηνεία Αγίας Γραφής 22.09.2026 Μιχάλης Κουτσός, Φιλόλογος – Συγγραφέας Εισαγωγικά Η Αποκάλυψη είναι το πιο αποκαλυπτικό βιβλίο της Καινής Διαθήκης αλλά συγχρόνως και το πιο δυσερμήνευτο. Όμως πάντα είναι στην επικαιρότητα είτε από περιέργεια είτε από ενδιαφέρον είτε από επιθυμία εποικοδομητικής ωφέλειας. Η Αποκάλυψη του Ιωάννη είναι ένα πολυσύνθετο κείμενο που συνδυάζει και τα τρία στοιχεία (προφητικό, προορατικό και συμβουλευτικό), αλλά η κυρίαρχη θεολογική και φιλολογική της ταυτότητα είναι προφητική και εσχατολογική (προορατική), με έντονο όμως συμβουλευτικό και ποιμαντικό χαρακτήρα. Δεν αποκλείει το ένα το άλλο· αντίθετα, λειτουργούν συμπληρωματικά: Προφητικό Στοιχείο Η Αποκάλυψη αυτοπροσδιορίζεται ξεκάθαρα ως προφητεία (Αποκ. 1:3: «μακάριος ο αναγινώσκων και οι ακούοντες τους λόγους της προφητείας»). Στην εβραϊκή και χριστιανική παράδοση, η προφητεία δεν είναι απλώς η πρόβλεψη του μέλλοντος, αλλά η μεταφορά του θελήματος του Θεού στο παρόν. Ο Ιωάννης μιλάει εξ ονόματος του Θεού για να κρίνει την αδικία, να ξεσκεπάσει τα προσωπεία της κοσμικής εξουσίας (π.χ. της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, της εποχής του) και να αναγγείλει τη δικαιοσύνη Του. Προορατικό / Εσχατολογικό Στοιχείο Είναι κατεξοχήν προορατικό βιβλίο, καθώς « σηκώνει το πέπλο » (αυτό σημαίνει η λέξη αποκάλυψη) και επιτρέπει μια ματιά στο μέλλον της ανθρωπότητας και το τέλος της ιστορίας (Έσχατα). Γενικά περιγράφει οραματικά: Την τελική σύγκρουση μεταξύ του καλού και του κακού. Την πτώση των σκοτεινών δυνάμεων. Την Τελική Κρίση. Την έλευση της «Καινής Ιερουσαλήμ», δηλαδή τον θρίαμβο της Βασιλείας του Θεού. Συμβουλευτικό / Ποιμαντικό Στοιχείο Το βιβλίο δεν γράφτηκε για να τρομάξει ή να ικανοποιήσει την περιέργεια για το μέλλον, αλλά για να συμβουλεύσει, να στηρίξει και να καθοδηγήσει τους πιστούς της εποχής εκείνης (που διώκονταν) αλλά και κάθε εποχής. Οι Επιστολές στις Επτά Εκκλησίες (Κεφάλαια 2-3) έχουν καθαρά συμβουλευτικό, ελεγκτικό και παρηγορητικό χαρακτήρα. Συμβουλεύει τους χριστιανούς να δείξουν υπομονή, πίστη και πνευματική εγρήγορση, αποφεύγοντας τον συμβιβασμό με την ειδωλολατρία και τη διαφθορά του κόσμου. Η Αποκάλυψη του Ιωάννη είναι το τελευταίο βιβλίο της Καινής Διαθήκης, γραμμένο από τον Ιωάννη τον Ευαγγελιστή κατά την εξορία του στην Πάτμο, και περιγράφει την τελική αναμέτρηση του Θεού με το κακό και τη θριαμβευτική επικράτηση του καλού. Κύριες Ενότητες και Περίληψη της Αποκάλυψης Εισαγωγή και Επτά Εκκλησίες (Κεφ. 1-3): Ο Ιωάννης λαμβάνει το όραμα από τον Ιησού Χριστό και απευθύνει επιστολές με συμβουλές, ελέγχους και προτροπές σε επτά τοπικές εκκλησίες της Μικράς Ασίας (Έφεσος, Σμύρνη, Πέργαμος, Θυάτειρα, Σάρδεις, Φιλαδέλφεια, Λαοδίκεια). Το Βιβλίο με τις Επτά Σφραγίδες (Κεφ. 4-8): Ανοίγεται το βιβλίο της θείας κρίσης από το Αρνίο (Χριστό). Εμφανίζονται οι τέσσερις καβαλάρηδες της Αποκάλυψης, οι ψυχές των μαρτύρων και τα προμηνύματα των εσχάτων. Οι Επτά Σάλπιγγες (Κεφ. 8-11): Σαλπίζουν άγγελοι και προκαλούνται καταστροφές στη φύση και στην ανθρωπότητα, ως καλέσματα σε μετάνοια, ενώ παρουσιάζονται οι δύο Μάρτυρες. Η Γυναίκα, ο Δράκος και τα Θηρία (Κεφ. 12-14): Συμβολική πάλη ανάμεσα στο καλό (η Γυναίκα και το παιδί) και το κακό (ο κόκκινος Δράκος/Σατανάς). Εμφανίζονται τα δύο Θηρία (από τη θάλασσα και από τη γη) και καθιερώνεται το συμβολικό νούμερο 666. Οι Επτά Φιάλες της Οργής (Κεφ. 15-16): Εκχύνεται η τελική οργή του Θεού με πληγές πάνω στους ασεβείς, οδηγώντας στη μεγάλη μάχη στον τόπο Αρμαγεδδών. Η Πτώση της Βαβυλώνας και η Τελική Κρίση (Κεφ. 17-20): Καταδικάζεται η «Μεγάλη Πόρνη» (η Βαβυλώνα, σύμβολο της διεφθαρμένης κοσμικής εξουσίας). Ο Σατανάς δένεται για 1.000 χρόνια, ακολουθεί η τελική κρίση μπροστά στον Λευκό Θρόνο και η οριστική καταστροφή του Διαβόλου στη λίμνη της φωτιάς. Νέος Ουρανός και Νέα Γη (Κεφ. 21-22): Περιγράφεται η κάθοδος της Νέας Ιερουσαλήμ, η αιώνια παρουσία του Θεού ανάμεσα στους ανθρώπους, χωρίς πόνο ή θάνατο, και η λήξη του βιβλίου με την υπόσχεση της γρήγορης έλευσης του Χριστού. Οι αποκαλύψεις της Παλαιάς Διαθήκης Οι αποκαλύψεις της Παλαιάς Διαθήκης αναφέρονται στις μοναδικές στιγμές όπου ο Θεός φανερώνει τον Εαυτό Του, το θέλημά Του και το σχέδιό Του για τη σωτηρία της ανθρωπότητας μέσα από γεγονότα, πρόσωπα και προφητείες. Στη θεολογία, η Παλαιά Διαθήκη θεωρείται η προπαρασκευαστική περίοδος που προετοιμάζει τον κόσμο για την έλευση του Μεσσία. Οι κυριότερες μορφές αποκαλύψεως στην Παλαιά Διαθήκη ταξινομούνται σε τέσσερις μεγάλες κατηγορίες: Θεοφάνειες (Άμεση αποκάλυψη) Ο Θεός αποκαλύπτεται απευθείας στους ανθρώπους, συχνά μέσα από φυσικά φαινόμενα ή οράματα: Η καιόμενη και μη φλεγόμενη βάτος: Ο Θεός αποκαλύπτει στον Μωυσή το ιερό Του Όνομα («Ἐγώ εἰμι ὁ Ὤν»). Η παράδοση του Νόμου στο Σινά: Η αποκάλυψη των Δέκα Εντολών μέσα σε θύελλα, καπνό και αστραπές. Το όραμα του Ησαΐα: Η θέαση του Θρόνου του Θεού στον Ναό, περιβαλλόμενου από Σεραφείμ. Οι Προφητικές Αποκαλύψεις Οι Προφήτες λειτουργούν ως το «στόμα» του Θεού. Μέσω αυτών αποκαλύπτονται: Η κρίση και η ευσπλαχνία: Η ανάγκη για μετάνοια του λαού και η προειδοποίηση για τις συνέπειες της αποστασίας. Οι Μεσσιανικές Προφητείες: Λεπτομέρειες για τη γέννηση, το πάθος και τη δόξα του Χριστού (π.χ. ο «πάσχων Δούλος» στον Ησαΐα, η γέννηση στη Βηθλεέμ στον Μιχαία). Η Αποκάλυψη μέσω της Ιστορίας Στην Παλαιά Διαθήκη, η ιστορία δεν είναι τυχαία, αλλά το πεδίο δράσης του Θεού: Η Έξοδος από την Αίγυπτο: Η μεγαλύτερη αποκάλυψη του Θεού ως Λυτρωτή και Ελευθερωτή. Οι Διαθήκες (Συμφωνίες): Οι αποκαλύψεις της πιστότητας του Θεού προς τον Νώε, τον Αβραάμ και τον Δαβίδ. Αποκαλυπτική Γραμματεία Σε μεταγενέστερα βιβλία, η αποκάλυψη παίρνει τη μορφή σύνθετων συμβολικών οραμάτων για το τέλος του χρόνου: Το Βιβλίο του Δανιήλ: Περιλαμβάνει οράματα για την πτώση των επίγειων αυτοκρατοριών και την εγκαθίδρυση της αιώνιας Βασιλείας του Θεού. Οι αποκαλύψεις της Καινής Διαθήκης Οι αποκαλύψεις της Παλαιάς Διαθήκης συνδέονται με την Καινή μέσα από τέσσερις βασικούς άξονες: Η Εκπλήρωση των Μεσσιανικών Προφητειών Οι προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης λειτουργούν ως η « ταυτότητα » του Μεσσία, την οποία ο Ιησούς Χριστός επαληθεύει πλήρως στην Καινή Διαθήκη: Η Γέννηση: Η προφητεία του Ησαΐα για τη γέννηση από την Παρθένο («ιδού η παρθένος εν γαστρί έξει») και του Μιχαία για τη Βηθλεέμ, εκπληρώνονται στα Ευαγγέλια του Ματθαίου και του Λουκά. Το Πάθος: Ο «πάσχων Δούλος» του Ησαΐα (κεφ. 53), που φορτώνεται τις αμαρτίες των ανθρώπων, και οι περιγραφές των Ψαλμών (π.χ. Ψαλμός 21: «διεμερίσαντο τα ιμάτιά μου») περιγράφουν με ακρίβεια τη Σταύρωση. Η Ανάσταση: Η προφητεία του Ιωνά (οι τρεις ημέρες στην κοιλιά του κήτους) χρησιμοποιείται από τον ίδιο τον Χριστό ως το κατεξοχήν σημείο της τριήμερης Ανάστασής Του. Η Τυπολογία (Πρόσωπα και Γεγονότα ως «Σκιές») Πολλά πρόσωπα και γεγονότα της Παλαιάς Διαθήκης αποτελούν «τύπους» (προεικονίσεις) του Χριστού και της Εκκλησίας: Ο Μωυσής και ο Χριστός: Ο Μωυσής ελευθέρωσε τον λαό από τη δουλεία της Αιγύπτου και έδωσε τον Νόμο. Ο Χριστός ελευθερώνει την ανθρωπότητα από τη δουλεία της αμαρτίας και φέρνει τον Νόμο της Αγάπης. Ο Μελχισεδέκ: Ο μυστηριώδης βασιλιάς και ιερέας της Παλαιάς Διαθήκης προεικονίζει την αιώνια αρχιερατική ιδιότητα του Χριστού (Επιστολή προς Εβραίους). Το Μάννα και η Χάλκινη Έχιδνα: Το μάννα στην έρημο προεικονίζει το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, ενώ η ύψωση του φιδιού στην έρημο από τον Μωυσή προδιαγράφει την Ύψωση του Χριστού στον Σταυρό για τη σωτηρία των ανθρώπων. Η Μετάβαση από τον Νόμο στη Χάρη Η αποκάλυψη του Θεού στο Σινά έδωσε τον Μωσαϊκό Νόμο, ο οποίος στην Καινή Διαθήκη δεν καταργείται, αλλά συμπληρώνεται και πνευματικοποιείται : Ο Νόμος της Παλαιάς Διαθήκης λειτούργησε ως «παιδαγωγός εις Χριστόν», δείχνοντας στον άνθρωπο την αδυναμία του να σωθεί μόνο με τις δικές του δυνάμεις. Στην Καινή Διαθήκη, ο Χριστός (ιδιαίτερα στην Επί του Όρους Ομιλία) εμβαθύνει τον Νόμο, μετατοπίζοντας το κέντρο βάρους από την εξωτερική τήρηση των κανόνων στην εσωτερική καθαρότητα της καρδιάς. Ας πάρουμε τώρα μια γεύση της Αποκάλυψης από μερικά αποσπάσματα της μετάφρασης Οδυσσέα Ελύτη. Πρόλογος (Αποκ.1,9) Εγώ, ο Ιωάννης, ο αδερφός σας, που ζω μετά σας τη θλίψη και τη δύναμη και την καρτερία μες στην αγάπη του Ιησού, έλαχε να βρεθώ σʼ αυτό το νησί οπού το λένε Πάτμος, για το λόγο του Θεού και τη μαρτυρία του Ιησού. Μια μέρα – Κυριακή ήταν – με συνεπήρε το πνεύμα και, μου φάνηκε, άκουσα πίσω μου φωνή μεγάλη σαν από σάλπιγγα να λέει: Αυτά που βλέπεις γράψε τα. κάνε τα βιβλίο και στείλε το προς τες εφτά εκκλησίες: Έφεσο, Σμύρνη, Πέργαμο, Θυάτειρα, Σάρδεις, Φιλαδέλφεια, Λαοδίκεια. Η μετάβασή του στον θρόνο του Θεού (Αποκ. 4, 2-4) Και αφού έγιναν όλα αυτά, βλέπω και να ʽσου μια θύρα ορθάνοιχτη πάνω στον ουρανό. και η πρώτη φωνή κείνη που μου λαλούσε σαν από σάλπιγγα έλεγε: ανέβα ως εδώ και θα σου δείξω εγώ τι μέλλει να ακολουθήσει. Όπου παρευθύς με συνεπήρε το πνεύμα. Και ιδού: στημένος μες στον ουρανό ένας θρόνος και πάνω στο θρόνο αυτός που καθότανε, θωρούσες, έλαμπε ίδιος πετράδι από ίασπη κι από σάρδιο. και πάνω απʼ το θρόνο, φωτοστέφανος με λάμψη σμαράγδινη. Και γύρω – τριγύρω στο θρόνο είκοσι τέσσερις άλλοι θρόνοι και πάνω τους είκοσι τέσσερεις πρεσβύτεροι ντυμένοι στʼ άσπρα και με χρυσό στεφάνι στην κεφαλή. Οι εφτά λαμπάδες και τα τέσσερα ζώα (Αποκ. 4, 5-7) Και δωσʼ του να τινάζονται από το θρόνο αστραπές φωνές και βροντές. και μπρος από το θρόνο εφτά λαμπάδες καιούμενες όλο φλόγα – που ʽναι τα εφτά πνεύματα του Θεού. Μπρος πάλι από το θρόνο, κάτι σαν γυάλινη θάλασσα, ίδιο κρουστάλλι. και καταμεσής και γύρω από το θρόνο, τέσσερα ζώα οπού ʽβλεπες να ʽναι μπρος – πίσω γιομάτα μάτια. Το πρώτο απʼ αυτά έμοιαζε λέοντας, το δεύτερο μόσχος, το τρίτο είχε ανθρώπινη όψη και το τέταρτο ίδιος αετός πετούμενος . Περιγραφή των αγγέλων, προσκύνηση Εκείνου (Αποκ. 4, 8-11) Από έξι φτερούγες είχε το καθένα τους. όμως κι από μέσα κι απʼ έξω, ήτανε όλο μάτια. Κι αναπαμό δεν είχανε παρά μέρα – νύχτα λέγανε: «Άγιος, άγιος, άγιος Κύριος ο Θεός Παντοκράτωρ, ο Ην ο Ων και ο Ερχόμενος.» Κι ευθύς που τα ζώα μολογήσανε τιμή και δόξα κι ευχαριστία σε Κείνον που κάθεται στο θρόνο και ζει στους αιώνες των αιώνων μεμιάς πέφτουνε οι είκοσι τέσσερεις πρεσβύτεροι και προσκυνούν Κείνον που κάθεται στο θρόνο και ζει στους αιώνες των αιώνων. και το στεφάνι τους το ρίχνουν κι εκείνο μπροστά στο θρόνο λέγοντας: Άξιος είσαι Κύριος ο Θεός μας να λαβαίνεις δόξα και τιμή και δύναμη. επειδή συ έπλασες τα πάντα και τα πάντα πλάστηκαν επειδή συ το θέλησες. Εκείνος που καθόταν στον θρόνο (Αποκ. 5, 1) Πρόσεξα τότε να ʽχει στο δεξί του χέρι – Κείνος που καθόταν στο θρόνο – ένα βιβλίο γιομάτο από μέσα κι από πίσω γραφές – και σφραγισμένο με σφραγίδες εφτά. Και είδα την ίδια στιγμή έναν πελώριο άγγελο να διαλαλεί με δυνατή φωνή: «ποιος είναι άξιος νʼ ανοίξει το βιβλίο τούτο και να βγάλει τις σφραγίδες του;» Το βιβλίο της ζωής (Αποκ. 5, 2-6) Αλλά κανείς δε βρισκότανε μήτε στον ουρανό μήτε στη γη μήτε κάτω απʼ τη γης που να καταφέρει νʼ ανοίξει το βιβλίο να το κοιτάξει και βάλθηκα να κλαίω που κανείς δε βρισκότανε άξιος μήτε νʼ ανοίξει το βιβλίο μήτε να το κοιτάξει. Οπόταν ένας απʼ τους πρεσβυτέρους μου λέει: « έλα, μην κλαις, κοίταξε: νίκησε ο λέοντας, αυτός που βαστάει από τη φυλή του Ιούδα, η ρίζα του Δαβίδ. αυτός θʼ ανοίξει το βιβλίο και τις εφτά σφραγίδες του .» Η εμφάνιση του Αρνίου (Αποκ. 5,7-8) Τότες ήταν που είδα μες στη μέση από το θρόνο και τα τέσσερα ζώα και τους πρεσβυτέρους, στημένο, λες και το φέρανε μόλις από τη σφαγή, ενʼ Αρνί με κέρατα εφτά και μάτια εφτά – που είναι τα εφτά πνεύματα του Θεού τα σταλμένα στα πέρατα της γης. Και ήρθε και πήρε το βιβλίο από το δεξί χέρι Κείνου που κάθεται στο θρόνο. Κι ευτύς που πήρε το βιβλίο, θωρείς τα τέσσερα ζώα κι οι είκοσι τέσσερεις πρεσβύτεροι να γονατίζουν μπροστά στο Αρνί κρατώντας κιθάρες και θυμιατήρια χρυσά – που είναι οι προσευχές των Αγίων. Ψαλμωδία από όλους (Αποκ. 5,9-14) Και νʼ αρχινάν να ψέλνουν μια καινούργια ωδή που λέει: « Άξιος είσαι να πάρεις το βιβλίο και νʼ ανοίξεις τις σφραγίδες του. Επειδή οδηγήθηκες στη σφαγή, και με το αίμα το δικό σου ξαγόρασες, για του Θεού τη χάρη, ανθρώπους από κάθε φυλή και γλώσσα και λαό και έθνος και για του Θεού την χάρη, τους έκανες άρχοντες και ιερείς να διαφεντεύουνε πάνω στη γης». Και στο μέρος όπου ήταν ο θρόνος και τα ζώα κι οι πρεσβύτεροι, μου φάνηκε, είδα κι άκουσα φωνή σαν από πλήθος αγγέλων όπου ήτανε χιλιάδες και χιλιάδες μυριάδες και μυριάδες και όλοι τους με φωνή μεγάλη έλεγαν: « άξιο, άξιο, άξιο το Αρνί το σφαγμένο να λάβει και δύναμη και πλούτο και σοφία και εξουσία και τιμή και δόξα και ευλογία». Και το καθενʼ από όσα βρίσκονται στον ουρανό στη θάλασσα στη γη ή κάτω απʼ τη γης, όλα τους, μʼ ό,τι εντός τους έκλειναν, άκουσα να λένε: «Δόξα σε Κείνον που κάθεται στον θρόνο! Δόξα στο Αρνί κι εξουσία και τιμή κι ευλογία στους αιώνες των αιώνων!» «Αμήν», λέγανε τα τέσσερα ζώα. Και οι πρεσβύτεροι πέφτανε και προσκυνούσανε.