Η Αποκάλυψη του Ιωάννου και οι Αποκαλύψεις της Αγίας Γραφής

Die Offenbarung des Johannes und die Offenbarungen der Heiligen Schrift Auslegung der Heiligen Schrift 22.09.2026 Michalis Koutsos, Philologe – Autor Einleitung Die Offenbarung ist das aufschlussreichste Buch des Neuen Testaments, aber zugleich auch das schwerste zu deuten. Doch sie ist stets aktuell, sei es aus Neugier, aus Interesse oder aus dem Wunsch nach aufbauendem Nutzen. Die Offenbarung des Johannes ist ein vielschichtiger Text, der alle drei Elemente (prophetisch, vorahnd und ratgebend) verbindet, aber ihre vorherrschende theologische und philologische Identität ist prophetisch und eschatologisch (vorahnend), mit starkem ratgebendem und seelsorglichem Charakter. Das eine schließt das andere nicht aus; im Gegenteil, sie wirken ergänzend: Prophetisches Element Die Offenbarung bestimmt sich selbst eindeutig als Prophetie (Offb. 1,3: „Selig ist, der sie vorliest und die, die hören die Worte dieser Prophetie"). In der jüdischen und christlichen Tradition ist die Prophetie nicht bloß die Vorhersage der Zukunft, sondern die Übermittlung des Willens Gottes in die Gegenwart. Johannes spricht im Namen Gottes, um das Unrecht zu richten, die Masken der weltlichen Macht (z. B. des Römischen Reiches, seiner Zeit) zu entlarven und seine Gerechtigkeit zu verkünden. Vorahnendes / Eschatologisches Element Es ist ein vornehmlich vorahnendes Buch, da es „den Vorhang hebt" (das bedeutet das Wort Offenbarung) und einen Blick in die Zukunft der Menschheit und das Ende der Geschichte (die Eschatologie) erlaubt. Im Allgemeinen beschreibt es visionär: Den finalen Zusammenstoß zwischen Gut und Böse. Den Fall der dunklen Mächte. Das Jüngste Gericht. Die Ankunft des „Neuen Jerusalem", d. h. den Triumph des Reiches Gottes. Ratgebendes / Seelsorgliches Element Das Buch wurde nicht geschrieben, um zu erschrecken oder die Neugier auf die Zukunft zu stillen, sondern um die Gläubigen jener Zeit (die verfolgt wurden) und jeder Zeit zu raten, zu stützen und zu leiten. Die Briefe an die sieben Gemeinden (Kapitel 2–3) haben einen eindeutig ratgebenden, prüfenden und tröstenden Charakter. Es rät den Christen, Geduld, Treue und geistliche Wachsamkeit zu zeigen, indem sie den Kompromiss mit der Götzenanbetung und der Verworfenheit der Welt vermeiden. Die Offenbarung des Johannes ist das letzte Buch des Neuen Testaments, geschrieben von Johannes dem Evangelisten während seiner Verbannung auf Patmos, und beschreibt die endgültige Abrechnung Gottes mit dem Bösen und den triumphalen Sieg des Guten. Hauptabschnitte und Zusammenfassung der Offenbarung Einleitung und die sieben Gemeinden (Kap. 1–3): Johannes empfängt die Vision von Jesus Christus und richtet Briefe mit Ratschlägen, Prüfungen und Ermahnungen an sieben lokale Gemeinden in Kleinasien (Ephesus, Smyrna, Pergamon, Thyatira, Sardes, Philadelphia, Laodicea). Das Buch mit den sieben Siegeln (Kap. 4–8): Das Buch des göttlichen Gerichts wird vom Lamm (Christus) geöffnet. Die vier Reiter der Offenbarung, die Seelen der Märtyrer und die Vorboten der Endzeit erscheinen. Die sieben Posaunen (Kap. 8–11): Engel blasen und verursachen Verwüstungen in der Natur und in der Menschheit, als Aufforderungen zur Buße, während die beiden Zeugen vorgestellt werden. Die Frau, der Drache und die Bestien (Kap. 12–14): Symbolischer Kampf zwischen dem Guten (die Frau und das Kind) und dem Bösen (der rote Drache/Satanas). Die beiden Bestien (aus dem Meer und aus der Erde) erscheinen und die symbolische Zahl 666 wird eingeführt. Die sieben Schalen des Zorns (Kap. 15–16): Der endgültige Zorn Gottes wird mit Plagen über die Gottlosen ausgegossen, was zur großen Schlacht am Ort Har-Magedon führt. Der Fall Babylons und das Jüngste Gericht (Kap. 17–20): Die „Große Hure" (Babylon, Symbol der verdorbenen weltlichen Macht) wird verurteilt. Satan wird für 1.000 Jahre gebunden, es folgt das endgültige Gericht vor dem weißen Thron und die endgültige Vernichtung des Teufels in der Feuersee. Neuer Himmel und Neue Erde (Kap. 21–22): Es wird die Herabkunft des Neuen Jerusalem beschrieben, die ewige Gegenwart Gottes unter den Menschen, ohne Schmerz oder Tod, und der Abschluss des Buches mit der Verheißung des baldigen Kommens Christi. Die Offenbarungen des Alten Testaments Die Offenbarungen des Alten Testaments beziehen sich auf die einzigartigen Momente, in denen Gott Sich Seinen Willen und Seinen Plan für die Rettung der Menschheit durch Ereignisse, Personen und Prophetien offenbart. In der Theologie gilt das Alte Testament als die vorbereitende Periode, die die Welt auf die Ankunft des Messias vorbereitet. Die wichtigsten Formen der Offenbarung im Alten Testament werden in vier große Kategorien eingeteilt: Theophanien (Direkte Offenbarung) Gott offenbart Sich den Menschen unmittelbar, oft durch natürliche Phänomene oder Visionen: Der brennende und nicht verbrennende Dornbusch: Gott offenbart Mose Seinen heiligen Namen („Ich bin der, der ich bin"). Die Übermittlung des Gesetzes am Sinai: Die Offenbarung der Zehn Gebote inmitten von Sturm, Rauch und Blitzen. Die Vision Jesajas: Die Schau des Thrones Gottes im Tempel, umgeben von Seraphim. Die prophetischen Offenbarungen Die Propheten dienen als „Mund" Gottes. Durch sie werden offenbart: Das Gericht und die Barmherzigkeit: Die Notwendigkeit der Buße des Volkes und die Warnung vor den Folgen des Abfalls. Die messianischen Prophetien: Details über die Geburt, das Leiden und die Herrlichkeit Christi (z. B. der „leidende Knecht" bei Jesaja, die Geburt in Bethlehem bei Micha). Die Offenbarung durch die Geschichte Im Alten Testament ist die Geschichte nicht zufällig, sondern das Handlungsfeld Gottes: Der Exodus aus Ägypten: Die größte Offenbarung Gottes als Erlöser und Befreier. Die Bundesschlüsse (Verträge): Die Offenbarungen der Treue Gottes gegenüber Noah, Abraham und David. Apokalyptische Literatur In späteren Büchern nimmt die Offenbarung die Form komplexer symbolischer Visionen über das Ende der Zeit an: Das Buch Daniel: Enthält Visionen über den Fall der irdischen Reiche und die Errichtung des ewigen Reiches Gottes. Die Offenbarungen des Neuen Testaments Die Offenbarungen des Alten Testaments sind mit dem Neuen Testament durch vier grundlegende Achsen verbunden: Die Erfüllung der messianischen Prophetien Die Prophetien des Alten Testaments dienen als die „Identität" des Messias, die Jesus Christus im Neuen Testament vollständig bestätigt: Die Geburt: Die Prophetie Jesajas über die Geburt aus einer Jungfrau („Siehe, die Jungfrau wird empfangen") und die des Micha über Bethlehem werden in den Evangelien des Matthäus und des Lukas erfüllt. Das Leiden: Der „leidende Knecht" Jesajas (Kap. 53), der die Sünden der Menschen auf Sich nimmt, und die Beschreibungen der Psalmen (z. B. Psalm 22: „Sie haben meine Kleider unter sich verteilt") beschreiben die Kreuzigung mit Genauigkeit. Die Auferstehung: Die Prophetie des Jona (die drei Tage im Bauch des Wals) wird von Christus selbst als das vornehmste Zeichen Seiner dreitägigen Auferstehung verwendet. Die Typologie (Personen und Ereignisse als „Schatten") Viele Personen und Ereignisse des Alten Testaments sind „Typen" (Vorabbilder) Christi und der Kirche: Mose und Christus: Mose befreite das Volk von der Sklaverei in Ägypten und gab das Gesetz. Christus befreit die Menschheit von der Sklaverei der Sünde und bringt das Gesetz der Liebe. Melchisedek: Der geheimnisvolle König und Priester des Alten Testaments ist ein Vorabbild der ewigen Hohepriesterwürde Christi (Brief an die Hebräer). Das Manna und die bronzenen Schlange: Das Manna in der Wüste ist ein Vorabbild des Mysteriums der Heiligen Eucharistie, während die Erhöhung der Schlange in der Wüste durch Mose die Erhöhung Christi am Kreuz zur Rettung der Menschen vorzeichnet. Der Übergang vom Gesetz zur Gnade Die Offenbarung Gottes am Sinai gab das mosaische Gesetz, das im Neuen Testament nicht aufgehoben, sondern vervollständigt und vergeistigt wird: Das Gesetz des Alten Testaments fungierte als „Erzieher zu Christus" und zeigte dem Menschen seine Unfähigkeit, sich allein mit seinen eigenen Kräften zu retten. Im Neuen Testament vertieft Christus (insbesondere in der Bergpredigt) das Gesetz und verschiebt den Schwerpunkt von der äußeren Einhaltung der Regeln zur inneren Reinheit des Herzens. Lassen Sie uns nun einen Vorgeschmack auf die Offenbarung aus einigen Auszügen der Übersetzung von Odysseas Elytis nehmen. Prolog (Offb. 1,9) Ich, Johannes, euer Bruder, der mit euch das Leid und die Kraft und die Geduld in der Liebe Jesu teilt, wurde auf diese Insel verbannt, die Patmos heißt, um des Wortes Gottes und um des Zeugnisses Jesu willen. Eines Tages – es war Sonntag – ergriff mich der Geist, und ich hörte hinter mir eine große Stimme wie eine Posaune, die sagte: Was du siehst, das schreibe auf, mache daraus ein Buch und sende es an die sieben Gemeinden: Ephesus, Smyrna, Pergamon, Thyatira, Sardes, Philadelphia und Laodicea. Sein Aufstieg zum Thron Gottes (Offb. 4, 2-4) Und nachdem all dies geschehen war, sah ich, wie da eine Tür weit offen im Himmel stand. Und die erste Stimme, die mir wie eine Posaune gerufen hatte, sagte: Steig hierher auf, und ich werde dir zeigen, was nach diesem geschehen soll. Und sogleich ergriff mich der Geist. Und siehe: Ein Thron stand im Himmel, und auf dem Thron saß einer, und man sah, er glänzte wie ein Stein aus Jaspis und Sarder. Und über dem Thron ein Lichtkranz, der wie Smaragd glänzte. Und ringsum um den Thron vierundzwanzig andere Throne, und darauf saßen vierundzwanzig Älteste, bekleidet mit Weiß und mit goldenen Kronen auf dem Haupt. Die sieben Leuchter und die vier Tiere (Offb. 4, 5-7) Und siehe, es schossen vom Thron hervor Blitze, Stimmen und Donner. Und vor dem Thron sieben Leuchter, die mit Flammen brennen – das sind die sieben Geister Gottes. Wieder vor dem Thron, etwas wie ein gläsernes Meer, gleich Kristall. Und mitten und rings um den Thron vier Tiere, die vorne und hinten voller Augen waren. Das erste von ihnen glich einem Löwen, das zweite einem Stier, das dritte hatte ein menschliches Gesicht, und das vierte glich einem fliegenden Adler. Beschreibung der Engel, Anbetung dessen (Offb. 4, 8-11) Jedes von ihnen hatte sechs Flügel, aber auch innen und außen waren sie voller Augen. Und ohne Unterlass, Tag und Nacht, sagten sie: „Heilig, heilig, heilig, Herr, Gott, der Allmächtige, der da war und der da ist und der da kommt." Und sogleich, als die Tiere Ehre und Ruhm und Dank dem darbrachten, der auf dem Thron sitzt und lebt von Ewigkeit zu Ewigkeit, fielen die vierundzwanzig Ältesten nieder und beteten an den, der auf dem Thron sitzt und lebt von Ewigkeit zu Ewigkeit. Und sie warfen ihre Kronen vor den Thron und sprachen: Würdig bist du, Herr, unser Gott, zu empfangen Ruhm und Ehre und Macht. Denn du hast alles geschaffen, und um deines Willens willen wurden sie und sind geschaffen. Der auf dem Thron saß (Offb. 5, 1) Ich sah dann, dass er in seiner rechten Hand – der auf dem Thron saß – ein Buch hatte, mit Schriften gefüllt innen und hinten – und versiegelt mit sieben Siegeln. Und ich sah in demselben Augenblick einen mächtigen Engel, der mit lauter Stimme rief: „Wer ist würdig, dieses Buch zu öffnen und seine Siegel zu lösen?" Das Buch des Lebens (Offb. 5, 2-6) Aber niemand wurde gefunden, weder im Himmel noch auf der Erde noch unter der Erde, der vermocht hätte, das Buch zu öffnen und es anzusehen. Und ich begann zu weinen, weil niemand gefunden wurde, der würdig war, das Buch zu öffnen oder es anzusehen. Da sagte mir einer der Ältesten: „Weine nicht, siehe: Der Löwe, der Stammes Juda, die Wurzel Davids, hat gesiegt. Er wird das Buch öffnen und seine sieben Siegel." Die Erscheinung des Lammes (Offb. 5, 7-8) Dann sah ich mitten zwischen dem Thron und den vier Tieren und den Ältesten ein Lamm, das da stand, als wäre es gerade vom Schlachten hergebracht, mit sieben Hörnern und sieben Augen – das sind die sieben Geister Gottes, die gesandt sind in alle Enden der Erde. Und es kam und nahm das Buch aus der rechten Hand dessen, der auf dem Thron sitzt. Und sogleich, als es das Buch nahm, sahen die vier Tiere und die vierundzwanzig Ältesten, dass sie sich vor dem Lamm niederwarfen, harfend und mit goldenen Räucherschalen, die Gebete der Heiligen sind. Hymnus aller (Offb. 5,9-14) Und sie fingen an, ein neues Lied zu singen, das da lautet: „Würdig bist du, das Buch zu nehmen und seine Siegel zu öffnen. Denn du bist zum Schlachten hingegeben worden, und mit deinem eigenen Blut hast du für Gottes Gnade Menschen erkauft aus jedem Stamm und jeder Zunge und jedem Volk und jeder Nation, und für Gottes Gnade hast du sie zu Königen und Priestern gemacht, die auf der Erde herrschen sollen." Und an dem Ort, wo der Thron und die Tiere und die Ältesten waren, erschien mir, ich sah und hörte eine Stimme wie von einer Menge von Engeln, die da waren Tausende von Tausenden und Zehntausende von Zehntausenden, und sie alle mit lauter Stimme sagten: „Würdig, würdig, würdig ist das geschlachtete Lamm, zu empfangen Kraft und Reichtum und Weisheit und Macht und Ehre und Herrlichkeit und Segen." Und jedes von allem, was im Himmel ist, auf dem Meer, auf der Erde oder unter der Erde, alles, was in ihnen eingeschlossen war, hörte ich sagen: „Herrlichkeit dem, der auf dem Thron sitzt! Herrlichkeit dem Lamm und Macht und Ehre und Segen von Ewigkeit zu Ewigkeit!" "Amen", sagten die vier Tiere. Und die Ältesten fielen nieder und beteten an.

Η Αποκάλυψη του Ιωάννου και οι Αποκαλύψεις της Αγίας Γραφής Ερμηνεία Αγίας Γραφής 22.09.2026 Μιχάλης Κουτσός, Φιλόλογος – Συγγραφέας Εισαγωγικά Η Αποκάλυψη είναι το πιο αποκαλυπτικό βιβλίο της Καινής Διαθήκης αλλά συγχρόνως και το πιο δυσερμήνευτο. Όμως πάντα είναι στην επικαιρότητα είτε από περιέργεια είτε από ενδιαφέρον είτε από επιθυμία εποικοδομητικής ωφέλειας. Η Αποκάλυψη του Ιωάννη είναι ένα πολυσύνθετο κείμενο που συνδυάζει και τα τρία στοιχεία (προφητικό, προορατικό και συμβουλευτικό), αλλά η κυρίαρχη θεολογική και φιλολογική της ταυτότητα είναι προφητική και εσχατολογική (προορατική), με έντονο όμως συμβουλευτικό και ποιμαντικό χαρακτήρα. Δεν αποκλείει το ένα το άλλο· αντίθετα, λειτουργούν συμπληρωματικά: Προφητικό Στοιχείο Η Αποκάλυψη αυτοπροσδιορίζεται ξεκάθαρα ως προφητεία (Αποκ. 1:3: «μακάριος ο αναγινώσκων και οι ακούοντες τους λόγους της προφητείας»). Στην εβραϊκή και χριστιανική παράδοση, η προφητεία δεν είναι απλώς η πρόβλεψη του μέλλοντος, αλλά η μεταφορά του θελήματος του Θεού στο παρόν. Ο Ιωάννης μιλάει εξ ονόματος του Θεού για να κρίνει την αδικία, να ξεσκεπάσει τα προσωπεία της κοσμικής εξουσίας (π.χ. της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, της εποχής του) και να αναγγείλει τη δικαιοσύνη Του. Προορατικό / Εσχατολογικό Στοιχείο Είναι κατεξοχήν προορατικό βιβλίο, καθώς « σηκώνει το πέπλο » (αυτό σημαίνει η λέξη αποκάλυψη) και επιτρέπει μια ματιά στο μέλλον της ανθρωπότητας και το τέλος της ιστορίας (Έσχατα). Γενικά περιγράφει οραματικά: Την τελική σύγκρουση μεταξύ του καλού και του κακού. Την πτώση των σκοτεινών δυνάμεων. Την Τελική Κρίση. Την έλευση της «Καινής Ιερουσαλήμ», δηλαδή τον θρίαμβο της Βασιλείας του Θεού. Συμβουλευτικό / Ποιμαντικό Στοιχείο Το βιβλίο δεν γράφτηκε για να τρομάξει ή να ικανοποιήσει την περιέργεια για το μέλλον, αλλά για να συμβουλεύσει, να στηρίξει και να καθοδηγήσει τους πιστούς της εποχής εκείνης (που διώκονταν) αλλά και κάθε εποχής. Οι Επιστολές στις Επτά Εκκλησίες (Κεφάλαια 2-3) έχουν καθαρά συμβουλευτικό, ελεγκτικό και παρηγορητικό χαρακτήρα. Συμβουλεύει τους χριστιανούς να δείξουν υπομονή, πίστη και πνευματική εγρήγορση, αποφεύγοντας τον συμβιβασμό με την ειδωλολατρία και τη διαφθορά του κόσμου. Η Αποκάλυψη του Ιωάννη είναι το τελευταίο βιβλίο της Καινής Διαθήκης, γραμμένο από τον Ιωάννη τον Ευαγγελιστή κατά την εξορία του στην Πάτμο, και περιγράφει την τελική αναμέτρηση του Θεού με το κακό και τη θριαμβευτική επικράτηση του καλού. Κύριες Ενότητες και Περίληψη της Αποκάλυψης Εισαγωγή και Επτά Εκκλησίες (Κεφ. 1-3): Ο Ιωάννης λαμβάνει το όραμα από τον Ιησού Χριστό και απευθύνει επιστολές με συμβουλές, ελέγχους και προτροπές σε επτά τοπικές εκκλησίες της Μικράς Ασίας (Έφεσος, Σμύρνη, Πέργαμος, Θυάτειρα, Σάρδεις, Φιλαδέλφεια, Λαοδίκεια). Το Βιβλίο με τις Επτά Σφραγίδες (Κεφ. 4-8): Ανοίγεται το βιβλίο της θείας κρίσης από το Αρνίο (Χριστό). Εμφανίζονται οι τέσσερις καβαλάρηδες της Αποκάλυψης, οι ψυχές των μαρτύρων και τα προμηνύματα των εσχάτων. Οι Επτά Σάλπιγγες (Κεφ. 8-11): Σαλπίζουν άγγελοι και προκαλούνται καταστροφές στη φύση και στην ανθρωπότητα, ως καλέσματα σε μετάνοια, ενώ παρουσιάζονται οι δύο Μάρτυρες. Η Γυναίκα, ο Δράκος και τα Θηρία (Κεφ. 12-14): Συμβολική πάλη ανάμεσα στο καλό (η Γυναίκα και το παιδί) και το κακό (ο κόκκινος Δράκος/Σατανάς). Εμφανίζονται τα δύο Θηρία (από τη θάλασσα και από τη γη) και καθιερώνεται το συμβολικό νούμερο 666. Οι Επτά Φιάλες της Οργής (Κεφ. 15-16): Εκχύνεται η τελική οργή του Θεού με πληγές πάνω στους ασεβείς, οδηγώντας στη μεγάλη μάχη στον τόπο Αρμαγεδδών. Η Πτώση της Βαβυλώνας και η Τελική Κρίση (Κεφ. 17-20): Καταδικάζεται η «Μεγάλη Πόρνη» (η Βαβυλώνα, σύμβολο της διεφθαρμένης κοσμικής εξουσίας). Ο Σατανάς δένεται για 1.000 χρόνια, ακολουθεί η τελική κρίση μπροστά στον Λευκό Θρόνο και η οριστική καταστροφή του Διαβόλου στη λίμνη της φωτιάς. Νέος Ουρανός και Νέα Γη (Κεφ. 21-22): Περιγράφεται η κάθοδος της Νέας Ιερουσαλήμ, η αιώνια παρουσία του Θεού ανάμεσα στους ανθρώπους, χωρίς πόνο ή θάνατο, και η λήξη του βιβλίου με την υπόσχεση της γρήγορης έλευσης του Χριστού. Οι αποκαλύψεις της Παλαιάς Διαθήκης Οι αποκαλύψεις της Παλαιάς Διαθήκης αναφέρονται στις μοναδικές στιγμές όπου ο Θεός φανερώνει τον Εαυτό Του, το θέλημά Του και το σχέδιό Του για τη σωτηρία της ανθρωπότητας μέσα από γεγονότα, πρόσωπα και προφητείες. Στη θεολογία, η Παλαιά Διαθήκη θεωρείται η προπαρασκευαστική περίοδος που προετοιμάζει τον κόσμο για την έλευση του Μεσσία. Οι κυριότερες μορφές αποκαλύψεως στην Παλαιά Διαθήκη ταξινομούνται σε τέσσερις μεγάλες κατηγορίες: Θεοφάνειες (Άμεση αποκάλυψη) Ο Θεός αποκαλύπτεται απευθείας στους ανθρώπους, συχνά μέσα από φυσικά φαινόμενα ή οράματα: Η καιόμενη και μη φλεγόμενη βάτος: Ο Θεός αποκαλύπτει στον Μωυσή το ιερό Του Όνομα («Ἐγώ εἰμι ὁ Ὤν»). Η παράδοση του Νόμου στο Σινά: Η αποκάλυψη των Δέκα Εντολών μέσα σε θύελλα, καπνό και αστραπές. Το όραμα του Ησαΐα: Η θέαση του Θρόνου του Θεού στον Ναό, περιβαλλόμενου από Σεραφείμ. Οι Προφητικές Αποκαλύψεις Οι Προφήτες λειτουργούν ως το «στόμα» του Θεού. Μέσω αυτών αποκαλύπτονται: Η κρίση και η ευσπλαχνία: Η ανάγκη για μετάνοια του λαού και η προειδοποίηση για τις συνέπειες της αποστασίας. Οι Μεσσιανικές Προφητείες: Λεπτομέρειες για τη γέννηση, το πάθος και τη δόξα του Χριστού (π.χ. ο «πάσχων Δούλος» στον Ησαΐα, η γέννηση στη Βηθλεέμ στον Μιχαία). Η Αποκάλυψη μέσω της Ιστορίας Στην Παλαιά Διαθήκη, η ιστορία δεν είναι τυχαία, αλλά το πεδίο δράσης του Θεού: Η Έξοδος από την Αίγυπτο: Η μεγαλύτερη αποκάλυψη του Θεού ως Λυτρωτή και Ελευθερωτή. Οι Διαθήκες (Συμφωνίες): Οι αποκαλύψεις της πιστότητας του Θεού προς τον Νώε, τον Αβραάμ και τον Δαβίδ. Αποκαλυπτική Γραμματεία Σε μεταγενέστερα βιβλία, η αποκάλυψη παίρνει τη μορφή σύνθετων συμβολικών οραμάτων για το τέλος του χρόνου: Το Βιβλίο του Δανιήλ: Περιλαμβάνει οράματα για την πτώση των επίγειων αυτοκρατοριών και την εγκαθίδρυση της αιώνιας Βασιλείας του Θεού. Οι αποκαλύψεις της Καινής Διαθήκης Οι αποκαλύψεις της Παλαιάς Διαθήκης συνδέονται με την Καινή μέσα από τέσσερις βασικούς άξονες: Η Εκπλήρωση των Μεσσιανικών Προφητειών Οι προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης λειτουργούν ως η « ταυτότητα » του Μεσσία, την οποία ο Ιησούς Χριστός επαληθεύει πλήρως στην Καινή Διαθήκη: Η Γέννηση: Η προφητεία του Ησαΐα για τη γέννηση από την Παρθένο («ιδού η παρθένος εν γαστρί έξει») και του Μιχαία για τη Βηθλεέμ, εκπληρώνονται στα Ευαγγέλια του Ματθαίου και του Λουκά. Το Πάθος: Ο «πάσχων Δούλος» του Ησαΐα (κεφ. 53), που φορτώνεται τις αμαρτίες των ανθρώπων, και οι περιγραφές των Ψαλμών (π.χ. Ψαλμός 21: «διεμερίσαντο τα ιμάτιά μου») περιγράφουν με ακρίβεια τη Σταύρωση. Η Ανάσταση: Η προφητεία του Ιωνά (οι τρεις ημέρες στην κοιλιά του κήτους) χρησιμοποιείται από τον ίδιο τον Χριστό ως το κατεξοχήν σημείο της τριήμερης Ανάστασής Του. Η Τυπολογία (Πρόσωπα και Γεγονότα ως «Σκιές») Πολλά πρόσωπα και γεγονότα της Παλαιάς Διαθήκης αποτελούν «τύπους» (προεικονίσεις) του Χριστού και της Εκκλησίας: Ο Μωυσής και ο Χριστός: Ο Μωυσής ελευθέρωσε τον λαό από τη δουλεία της Αιγύπτου και έδωσε τον Νόμο. Ο Χριστός ελευθερώνει την ανθρωπότητα από τη δουλεία της αμαρτίας και φέρνει τον Νόμο της Αγάπης. Ο Μελχισεδέκ: Ο μυστηριώδης βασιλιάς και ιερέας της Παλαιάς Διαθήκης προεικονίζει την αιώνια αρχιερατική ιδιότητα του Χριστού (Επιστολή προς Εβραίους). Το Μάννα και η Χάλκινη Έχιδνα: Το μάννα στην έρημο προεικονίζει το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, ενώ η ύψωση του φιδιού στην έρημο από τον Μωυσή προδιαγράφει την Ύψωση του Χριστού στον Σταυρό για τη σωτηρία των ανθρώπων. Η Μετάβαση από τον Νόμο στη Χάρη Η αποκάλυψη του Θεού στο Σινά έδωσε τον Μωσαϊκό Νόμο, ο οποίος στην Καινή Διαθήκη δεν καταργείται, αλλά συμπληρώνεται και πνευματικοποιείται : Ο Νόμος της Παλαιάς Διαθήκης λειτούργησε ως «παιδαγωγός εις Χριστόν», δείχνοντας στον άνθρωπο την αδυναμία του να σωθεί μόνο με τις δικές του δυνάμεις. Στην Καινή Διαθήκη, ο Χριστός (ιδιαίτερα στην Επί του Όρους Ομιλία) εμβαθύνει τον Νόμο, μετατοπίζοντας το κέντρο βάρους από την εξωτερική τήρηση των κανόνων στην εσωτερική καθαρότητα της καρδιάς. Ας πάρουμε τώρα μια γεύση της Αποκάλυψης από μερικά αποσπάσματα της μετάφρασης Οδυσσέα Ελύτη. Πρόλογος (Αποκ.1,9) Εγώ, ο Ιωάννης, ο αδερφός σας, που ζω μετά σας τη θλίψη και τη δύναμη και την καρτερία μες στην αγάπη του Ιησού, έλαχε να βρεθώ σʼ αυτό το νησί οπού το λένε Πάτμος, για το λόγο του Θεού και τη μαρτυρία του Ιησού. Μια μέρα – Κυριακή ήταν – με συνεπήρε το πνεύμα και, μου φάνηκε, άκουσα πίσω μου φωνή μεγάλη σαν από σάλπιγγα να λέει: Αυτά που βλέπεις γράψε τα. κάνε τα βιβλίο και στείλε το προς τες εφτά εκκλησίες: Έφεσο, Σμύρνη, Πέργαμο, Θυάτειρα, Σάρδεις, Φιλαδέλφεια, Λαοδίκεια. Η μετάβασή του στον θρόνο του Θεού (Αποκ. 4, 2-4) Και αφού έγιναν όλα αυτά, βλέπω και να ʽσου μια θύρα ορθάνοιχτη πάνω στον ουρανό. και η πρώτη φωνή κείνη που μου λαλούσε σαν από σάλπιγγα έλεγε: ανέβα ως εδώ και θα σου δείξω εγώ τι μέλλει να ακολουθήσει. Όπου παρευθύς με συνεπήρε το πνεύμα. Και ιδού: στημένος μες στον ουρανό ένας θρόνος και πάνω στο θρόνο αυτός που καθότανε, θωρούσες, έλαμπε ίδιος πετράδι από ίασπη κι από σάρδιο. και πάνω απʼ το θρόνο, φωτοστέφανος με λάμψη σμαράγδινη. Και γύρω – τριγύρω στο θρόνο είκοσι τέσσερις άλλοι θρόνοι και πάνω τους είκοσι τέσσερεις πρεσβύτεροι ντυμένοι στʼ άσπρα και με χρυσό στεφάνι στην κεφαλή. Οι εφτά λαμπάδες και τα τέσσερα ζώα (Αποκ. 4, 5-7) Και δωσʼ του να τινάζονται από το θρόνο αστραπές φωνές και βροντές. και μπρος από το θρόνο εφτά λαμπάδες καιούμενες όλο φλόγα – που ʽναι τα εφτά πνεύματα του Θεού. Μπρος πάλι από το θρόνο, κάτι σαν γυάλινη θάλασσα, ίδιο κρουστάλλι. και καταμεσής και γύρω από το θρόνο, τέσσερα ζώα οπού ʽβλεπες να ʽναι μπρος – πίσω γιομάτα μάτια. Το πρώτο απʼ αυτά έμοιαζε λέοντας, το δεύτερο μόσχος, το τρίτο είχε ανθρώπινη όψη και το τέταρτο ίδιος αετός πετούμενος . Περιγραφή των αγγέλων, προσκύνηση Εκείνου (Αποκ. 4, 8-11) Από έξι φτερούγες είχε το καθένα τους. όμως κι από μέσα κι απʼ έξω, ήτανε όλο μάτια. Κι αναπαμό δεν είχανε παρά μέρα – νύχτα λέγανε: «Άγιος, άγιος, άγιος Κύριος ο Θεός Παντοκράτωρ, ο Ην ο Ων και ο Ερχόμενος.» Κι ευθύς που τα ζώα μολογήσανε τιμή και δόξα κι ευχαριστία σε Κείνον που κάθεται στο θρόνο και ζει στους αιώνες των αιώνων μεμιάς πέφτουνε οι είκοσι τέσσερεις πρεσβύτεροι και προσκυνούν Κείνον που κάθεται στο θρόνο και ζει στους αιώνες των αιώνων. και το στεφάνι τους το ρίχνουν κι εκείνο μπροστά στο θρόνο λέγοντας: Άξιος είσαι Κύριος ο Θεός μας να λαβαίνεις δόξα και τιμή και δύναμη. επειδή συ έπλασες τα πάντα και τα πάντα πλάστηκαν επειδή συ το θέλησες. Εκείνος που καθόταν στον θρόνο (Αποκ. 5, 1) Πρόσεξα τότε να ʽχει στο δεξί του χέρι – Κείνος που καθόταν στο θρόνο – ένα βιβλίο γιομάτο από μέσα κι από πίσω γραφές – και σφραγισμένο με σφραγίδες εφτά. Και είδα την ίδια στιγμή έναν πελώριο άγγελο να διαλαλεί με δυνατή φωνή: «ποιος είναι άξιος νʼ ανοίξει το βιβλίο τούτο και να βγάλει τις σφραγίδες του;» Το βιβλίο της ζωής (Αποκ. 5, 2-6) Αλλά κανείς δε βρισκότανε μήτε στον ουρανό μήτε στη γη μήτε κάτω απʼ τη γης που να καταφέρει νʼ ανοίξει το βιβλίο να το κοιτάξει και βάλθηκα να κλαίω που κανείς δε βρισκότανε άξιος μήτε νʼ ανοίξει το βιβλίο μήτε να το κοιτάξει. Οπόταν ένας απʼ τους πρεσβυτέρους μου λέει: « έλα, μην κλαις, κοίταξε: νίκησε ο λέοντας, αυτός που βαστάει από τη φυλή του Ιούδα, η ρίζα του Δαβίδ. αυτός θʼ ανοίξει το βιβλίο και τις εφτά σφραγίδες του .» Η εμφάνιση του Αρνίου (Αποκ. 5,7-8) Τότες ήταν που είδα μες στη μέση από το θρόνο και τα τέσσερα ζώα και τους πρεσβυτέρους, στημένο, λες και το φέρανε μόλις από τη σφαγή, ενʼ Αρνί με κέρατα εφτά και μάτια εφτά – που είναι τα εφτά πνεύματα του Θεού τα σταλμένα στα πέρατα της γης. Και ήρθε και πήρε το βιβλίο από το δεξί χέρι Κείνου που κάθεται στο θρόνο. Κι ευτύς που πήρε το βιβλίο, θωρείς τα τέσσερα ζώα κι οι είκοσι τέσσερεις πρεσβύτεροι να γονατίζουν μπροστά στο Αρνί κρατώντας κιθάρες και θυμιατήρια χρυσά – που είναι οι προσευχές των Αγίων. Ψαλμωδία από όλους (Αποκ. 5,9-14) Και νʼ αρχινάν να ψέλνουν μια καινούργια ωδή που λέει: « Άξιος είσαι να πάρεις το βιβλίο και νʼ ανοίξεις τις σφραγίδες του. Επειδή οδηγήθηκες στη σφαγή, και με το αίμα το δικό σου ξαγόρασες, για του Θεού τη χάρη, ανθρώπους από κάθε φυλή και γλώσσα και λαό και έθνος και για του Θεού την χάρη, τους έκανες άρχοντες και ιερείς να διαφεντεύουνε πάνω στη γης». Και στο μέρος όπου ήταν ο θρόνος και τα ζώα κι οι πρεσβύτεροι, μου φάνηκε, είδα κι άκουσα φωνή σαν από πλήθος αγγέλων όπου ήτανε χιλιάδες και χιλιάδες μυριάδες και μυριάδες και όλοι τους με φωνή μεγάλη έλεγαν: « άξιο, άξιο, άξιο το Αρνί το σφαγμένο να λάβει και δύναμη και πλούτο και σοφία και εξουσία και τιμή και δόξα και ευλογία». Και το καθενʼ από όσα βρίσκονται στον ουρανό στη θάλασσα στη γη ή κάτω απʼ τη γης, όλα τους, μʼ ό,τι εντός τους έκλειναν, άκουσα να λένε: «Δόξα σε Κείνον που κάθεται στον θρόνο! Δόξα στο Αρνί κι εξουσία και τιμή κι ευλογία στους αιώνες των αιώνων!» «Αμήν», λέγανε τα τέσσερα ζώα. Και οι πρεσβύτεροι πέφτανε και προσκυνούσανε.