Saint Thecla. The all-blessed and all-praised first martyr and equal-to-the-apostles of Christ

Saint Thecla. The all-blessed and all-praised first martyr and equal-to-the-apostles of Christ Hagiography - Figures 24.09.2026 Aristidis Theodoropoulos, Educator The rich missionary activity of the heaven-ascended Apostle to the Gentiles Paul provided the opportunity for men and women to know the saving message of the Gospel of Christ, who were enchanted by his proclamation of the Cross and Resurrection and subsequently emerged as fiery heralds of Christian teaching. Among the sanctified figures who embraced our Lord Jesus Christ through the teaching of the great herald and evangelist of Christian truth, Apostle Paul, is the honored by our Orthodox Church on September 24 first martyr and equal-to-the-apostles of Christ, Saint Thecla, the “fellow-traveler of Paul, as she purified her soul, and became a first champion among women with honor,” as she is hymned in her apolytikion. Around the middle of the 1st century AD and during his first apostolic journey, Apostle Paul arrived from Antioch to Iconium in Asia Minor to proclaim the Gospel of Christ. On this journey, he was accompanied by Dimas and Hermogenes, who pretended to be pious, but in reality were distinguished by their cunning and hypocrisy. In Iconium, Paul was hosted together with his two companions in the house of the pious Onesiphorus, who received him in the city with particular respect and love, while through the ironic behavior of his two companions, he immediately perceived their cunning way of thinking. The house of Onesiphorus was quickly transformed into a space for teaching the word of God, and a multitude of people gathered there to hear the proclamation of the divinely-inspired Apostle. However, Thecla, the later glorious first martyr and equal-to-the-apostles of Christ, also originated from Iconium in Asia Minor; she was the daughter of idolaters, specifically of a nobleman whose name remains unknown, and of the Greek Theokleia. Simultaneously, at the age of eighteen, she was betrothed to a young man named Thamyris. Hearing from a window the sweetest and God-inspired words of the blessed Paul, the all-revered Thecla was so enchanted by the greatness of the Christian faith that for three whole days and nights she listened with wonder and joy to the proclamation about Jesus Christ, forgetting even to eat and drink water. This sudden change in Thecla’s behavior worried her mother, who immediately informed her fiancé, Thamyris, asking him to go at once to the house of Onesiphorus, where Apostle Paul was proclaiming the Gospel of Christ, in order to persuade her to return home. However, Thecla remained steadfast and unshakable in her decision to become the bride of Christ and to preserve her virginity. Indeed, despite the threats of her fiancé, she remained attached to the proclamation of the heaven-ascended Apostle. Then Thamyris was enraged by her persistence and attachment to the teaching of Paul and decided to take revenge on him. As soon as Paul’s two cunning companions, Dimas and Hermogenes, perceived his anger and indignation, they informed him that Paul teaches that whoever preserves their virginity remains immortal. Thus, with this word, women are encouraged to remain virgins and to separate from their husbands. Therefore, the two foolish companions of Paul encouraged Thamyris to slander the God-inspired Apostle to the ruler of the city, so that he would be punished as an example. In this way, Thecla would be afraid and would be forced to return to her fiancé. Thus, the enraged Thamyris broke into the house of Onesiphorus and forcibly led Paul to the ruler, who gave the order to imprison him for a few days until he was tried. As soon as Thecla was informed of the events, she decided, inflamed by divine love, to bear witness for the love of Christ. Therefore, she went to the prison and, after approaching the jailer, she gave him all her golden ornaments with the promise that he would allow her to visit Paul. The jailer let her in, and then Thecla was catechized by the divinely inspired Apostle in the treasure of the Christian faith, becoming a fervent follower of the word of God. However, when Thamyris began to search for her, he discovered her, following information from a certain slave, inside the prison, and indeed sitting at the feet of the Apostle Paul. The whole spectacle enraged him to such a degree that he decided to gather the mob and go to the governor, demanding exemplary punishment for both Paul and Thecla. Thus, by order of the governor, both were brought before him. Paul was set free, after first being mercilessly flogged, and then was forced to be expelled from Iconium. But for Thecla, the order was given that she be burned in the middle of the theater, so that the other women would be afraid and not abandon their husbands. This punishment was in fact chosen at the urging of her own mother, who was enraged by her daughter’s attachment to Paul. At this critical moment, the virtuous and most holy bride of Christ, Thecla, was mentally strengthened by the presence of the Lord, who, in the form of Paul, sat among the mob that had gathered in the theater. As soon as she was encouraged by this divinely sent presence, she saw the Lord ascending into the heavens. This event made her become certain both of the authenticity of Paul’s teaching and of the unshakable truth contained in the God-inspired words. Thus, armed with admirable courage and inexpressible joy, she walked toward martyrdom for the glory of the name of our Lord. As soon as they set fire and stripped her naked, the governor was overcome by deep sorrow, beholding the inexpressible beauty of the young girl. But Thecla remained unshakable in her faith and prayed unceasingly to the Bridegroom Christ. His presence and miraculous intervention did not take long to appear, since strong thunderclaps and lightning filled the sky, and then the heaviest rainfall, combined with thick hail, extinguished the fire. At the same time, many who had come to the theater to witness the punishment of the “lawless” Thecla found sudden death. After her salvation through the all-powerful grace of God, she put on her garment and searched for Paul, who, together with Onesiphorus and his family, had taken refuge in an old tomb. There they were hiding without food for three whole days in order to avoid arrest. However, the lack of food forced Paul to sell his coat in order to buy bread with the money. Therefore, he sent a child of Onesiphorus to the market. There, the young child met Thecla in surprise, since he believed that she had been thrown into the fire and no longer lived. After becoming certain of her existence, he led her to Paul’s secret refuge, who had been praying for her salvation all this time. The meeting of Paul with Thecla created an atmosphere of inexpressible spiritual joy, while Thecla asked Paul to cut her hair and to wear male clothing in order to become a faithful and inseparable companion in his apostolic tours. But Paul refused such a proposal, because he believed that due to her beauty she would risk facing temptation, which would be much worse than the first. However, he asked her to be crucified, so that the grace of God would strengthen her, in order to face every difficulty and every temptation. Meanwhile, Onisiphorus and his family returned to Iconium, while Paul and Thecla departed for Antioch. Upon arriving there, they met the first magistrate of the city, Alexander, who was distinguished for his cunning and immoral life. As soon as he caught sight of Thecla, he was seized by a strong erotic attraction. Therefore, he asked Paul for her as his wife, promising that he would give him in exchange the amount of money he desired. Indeed, Alexander seized her and began to kiss her in the middle of the road before the crowd. The most pious daughter did not lose her courage and composure, and after rejecting his provocative and shameless proposal, she tore off his coat and removed the crown he was wearing from his head. This attitude of Thecla ridiculed Alexander, who, enraged, threatened that if she did not comply with his desire, he would denounce her to the proconsul and ask him to have her executed. However, Thecla remained steadfast and unshakable in her choice to have Jesus Christ as her Bridegroom. This fact resulted in her being accused before the proconsul as a blasphemer, and the order was given that she be thrown to the wild flesh-eating beasts. However, before the sentence was carried out, Thecla requested that she be handed over to a virtuous woman to keep her pure and undefiled for three days. The proconsul then handed her over to Tryphaena, who had recently lost her daughter, Falconilla. Indeed, she surrounded her with such love and affection that she had her as her own daughter. When the critical moment arrived, Thecla was thrown bound to the wild beasts. Among them was a wild lioness, which, instead of attacking the saint, did not touch her at all. Then the crowd, which was watching this unexplained phenomenon in astonishment, considered Thecla’s condemnation to be unjust, while Tryphaena took Thecla and led her to the house where she was being hosted. Indeed, this virtuous woman saw in her sleep her deceased daughter telling her to have Thecla as her only and beloved child, and she also begged her mother to ask Thecla to pray to the Lord to rest her among the Just, which she did with great eagerness. However, the proconsul came to the house where Thecla was being hosted and demanded from Tryphaena that she send her to be killed. Tryphaena refused to hand over her new daughter, but soldiers were sent and took her by force. Then the virtuous woman, who had shown so much love and compassion to Thecla, began to weep and lament, saying that within a short time she would accompany her second beloved daughter to the grave. Thus, Thecla was led again to the wild beasts, but by the grace of God she remained unharmed again. This fact caused despair and anger, and then it was decided to throw her into a lake with wild seals to tear her apart. However, the saint prayed to the Lord and, entering the water of the lake, received through the grace of the Lord the Holy Baptism, while the intervention of God was decisive, since lightning from the sky fell in the form of fire upon the seals and burned them. The renewed unsuccessful attempt to kill the saint enraged Alexander again, who ordered the proconsul to throw Thecla to two wild bulls, but again the grace of God protected her. Seeing the continuing heinous attempts to kill Thecla, Tryphaena fainted, a fact that terrified Alexander and the proconsul, because Tryphaena was a relative of the Caesar. Indeed, in the case that the Caesar learned of the events, he could punish them. Therefore, the proconsul called Thecla to explain to him the inexplicable things that were happening. Then the saint confessed with frankness her faith in Jesus Christ, who is the only true God who protects whoever believes in Him and confesses Him. As soon as the proconsul heard this, he ordered that she be set free. Then Thecla departed for Myra in Lycia, because she had been informed that the Apostle Paul was there. During their meeting, the heaven-dwelling Apostle told her that he had left her alone for her own spiritual benefit, since she needed to learn to rely exclusively on the Lord and His power, and not on his companionship and help. Indeed, the saint herself acknowledged this spiritual benefit, who, through the Lord, endured so many tortures, but also preserved the purity of her soul and body. Then Paul encouraged her to return to her homeland, Iconium in Asia Minor, which she did. Upon arriving there, she visited Onesiphorus at his house, as well as the tomb outside the city, where Paul and Onesiphorus had previously taken refuge. At the same time, she prayed that the Lord would guide her in the path she was to follow. Meanwhile, she was informed of the death of her former suitor, Thamyris, while her attempt to teach the word of God to her idolatrous mother, Theoclea, proved barren and ineffective. Then, by the indication of the Lord, she headed from Iconium to Seleucia, which is located on the Orontes River, and from there she ascended to Mount Kalaman, which is located in the city of Maaloula in Syria. On this mountain, she discovered a cave, in which she resided for many years, facing various demonic temptations, which she overcame by the all-powerful grace of the Lord. Her luminous ascetic presence in the cave began, meanwhile, to attract more and more women who visited her to benefit spiritually. Indeed, many of them followed her in the virtue of asceticism and abandoned the worldly way of life and thought. But also many people who suffered from mental and physical illnesses were healed by the power of her prayer to our Lord Jesus Christ. However, the doctors of the region, learning that the saint Thecla had become a prominent unpaid doctor who heals for free the patients rushing to her, felt such great envy that they began to slander her, claiming that she is a priestess of the goddess Artemis and with her help performs miracles and maintains her virginity. Therefore, they decided to send lewd young men to defile her bodily. But the saint Thecla did not lose her courage and faced them with composure, invoking the help of God. After praying to the Lord, asking Him to preserve her virginity, a divine voice was heard telling her that the rock in front of her would split for her and that she would dwell eternally inside it. As soon as these divinely inspired words were heard, a large rock split, and after the saint passed through, the rock closed again. The lewd young men who tried to defile her were left dumbfounded by this supernatural event, and the only thing they managed to do was snatch the tunic she was wearing on her shoulders. Thus, the first martyr and co-apostle of Christ, the saint Thecla, at the age of 90 years, received the unfading crown of sanctity, in order to rejoice together with the other martyrs of the faith beside the Bridegroom Christ. In the cave where she practiced asceticism, according to the testimony of the Patriarch of Antioch, Macarius III, her tomb is also located, while on the eastern side of the cave there is a spring with a holy well. In this blessed place, the Orthodox Monastery of Saint Thecla (Mar Taqla) was founded in the 4th century AD, which belongs to the Patriarchate of Antioch and is one of the oldest monasteries in Syria. Next to the monastery and between the huge rocks there is a gorge, which is the rock that split open to hide the saint. This historic monastery was destroyed and completely looted by the fanatical Islamic rebels in December 2013, but after the renovation of the monastery and the restoration of the damages, it was re-consecrated on August 12, 2018. A renowned holy monastery dedicated to the name of the first-martyr and equal-to-the-apostles Saint Thecla is located in the village of Mosfiloti in the district of Larnaca in Cyprus, which was founded in the early 4th century AD by Saint Helena, according to the local oral tradition recorded in 1815 by the English traveler William Turner. When Saint Helena arrived in this area of Cyprus, she offered a prayer to God, whereupon a holy well began to flow from the ground, which exists to this day and is used for the treatment of skin diseases. Above the spot where the holy well flowed, she subsequently built a church dedicated to Saint Thecla. The name of the saint is borne by a settlement in the municipality of Chalkida–Aliveri in Euboea, which is adorned with a same-named Byzantine cross-in-square church dating from the 13th–14th century and featuring notable frescoes, as well as a village in the district of Paliki in western Kefalonia, where in the same-named parish church the icon of the Saint is kept, which was brought from Byzantium by the Loberd family, who were also the first inhabitants of the village. A parish church in the name of the Saint also exists in Milochori in the district of Eordaia in the regional unit of Kozani, which began to be built in 1957 and was completed in 1960, while the veneration of the Saint is widespread in the Cyclades with same-named churches (chapels – open-air chapels) on Andros, Tinos, Serifos, and Amorgos. Notable is the holy church of Saint Thecla in Pyrgos on Tinos, which is the property of the well-known artistic family of the Philippotides. In the place of the first open-air chapel, a new holy church was built with the initiative and care of the late Metropolitan of Mesogaea and Lavreotiki, Agathonikos Philippotis († September 1, 2015), which was inaugurated in 1977, while in the forecourt two additional chapels, as well as a Church Museum, were built. The entire complex constitutes a public-benefit foundation under the name “AGATHONIKOS PHILIPPOTIS FOUNDATION OF SAINT THECLA OF PYRGOS, TINOS”, which was established in 1994 by a relevant Presidential Decree (Government Gazette 749, series 2/5-10-94). In the northeastern Aegean, Saint Thecla is honored with same-named churches on Lesbos, specifically in the Pyrgos of Thermi and in the village of Kayani (Taxiarches), while in northern Euboea and specifically in the area of Saint Anna there are two open-air chapels dedicated to the equal-to-the-apostles and first-martyr of Christ, located on the beach of Saint Anna and at the site of Paleovrysi. Of particular historical and artistic value are the two churches of the Saint located in Attica, which ecclesiastically belong to the Holy Metropolis of Mesogaea and Lavreotiki. One church is located at the Cross of Saint Paraskevi on Mesogeion Avenue and is particularly popular among the residents of the area. The original building dates to the late 12th and early 13th centuries, while the present church, a single-aisle wooden-roofed basilica, was built in the late 16th and early 17th centuries. It was a metochion (dependent monastery) of the historic Holy Monastery of Saint John the Hunter, located on the western side of Mount Hymettus, a fact confirmed by the surviving column of the monk Neophytus, successor of the monk Luke, abbot of the Monastery, which bears an inscribed epitaph and the date 1238. The other church, a domed basilica with a double-pitched roof, is located in Markopoulo of Mesogaea, in the center of the town and southwest of the Holy Church of Saint John, next to the chapel of Saint Paraskevi. It was built between the years 1730 and 1750 and is adorned with frescoes of exceptional Byzantine art, executed by a student of the distinguished Argian icon painters Georgios and Antonios Markos. The work of the elaborate iconography of this historic church was completed in 1767. A church under the name of the Saint also existed in the center of Athens, in the Monastiraki area, at the intersection of today’s Ermou Street and Agias Theklas Street, which suffered severe damage from the Turks and was demolished in 1848. Among the relics of the church is the preserved portable icon of Saint Thekla (Agathokleia), which has since been kept in the Holy Church of the Dormition of the Theotokos Pantanassa, located in Monastiraki Square. The first martyr and equal-to-the-apostles Saint Thekla, honored by our Orthodox Church on September 24, who is hymned and glorified both through the Service and the Supplicatory Canon composed by the late Hymnographer of the Great Church of Christ, Gerassimos the Monk from Mikranian, and through the Hail Odes composed by the Great Hymnographer of the Church of Alexandria, Dr. Charalambos M. Bousias, stands out in our present chaotic era as a shining example of unshakable faith with a combative and missionary spirit. Simultaneously, she is highlighted as an unparalleled symbol of spiritual and physical purity, since she chose in her earthly journey as her sole and inseparable companion and supporter the leader of our faith, our Lord Jesus Christ. Bib

Η Αγία Θέκλα. Η παμμακάριστος και πανεύφημος πρωτομάρτυς και ισαπόστολος του Χριστού Αγιολογία - Μορφές 24.09.2026 Αριστείδης Θεοδωρόπουλος, Εκπαιδευτικός Η πλούσια ιεραποστολική δράση του ουρανοβάμονος Αποστόλου των Εθνών Παύλου έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσουν το σωτήριο μήνυμα του Ευαγγελίου του Χριστού άνδρες και γυναίκες που σαγηνεύτηκαν από το σταυροαναστάσιμο κήρυγμά του και αναδείχθηκαν κατόπιν πύρινοι κήρυκες της χριστιανικής διδασκαλίας. Ανάμεσα στις αγιασμένες μορφές που εγκολπώθηκαν τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό μέσα από τη διδασκαλία του μεγάλου κήρυκος και ευαγγελιστού της χριστιανικής αλήθειας, Αποστόλου Παύλου, είναι και η τιμώμενη από την Ορθόδοξη Εκκλησία μας στις 24 Σεπτεμβρίου πρωτομάρτυς και ισαπόστολος του Χριστού αγία Θέκλα, η «τοῦ Παύλου συνέκδημος, ὡς καθαρά τήν ψυχήν, καί πρώταθλος πέφηνας, ἐν γυναιξίν εὐκλεῶς», όπως υμνείται μέσα από το απολυτίκιό της. Περί τα μέσα του 1ου μ.Χ. αιώνα και κατά τη διάρκεια της πρώτης αποστολικής του περιοδείας ο Απόστολος Παύλος έφτασε από την Αντιόχεια στο Ικόνιο της Μικράς Ασίας για να κηρύξει το Ευαγγέλιο του Χριστού. Στην περιοδεία του αυτή τον συνόδευαν ο Δήμας και ο Ερμογένης, οι οποίοι προσποιούνταν ότι είναι ευσεβείς, στην πραγματικότητα όμως διακρίνονταν για την πονηρία και την υποκρισία τους. Στο Ικόνιο ο Παύλος φιλοξενήθηκε μαζί με τους δύο συνοδούς του στο σπίτι του ευσεβούς Ονησιφόρου, ο οποίος τον υποδέχθηκε στην πόλη με ιδιαίτερο σεβασμό και αγάπη, ενώ μέσα από την ειρωνική συμπεριφορά των δύο συνοδών του αντιλήφθηκε αμέσως τον πονηρό τρόπο σκέψης τους. Το σπίτι του Ονησιφόρου μετατράπηκε σύντομα σε χώρο διδασκαλίας του λόγου του Θεού και πλήθος ανθρώπων συνέρρεε εκεί για να ακούσει το κήρυγμα του θεηγόρου Αποστόλου. Από το Ικόνιο της Μικράς Ασίας καταγόταν όμως και η Θέκλα, η μετέπειτα ένδοξος πρωτομάρτυς και ισαπόστολος του Χριστού, η οποία ήταν κόρη ειδωλολατρών και συγκεκριμένα κάποιου ευγενούς ανδρός που το όνομά του παραμένει άγνωστο και της Ελληνίδος Θεοκλείας. Παράλληλα σε ηλικία δεκαοχτώ ετών αρραβωνιάστηκε μ’ έναν νέο, ονόματι Θάμυρι. Ακούγοντας η πάνσεμνος Θέκλα από ένα παράθυρο τους γλυκύτατους και θεόπνευστους λόγους του μακαρίου Παύλου, σαγηνεύτηκε τόσο πολύ από το μεγαλείο της χριστιανικής πίστεως, ώστε επί τρία ολόκληρα μερόνυχτα άκουγε με θαυμασμό και ευχαρίστηση το κήρυγμα για τον Ιησού Χριστό, λησμονώντας ακόμη και να φάει και να πιεί νερό. Η απρόσμενη αυτή αλλαγή στη συμπεριφορά της Θέκλας ανησύχησε τη μητέρα της, η οποία ενημέρωσε αμέσως τον αρραβωνιαστικό της, τον Θάμυρι, ζητώντάς του να πάει αμέσως στο σπίτι του Ονησιφόρου, όπου ο Απόστολος Παύλος κήρυττε το Ευαγγέλιο του Χριστού, προκειμένου να την πείσει να επιστρέψει στο σπίτι της. Η Θέκλα όμως έμεινε σταθερή και ακλόνητη στην απόφασή της να γίνει νύμφη του Χριστού και να διαφυλάξει την παρθενία της. Μάλιστα παρά τις απειλές του αρραβωνιαστικού της παρέμεινε προσηλωμένη στο κήρυγμα του ουρανοβάμονος Αποστόλου. Τότε ο Θάμυρις εξοργίστηκε για την επιμονή και προσκόλλησή της στη διδασκαλία του Παύλου και αποφάσισε να τον εκδικηθεί. Μόλις οι δύο πανούργοι συνοδοί του Παύλου, ο Δήμας και ο Ερμογένης, αντιλήφθηκαν την οργή και την αγανάκτησή του, τον ενημέρωσαν ότι ο Παύλος διδάσκει ότι όποιος διαφυλάσσει την παρθενία του, μένει αθάνατος. Έτσι με τον λόγο του αυτό παροτρύνονται οι γυναίκες να μένουν παρθένες και να χωρίζουν από τους άνδρες τους. Γι’ αυτό και οι δύο μιαροί συνοδοί του Παύλου παρότρυναν τον Θάμυρι να διαβάλλει τον θεόπνευστο Απόστολο στον ηγεμόνα της πόλεως, ώστε να τιμωρηθεί παραδειγματικά. Μ’ αυτόν τον τρόπο θα φοβόταν η Θέκλα και θα αναγκαζόταν να επιστρέψει στον αρραβωνιάστικό της. Έτσι ο εξαγριωμένος Θάμυρις εισέβαλε στο σπίτι του Ονησιφόρου και οδήγησε διά της βίας τον Παύλο στον ηγεμόνα, ο οποίος έδωσε την εντολή να τον φυλακίσουν για μερικές ημέρες μέχρι να δικαστεί. Μόλις πληροφορήθηκε η Θέκλα τα συμβάντα, αποφάσισε πυρπολούμενη από θείο έρωτα να μαρτυρήσει για την αγάπη του Χριστού. Γι’ αυτό και πήγε στη φυλακή και αφού πλησίασε τον δεσμοφύλακα, του έδωσε όλα τα χρυσά της κοσμήματα με την υπόσχεση να της επιτρέψει να επισκεφθεί τον Παύλο. Ο δεσμοφύλακας την άφησε και τότε η Θέκλα κατηχήθηκε από τον θεηγόρο Απόστολο στον θησαυρό της χριστιανικής πίστεως, γενόμενη ένθερμος ακόλουθος του λόγου του Θεού. Όταν όμως άρχισε ο Θάμυρις να την αναζητά, την ανακάλυψε κατόπιν πληροφοριών από κάποιον δούλο μέσα στη φυλακή και μάλιστα καθισμένη μπροστά στα πόδια του Αποστόλου Παύλου. Το όλο θέαμα τον εξόργισε σε τέτοιο βαθμό, ώστε αποφάσισε να συγκεντρώσει τον όχλο και να πάει στον ηγεμόνα, ζητώντας την παραδειγματική τιμωρία τόσο του Παύλου όσο και της Θέκλας. Έτσι κατ’ εντολήν του ηγεμόνα οδηγήθηκαν και οι δύο ενώπιόν του. Ο Παύλος αφέθηκε ελεύθερος, αφού πρώτα μαστιγώθηκε ανελέητα, κατόπιν δε αναγκάσθηκε να διωχθεί από το Ικόνιο. Για τη Θέκλα όμως δόθηκε η εντολή να καεί στη μέση του θεάτρου για να φοβηθούν οι υπόλοιπες γυναίκες και να μην εγκαταλείπουν τους άνδρες τους. Η τιμωρία μάλιστα αυτή επελέγη με την προτροπή της ίδιας της μητέρας της που εξαγριώθηκε από την προσήλωση της κόρης της στον Παύλο. Σ’ αυτή την κρίσιμη στιγμή η ενάρετος και πάνσεμνος νύμφη του Χριστού Θέκλα ενισχύθηκε ψυχικά από την παρουσία του Κυρίου, ο Οποίος με τη μορφή του Παύλου κάθισε ανάμεσα στον όχλο που είχε συγκεντρωθεί στο θέατρο. Μόλις ενθαρρύνθηκε από τη θεόσταλτη αυτή παρουσία, είδε τον Κύριο να ανεβαίνει στους ουρανούς.Το γεγονός αυτό την έκανε να βεβαιωθεί τόσο για την αυθεντικότητα της διδασκαλίας του Παύλου όσο και για την ακράδαντη αλήθεια που εμπεριέχεται στους θεόπνευστους λόγους του. Έτσι οπλισμένη με αξιοθαύμαστο θάρρος και ανείπωτη χαρά πορευόταν προς το μαρτύριο προς δόξαν του ονόματος του Κυρίου μας. Μόλις έβαλαν φωτιά και τη γύμνωσαν, ο ηγεμόνας κυριεύτηκε από βαθιά λύπη, αντικρίζοντας την απερίγραπτη ομορφιά της νεαρής κοπέλας. Η Θέκλα όμως έμεινε ακλόνητη στην πίστη της και προσευχόταν αδιάλειπτα στον Νυμφίο Χριστό. Η παρουσία και η θαυματουργική Του επέμβαση δεν άργησε να φανεί, αφού ισχυρές βροντές και αστραπές γέμισαν τον ουρανό, ενώ στη συνέχεια η ισχυρότατη βροχόπτωση σε συνδυασμό και με το χοντρό χαλάζι έσβησαν τη φωτιά. Παράλληλα πολλοί που είχαν έρθει στο θέατρο για να παρακολουθήσουν την τιμωρία της «ἄνομης» Θέκλας, βρήκαν ακαριαίο θάνατο. Μετά τη διάσωσή της διά της πανσθενουργού χάριτος του Θεού ενδύθηκε το ιμάτιο της και αναζήτησε τον Παύλο, ο οποίος μαζί με τον Ονησιφόρο και την οικογένειά του είχαν καταφύγει σ’ έναν παλιό τάφο. Εκεί κρύβονταν χωρίς τροφή επί τρεις ολόκληρες ημέρες για να αποφύγουν τη σύλληψη. Όμως η έλλειψη τροφής ανάγκασε τον Παύλο να πουλήσει το πανωφόρι του προκειμένου να αγοράσει με τα χρήματα ψωμί. Γι΄αυτό και έστειλε ένα παιδί του Ονησιφόρου στην αγορά. Εκεί το νεαρό παιδί συνάντησε έκπληκτο τη Θέκλα, αφού πίστευε ότι είχε ριχθεί στη φωτιά και δεν ζούσε πλέον. Αφού βεβαιώθηκε για την ύπαρξή της, την οδήγησε στο μυστικό καταφύγιο του Παύλου, ο οποίος προσευχόταν όλο αυτό το διάστημα για τη σωτηρία της. Η συνάντηση του Παύλου με τη Θέκλα δημιούργησε ατμόσφαιρα απερίγραπτης πνευματικής αγαλλίασης, ενώ η Θέκλα ζήτησε από τον Παύλο να της κόψει τα μαλλιά και να φορέσει ανδρικά ενδύματα για να γίνει πιστή και αχώριστη συνοδοιπόρος στις ιεραποστολικές του περιοδείες. Ο Παύλος όμως αρνήθηκε μία τέτοια πρόταση, διότι πίστευε ότι λόγω της ομορφιάς της θα κινδύνευε να αντιμετωπίσει πειρασμό, ο οποίος θα ήταν πολύ χειρότερος από τον πρώτο. Του ζήτησε όμως να τη σταυρώσει για να την ενισχύσει η χάρις του Θεού, ώστε να αντιμετωπίσει κάθε δυσκολία και κάθε πειρασμό. Στο μεταξύ ο Ονησιφόρος με την οικογένειά του επέστρεψε στο Ικόνιο, ενώ ο Παύλος με τη Θέκλα αναχώρησαν για την Αντιόχεια. Φτάνοντας εκεί συναντήθηκαν με τον πρώτο άρχοντα της πόλεως, τον Αλέξανδρο, ο οποίος διακρινόταν για την πανουργία και την ανήθικη ζωή του. Μόλις αντίκρισε τη Θέκλα, κυριεύτηκε από ισχυρή ερωτική έλξη. Γι’ αυτό τη ζήτησε για σύζυγό του από τον Παύλο, με την υπόσχεση ότι θα του δώσει ως αντάλλαγμα το χρηματικό ποσό που θα επιθυμούσε. Μάλιστα ο Αλέξανδρος την άρπαξε και άρχισε να τη φιλάει στη μέση του δρόμου μπροστά στον κόσμο. Η πάνσεμνος κόρη δεν έχασε το θάρρος και την ψυχραιμία της και αφού απέρριψε την προκλητική και ξεδιάντροπη πρότασή του, του έσχισε το πανωφόρι του και έριξε από το κεφάλι του το στέμμα που φορούσε. Η στάση αυτή της Θέκλας γελοιοποίησε τον Αλέξανδρο, ο οποίος εξοργισμένος την απείλησε ότι εάν δεν συμμορφωθεί στην επιθυμία του, θα τη διαβάλλει στον ανθύπατο και θα του ζητήσει να τη θανατώσουν. Η Θέκλα έμεινε όμως σταθερή και ακλόνητη στην επιλογή της να έχει Νυμφίο τον Ιησού Χριστό. Το γεγονός αυτό είχε ως συνέπεια να κατηγορηθεί στον ανθύπατο ως ιερόσυλος και να δοθεί η εντολή να ριχθεί στα άγρια σαρκοφάγα θηρία. Μέχρι όμως να εκτελεσθεί η ποινή, η Θέκλα ζήτησε να την παραδώσουν σε μία ενάρετη γυναίκα για να τη διαφυλάξει καθαρή και αμόλυντη για τρεις ημέρες. Ο ανθύπατος την παρέδωσε τότε στην Τρύφαινα, η οποία πρόσφατα είχε χάσει την κόρη της, τη Φαλκονίλλα. Μάλιστα την περιέβαλε με τέτοια αγάπη και στοργή, ώστε την είχε σαν κόρη της. Όταν έφτασε η κρίσιμη στιγμή, ρίχθηκε δεμένη η Θέκλα στα άγρια θηρία. Ανάμεσα σ’ αυτά ήταν και μία άγρια λέαινα, η οποία αντί να επιτεθεί στην αγία, δεν την πείραξε καθόλου. Τότε ο όχλος που παρακολουθούσε έκπληκτος το ανεξήγητο αυτό φαινόμενο, θεώρησε ότι η καταδίκη της Θέκλας ήταν άδικη, ενώ η Τρύφαινα πήρε τη Θέκλα και την οδήγησε στο σπίτι, όπου φιλοξενείτο. Μάλιστα η ενάρετη αυτή γυναίκα είδε στον ύπνο της την κεκοιμημένη κόρη της να της λέει να έχει τη Θέκλα ως μονάκριβο και αγαπημένο της παιδί, παρακάλεσε δε τη μητέρα της να ζητήσει από τη Θέκλα να προσευχηθεί στον Κύριο για να την αναπαύσει μεταξύ των Δικαίων, όπως και έπραξε με μεγάλη προθυμία. Ο ανθύπατος όμως ήρθε στο σπίτι, όπου φιλοξενείτο η Θέκλα και απαίτησε από την Τρύφαινα να τη στείλει για να θανατωθεί. Η Τρύφαινα αρνήθηκε να παραδώσει τη νέα της κόρη, αλλά εστάλησαν στρατιώτες και την πήραν με τη βία. Τότε η ενάρετη γυναίκα που επέδειξε τόση αγάπη και ευσπλαχνία στη Θέκλα, άρχισε να κλαίει και να οδύρεται, λέγοντας ότι μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα θα συνοδεύσει στον τάφο τη δεύτερη αγαπημένη κόρη της. Έτσι η Θέκλα οδηγήθηκε και πάλι στα άγρια θηρία, αλλά με τη χάρη του Θεού έμεινε και πάλι αβλαβής. Το γεγονός προκάλεσε απόγνωση και οργή και τότε αποφασίστηκε να τη ρίξουν σε μία λίμνη με άγριες φώκιες για να την κατασπαράξουν. Η αγία όμως προσευχήθηκε στον Κύριο και μπαίνοντας μέσα στο νερό της λίμνης, έλαβε διά της χάριτος του Κυρίου το Άγιο Βάπτισμα, ενώ η επέμβαση του Θεού ήταν καταλυτική, αφού αστραπές του ουρανού έπεσαν με τη μορφή φωτιάς στις φώκιες και τις έκαψαν. Η εκ νέου ανεπιτυχής προσπάθεια θανάτωσης της αγίας εξόργισε και πάλι τον Αλέξανδρο, ο οποίος διέταξε τον ανθύπατο να ρίξει τη Θέκλα σε δύο άγριους ταύρους, αλλά και πάλι η χάρις του Θεού την προστάτευσε. Βλέποντας η Τρύφαινα τις συνεχιζόμενες αποτρόπαιες προσπάθειες θανάτωσης της Θέκλας, έπεσε κάτω λιπόθυμη, γεγονός που τρομοκράτησε τον Αλέξανδρο και τον ανθύπατο, επειδή η Τρύφαινα ήταν συγγενής του Καίσαρα. Στην περίπτωση μάλιστα που πληροφορείτο ο Καίσαρας τα συμβάντα, θα μπορούσε να τους τιμωρήσει. Γι’ αυτό και ο ανθύπατος κάλεσε τη Θέκλα για να του εξηγήσει τα δυσερμήνευτα που συμβαίνουν. Τότε η αγία ομολόγησε με παρρησία την πίστη της στον Ιησού Χριστό, ο Οποίος είναι ο μόνος αληθινός Θεός που προστατεύει όποιον Τον πιστεύει και Τον ομολογεί. Μόλις άκουσε αυτά ο ανθύπατος, διέταξε να την αφήσουν ελεύθερη. Κατόπιν η Θέκλα αναχώρησε για τα Μύρα της Λυκίας, επειδή είχε πληροφορηθεί ότι εκεί βρίσκεται ο Απόστολος Παύλος. Κατά τη συνάντηση τους ο ουρανοβάμων Απόστολος της είπε ότι την άφησε μόνη για τη δική της πνευματική ωφέλεια, αφού έπρεπε να μάθει να στηρίζεται αποκλειστικά στον Κύριο και τη δύναμή Του και όχι στη δική του συμπαράσταση και βοήθεια. Μάλιστα την πνευματική αυτή ωφέλεια ομολόγησε και η ίδια η αγία, η οποία χάρη στον Κύριο υπέμεινε τόσα βασανιστήρια, αλλά και διαφύλαξε την καθαρότητα της ψυχής και του σώματός της. Κατόπιν ο Παύλος την προέτρεψε να επιστρέψει στην πατρίδα της, το Ικόνιο της Μικράς Ασίας, όπως και έπραξε. Φτάνοντας εκεί επισκέφθηκε τον Ονησιφόρο στο σπίτι του, αλλά και τον τάφο έξω από την πόλη, όπου είχαν καταφύγει παλαιότερα ο Παύλος και ο Ονησιφόρος. Παράλληλα προσευχήθηκε για να την καθοδηγήσει ο Κύριος στην πορεία που έπρεπε να ακολουθήσει. Στο μεταξύ πληροφορήθηκε τον θάνατο του άλλοτε μνηστήρα της, του Θάμυρι, ενώ η προσπάθεια της να διδάξει τον λόγο του Θεού στη ειδωλολάτρισσα μητέρα της, τη Θεόκλεια, υπήρξε άκαρπη και αναποτελεσματική. Κατόπιν καθ’ υπόδειξη του Κυρίου κατευθύνθηκε από το Ικόνιο στη Σελεύκεια που βρίσκεται στον ποταμό Ορόντη και από εκεί ανέβηκε στο βουνό Καλαμών που βρίσκεται στην πόλη Μααλούλα της Συρίας. Σ’ αυτό το βουνό ανακάλυψε ένα σπήλαιο, στο οποίο εγκαταβίωσε για πολλά χρόνια, αντιμετωπίζοντας ποικίλους δαιμονικούς πειρασμούς, τους οποίους κατενίκησε με την πανσθενουργό χάρη του Κυρίου. Η φωταυγής ασκητική της παρουσία στο σπήλαιο άρχισε στο μεταξύ να προσελκύει ολοένα και περισσότερες γυναίκες που την επισκέπτονταν για να ωφεληθούν πνευματικά. Μάλιστα πολλές από αυτές την ακολούθησαν στην αρετή της ασκήσεως και εγκατέλειψαν τον κοσμικό τρόπο ζωής και σκέψης. Αλλά και πολλοί άνθρωποι που υπέφεραν από ψυχικά και σωματικά νοσήματα, θεραπεύτηκαν από τη δύναμη της προσευχής της στον Κύριο ημών Ιησού Χριστό. Όμως οι ιατροί της περιοχής πληροφορούμενοι ότι η αγία Θέκλα έχει αναδειχθεί σε επιφανή άμισθο ιατρό που θεραπεύει δωρεάν τους προστρέχοντες σ’ αυτή ασθενείς, αισθάνθηκαν τόσο μεγάλο φθόνο, ώστε άρχισαν να τη συκοφαντούν, ισχυριζόμενοι ότι είναι ιέρεια της θεάς Αρτέμιδος και με τη βοήθεια αυτής επιτελεί τα θαύματα και διατηρεί την παρθενία της. Γι’ αυτό και αποφάσισαν να της στείλουν ασελγείς νεαρούς για να τη μολύνουν σωματικά. Η αγία Θέκλα δεν έχασε όμως το θάρρος της και τους αντιμετώπισε με ψυχραιμία, επικαλούμενη τη βοήθεια του Θεού. Αφού προσευχήθηκε στον Κύριο ζητώντάς Του να διαφυλάξει την παρθενία της, ακούστηκε θεϊκή φωνή που της έλεγε ότι η πέτρα που βρίσκεται ενώπιόν της θα σχισθεί γι’ αυτήν και εκεί μέσα θα κατοικήσει αιώνια. Μόλις ακούστηκαν αυτά τα θεόπνευστα λόγια, σχίσθηκε μία μεγάλη πέτρα και αφού πέρασε η αγία μέσα, η πέτρα ξανάκλεισε. Οι ασελγείς νεαροί που προσπάθησαν να τη μιάνουν, έμειναν άναυδοι από το υπερφυές αυτό γεγονός και το μόνο που πρόλαβαν, ήταν να αρπάξουν τον χιτώνα που φορούσε στους ώμους της. Έτσι η πρωτομάρτυς και ισαπόστολος του Χριστού αγία Θέκλα σε ηλικία 90 ετών έλαβε τον αμάραντο στέφανο της αγιότητος για να συνευφραίνεται μαζί με τους υπόλοιπους μάρτυρες της πίστεως δίπλα στον Νυμφίο Χριστό. Στο σπήλαιο, όπου ασκήτευσε, βρίσκεται σύμφωνα με μαρτυρία του Πατριάρχου Αντιοχείας Μακαρίου Γ΄ και ο τάφος της, ενώ στην ανατολική πλευρά του σπηλαίου υπάρχει μία πηγή με αγίασμα. Στον ευλογημένο αυτό χώρο ιδρύθηκε τον 4ο μ.Χ. αιώνα το ορθόδοξο μοναστήρι της Αγίας Θέκλας (Mar Taqla), το οποίο ανήκει στο Πατριαρχείο Αντιοχείας και είναι ένα από τα παλαιότερα μοναστήρια της Συρίας. Δίπλα στο μοναστήρι και μεταξύ των τεράστιων βράχων υπάρχει ένα φαράγγι, το οποίο είναι ο βράχος που σχίσθηκε για να κρύψει την αγία. Το ιστορικό αυτό μοναστήρι καταστράφηκε και λεηλατήθηκε ολοσχερώς από τους φανατικούς ισλαμιστές αντάρτες τον Δεκέμβριο του 2013,αλλά μετά την ανακαίνιση της μονής και την αποκατάσταση των ζημιών επαναλειτούργησε στις 12 Αυγούστου 2018. Επ’ ονόματι της Αγίας πρωτομάρτυρος και ισαποστόλου Θέκλης είναι αφιερωμένη και περιώνυμη ιερά μονή στο χωριό Μοσφιλωτή της επαρχίας Λάρνακος στην Κύπρο, η οποία ιδρύθηκε στις αρχές του 4ου μ.Χ. αιώνα από την αγία Ελένη σύμφωνα με την επιχώρια προφορική παράδοση που κατέγραψε το 1815 ο Άγγλος περιηγητής Γουίλλιαμ Τέρνερ. Όταν έφτασε η αγία Ελένη στην περιοχή αυτή της Κύπρου, ανέπεμψε δέηση στον Θεό, οπότε άρχισε να ρέει από τη γη αγίασμα, το οποίο υφίσταται μέχρι σήμερα και χρησιμοποιείται για τη θεραπεία δερματικών νοσημάτων. Πάνω από το σημείο που έρρεε το αγίασμα, ανήγειρε κατόπιν ναό αφιερωμένο στην αγία Θέκλα. Το όνομα της αγίας φέρουν οικισμός του δήμου Κύμης – Αλιβερίου στην Εύβοια, ο οποίος κοσμείται με ομώνυμο βυζαντινό σταυρεπίστεγο ναό που χρονολογείται τον 13ο – 14ο αιώνα και διαθέτει αξιόλογες τοιχογραφίες, καθώς και χωριό της επαρχίας Παλικής στη δυτική Κεφαλονιά, όπου στον ομώνυμο ενοριακό ναό φυλάσσεται η εικόνα της Αγίας που έφερε από το Βυζάντιο η οικογένεια των Λοβέρδων που υπήρξαν και οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού. Ενοριακός ναός επ’ ονόματι της Αγίας υπάρχει και στο Μηλοχώρι της επαρχίας Εορδαίας του νομού Κοζάνης, ο οποίος άρχισε να ανεγείρεται το 1957 και ολοκληρώθηκε το 1960, ενώ διαδεδομένη είναι η τιμή της Αγίας στις Κυκλάδες με ομώνυμους ναούς (παρεκκλήσια – εξωκκλήσια) στην Άνδρο, την Τήνο, τη Σέριφο και την Αμοργό. Αξιομνημόνευτος είναι ο ιερός ναός της Αγίας Θέκλης στον Πύργο της Τήνου που αποτελεί ιδιοκτησία της γνωστής καλλιτεχνικής οικογένειας των Φιλιπππότηδων. Στη θέση του πρώτου εξωκκλησίου ανεγέρθηκε με πρωτοβουλία και μέριμνα του αοιδίμου Τηνίου Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κυρού Αγαθονίκου Φιλιππότη ( +1 Σεπτεμβρίου 2015) νέος ιερός ναός που εγκαινιάσθηκε το 1977, ενώ στον προαύλιο χώρο ανεγέρθηκαν δύο ακόμη παρεκκλήσια, καθώς και Εκκλησιαστικό Μουσείο. Το όλο συγκρότημα αποτελεί ένα κοινωφελές ίδρυμα με την επωνυμία «ΙΔΡΥΜΑ ΑΓΑΘΟΝΙΚΟΥ ΦΙΛΙΠΠΟΤΗ ΑΓΙΑΣ ΘΕΚΛΗΣ ΠΥΡΓΟΥ ΤΗΝΟΥ», το οποίο συστάθηκε το 1994 με σχετικό Προεδρικό Διάταγμα (ΦΕΚ 749 τ. 2/5-10-94). Στο βορειοανατολικό Αιγαίο η αγία Θέκλα τιμάται με ομώνυμους ναούς στη Λέσβο και συγκεκριμένα στους Πύργους Θερμής και στο χωριό Καγιάνι (Ταξιάρχες), ενώ στη βόρεια Εύβοια και συγκεκριμένα στην περιοχή της Αγίας Άννας υπάρχουν δύο εξωκκλήσια αφιερωμένα στην ισαπόστολο και πρωτομάρτυρα του Χριστού, ευρισκόμενα στην παραλία της Αγίας Άννας και στη θέση Παλαιόβρυση. Ιδιαίτερης ιστορικής και καλλιτεχνικής αξίας είναι οι ευρισκόμενοι στην Αττική δύο ναοί της Αγίας, οι οποίοι υπάγονται εκκλησιαστικά στην Ιερά Μητρόπολη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής. Ο ένας ναός βρίσκεται στον Σταυρό Αγίας Παρασκευής επί της Λεωφόρου Μεσογείων και είναι ιδιαίτερα λαοφιλής στους κατοίκους της περιοχής. Το αρχικό κτίσμα χρονολογείται στα τέλη του 12ου και τις αρχές του 13ου αιώνα, ενώ ο σημερινός ναός ρυθμού μονόκλιτης ξυλόστεγης βασιλικής κτίσθηκε στα τέλη του 16ου με αρχές του 17ου αιώνα. Υπήρξε μετόχιο της ιστορικής Ιεράς Μονής του Αγίου Ιωάννου του Κυνηγού που βρίσκεται στη δυτική πλευρά του Υμηττού, γεγονός που επιβεβαιώνεται από το σωζόμενο κιόνιο του μοναχού Νεοφύτου, διαδόχου του μοναχού Λουκά, ηγουμένου της Μονής, το οποίο φέρει εγχάρακτη επιγραφή και χρονολογία 1238. Ο άλλος ναός που είναι θολωτή βασιλική με δίρρικτη στέγη βρίσκεται στο Μαρκόπουλο Μεσογαίας, στο κέντρο της πόλεως και νοτιοδυτικά του Ιερού Ναού Αγίου Ιωάννου, δίπλα στο παρεκκλήσιο της Αγίας Παρασκευής. Κτίσθηκε μεταξύ των ετών 1730-1750 και κοσμείται με τοιχογραφίες εξαίρετης βυζαντινής τέχνης, τις οποίες φιλοτέχνησε μαθητής των αξιόλογων Αργείων αγιογράφων Γεωργίου και Αντωνίου Μάρκου. Το έργο της περίτεχνης αγιογραφήσεως του ιστορικού αυτού ναού ολοκληρώθηκε το 1767. Ναός επ΄ονόματι της Αγίας υπήρχε και στο κέντρο των Αθηνών , στην περιοχή του Μοναστηρακίου, στη συμβολή των σημερινών οδών Ερμού και Αγίας Θέκλας, ο οποίος υπέστη σοβαρότατες ζημιές από τους Τούρκους και κατεδαφίσθηκε το 1848. Μεταξύ των κειμηλίων του ναού είναι και η διασωθείσα φορητή εικόνα της Αγίας Θέκλας (Αγαθοκλείας), η οποία έκτοτε φυλάσσεται στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Παντανάσσης που βρίσκεται στην πλατεία Μοναστηρακίου. Η τιμώμενη από την Ορθόδοξη Εκκλησία μας στις 24 Σεπτεμβρίου πρωτομάρτυς και ισαπόστολος του Χριστού αγία Θέκλα, η οποία υμνείται και γεραίρεται τόσο μέσα από την Ακολουθία και τον Παρακλητικό Κανόνα που εποιήθησαν από τον αείμνηστο Υμνογράφο της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, Γεράσιμο Μοναχό τον Μικραγιαννανίτη, όσο και μέσα από τους Χαιρετιστηρίους Οίκους που εποιήθησαν από τον Μέγα Υμνογράφο της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας, Δρ. Χαραλάμπη Μ. Μπούσια, προβάλλει στη σημερινή αλλοπρόσαλλη εποχή μας ως φωτεινό πρότυπο ακλόνητης πίστεως με αγωνιστικό και ιεραποστολικό φρόνημα.Παρά