ผู้มีปัญญาย่อมไม่เศร้าโศกถึงสิ่งที่เสียไปแล้ว [6936-5p]

There was a snake that was sleeping. It was bitten by a thorn that entered its eye. It was therefore very angry and agitated. Whoever came to tend to the fire and caused this incident, it immediately left its hole with great irritation and dissatisfaction. Its tail turned red. It went to the leg of a certain man. Why did that man fall asleep on the ground? His eyes were open, lying there. In India, during the reception, for this reason, the country was in turmoil. With the program to receive the news, they met her as a daily matter. Every day, happiness is the peak of the story of wisdom. Wisdom is the highest point, the summit of the highest in this part. There is a human being as the highest speaker, the best. Then there is wisdom as the highest extinguishing of speech. Wisdom, what does wisdom do? Wisdom cuts. Wisdom abandons. Wisdom is what will be released. What will be abandoned, reduced. The grace is not released like that. Perhaps, the class does not care. It is not good with wisdom, but with love. From the one we love, from us, it goes away. Our Lord, when He was a human being, also encountered many stories like this. There is a science of everything, a matter that reaches the highest, the one who is loved. And how does one not grieve? If not for stories like that, tell us, teach us. Deceiving girls is a regular thing. Now, I will tell you two or three Jataka tales. In the main story, it is about what we will do if our child dies. Why, how? But we have time, we will continue with another story. It is a story that adds to the understanding. And the first story is the Kuruka Jataka. At that time, the Buddha met a wealthy man. A wealthy man means a person who has much wealth. But we will go away, following the wealth he has. In ancient times, in India, we also went from the highest. You, the wealthy person, the one who can do anything easily. The Cham people, the Cham region, according to their customs, they will go to find something. They want to work all day. In this, it is called a wealthy man. That is, starting from having a body, having care. That is, being a regular person who loves caring for various things. There should be a part that is the body itself. Go away. Starting from entering the path of having money to rise, or being a wealthy person. Going up, there will be a class. This class will have three levels. Going up, it will be the level of seeking the class. This speaks of a very wealthy person. Because the king died, and his father died. The king died, the father died, and then it is not a problem. He lies down, works, is very sad. Stays at home. No one takes care of the house. Everything he loves, he does not care about. He does not go to the temple. It is said that one day, the Buddha went to his house. Because he went to inquire about the matter, because he was very sad. And he taught in our assembly that, "Let us remain in non-attachment. We must have a sign. A good sign. The sign of the eightfold path in the religion. The sign of celibacy. And then we will begin mindfulness of death, regularly. Now, protecting ourselves, protecting everything, each individual's life toward. That is, the life of animals. C ************… This is not right. Going away, going away, going away, just going away. There is none. But going together to maintain the sign. Going together to prepare the power. From that, it will be the power of using the method called mindfulness of death. That is, reaching one side of mindfulness of death. Mindfulness of death is not about, "Oh, I must die today," or "In a few minutes," or "I might die at any time." This is not the correct practice of mindfulness of death. Checking every time, just once, is not right. It should be a taste in viewing the world with the bad side, because in order for us to practice mindfulness of death correctly, it must have two aspects together. In the loving moment, one must first see the truth. Seeing the reality of impermanence. It is very much present. The face of death, there is a lot. Walking, one can fall and die. Looking, one can see someone fall to the ground. A thorn enters the ear and one can die. Sitting in a car, another car hits, sometimes one dies or is injured. Just being in our own house, sometimes, a ceiling fan, how it falls, unknown. A roof tile, like a fault, a fault that does not break the head, a broken head, no one knows, one can die. Or eating food, suddenly, a bone fragment slips into the throat, one chokes, it does not last long, one can die. This is, while living well, we think that a cobra like this is on the other side. Suddenly, it grabs that, grabs this. Not washing hands. Just the nose, the mouth, the eyes, looking. It is not that it will cause a description of this. The majority, if the story of this, seeing the reality of death is very much present. If we die, this is one thing. Next, the second thing is the maintenance of our body. In it, there are five. These people should follow this pattern. Continuously. Continuously means every 15 days, that is, every 7 days. Because they have the practice of observing the Uposatha every 7 days. Now, there must be a sign. Or in the period of observing the Uposatha, not just one day, but two days, that is, the day before and that day. Do not think that symmetry will not end because the practices that are lazily validated. It is desired, do not guess the USB, the child that is reaped. Oh! Teaching like this, not needing to teach every downhill that interestingly comes because of Shin cdecela. The portfolio warehouse is also bad. Please, return, already. The question of the beating. Ware, Jang-kun-kun-kao, gradually, this type is not good. Tan Miranda wears ICP. Si-eta, Rak-kha, which Mana Huk-sam-da teaches regularly, and continues to teach for a long time. At first, it was made into an announcement. It is an announcement. If you encounter a country, it is like the story of a weaver in a weaving shop. That is, in the weaving shop, where the Buddha went to the city of Oravi, and then taught the monks there to contemplate until death, to contemplate continuously. Then there was a woman who was a weaver in this weaving shop. She also contemplated this matter constantly. It was a continuous practice. She went for 3 years, every day for 3 years, contemplating this matter. Returning to 04, to 1, going deep into the analysis. In this context, they are far apart, doing it as a listening practice. Being happy to have stability in contemplating this matter, being a little bit, arising one day, listening. At that time, the host also went to the house with his son to arrange the work that had to be done in his own house. Because he was using a Thai hoe, the house was also preparing the ground for planting. As for the son, he took whatever he had found from the hoe, or gathered the area, or something like that. He took the hoe, not the sky, wanting to do something different. He prepared to burn the area where the banana trees were. When burning in the field, they had to look at the direction and look at the wind. The son of the Bodhisattva also prepared by taking that difficult hoe and burning the field at the time of the banana tree. Because if a fire arose, he could still run to the banana tree. The Bodhisattva would erase the fire that arose from that banana tree. Or if in an area without banana trees, he had to burn that area down. There were no large trees, no branches lying around. The Bodhisattva would prevent the fire from spreading in that place. The son of the Bodhisattva came to burn the area far from the banana trees. In the area of that banana tree, there was a snake coiled up. It was a very venomous snake. There was a venomous snake coiled up in the banana tree. We also had to be careful about the wind blowing the banana tree. Because when we burn this fire, we have to stand upwind, right? The banana tree had to be behind us. There was a venomous snake coiled up in the banana tree. If it was appropriate, it would answer. You were not satisfied. Sleeping here, it does not have eyelids. This snake does not blink. Because it does not have eyelids. When sleeping, you open your eyes. But it is very sensitive to its own body. If there is something, you must use Rak to rise up. You must come out to see who is disturbing you. I will sleep. The son of the Bodhisattva turned his face to the fire, right? The Bodhisattva looked at its new burning. Using various types of hoes, it was enough to serve. The snake came out. Not observing, doing that work. The snake, with anger, then attacked it. It bit into the leg. The leg was full of bites. It went in. This is the life of the listening practice. Speaking of our own life. But taking it from the mind, then going to the whole body and returning. Hitting the mind again. Using less than a minute, it was captured. About 45 seconds. At that moment, the snake’s venom was spreading. The heart was beating. The brain, this one, it took the venom and would return. Less than a minute. And if it is at the place where it returns to the heart, less than 30 seconds, definitely. The technique can follow the venom. It enters the heart. Then it goes to the whole body, right? The snake was bitten by the venom. It reacted. It was an antigen and an agent. It stiffened up. It said that when it stiffens, it is not enough for 30 seconds. The whole body stiffened. The wind went down. Not enough to feel pain. Because it is a very venomous snake. The Bodhisattva was using a Thai hoe, hoeing the ground. He observed and saw what the son was doing. Why is the wind going down like this? Standing like this? At the banana tree. There was also a fire burning nearby. Oh, suspicious. Our son must have been bitten by a snake. The flesh looks like this. Looking from far away, he stopped the hoe. We also went to look. Seeing the son’s eyes, he then hugged him and placed him in a certain place. Then he covered him. He did not cry at all. Continuing to hoe, finishing until the point where he could rest. Then it was time for the doctor, who was going to leave, to come along with the horse. With the mother, with the wife, with the daughter. The son also came. And when it was time, he asked Uncle Doctor to come. He also brought flowers. Buran took this matter to tell the mother of the Bodhisattva. Because they knew each other, asking if the husband was still alive or not. The mother was very worried. She also started to worry. Doctor, oh, suspicious. Knowing that we might die. Because in India, in the past, listening, if anyone died in the house, everyone would wear white clothes. It would not be like now, where they wear black clothes. In India, they wear white clothes. Because they came to serve. And they told everyone to wear white clothes, meaning someone had died. Not knowing who died, it was the son who died. After asking and knowing that the person mentioned was the one who said the son would die, it was enough for the husband. He was not afraid, not scared, not shocked first, asking who died, what would happen to us, would he really die? None of that. He came and saw that the Bodhisattva was sitting alone in the room of the tree. There is something here, my child. I have prepared four bowls of rice. We have already arrived, so let us eat the rice first. I said that I have been working all day and am tired. After we finish eating the rice, I will speak. Then, let us rest before nightfall. The deceased is lying in an arrangement. The face is straight. Is there any crying or wailing? There is no other sound. There is no air that shows sadness. There is no wailing or anything like that at all. The coffin has already been placed. Take the body of the deceased. Hope to lift it up onto the coffin. Cover it with a pile of fragrant flowers. Then light incense directly at the head. The deceased does not want to be alone. Everyone is the same. Even if a sibling dies, there are no tears. If a younger sister or older brother dies, there are no tears. If a servant who served the master dies, there are no tears. If a father or mother who lost a child dies, there are no tears. And they fall into a state of delusion. They need the help of the Lord. This will rise up so that both can stand up. We will go to inspect and see how they are doing. And there is a reinforcement of the Lord’s own merit. One is with the second, which is a small case. No one has done much good. All of them, the glare, the quiz, Ronnie Say, the CP, are not people who have resentment. This is like a beloved child. The ears are like a father. This is also a real mother. Reactions. Why are there people who have resentment? Advertisements. If people who have resentment, the French Party, calm, come, the last one, the stator, does not say that the soul is in a state of appreciation or fear. You are a child. It is a child who hates each other. Wanting them to die. Oh, the teacher said, no, this is a real beloved child, not the only son. Oh, ah, I am very upset. Why are you not crying? Not sad? Not heartbroken? Listen to the flow as it is. Look, with the people around, at the pile of songs, one is born. The face is clear. They give each other names. What are they doing here? Looking at the water, it is like a picnic. What can they eat? It is too sweet. Afraid of the big one. American. There is a pin, but it is a person. It is probably a person who is not loved or liked. The people who are gathered are transporting. How does one make a mistake? Then follow the path that is right for oneself. Crying and wailing in the graves will not make one come back to life. Crying and wailing, pretending, does not bring back the person who is already gone. It is like the person who is still here. Probably, if one cries, the pain will become faster. Or, after crying, will there be money? There is no stomach. There is no purpose. Crying and wailing have no purpose. There is no merit, no doing of anything. Once it has entered, why does the father get the eye? The words of this, or choosing the face, several times. Once, the eye of imagination came to ask. You, mother, you, the lady, the princess, said that this good person, what is he? Sir, he is a real child. Why are you not crying at all? Is he a stepchild or a child who is not loved? Or is it that this, the mother, also said, I am sorry, sir. Even if one person, different from me, uses time, five or ten seconds, the various cries come out, and still giving milk that has passed through the opportunity, the wind of upbringing, the fault. Hey, because it is his male body. Seeing the struggle of birth, it is born. Seeing the struggle of death, it dies. You will come to wail, to cry, to weep. Once dead, it does not know anything. Knowing that it is being burned by fire, still not feeling pain or heat. It has been placed, the floor will be propped up. It is lifted up to be in a position. Arranging various things well, still not feeling pain or feeling anything. There is still karma, whatever it is, it has gone. According to the karma that is merit or that is demerit, it goes. In the hearing of this matter, from the sound, approximately speaking as a mother, then asking the person who is the daughter-in-law, that all of these, what are they to you? Must you not make them cry? Cannot eat food. Wailing and cursing. My parents, I will probably be heartbroken. Good that I am like this. For my sake, they will probably be heartbroken that I am wailing and cursing. Knowing how to cry, there will only be more goodness. If there is no use, then go according to their path. That is already there. Once buried, then look, what cannot be seen. Finished. These people also have wisdom among themselves. Please ask the person who is the queen to look. The person who is in the house, what are they to you? Is it the husband? Should you look at her? Should it be that, being a husband, is it a husband who is not loved or not? When the queen’s husband dies, is there a husband or not? Why? You are like this: if the husband is lost, oneself must also be lost. Why are you not crying? I say that the queen is also introducing this to listen? Saying that, if there is this child, he does not know anything. Oh, two or three times, sitting on the mother’s lap in the evening of the full moon. And then seeing the moon, oh, I like it very much. Telling mother, mother, give me the moon. Mother says, you cannot take it, child, it is the moon. The child says, no, I will not take it, I will take it. Mother says, child, it is the moon. The child also cries for it like that. Wailing, child. The child cries wanting the moon. How can it be given? The one who wails also wails for the one who has already died. Praying that they come back to life. Even if they have life, they are not seen. Even if they are dead and lying there, all the time, that they have life, it is not contradictory. But the child sees the moon again. The child wants the moon. It is still more sad than the place. It is still coming to prop. Dusamra or Jringmai, the child cried out, lost sight, desired but did not obtain. My master is very good, has rank, has compassion, teaches, gives work. Like my master is a person within the family, is a child, is a friend, is a relative, lives in this family. Both the Buddha is a father, both the male child, both the female child, both the mother, all take care of well. Then why did you not cry? The heart of the slave is more than that. Like a doctor, a doctor who fills water, when he lifts it up, you cry, will it return to be like before? Even if there is crying and using the old method, and still the karma is not good, it is not like before. Especially if a person has died and cries, surely it will not come back to life. Up to this point, one must listen in accordance with what is the Buddha’s blessing, as spoken after the burial of the body of our Lord Buddha in the time of the Buddha’s passing, because looking at the house that has risen, whether it is happiness, meaning having passed through suffering, still being raw, still not having passed through suffering, but having destruction, is a place to reach in the city ahead. Like the name of this person, and if born, one must die as is normal. If one can listen to the words of everyone, the father, the mother, the younger sister, the relative, and also the servant, by the matter of listening, one acts according to one’s own intention, showing that one is a king, then uses one’s own power to create property, a good foundation in this family, and then gives the inheritance to be maintained, a good color, lives in the palace, is a person without measure, does not have to do work, continues to live comfortably. Then the Lord will say that the slave, who is a servant in this house, has now become Lady Kujutra, who has now become Lady Wuanwan, the one who died by being shot at the invitation, also has now become Lady Prarakan, Frilmanda, who is a relative of the same family, namely Queen Kema, and the Brahmin who is the head of the family is Prince Valsalining. Here they did not say that the relative of the child who died is counted as whom. This is the content that comes from the Urcachanda. I think that this content will be different, I think it is the merit of the yellow one, using one’s own name to act at that time. The story of King Sathra is that the father lost his life. The picture that is a prodigy is not two at all. This picture is fighting a group of people, directly listening, or that his father died. The father dying is a very big matter, like in this city. What work is not done, so he went to pay respects to him at his house, then told this story to listen, that the Brahmin and the bandit, they are not like this. The one who has died, they do not lose heart, but they continue to do work, having understanding that the matter of the world is done well in eight ways, or that the matter of the lord continues, who is explaining work in the group of the Prandhi. Then there is a moth

มีงูตัวหนึ่งทมฟัง มันถูกควร โดนเข้าไปที่ตาของมัน มันก็จึงแบบร้มเสียง่วนงานกรดมากเลย ใครมาเฝ้าไฟทำควรให้เกิดขึ้นเจ้านี้ มันจึงเลยออกจากจมปลัว ด้วยความคัดเกืองด้วยความไม่พอใจอย่างมาก จึงจมเฮียวของมันตั้งสีเลม ก็ไปที่ข้าของชายคนหนึ่ง ทำไมชายคนนั้น นอนลมลงตัวแข็งทือ ตาอยู่นะที่นั่นหนึ่ง อินดีตอนรับ สู้สตานี้วิตยุ ก็ใจเสียงแง่งประเทศัย ด้วยรายการทำมารับบรุ่น มาพบกับเธอมฟังเป็นประสำทุกวัน ในทุกวันสุขนั้นเป็นช่วงหลากองนิทานปณณา ปัญญา เป็นจุดสุ้งสุด สุดสุดของที่สุดในกำสาวนี้ มีวิมุษย์เป็นแข็นนิภาณเป็นที่สุด จบมีปัญญาเป็นสันดับสุ้งสุดนิภาษ ปัญญา วิสมักทำอะไร วิสมักตัด วิสมักละ วิสมักที่จะปล่อย ที่จะเลิกเบิกทอน ความยดเท้ ไม่ใช่ปล่อยวางแบบ อาหละ ๆ ชั้นไม่สนใจ น่าไม่ได้ด้วยปัญญา แต่ด้วยหมู่หะ จากคนที่เรารักจากเราไป ประพระเจ้าของเราตอนที่เป็นโปรดิสัตว์ต้มฟัง ก็เจอเรื่องราวแบบนี้เยอะมาก มีวิชาตุกอะไร ๆ เรื่อง ที่อ่างยิ่งถึงความที่สุดเสียคนที่ก็รัก แล้วทำอย่างไรถึงไม่เศร้าสู ถ้าไม่ร้องราวแบบนั้นมา บอกมาสอน หลอกสาวมุก อยู่เป็นประจำ เดี๋ยวนี้ก็จะทำลิทานชาตุ มาให้ฟังสึกสอง สามเรื่อง โดยในเรื่องร้าย เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับ การที่ถ้าลูกของเราตายไป มันเราจะทำสิ่งอย่างไร ท่านทำไมอย่างไร แต่เรามีเวลา ก็จะต่อกันอีกสิกว่าเรื่อง เป็นเรื่องที่เพิ่มเติมให้ และเรื่องแรกที่ว่า คุรคาชาดกตอนนั้นประรบกุดมพีคนหนึ่งตำหวัง คุดมพีนี่ หมายถึงคนที่มีสับมาก แต่เราจะลายไปรำดักตามโภคสับของเขาที่มี ในสมัยก่อน อินดี เราก็ลายจากตำสุดเลย คุณเข้นใจ คนเข้นใจคนที่ทำอะไรก็ได้ยาก ชาวชาม ย่านชาม ตำเขาสาร กรอกมอ จะไปหาอะไรได้ ทั้งอยาก ทำงานทั้งวัน ในเสธีนี่ ก็จะเรียกว่า คุณคุดมพี คือเริ่มที่จากมีตัวรกิษมีการดูแล คือเป็นระตับผู้ชการัก ในการที่จากดูแลสิ่งต่างๆได้ น่าจะมีส่วนที่เป็นตัวรกิษคนตนเอง ย่าวไป เริ่มที่จาก เข้ามาในทางที่จาก มีเงินต้องมาขึ้น หรือว่าเป็นคุณคุณพี ขึ้นไปก็จะมีเสธี เสธีนี่ก็จะมีสามระตับ ขึ้นไปก็จะเป็นระตับมาหาเสธีไป นี่ก็พูดถึงกุณดุมพี คือพูดที่มีสับมากคนหนึ่ง เพราะก็ว่าพระยาเขาตาย แล้วก็พ่อเขาเขาตาย พระยาตายพ่อตายแล้วก็ไม่เป็นอันจาก อินจันนอนจัดทำงาน อับเสียใจมาก อยู่ก็บ้าน บ้านก็ไม่มีใครดูแล ทุกที่รักก็ไม่สนใจ วัติก็ไม่ไป ตื่นว่ามีวันนึงประพุทธเจ้าเสร็จไป มีนบาทหน้าบ้านเขา เพราะไปสอบถาม ถึงสารทุกษุติป เพราะว่ามีความเศร้าสกมาก แล้วได้ บอกสอนในกรับกรัวเรานี่ละ ว่า อาให้ตั้งอยู่ในความไม่ประมาณนะ ว่าเราต้องมีสีน ประศาสีนให้ดี วันเภราดในกรักสาสีน 8 สีนว่าโสด แล้วก็จะเริ่มมะรณสติ อยู่เป็นประชำ บางนี้ ช่ protecting ourselves, protecting everything each individual's life toward. กว่า ชีวิตของ สัตว์ ช ************… นี่น่าก็ไม่ได้ว่า ช่วงไปเล่น ช่วงไปเที่ยว ช่วงไปบรณ์เทิง ไม่มีนะ แต่ว่าช่วงกันไปให้ รักษาสีม ช่วงกันไปให้ เจ้าเรียบพาวะนา จากนี้นั้นแหละ จะเป็นพระวันนาในการใช้วิธีที่เรียกว่า มรณาสติ คือถึงมรณาสติสัมีหนึ่งตรงฝั่ง มรณาสตินี่ไม่ใช่กี่ว่า โอ้ ฉันจะต้องตายวันนี้หรือว่า อีกไม่กี่นาที หรือว่าเดี๋ยวก็ตายได้ตลอบเวลา อันนี้ไม่ใช่การจริงมรณาสติ ตรวจทุกครึ่งเดียว ถูกแค่ครึ่งเดียว น่าเป็นรสนาในการมองโลกในแยวร้ายด้วยซัม เพราะว่าการที่เราจะจริงมรณาสติได้ถูกต้อง มันต้องมีสองกันต่อด้วยกัน ขึ้นในก็ตอนรักเดี๋ยวต้องเห็นตามความจริงก่อน ว่าเห็นปัจใจแห่งความต่อยเนี่ย มันมีมาก เสียหน้าแห่งมัดจุมมานี่ มันมีเยอะ เดินไปตกข้อตายได้ สร้างก็เห็นลมลงหน้าฝาดพื้น ดังจมุกเข้าไปอยู่จึงหูตายได้ ขึ้นคำรถอยู่ดีๆ มีรถกันอื่นมาชน บางทีก็ตายหรือไม่กระพีกาณได้ แค่ว่าอยู่ในบ้านเราเองบางดี กลาบน้ำอยู่ หึ่นลมยังไงไม่รู้ หัวฟาจ แบบโทษกรบ โทษกรบไม่แตกหัวแตก หัวแตกไม่มีคนรู้ตายได้ หรือว่ากินข้าอยู่ดีๆ ไม่รู้อย่างไรลูกชิ้นไม่อันลอดลมเลย หึ่นก็ไปมันข้าอยู่ อึ้ยอักๆไม่ตันนาน ตายได้อีก นี่รักอยู่ดีๆ เราคิดว่าโคโบริตอย่างนี้ต้มฝั่ง มาพึ้ยปับจับนั่น จับนี่ ไม่ล้างมือ แค่จมูกรูอาวคยิตาดู ไม่ได้มันจะเกิดตัวบรรยายต่อนี่ สดส่วนใหญ่ ถ้าช่วงรายต่อนี่ เห็นประจังความตายมีมากแล้ว ถ้าเราเกิดตายไป นี่ก็ความที่หนึ่ง ต่อไปเขาที่สองคือ บาบอากุศรักษ์ทำของเราในมันมีมั้ย ต่าง 5 คนนี้ให้ทำตามแบบนี้ โดยตลอด. โดยตลอดนี่ คือ ทุก 15 วัน คือ ทุก 7 วัน เพราะว่านี้เขามีการรักษาอุโบสถ์กัน ทุก 7 วัน ตอนนี้ก็ต้องมีแน่ หรือในช่วงที่รักษาอุโบสถ์ไม่ใช่วันเดียว แต่เอา 2 วัน คือวันก่อนด้วยแล้วก็วันนั้นด้วย อย่าคิดว่า symetch จะไม่หมดไปเพราะว่าก practices ที่ลายอยดๆ validated นะ มันอยากอย่า เดาหusb ฎอลูกที่arre reap โอ้ ! สอนกันแบบนี้ ไม่ต้องสอนทุก downhill ที่ interestingly มาหมาเพราะกี่ Shin คdecela ผล portfolio คลังนี่ก็แย่ ปร้อรา回้าวแล้ว beating question Ware จังคุ้งคุ้นเค้า gradually แบบนี้ มีไม่ดี ตัน Miranda ใส่ข ICP. 思eta รักข้า ที่ Mana หุกษัมดา สอนกันเป็นประจำ สอนกันต่อมาเนินาน ต้นทำเป็นประกาศติเลยนะ เป็นประกาศติ ถ้าเจอประเทศเที่ยมแล้วก็เหมือนกับรื่องของลูกษาวในช่างทอหูกเลยก็ว่าได้ ที่ว่าในช่างทอหูก ที่พระพระเทศเทศไปเมืองอราวิ แล้วก็สอนพระเทศจนิมงนั้นให้พิชนุนาถึงกวามตายชดมนันต่อสติ แล้วก็มีสตรีคนหนึ่งที่ว่า เป็นลูกษาวในช่างทอหูกนี้หละ เท้าก็พิชนุนาเรืองนี้ตลอดเลย เป็นปร้อยยุทั้นน่ะ ไปไป 3 ปีทุกวันตลอด 3 ปีพิชนุนาเรืองนี้กลับไปที่04 ที่ 1 ดำลึกโซอดบันเลย ในคตสนี้ ก็ไกลกันว่า ทำกันเป็นไปทมฟัง ดีใจในมีความมั่นคง ในการพิชรณาเรื่องนี้อยู่เป็นนิด เกิดอยู่มาวันหนึ่ง ทมฟัง ตอนนั้นโฮศัตร์ ก็ไปหน้า ร้ำกับลูกชาย ไปจัดแจ้งกิจการงาน ที่ต้องทำในหน้าของตน เพราะนิก็ใช้โคต ไทยหน้าอยู่ก็เตรียมหน้าดินสำหรับการพอบลูก ส่วนลูก ก็น้ำเส้ตอะไรที่ได้เจอการไทย ก็หรือเก็บพื้นที่ประเบียงอะไรให้รึเปร้อย น้ำเส้ตไปไม้ ฟ้างอยากยิ่งอะไรกันต่างมา เตรียมให้พื้อที่ชะเภา เวลาจะเผาในตัมบ้าง เขาเขาต้องดูทิทางดูกราษาลุมด้วย ลูกชายของโปรดิชัดนี่ก็ตรีมการ โดยนำเสียงยากยืนนั้น มาเผาที่บราวเวละกล้ายจ่อมปล่อแถหนึ่ง ทีร้ānทำงั้นตัมบ้าง เพราะว่าถ้าเกิดไฟมาหลามขึ้นมานี่ น้องยังวิ่งนี้กริ่งจ่อมปล่อกได้ถั้น ประดิจะ ลบ ไพ่ ที่เกิดจักปลิงไฟนั้น หรือถ้าในประเวนที่ไม่มีช่วมปลุกก็ต้องมาเภ้าประเวนมันลงลง ไม่มีต้นไม้ใหญ่ ไม่มีกิ่งไม้แห่งโดรราบ ประดิจะ ป่องกันอาคีไพ่ ในที่นั้น บุชชายของพอดิสัก ความมาเภ้าประเวนที่ไกลจอมปลุกก็ พระเวนที่จอมปลุกของนั้น มีงูตัวหนึ่งต้มหวัง ที่เป็นงูมีผิดรายมากเลย มีมีผิดรายอาชายอยู่ในจอมปลุกก็ เราก็เหลือสนาที่บ้า ประสาลลมแปลปลุกของพอฟัง เพราะว่าเราเผาไฟนี้ เราก็ต้องยืนอยู่ต้นลมเหลือลมใช่ไหม จอมปลุกก็ต้องอยู่หลังเรา มีผิดรายอาชายอยู่ในจอมปลุก ถูกควรก็ตอบเข้า มึงก็ไม่พอใจ นอนหลับอยู่นี่ มันไม่มีปลือกตางั้นงูต้มหวัง งูนี่ไม่ก็รีบตานะ เพราะมันไม่มีปลือกตา มีลานอนมึงก็ลืมตานั้นละ แต่เป็นพวกเสื้อสิ่งโตของมันมาก ถ้ามีแล้วต้องใดใช้แต่กรักขึ้นมานี่ ต้องจึงออกมาดูย่วยใครมันมากวนออกมานี่ ผมจะลับจนอน บุชชายของโบดิสัตว์นี้ หันน่าเค้าอาไฟอยู่ใช่มั้ยพระติชะ ดูการเภ้าใหม่ของมัน ใช่การเส้นอยากเยอะตrare ต่าง ๆ ก็แหลังให้บรกได้หละ งูล้วยออกมา ไม่ตั้งสังเกดู ทำกิจการงานนั้นนี่อยู่ งูด้วยความโกรศ ก็จึงฝั่งเกี่ยวกับมันนี่ กัดเข้าไปที่น้องนี่เลย น้องเต็มๆในกัดเกบ เข้าไปเลย นี่ตั้งชีวะพิธียตรมฟัง พูดถึงความสิวะเลือกของเรานี่นะ แต่เอาจากหัวใจไปแล้วนี่ ว่วนไปทั่วร่างกายแล้วจะกลับมา ยิงหัวใจอีกครั้งนึง ใช่เวลาไม่ถึงนาดี ก็โดยเชลยแล้วก็ประมาณ 45 วินาดี ตอนนั้นนี่ ที่เลือกมันละกุนแน่ ยิโมโกรบินแม็ดเนี่ย บรัฐเซิลอันนี้ มันลายเอาไปแล้วมันจะกลับมา ไม่ถึงนาดี แล้วถ้าอยู่ที่ข้ากลับไปหัวใจ น้อยกว่า 30 วินาดีด้วย 3 แน่นอน พิธนี่ก็ไปตามเลือกได้ละ วินเข้าสู่หัวใจแล้วไง ไปทั่วร่างกายเลยตรงฟัง ฮิดงูโดนกับเลือก มันก็ทำประติกริยากัน มันเป็นแอนทิเจนกับเอเจนกันนี่ มันก็แข็งตัวขึ้นมา มันบอกว่า เวลาแข็งตัวปึง ไม่พอถึง 30 วินาดี ร่างกายทั้งหมดนี่ แข็งเทือเลย ลมทั้งหยืนตึงลงนี่ ไม่พอจะรู้สึกเจ็บเท่าหลายด้วยสำ เพราะเป็นงูที่มีปิดร้ายมาก โปริสาสกำลัง ใช้โคลากกันไทย ไทยดินอยู่ อ่าว สังเก็ดเห็น ลูกเป็นอะไรนี่ ทำไมลมลงแบบต้องยืนแบบนี้ อยู่ที่เท่าจอมปล่วะ มีควรไฟปลุงพลานอยู่ด้วย โอ้ ชงสัย ลูกเราคงจะถูกงูกัด เนื้อรูอย่างนี้เลยนะ มองจากไกลไกลนี่ จึงพักโคลไว้ เราก็เดินไปดู เห็นลูกในตาแล้ว ก็เลยอุ้มมาไว้ที่คนมาให้แห่งหนึ่ง แล้วก็พาคลุมไว้ ไม่ร้องหายเลยนะ ไทยหน้าต่อไป ไทยหน้าให้มันเสร็จถึงจุดที่ มันจะพักดุดไปได้ แล้วก็ถึงเวลาที่หมอสม พี่ว่าจะไปได้ ก็พาพร้อมกับหมายนะ ตั้งแม่ด้วย ตั้งสัพยด้วย ตั้งลูกสาวด้วย คุณชายก็ให้มาด้วย แล้วเวลามาก็ให้ ลุงหมชุดข้ามาด้วย เดี๋ยวก็ถือของห้องถือดอกไม้มา บุรณ์ก็นำความคอนี้ไปบอกกับแม่บ้าน ของโพรธิสัตว์ เพราะสอบถามรู้กันเราว่า สามีสังมากอยู่หรือนี่ ตัวแม่บ้านนี้ สาบเลยตั้งทีตัวบ้าง หมอโอ้ สงสัย รู้ก็เราตายแล้ว เพราะว่าทำเนียม อินเดีย ในสมัยก่อนนั้นต้มฟัง ถ้ามีใครตายในบ้าน ทุกคนก็จะนุ่งชุดข้าวหมด ก็จะไม่เหมือนมันใต้ที่ว่าจะใช้ชุดดำ อินเดียนี่ก็ใส่ชุดข้าว เพราะว่าตรงมาหาสำรับเดียว แล้วให้มากันทุกคนในนุ่งชุดข้าว ว่าต้มีใครตายแน่ ไม่ผู้ว่าตายก็ลูกตายแล้ว สอบถามรู้แล้วว่า คนที่พูดมานี่คือผู้ว่า ตัวสะแดงว่าลูกต้องตาย ก็พอสามแล้ว ก็ไม่ร้ำราย ไม่เครื่องกลัวไม่แบบ ตกใจก่อน ว่าใครตายๆ พี่เราจะเป็นยังไงมันจะตายจริงไม่รียงไง ก็ไม่มีเลย เดินทางมาเห็นมาแต่กลายแล้ว ว่าโพริชัตว์นี่นั่งอยู่คนเดียว อยู่ในโร่มงาวของตุนไม้ ห่างค่านี่ก็มีอะไรไม่ลูกผมภาวไว้ 4 ข้าวขาว ไปตื่งแล้วก็กินข้าวกันก่อน บอกว่าทำงานมาตลอดในช่วงชาวต่อไม่ได้แล้วประตณาณ กินข้าวกันเสร็จเว้าประราธแล้ว ก็ตั้งเชิงตาก่อนคืน คำตาศักอย่ arrangement ไม่มี หน่าตรงแฟ่ง รำไรขรรมกรวน? สิอึกซัออื่นไม่มีนะ ไม่มีอากาศที่จับ แสดงความเสียใจ รำไรอะไรอย่างนี้ไม่มีเลย ต่างเชือนตะกรร้ายขึ้นแล้ว เอาร้างของบุดที่ตายแล้วน่ะ หวังยกไว้ขึ้นบนเชือนตะกรรม บุฉาด้วยกองหอมดอกไม้ แล้วก็จุดฝ่ายขึ้นตรงฟัง น้ำตายไม่อย่าเดียวไม่มี ทุกคนเป็นเหมือนกันหมด ยิงสัพไฟ พี่ประสาวมีตาย ก็ไม่มีน้ำตา น้องสาว พี่ปีชายตาย ก็ไม่มีน้ำตา คนใช้ที่ประชาวนายตายก็ไม่มีน้ำตา ป่อแม่ที่วันลูกตาย ก็ไม่มีน้ำตา แล้วตกอยู่ในสตรรมนาการ ต้องการความช่วยเหลือที่นั่งของเท้าสการนี่ก็จะร้านขึ้นเพื่อ ให้ทั้งลุกขึ้นเราก็จะไปตรวจตราดูแก้ใครสนาการอย่างไร และมีการเสรมบุ่นของท่านตัวอาทิ 1 ตัวด้วยกาทที่ 2 เป็นเคสเซียวา ไม่มีใครทำความดีมากมากเลย ทั้ง א� glare 아까มาบา Quiz Ronnie Say كént CP ไม่ใช่คนที่มีแวง นี่แบบลูกรักเลยจอนเงียเป็นพอ Ke는데요ง นี่ก็เป็นแม่จริง reactions พอทำไมไม่คุณที่มีแวงกัน advertisements ถ้าคนที่มีแวงกันนะ French Party calm มา ล่องท้ายสิatore ไม่แสงว่าอาณเป็น ח цеอยู่แต่ appreciation หรอครัว คุณเล่นลูก ก็มันลูกที่เกลียดกัน อยากให้ตาย โห ที่เซอร์บอก ไม่ใช่นี่เป็นลูกรักจริงจริง ไม่ลูกชายคนเดียวเลยนี่ โอ้ อ่ะ ฉันโห หกละมากแล้วทำไมไม่ร้องหาย ไม่เศร้าสกเสียใจ บุฟังลองไหลอย่างสันการดูนะ ดูว่าด้วยเห็นคนมุ่งรอบอยู่ ที่กองเพลงแข่งนึง เกิดค่าหน้าตา ชื่อเชิยให้กัน ปีง อะไรกันอยู่นี่ ดูน้ำก็เหมือน wydิ ปิกนิกปีคัน อะไรกินกันไหร่ได้มсеมะ สมÊ้มเกิน กลองเพrywังมันใหญ่นายร่า american มีใช้ปินสัตร์ แต่เป็นคน ก็คงใช่ homemที่ไม่รักไม่ชอบ ค่าคนรวคมICHัยมาภา transporting ทำกล้มตนมีอย่างไร ก็ไปตามถติ ต้องตนนั้น การร้องหายการร้ำไร graves ไม่ได้จะทำให้ฟื้นขึ้นมา ได้ การร้องหายการร้ำไร 沒有รี้ pretend ไม่ได้ภระเวียกก็คนนที่มีอยู่ด้วยซำ คงว่าจะหล้องหาย legisl ถ่ายน้ามันจะเร็วขึ้นหรอ หรือหรอกหายแล้วมันจะมีเงินมี ท้อง tão ไม่มี ไม่มีปริโยต การน้ำร้ายการร้องหาย ไม่มีปริโยต้นมา มีบุญมีการทำไมอย่างไร ติดติก็เข้าไปแล้ว ทำไมพอฤษที่ได้เกลา ขาตา คำพูดนี้ หรือบลือกีเสียหน้ากี่แล้ว ครั้งหนึ่ง ตาסกาติเป็น Imagination มาถาม คุณแม่คุณชาตินางปรามณี บอกว่า คนดีข้าตานี้ก็เป็นอะไร ค่ะ ท่าน เป็นลูกจริงะ วาว ทำไมไม่ร้องหายเลย เป็นลูกเลี้ยงหรือว่าเป็นลูกที่ไม่รัก หรือว่า นี่ กุษย์แม่นี่ก็บอกว่า โทษท่าน ยิงคนใดคนหนึ่งต่างขันใช้เวลา สีสิบสับดา บริยานขันต่างๆ กล่อดออกมาแล้ว ยังให้ดื่มนมที่ผ่านจากโอก ลมรุงเลี้ยงให้โทษ เฮ้ย ด้วยกว่าเป็นตำมาชายของเขา เห็นแกล้งการเกิดมีก็เกิดกลิมา เห็นแกล้งตายมีก็ตายไป เธอจะมาร่ำไร ร่ำกรรวน ร้องหาย กล้อนตายแล้วไม่ได้รู้เรื่องหรอก รู้ขนาดถูกไฟเผาอยู่บุ่มๆนี่ ยังไม่ได้เจอรู้สึกเจ็บร้องร้อน ถูกแล้วแท้งอยู่ พื้นจะงัดไว้ ไม่มันยกขึ้นให้มีอยู่ในท่า จัดแจ้งจัดการต่างๆให้ดี ยังไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดรู้สึกถึงอะไรเลย มีกระติยังอะไรก็ไปแล้ว ตามแต่กรรม ที่เป็นบุ่นหรือเป็นบาบนั้นไป ในฟังความคออนี้จาก ดังประมาณีพูดเป็นแม่แล้ว ก็ว่าถามคนที่เป็นดองสาว ว่าทุกคนนี้ก็เป็นอะไรกับท่าน ต้องไม่ท่านถึงให้ร้องหายเลย กินอาหารไม่ได้ รำไรคลำโกรฟัน พ่อแม่ที่ฉันก็คงจะเสียใจ ดีว่าที่ฉันเนียบเป็นอย่างนี้ เพื่อนของฉันก็คงจะเสียใจดีว่าฉัน รำให้คลำโกรฟัน รู้ยังเท่าร้องหาย ยิ่งจะมีแต่ความให้ดี ถ้าไม่มีสำหรัยก็ไปซูกติตามของเขา นั่นอยู่แล้ว ดาวสึกฝังแล้วก็ดูต่ออะไรไม่ได้ สุดแล้ว พวกนี้ก็มีปัญญาคันกันตานนี้ ขอบทามคนที่เป็นปรรยาดู คนที่ตุกเภาอยู่ในเป็นอะไรกับท่าน เป็นสามี น่าจะดูดให้เธอวะ? น่าว่าอยู่เป็นศามี ก็SQL่าว เบนศามีที่ไม่รักหรือเปล่า? ถ้วงตีที่ตำร้ายพระรยา มีชูหมี กิจหรือเปล่า? ทำไม? เธอนี่คือแบบว่า ถ้าสามีเสียไปตัวเองก็ต้องเป็นไม่มีที่พึง ทำไมถึงไม่ร้องห้าย? ตênว่าพระรยานี่ก็จึง 소개ธิบ้าให้ฟัง? บอกว่า ถ้ามีเด็กนี้นะ เขาไม่รู้ขวามอะไร อุ้ย สอง สามควบ นั่งอยู่บนตักแม่ในประเกล่างคืนพระชั้นเต็มดวง แล้วก็เห็นดวงฉันแล้ว โอ้ยชอบอย่างได้ บอกแม่แม่เอาดวงฉันให้หน่อย แม่บอกเอาไม่ได้ลูกมันเป็นดวงฉัน ลูกบอกไม่ได้ไม่จะเอาจะเอา แม่บอกลูกมันเป็นดวงฉัน ลูกก็ร้องมาให้อย่างนั้น รำไรลูกนะ เด็กร้องหายอยากได้ประจัน ว้อย จะเอามาให้ได้อย่างไร ต้องคนรำไรก็รำโกรนถึงคนที่ตายไปแล้ว ประตาณาว่าให้เขากลับมามีชีวิตนี่ แม้ความมีชีวิตกุ่นก็ไม่เห็นนะ ถึงว่าก็คืนอนตายอยู่แล้วตุกป่าวอยู่เนี่ ว่ามีชีวิตกืออินซีมันไม่ประกุษ แต่ว่าเด็กเขาให้เห็นด่วงจันอยู่อีดเฉpoแทศเขาอยากได้ดวงจัน มันยังเมกเศ่นกว่าตรงเปล่ามันยังพมา prop ดูซัมرอหรือจริงมั้ย เด็กร้องหายเห็น ด่วงจัน อยากได้ แต่ไม่ได้ นายของดีฉันเนี่ยดีมาก มีขั้นตี มีความเมตา สังสอน อินดูให้การงาน เหมือนก็ดีฉันเนี่ยเป็นคนในกลับกลัว เป็นลูกเป็นเพื่อนเป็นยาด อยู่ในกลัวกลัวนี้เลย ทั้งพระพูเป็นพ่อ ทั้งบุตย์ชาย ทั้งบุตย์สาว ทั้งแม่นี่ตั้งดูแลอย่างดี เอาแล้วทำไมเจอไม่ร้องให้ คนใจนางทาสีนี่เติดก็ว่า เดี๋ยวเหมือนหมอ หมอที่เขาใส่น้ำเต็มนี่ มาเขายกขึ้น คุณร้องให้แล้ว เมามันจะกลับมาต้อกันเหมือนเดิมได้มะ ต่อให้มีร้องให้แล้วใช้เกาตราชาง แล้วนังคติกมาราดไม้ด้วย ก็มันไม่เหมือนเดิม ยิ่งถ้า คนตายแล้วร้องหายนี่ คงไม่ได้จะฟื้นขึ้นมา ถึงประมาณนี้ต้องฟังมาสอดกล้องกับ สิ่งที่เป็นพุทธพรธ ในตรัสไว้ตอนหลังจากการปลงอิวชังขาล ของพระพุทธเจ้าของเราในชาชิตายพระเท่านี่ เพราะว่ามองหรอที่ บ้านขึ้นมาแล้วเนี่ย ไม่ว่าจะสุขแล้ว คือผ่านความร้านแล้ว โดยยังดิบอยู่ ยังไม่ได้ผ่านความร้าน ร้อนแต่มีการแตกทำลาย เป็นที่ไปถึงในเมืองหน้า เหมือนชื่อของคนนี้และถ้าเกิดมาแล้วนี่ ต้องตายเป็นธรรมดา ถ้าสกาได้ฟังความของทุกๆคนแล้ว ตั้งพ่อ ตั้งแม่ ตั้งน้องสาว ตั้งประยา แล้วก็ทั้งคนใช้ โดยความเรื่องใส่ต้มฟังก็ทำตามความตั้งใจของตน สดงตนว่าตัวเองเป็นธ้าวสกาแล้ว ก็ใช้ริกของตนบันดา ได้เกิดสมบัติ ตื่นดีครับกลัวนี้ แล้วก็ให้โอบาต่อมาให้รักษา สีที่ดี อยู่โบโซด เป็นผู้ไม่ประมาณ ไม่ต้องทำการงานแล้ว อยู่ต่อไปด้วยความสบาย แล้วพระเจ้าจะจะให้ฝังว่า นักทาสี ที่เป็นคนใช้ในโหรือนี้ บันนี้ได้มาเป็นนางกุจุตรา ที่ด้าได้มาเป็นนางว่วนวันน่า บุจช่ายที่ตายไปถูกเป้าอยู่ที่เชิญ ดอกอน ก็ได้มาเป็นประราคุณ ฟริลมานดา ที่เป็นประยาคุกันกระบบริษัตว์ คือพระนางเคมา แล้วพรามผู้เป็นโอหนาครับกรรับกรรคคือพระพฤษาลันิง ในที่นี่เขาไม่ได้บอกว่าประยาคองบุตย์ที่ตายเป็นนับเป็นใคร นี่คือเนื้อหาที่มาในอุรคาชาดุ ตัวว่า เนื้อหาอันนี้จะแตกตากัน ก็คิดว่าเป็นคุณเหลืองกันที่ว่า ใช้ชื่อตัวลกรรมกันตอนั้น เรื่องราวของพระเจ้าท่าสรถนี่ก็คือ ความที่วาบิดาเสียชีวิตไป รูปที่เป็นโปรดิสัตว์นี่ก็ไม่สองสกเลย รูปท่าวนี้ก็ประรบกลุมพีคนหนึ่งตรงฟัง หรือว่าพ่อเขาตาย พ่อตายนี่สิอันจ่ายมาก เหมือนกันกับเมืองสกรูนี้ การงานอะไรก็ต่างไม่ทำ ก็จึงไปบินบาทปรดเขาที่บ้าน จึงเล่าวเรื่องนี้ให้ฟัง ว่าบรรณะกับบันดิทนี่เขาไม่เป็นแบบนี้นะ คนที่ก็ตายไปแล้วนี่เขาไม่เสียใจ แต่ก็ประกอบการงานต่อๆไป มีความเข้าใจในว่าเรื่องของโลกก็ทำแปดอย่างดี หรือว่าเรื่องของประเจ้าต่อๆ ที่บรยายงานอยู่ในกลุ่มปรณธิสี แล้วก็มีแม่เศียที่เป็นประมาณดาของปฏิสัตว์ ก็ได้ตั้งคันมีลูกสามคุณด้วยกัน ด้วยเป็นโอรดขององ ที่ดาหนึ่งอง โอรดของใหญ่คือพริสัตว์ ชื่อว่ารามบันดิท โอรดของรองเป็นน้องชาย ชื่อว่าละกนาคุมาน โรกรประเจ้าชื่อว่าสีดาเทวี อันนี้ชื่อตัวละก่อนมากันไปเลย คือประราม ประลัก แล้วก็นางสีดา แต่ว่าเรื่องราวนี้มันจะแต่งต่างแล้วนะ หือชื่อมันก็จะเชย แต่เนื้อหาไม่มันก็บริ่งของราวมากี่ยน เรื่องราวในท่าสรัทธาชาโดนี้ก็คือวะ พระพระมฮิษี ที่เป็นละกระมฮิษีที่ในพระเจ้นลงนี้ ก็ต้างมฮิษี ใหม่กินมา มฮิษีใหม่มีลูกขึ้นมาให้ เป็นลูกชายด้วย ชื่อว่า พระตะกุมาน พระ periodically มีลูกเกิดคืน ก็จึงให้พ่อนกับมฮิษีใหม่นั้น เมืองสีใหม่ เค้าเก็บไปข้อนเดี๋ยวถึงวลาชะขอ เพราะกว่าพระตาคุมานี่มันอยู่ใน 7 ครัว 8 ครัวพึ่นมา กื้มมีความแกงแรงแล้วไม่ได้ตายลงต้องตอนเป็นเด็ก พูดจริงขอ ขอบราชามา กอบให้ตั้งพระตาคุมานี่ เป็นปกหรัชชาคุมานทั้งกล้องราชแท้รผองขอละกันนะ ขอราชาสมบัติจากพระชาให้ลูกของต้น เอามันจะไปได้ไงเพราะว่าความสืบสนตะทิบวงนี้ก็ต้องให้ลูกใจที่เกิดจากมีฮีสี องรายที่ส่วนโกดไปใช่ไหม แล้วลูกใจคือ ประรามบันดินิกของยุมากกว่าด้วย โอ้ไม่ได้ไม่ได้ ประราชานี้ให้พ่อนค่อนนี้ไม่ได้ แต่นางกนนี้เธอก็ร้อบร้าวอยู่เลย ร้อบร้าวอยู่เลย ประราชาก็จะมีความกินว่า อุ้ ถ้าเป็นแบบนี้นี่ มีการเมืองกันในประชบวงแน่ หรือว่า นางกนนี้อาจจะแสงสารพร้อมขึ้นมา หรือสารสธนิลการ หรือว่ายุยุงคนนั้นคนนี้แห่บรอบบ้างยาพิษ ลูกของเรานี้จะมีปณะได้ สวนอักกว่าไปแล้ว จากไปแล้ว เดี๋ยวเจ้าก็ กลับมาต่างราชสมบัติ เกิดก็แล้วกัน ประราบบบนคารณ์สืบสันตะดิบวงมันยังมีอยู่ เพราะสั่งการนั้นนี้แล้วก็หยูรกพวกหัวราชาณ มาถามว่าชีวิตของประร้อมเนี่ย จะอยู่ยินไปอีกเท่าไร หวนบวงนี้ก็บอก 12 ปี คือบางที่อยู่ป่า จะไม่ได้ข้าวคราวใช่มั้ย ก็เอาเกาเวลา 12 ปีเป็นประมาณก็แล้วกัน เอา 12 ปีจากนี้ สังการให้กลับมา ให้กลับมาแล้วก็มา สวยร้ายชาสมบักก็แล้วกัน สองคนนี้ก็จะเดินดังไป ในการไหนที่กำลังจะเดินดังไป ขอรับให้กรรมครวงกลับ ไปยังเป็นเด็กอยู่ จะต้องจากพ่อมา นั่งสีดา ที่เป็นน้องสาบคนสุทธอง เห็นว่าจะไปแล้วก็ข้าไปด้วย สามคนนี้ก็จึงผ่ากันจาก ราราจวัง ไปอยู่ที่ป่าแห่งหนึ่ง ไปที่ป่านั้นทำอาสมขึ้นอยู่อาสายกันแล้ว ก็ต่างหารลิ่งชีวิตกันด้วยการที่ไป เก็บผลมาย ด้วย พระลักกับน้างสีดา ไปเก็บผลมายมาหาให้พี่ชายกิน โดยที่ว่าพี่ชายเป็นพ่อกันแล้วกันนะ นั่นที่นี้รอยอยู่กันสามคน ไม่มีพ่อ แม่กระจากกันไปแล้ว ก็พี่เลยนะ เป็นน้องพ่อด้วย เป็นน้องแม่ด้วย เอาระตั้งพี่ของเราใบในทานะพ่อและแม่ หรือขึ้งตำการสการะขอรอก หายหายทำว่ารขวงเรียกต่างๆ ให้พี่ ш่ายคือพระลามนั้นได้รักกษณ์ พระ critically อยู่ช่าไซ์ทำอะไร ก็ตำกันดาติเจ้ากริมบาวล่านา เลยนะагรน scenario ทำความเวรันกิฟทรรม ไหนที่หนิน surfaceน่าละ ก็ไหร่ข้ีกกลิ่นพี่ฉรณ์เมาอื่น ชวีชชันทำไมตกมึกถึงอยู่ตรงนี้ได้นะกัวว่า admitole famy boy nee เพราะถึงเวลาที่พ่อจากไปจริงจริง นักนาเนียงตรงฟัง หรือเวลาลงไปก้าวปี ด้วยกว่ามที่พระเจ้าท่าสราธาเนี้ย ที่ถึงลูก 3 คนที่จะไปอยู่ป่าเพื่อที่จะป้องกันรักษา แต่ไม่แบบเกิดตรรมใจ เกิดอาการลมปลวย ใต้ลงในปีที่ 9 พระ เงยชาส colors KIMแล้ว เ� trick be มีกระม์ที่นี่ luegoก็บอก promise ที่น apparatà thankful ท่าน The truth ยังอยู่ไหม ประ はหาตที่ยังยูไหม ปะเหลือกommade Ben กาฤพีที่แล้ว ถ้าแตยแล้วนี่ก็อยieg platform กุ้งเป็นเบราชาได้ ติดอย่างไม่ตายนี้ กดมันทีนบ้านมันมีอยู่ มันก็ต้องเป็นไปตามลำตาม อ้อ ก็จึงพากันไป ซื้อพากัน วันที่ไปอยู่ป่าน ไปกันยังไงอยู่กันยังไง ประตาคุมานก็พร้อมด้วย หัวการจมบริพาณ คือร่างราชาคกุธปันต่าง ๆ ไปเข้าป้าเลย คือดีจะสวงหาพรราม แต่พรรรามอยู่ก็อันเชิญขึ้นเป็นกระสัตว์ ถ้าไม่อยู่รู้ว่าตายแล้ว ออกเราก็จะขึ้นเป็นกระสัตว์เอง ก็พร้อมไป พอเดินทางไปถึงแล้ว เห็นอาสมที่ประตาคของพรราม ก็จึงตั้งค้ายอยู่ไม่ไกล แล้วก็เข้าไป ประตาคุมานพรรมกับอามาศอง 3 คน ไปทุ้นพรรราม บอกว่าเนี่ย พระเจ้าเจ้าสร้อนนี้ สิ่งพระชนแล้ว ก็ให้พร้อมขึ้นครองราช τοอีก 2 คน กือ ประหลัก แล้วก็นั่งสีดา เนี่ย เอาไปหาอาหาร อยู่คุณเดียว แล้วก็น้าที่ ประตาคุมานแล้วก็เราอมมาจ้างข้าว ให้พรรรรม 3 นี่ พรรรมนี่ก39 นิ่ง ชิว เจ้ย นี้ก็น้าที่ เพราะอมมากับประตาคุมานก็ยังมีความเสียใจอยู่นะ ลงลืออยู่ จากความที่พระเจ้าสิ่งพระโชนไป เวลาไปนี่ก็จะอื่นไปด้วย ในกำนัดที่พระรามนี่นิ่งนะ นี่กำนันตรงเพราะคือเป็นเวลาที่จะ กลับมาของพระรักแล้วก็หนังสีดาหิดี จากการที่ไปหาเบ preliminary ปะ พระ too มีความกินว่า หู สองคนนี้ยังเด็กนะ ถ้าเอารู้คาวว่าพระบิดาตายเนี่ย ต้องหัวใจแดกเนี่ย เราจะต้องก劇 έสะไน่การซึ้ enduring to the future เพราะชะมุθηร์ บี่ล้าดrag ดา ดา กลับมา คือชั้นสั่งให้ต้องลบหน้าสั่งให้ยินแจ้อยู่ในสากไ halt สะองสร้างของงลาก อยู่하่า front lipgaly ยินแจ้อยู่ squeezed it topping หรือว่าทำไมให้ลองไป ลวบเฉยเขาไม่รู้ Cindy ตัวนี้เป็นลมนะ แต่ร้องหายแบบ โว้ว กระมกรวร เสียใจมาก พระตากุมานเห็นสภาแบบนี้ตรวบหัง ต้มมีความแบลกใจไว้ทำไมพระรามนี้ไม่เสียใจเลย ดูละกันกุมานกับตั้งสีดานิว เสียใจป้านนี้ แม้ตัวเราเอง กูรูคามาหลายๆ แล้วก็ยังซึกซึกอื่นอยู่ ต้มมีคารที่ปบหวังอยู่ได้เลย ต้มก็แร่งๆ ว่าต้องลดแน่นอน กูนี่เป็นข้อประบัติในธรรมของพบที่แบบเขาเป็นนักบ่วนหนักพรท ตึกฝะря จะรับพระธานประหมายนี่บางสุดสิ ไม่ไปเด็ดมันมาจากต้น ด้วยความทิ้วป่ะ ไม่ต้องการเปลี่ยนเป็นต้นไม้ แต่จะเอาชุดว่าผลที่มันลดแล้วเท่านั้น เค้ากูต่ Nazan'e Buti ก็สeunเคดว่าต้นไหนถดสุขแล้วอาณเดียวมันต้องร่วน Similarly, fluidity it will proceed เค้าต้มมาดูต้นนะอยู่ ๆ เลย New living, living หมดเลยย้าง ๆ อร่วนลักกับมะkebmah Tiphander putting 我มันไปคเรงค inaugurating ไปรอมอยู่ต้ายตอนเลย ๆ To wait below มาแบบร้องเว้าไหร้องมามี่ จะจ multitool ตลทไหนล่วนมามี่ ว่ามันไปล้วนซายเป้าน retirๆ หuman den rewrite หรือการพิจันนะด้วยปัญญาแบบนี้ นี่คือจะมีประโยชน์ การรับรายคลำควรรณ์ร้องหายไม่มีประโยชน์ตันว่า ในทุกนาวของทะสารถาวชาดก็มีหนึ่งหาสำกันสังมาตรงนี้หละ ดีว่าผู้มีปัญญาย่อมไม่ส้อมสก ถึงสิ่งที่เสียไป แล้วก็ไม่ร้อมรายคลำควรณ์ ถึงสิ่งที่พ่อคือพระชาติสรถ ที่ได้สมนกดไป หลัวพระรามเอง หลังจากอยู่ครับ 12 ปี หลัวได้สิ่งที่เมืองวรณ์สี แล้วก็ก็กลางราดโดยทำเป็นประชาติต่อไป ช่วงกลางนี้ทานปัญญาณา ก็จะมาพบกับต้มปฟังเป็นประจำในทุกวันสุข ตั้งแต่เวลาตี 5 ติง 6 มองเช้า ทั้งสตานี้วิธีล์ พระชายสิ่งแห่งประเทศไทย ด้วยมีข้อบรรยาภาษาไปบูล วาพี่ปุ่นโน เป็นกุษณ์รัการ แล้วพบไปไม่ในวันพรุ่งนี้ จะได้ป่อน