ทิ้งสิ่งสูงค่า เพื่อไขว่คว้าความว่างเปล่า [6935-5p]

There was a fish near the bank. It looked up from the water and saw a jackal. The jackal had torn off a piece of flesh, red in color, and had eaten it. The fish also wanted to eat a piece of flesh. Another bird also saw the jackal tearing off a piece of flesh, red in color, and eating it. The bird also wanted to eat a piece of flesh. The fish then swam toward the surface of the water, getting closer and closer to the jackal. The jackal asked, "Who will get the piece of flesh that I, the jackal, have torn off? Go eat it. Give it to me. It is not you who tore it off to deceive. You who tore it off did not eat it. I gladly accept." The Buddhist Dhamma Practice of the Thai Nation, with the Dhamma Practice Program, Harun, is a New Year celebration. It is not a major event, but rather a search for value in the present moment. It involves the recitation of the Jataka tales and the recitation of the Dhamma, which will lead the hearts of the listeners far and deep. It compares actions to be lessons of life, enabling those who listen to the Dhamma to look beyond themselves with eyes endowed with wisdom once again. When we listen to the Dhamma, in this single listening session, we will be transformed. Whether it is a story, a narrative of what someone did, where, and how, or a discussion from matters of society, livelihood, or governance, it is not just one thing. This topic is very relevant to the head. Whether this person went to do this, meaning they acted in matters of wealth, or whether they followed worldly duties more or less, there is a great deal. Whether it is wholesome or unwholesome, it is interwoven. Or what we encounter in the present, or looking back at past events that have already passed, sometimes we have forgotten them, but when we recall them, or look with eyes endowed with wisdom, we gain much more than what the ordinary mind holds. In learning, we gain experience, we gain various abilities, in one way or another. Therefore, listening is beneficial. The teachings of the Lord Buddha, what He told and taught the monks, what He told and taught the nuns, sometimes He would also recount, and then bring up some story. If it comes from the past lives of His own person, or if it is called a Jataka tale, a Jataka, this is because of birth, not just the birth in previous lives of the Lord Buddha. If it is a story of other matters that exist in that life, it might recount the past. Oh, bad, like, we should not be confused. But we will demonstrate, we will get to the point. The original stories will come together, and then the parts that are small, tiny, they will also have an increase in quantity. Let it be noted. Oh, right, the point here, do not be too worldly. But being worldly, having a worldly mind, having a mind that is greedy, having a mind that is attached to things that should be obtained, and also to things that should not be obtained, which are bad, yet one obtains them anyway, creating beauty and attachment. One wants to leave the monastery to go find an old woman. The mind gives rise to a reaction, giving rise to lust and delight, in some way or another. Not knowing, not paying attention, not being heedful, I came to ask the Lord Buddha. "Leave the monastery." So she then told some story, saying that this monk, he was born as a great archer before, but in the end, he did not survive. She mentioned the story of this monk being born as a great archer in a certain place. At that time, our ancestor was born as Tawskath Tivaras, overseeing the affairs of the human world of the devas on both sides, residing in the celestial palace. Having a position as head, it can be called Tawskath. In that era, this monk was born in the Parame family. We went to learn various arts, especially archery, from the city of Takshila. When learning various arts, at that place, the teacher would also observe the aptitude of his own students. At that point, if any student had aptitude, was diligent, was very skilled, if there was a position, he would hand over the position to that person, or have them teach the younger students, teach them in turn. Or if it was said that one had to travel back to one's own home, we would give some gifts. The gifts would be various, they might be objects, they might be special arts, they might be books, or even a daughter. In this case, this Parame student was so skilled that the teacher gave his daughter to him as well. Her skill in archery was such that she was called Jullab Tannukabandit. That is, Bandit is an expert in archery, thinking that perhaps he is not big, here, or that Jullab, perhaps he is small, meaning he might not look impressive, might not be frightening. Think about it. This is a word like a Sanskrit name itself. A Sanskrit name from this story, that is, when the teacher gave the daughter of Tannu to Jullab Tannukabandit, they would then return to the city of Pranasri, the city from which they originally came. On the way walking toward the palace, they had to cross a path, going through a forest, going through a thicket, going through something, passing through a certain area where there was a wild elephant in the forest, right by the palace, as usual, breaking into the community's house, destroying whatever, destroying the dwelling. Why is that area of that country like that, with no one wanting to live there because they are afraid of the wild elephant? Not really, right by the palace, the elephant, the elephant, that is, the elephant is big right by the palace, seen from far away. Not letting it come from far away, it is in the forest, it must encounter something. He himself had the skill of archery, so he took his own bow, which he had received from the teacher, along with his arrows. He himself had 50 arrows. So he stood up, he lifted the bow, he stood up. Determine the mind and practice according to what the teacher taught. The hunter saw people coming, not a single one missing. How did they enter the kitchen? With the power of their running, they came in, intending to take the work, and both of them stabbed the workers. This hunter looked at them. Determine the mind and practice according to what the teacher taught. The bullet went through the body. With their own strength, with confidence, and with great force, the bullet hit the hunter’s head. The mouth entered and struck the hunter’s head. With the power of this bullet, if the bullet exits through the tail, what will be left of this hunter? Let it die well, let it die on the spot. Running fast, the wind descended, and it died near the base of the tree. The Khapandit tree. Because of the power of your tree, this news spread out. It was said, “Oh, the hunter is dead. The hunter is dead.” The villagers were happy, because there were no bandits to fear anymore. Those who had left the path returned, gathered together, and continued to eat their food. The sky over the Khapandit tree received gratitude from the villagers, then continued walking, entering that forest, that jungle, for the sake of the good. If the bullet exits from one side, then continue walking as if in the city of Phannasiri. In that jungle, besides the bandits, there are also bandits who are robbers. In that forest, there are 50 robbers who wait to rob travelers. The villagers were already aware of this Khapandit era. It would be better not to go. Because in this forest, there are also robbers. Hmm, if we say we do not go this way, it will take a long time. I want to return quickly and continue the journey to Phannasiri. Is that okay? I have skills. I will try to take the risk. So I walked in, together with the Lord. We went together. Then, we walked along the path. We encountered more robbers than usual. But at that time, the robbers were resting, eating meat, and chatting together. As for the Khapandit side, the entrance to the food was small. There was nothing else. We knew that the meat-eaters were robbers. But with hunger, we observed their movements so they would not know what we were doing. The robbers were suspicious, each seeing differently. As for the 50 robbers, they saw these two people walking at a distance. As for the Khapandit side, they saw the 50 robbers eating meat and looking around. One robber said, “Hey, what are you doing? Look over here.” So they grabbed each other’s hands. Hey, this person is not here to insult. Look, there is a Khapandit with us. Look at that. The snake already knew that this person is not here to insult. We should not be arrogant. Look carefully at what they want. Will they come to fight, or just pass by? But they did not ask themselves. They sent one person to ask. It was cut off. It was completely cut off. The robbers stood up. They had to bite well. Look at that. With the agility and sharpness of the Khapandit’s skills at that moment, it was cut off. The snake stood up. There were still 49 bullets left. Let the teacher come to 50. Has the elephant come? One more? There are 49 left. And all 49 bullets were fired. Bang, bang, bang, bang, bang. Ha, 49 robbers died. They fell. They rolled over. Thinking that they were the teacher’s daughters, right? And then they were given to Sin Ek as well. But why did the heart secretly like the idea of the robbers? So that they did not have to directly fight the robbers, together with the robbers, even with their own husbands? This is where the light is heard. Establish a vow. In the name of this Khapandit, named Wajula, it is probably not a lie. Maybe take the form of a small animal. It will love the appearance without suspicion. So it is good that Jula means small. At the same time, in the part where the robbers are seen. Oh, from this robber, the mind is captured. The heart also has attachment and wavering. Because the mind is turned. “What did you do wrong?” It is difficult because there is the Lord as an additional factor helping. As for the robbers, they are also in a hurry. The children here, oh, it is no longer possible. They are all dead. But as for the Lord, whose heart has just encountered the robbers, this person, from the first day, is waiting to die well. Huthaich or Pawat Kratan, or something like that. The minds of those who think badly also go badly. This is also an obstacle that we should hear. Not an obstacle that will make us know that, oh, look, my husband. We will return to the city of Phannasiri, living with the Khapandit, who is dead. And then the robbers. When they wait to die, how can a woman fight robbers? And you also do not have a place where a woman can die and do this. Because they had to ask to go with the robbers. They did not know, so they left this comparison here. Everything, like antique in our hearts. Seen in 2006, or whatever. Small combustion, no need to hope for exemption inside. Soon Shawn rance will have couples with dogs learning what they do not wait for SO guided, looking suspicious. At the same time, the ear, the robber kuah doos tightening, did not meet another man who deceived, or that we did something that did not please her a little, and she would harm us like this too. Okay, so we go out this way. Then we two will walk. We will walk to a place where we will rest comfortably. If the fact is that I know the way to the robbers, and I have a plan for the man, I must shoot this person first. I will come to stay together. That is not acceptable. Then they set off toward a small river located in that forest. This particular small river, when it swells, is said to be a sign for the wife of the king. It is an area where it will rise; sometimes water comes in and fills it up. When it is time to cross over, the hunter named Hu Na Jon called out to inform them. We discussed that there is a crocodile at this spot. Let’s do this: I will go listen to that. Take the clothes of whatever you brought with you and go ahead. I will come back to carry you. Then they all walked on. It is a choice, you know. When Hu Na Jon walked on, he stepped into the water, just emerging as he continued walking, pretending that he was looking for something, searching for something. He thought that he had gone to catch people. Warren Hill-back voted. The gentleman Bittens, until the group of recept 🌻. They huddled together, huddled together. June went back and said, “With this, you must hope.” She went back and said, “You told me that you, here, touch people who have never been intimate with each other more easily than a husband. We are not your husband. Yet you will touch us, who are not your husband, even more than a husband. And if we take you away, you will touch others who are not your husband, even more than a husband. I will not stay with you. I will let you go so that you can change right now. Take all the belongings, the property, the things of yours and the burdens of the baskets, and go. What about the sky? It is just like that. Sitting in the morning, the rice fell. It is at the edge of the house. If you want to go, you do not dare to go with it. All that was just truly at the edge. All that was just from the burdens of the baskets, which have already died. All that was just from the hunter named Jon, who said he would take you to have a place to stay, have food to eat, etc., is also gone. The rice fell in the morning. What should we do? Crying for what was built? What? There is nothing. What should we do? Then strength is like a bird, flying around. Returning to this place, making a place for you to see at the edge, very high. The little one also stood at the edge of the bank, looking down into the water. He saw his own face, with red flesh. He had eaten flesh that was shining in the water. So he released the flesh, his face returned to normal, and he said he would release the flesh. “Come, let me bite you. Take me right away. Release my face through the gap where I am lying. You may ask the woman too. That is the end. At the edge, a deity appeared. One must be able to speak. You may ask the woman. Why are you so hot, my lord? Your face is good, your form, your water, beautiful. You are lying hidden. Right now, you are hot. Why are you hot? Everyone else can see it easily. The fault of oneself is hard to see. You, indeed, are a tiger from the head, a tiger from the lover. There is sorrow, there is lust, even more than us. That is a man who has a contrary mind, indeed. At the edge, even just by making a thought arise, that is the mind diving in. That is intention. That is being a lover. That is not yet having transgressed through physical contact, or words, or anything. Just thinking. That is adultery with fish and birds. The antaṭṭhāna gives it away. Let that person remain there alone. There is no place to rely on. What should one do? Where should one go? One is still thinking of taking it. I will enter the city. I will find a new place to rely on. I will find companions. I will proceed in this manner, with the burdens of the baskets. That is the monk in this room who has the intention to leave the order. In fact, the one who is the old king of this monk’s room, that is this person, who was the husband before. This time, he will be the husband who is a monk. Just this: a monk leaving the order is death, indeed. This monk’s room thought of it again. Oh, let us collect a lot. At that time, with mindfulness gained from the exhortation of the Buddha, he became a great ascetic, sitting right there. He did not leave the order. This is the story of the Jullathana Khahak Jataka. It is a Jataka tale. In the Jataka, before the Buddha, the king was born as Sakka, the king of the gods, and fought with a certain monk. There are other similar stories. A certain monk, this time, did not go to the old king. That is, he went to pay respects in the village and saw a woman sitting improperly. He himself saw her and arose with lust, wanting to leave the order. The Buddha of the Jataka then told the story of the Phra Tum Jataka. In the story of the Jullathana Tum Jataka, it is because the Buddha himself had once been born as King Mahakassapa, named Pratuma Mara, the eldest brother who was arrogant. He set off from the house, walking along the path, the situation came, not like the condition that could be spoken of, following along. Then he was left to be alone, suffering hardship. Because he encountered hardship, where the food was lacking, what should he do? How would he find a way in the forest, how to eat? He could not endure it. In this situation, one should consider that it is a person attached to taste. And then, when he himself did not eat, indeed, it would arise with great suffering, wanting to think. And then, right here, this is the teaching of Dhamma, that one must do things that one has obtained, but with the teaching of Dhamma, one is no longer attached. One can do it. The wife, the husband, a little bit. So, Ior, not eating. Two, large, indone, turkey, there is, not iboinger area. The insect and the medicine, then Give, four. The old king of the seventh younger brother died. The sixth died. 5, 4, 3, 2, all died. We have flesh from the elder brother, because the animals kept by the elder brother are six pieces. Because, from the old king of the six younger brothers, today when I came to the seventh, the hope that he would have to eat flesh together, was defeated, and what to do? Then the king of the elder brother, fear, must die, indeed. The elder brother. So let’s do this, sister. I have more than six inches of creep from the flesh of all the Grand adherence. Listen carefully to this point, think a little, and then come. Look at the comparison in this yarn, kittenman & regul, same universal. It is so strange and so gliously. I forgot, forgot the highlight. Missing, missing, missing close. This lay-in must be this. Traditionally targets encounter with the various thieves. How will it come to us? Will it come to catch us? Or what will we do? We come to this. Traditionally targets with the various thieves. Defense comes to the matter of the gate. Pour it. Sister, eat it. Then, oh, it comes all the time. Every time. But one side is already broken. The leg is broken, damn it. Because the thieves with the equipment say, “Hey, why let a woman ask?” If the leg is blind, then the equipment says, “Hey, why give raw flesh?” That leg, that leg. So, part 7, sister, I think it will continue. This must definitely die. This time, go to a place by the river. Heard a sound: “Oh, oh, oh, oh. Hey, the sound comes like that. It must come from inside the river.” Hmm, look at what is in the river. There is a small boat. People try to come here. There are people here. Help, help, help. With the virtue of seeing people’s hearts, I do not want to harm anyone. I want to help people. So I went to look. In the small boat, what is there? Oh, it is a disabled man. Both arms are disabled, missing on both sides. Then the nose is crooked, the ear is crooked. The face is not at all. It is red. But the arms and legs are not with it. That is, they are the same. But sometimes we love people whom we hate less. It is like that. When this one hates the virtue more and more, hey, I like that disabled man. The liking for the disabled man is greater than taking the disabled man as a husband. If they think carefully about this sister, is it possible that if I, my own husband, both said to be kept, people do not like it. When they do not like it, if I do not like it more, that is, the disabled man is not the one I like, so I deceive. I do not like it, but I like it less. When I like it less, the body likes it more. The person we like more than the one we do not like, right? So I thought I would kill my own husband, my own husband. And leave one man. Why? That person must be the husband. So the virtue placed a plan. She spoke in a tone that we have waited to die, hey, from the sister, I must have this person. He does not care for us, so it is a son, hey. Therefore, I went to make a vow with the Lord of the valley of the thieves. We must go to worship at the regular place of the valley of the thieves.

มีปลาตัวหนึ่ง ตรงมุฟัง มันมองขึ้นมาจากน้ำ มันก็เห็นสุนักจิ่งจอกตัวหนึ่ง ข้าบชิ้นเนื้อ สีดังแดง หน้ากินมา ชิ้นหนึ่ง ปลามก็อยากกิน ชิ้นเนื้อในบ้าง นกอีกตัวหนึ่ง ก็เห็นสุนักจิ่งจอก ข้าบชิ้นเนื้อ ดังแดงมา หน้ากินเหมือนกัน นกก็อยากกิน ชิ้นเนื้อในบ้าง ฝายปลา ก็เลยวายไปทางใกล้ๆ ผิวน้ำ เขาไปใกล้ๆ จ้าวตัวสุนักจิ่งจอก ตำหัวฟังกินว่า ใครจะได้ชิ้นเนื้อ ที่เจ้าสุนักจิ่งจอกข้าบมาอยู่ ไปกิน ไปให้ ไม่ใช่เจ้าตัวที่ข้าบไปหลอก ตัวที่ข้าบไปไม่ได้กิน ยินดีตรับ สุศัตราณีวิธิยุปราชายเส้งแห่งประเทศไทย ด้วยรายการธรรมภัยรับ ฮารุณ เป็นการประรับวันใหม่ ให้ใจไม่นัก ด้วยการมองหาคุณค่าไภไหน กับช่วงนิธานภันนา เรื่องร่าวธรรมง่ายง่ายจากนิธานชาดก และนิธานธรรมบด ที่จะพ้าใจของรอให้ได้ไกล คุณอย่างลึกซึง เปรียนวิกริธ ให้เป็นบดเรียนแห่งชีวิต ที่จะทำให้ตำมุฟัง สามารถมองลูกเลยตัวเอง ด้วยสายตาที่ประกอบตื่อปัญญาอีกครั้งหนึ่ง เวลาจะเราฟังธรรมภัยรับ ธรรมภัยรับ ฟังครั้งเดียวนี้เราจะได้ลากลายมีติ ไม่ว่าจะ เป็นตัวสตอรี่ เรื่องเราสธรรมการใครไปทำอะไรที่ไหนอย่างไร ไม่ว่าจะบรวด จากเรื่องของสังคมความเป็นอยู่การทำมาหากินการปกร้อง นี่ก็ไม่ตีหนึ่ง เรื่องนี่ติหัวกอตำมาก ไม่ว่าคนนี้เขาไปทำอันนี้หมายถึง ทำมาในขอความโอธนความเพียน หรือการ หลายไปตามกิจเลตการโลกมากหรือยังไร จะมีตำมาก ทั้งที่เป็นกุศลักกุศน สอดแสกอยู่ หรือที่เราเจออยู่ประจุบ้าน หรือมองย้อนไปในอาดีเรื่องที่ผ่านมาแล้ว บางที่เราลืมไปแล้ว แต่พอนึกได้ หือมองด้วย สายตาที่ประกอบด้วยปัญญา มันได้อะไรมากกว่าที่กิจต่ำบับหัง ในเรียนรู้ได้ประสบการ ได้ความสามารถต่าง ๆ อย่างได้ ๆ การฟังทำจึงเป็นประโยชน คำสอนที่พระพุทธเศา ท่านบอกสอนพิกษุ บอกสอนอุบาสุบาสิกา เรานั้นบางทีท่านก็ประรบ แล้วนั้นยกเรื่องอะไร ถ้ามาในอดีตระชาติของพระองค์เอง ก็หรือว่านิทานชาดุก ชาตกา นี่เพราะการเกิด ไม่ถึงการเกิดในชาติก่อนก่อนของพระพุทธเศา ถ้าเป็น สตรีเรื่องราวอื่นๆ ที่อยู่ในชาตินั้น อาจจะประรบอดีตบ้าง โอ ร้ายอย่าง เราอย่ายีงงงไป แต่เราจะประเด็นแล้ว จะหัวข้อได้ เรื่องราวต้นหลายมันจะมาหลายให้โร่มกัน แล้วก็ส่วนที่เป็นกระดเล็ก กระดน้อย มันก็จะมีเพิ่มเติมปริมาฮะ ให้เป็นข้อสังเกตได้ โอ้ ค่อ ประเด็นมานี่ อย่าโลกมาก แต่โลกมาก มีจิตใจโลละ มีจิตใจกับกล่อง สียะ สิ่งที่ควรจะได้ และนำสำ สิ่งที่ไม่น่าจะต้องได้ที่เป็นความไม่ดี ดันกลับได้อีกด้วยสร้าง สวยสำสอง อยากจะลาสิกข้า ไปหาประยาเก่า จิตใจมันเกิดประทิพัติ เกิดความกำหนัดยินดีขึ้นอย่างไรไม่รู้ ไม่ประทนาจาประบุติประมาจน มาขอพระพระเจ้า ลาสิกข้า เธอเลยเล่าเรื่องเงียบ้างไง ว่าพิกษูรูปนี้แหละ เกิดเป็นนักแม่นตนูมาก่อน แต่สุดท้ายไม่รอดนะ ชื่อได้เล่าถึงเรื่องที่พิกษูรูปนี้ ได้เกิดเป็นนักแม่นตนูตรงบาง โดยตอนนั้นประบุติชาของเราเกิดเป็นทาวสกาธทิวราศ ดูแลความเป็นมาเป็นไปของโลกมนุษย์ของเที่ยวดาทั้งฝวก อยู่ที่สวรรชนดาวดึง มีตำหนังเป็นหัวหน้าก็ได้ว่าทาวสกาศ ในคร้าวนั้น พิกษูรูปนี้ ได้เกิดในตรุกุนปราม เราก็ไปเรียนความรู้วิชาต่างด้านการยิ่งทนู มาจากเมืองตกษิลา เวลาที่เรียนความรู้ด้านวิชาต่างได้ไหน ตรงนั้น อาจารย์ก็จะประบาทถ่ายทอด ความรู้ก็ดูแว้ว ของนักษ์เรียนของตัวเองไปด้วย ตรงนั้น ถ้านักษ์เรียนคนไหนมีแว้ว อุ้ย เก่งมาก มีที่ก็มอบตำหน่อยเจ้าสำนักต่อให้ หรือให้สอนลุนน้อง สอนลุนต่อไป หรือถ้าบอกว่าจะต้องเดินทางกลับไปยังบ้านหนึ่งของตน เราก็จะมอบของขวันบางอย่างให้ ของขวันก็จะมีลายอย่างอาจจะเป็นสิ่งของ อาจจะเป็นวิชายพิเศษ อาจจะเป็นตำราชพอบ หรือแม้แต่ลูกสาวด้วยสำ ในที่นี้ ปรามนุมมานบกนนี้ เก่งมากขนาดที่อาจารย์ มอบลูกสาวให้เรื่องด้วยตัว ความเก่งการนิดตามให้ เธอได้ถูกเพราะเรียกชื่อว่า จุลลับทนุคาบันดิท คือบันดิท เป็นผู้ชาลาดในเรื่องการยิงทนุคิดว่าอาจจะตัวไม่ใหญ่นะ ตรงนี้ หรือว่าจุลลับ อาจจะตัวเล็กๆ คืออาจจะดูไม่สังงา อาจจะน่าไม่หลอ คิดว่ายังไง นี่กับคาบาจาวแบบ สันนิททาเนาวเอง สันนิททาจากเรื่องราวนี้ละ คือพออาจจารย์มอบลูกสาวของทน ให้กับจุลลับทนุคาบันดิทแล้ว ก็จะพ้ากันกลับไปยิงเมืองประรณาศี เมืองที่ต้นจากมา ร่างทางเดินไปตรงบวัง มันก็ต้องป้านทางกันดานกับ ผ่านป่า ผ่านโดง ผ่านอะไร ผ่านเพื่อนที่หนึ่ง ที่มีชางป่าเชือกหนึ่งตรงบวัง แบบเที่ยวมา บุกมาในบ้านของชุมชน มาทำลายรึกส่วนไรนะ มาทำลายที่อยู่อาศัยได้ได้ ทำไมพื้นที่ผู้มิประเทศนั้นนี้ แบบไม่มีใครอยากจะมาอยู่เพราะว่า กลัวชางป่า ไม่รอจริง ๆ ตรงบวัง เดอร์ชางก็มัน เดอร์ชางล่ะไง คือชางมันตัวใหญ่ตรงบวัง เห็นมาแต่ไกล ไม่ได้ให้มันมาไกลไกลหรอก อยู่ในป่า มันต้องเจอร้ออะไร ตัวเองมีวิชาติทนู ก็เลยเอาทนูปีตัวเองได้มาจากอาจาตินะ ร้ำกับลูกทนู ตัวเองมีลูกทนูอยู่ 50 ลูกนะ ก็งานขึ้นเลย ยกกันทนูขึ้น งานขึ้น กำหนดจิตตั้งวิชาตามที่อาจารย์สอน ฟายชาง เห็นคนมาไม่แห๊ะปีเลย เข้ามาในเคชันได้ไง ด้วยวิ่งปรีเขามา หมายจะเอางานิ งัดทั้งสองคนแทงทลูกงานเลย ชางนี้มันดูมาก กำหนดจิตตั้งวิชาตามที่อาจารย์สอน พลอยลูกทนูไป ด้วยกำลังของตนทั้งความมั่นยำ ทั้งความบรุ่มแรง ลูกทนูยิ่งเข้าที่หัวชางด้วย ปากเข้าไปต้องหัวชาง ด้วยพลังของลูกทนูนี่นี่น่ะ ถ้าลูกหัวชางออกทางหาง ชางนี่จะเหลืออะไรจะมฟัง ตายให้ดี ตายขาที่เลย วิ่งๆมาเพิ่วๆ ลมลงตึง ตายมาอยู่แทบทาวของจุดละทนูกหาปัญดิต เดื่อพลังของทนูของเธอ เพราะขาวนี้แพ้สประดอกไป ตรงว่าง ว่าโอ้ ชางตายแล้ว ชางตายแล้ว ชาวบ้านี่ดีใจอยู่เหมือนกันนะ เพราะว่าไม่มีไพรที่จะต้องคอยต้องบนคอยกลัวแล้ว คนที่ได้สาบกาวจากทางกลาย ก็พ้ากันยายกลับเข้ามา ปฏิจาตรมากินของต้นต่อไป ฟ้ายชุละทนูกหาปัญดิตย์ ได้รับขอบคุณจากชาบบ้านแล้ว ก็เดินต่างต่อ เข้าสู่โดงนั้น ปลานั้นเพื่อดีจา ถ้าลูกออกไปข้างหนึ่ง แล้วก็เดินต่างต่อไปอย่างเมืองประนาศี ในปลานั้นตรงฟังไม่ได้มีไพรแค่สะดร้ายเท่านั้น ยังมีไพรคือโจดด้วย ในโดงนั้นมีโจนอยู่ 50 คนท่านบวัน ที่จะคอยปล้นคนเดินต่าง สึงชาบบ้านก็กระเตือนในชนุกหาปัญดิตย์นี้แล้วนะ ควรอยากไปเลย ท่าน เพราะว่าในโดงนี้มันก็มีโจนอยู่อีกด้วยนะ อืม ถ้าพูดว่าไม่ไปทางนี้ มันจะใช้เวลานานนะ อยากเจอริบกลับเดินทางให้ตึงประนาศีด้วยเร็ว เอาไม่เป็นไร ผมมีวิชา จะลองเสียงดวกดู ก็เลยเดินเข้าไป พร้อมกับพระยานเลย ไปด้วยกัน แล้วนี่ พร้อมเข้าไปถึงเดินทางไป เดินทางไป เจอจริงๆเกินเจอจนต่าง แต่ว่าในขนาดนั้นพวกจนกำลังพักกันอยู่ กำลังปิ่งเนื้อพูดคุยเล่งเฮ้ากันอยู่ ฝายชุดละสนุกหาปัญดิตย์ เติ้งทางเข้าไปในอาหารก็มีน้อย น้ำท่าอะไรก็ไม่ก็มี ก็รู้ละว่าพูดเนื้อเป็นพวกจน แต่ก็ก็ด้วยความหิวนอก ก็จึงหยุดดูท่าทางกันว่า ไม่ให้เขารู้จะนี้ไปไง พวกจนก็จังเก็ดเห็นปอดี คือต่างคนต่างเห็นกันปอดี อัตวาง ฝายชน 50 ก็เห็นสองคนนี้เดินมาสามีประยะ ฝายทนุกคาปัญดิตย์ ก็เห็นพวกชน 50 ก็มันปิ่งเนื้อกันอยู่ ดูท่าด่างกันอยู่ จนคนหนึ่งก็เรียบ อื้ยมานี่ได้ไงดูป้นเลย ค่าเลย หัวหน้าก็เลยจับมือไว้กัน เฮ้ย คนนี้ไม่ตรงมาด่า ว่าดูท่าด่างมีทนุกมาด้วย ดูลักฉะนะ งูเฮ้งก็รู้แล้วว่า คนนี้ไม่ตรงมาด่า เราอย่าพึ่งพลิปหลาม ดูสุดกันดีว่าเขาต้องการอะไร จะเป็นคนที่จะมาประบราวราว หรือจะแค่ผ่านทางกันไป แต่ว่าตัวเองไม่มาขอเอง ให้คนหนึ่งมาขอ ตึงขึ้น ขาดเลย เอาลมันขาดแล้ว บุกจนก็ลุกขึ้น ต้องมาฟันดี ดูลักฉะนุกขาบบนติด ด้วยความว่างไว้ความโทษเรียวของวิชาตนุกตอนนี้ ยิ่งเลย ขาดกลุกฉะนุกขึ้น ที่ด้วยเองมีเหลืออยู่อีก 49 ลูก หลืออาจาติให้มา 50 นาทยิ่งช้างมาแล้ว 1 แล้วไหม หลือ 49 ลูก แล้วทั้ง 49 ลูก ยิ่งเลย ปึง ปึง ปึง ปึง ปึง ฮาโจ้น 49 คน ตาย ขาบกลอม พลิกกลอบกลอบ นึกว่า เป็นลูกสาวอาจาติ ใช่ไหม แล้วก็ยกให้กับสินเอกด้วยนะ แต่ทำไมก็จิตใจกลอบกลอบไปชอบว่าด้าโจ้นได้ จนไม่ต้องตรงกระดับบ้า ร่วมกับโจ้น ค่าสามีตัวเองเลยด้วยสามนิก ตรงนี้ละทุฟังที่กระเบา ตั้งข้อสาริธาน นั่นในชื่อของทนุกขาบบันดิกกนนี้ ที่ชื่อวะจุลลา มีก็คงจะแบบไม่หลอ อาจจะเอารูปไม่งาน เป็นสัตว์ไม่ใหญ่ จะรักสนาท่าทางไม่สังหา จึงดีว่าจุลลา คือเล็ก ในขนาดที่ต่าปรีบที่ส่วนดูกับพวกโจ้น โอ้โห หวิตจากโจ้นนี้ ลอรำ เดี๋ยวจับบัญญังั้น จิจใจมันก็เลยมีความ คว้ายคอีกมีความ กลับกลอก เพราะจิตต์มันปลิกต้นเดียว ว่า ว่าคุณฮีหลอดีอะไรเนี่ย หามาดิตเพราะว่ามีพระยาเป็นอีกบวกหนึ่งขึ้นมา ช่วยเหลือ ฟายหูนาจนเสียบรีบด้วยนะ ลูกน้องต่างนี่ อ้ยไม่ได้แล้วมาอยู่ตายหมดแล้วนี่ แต่ว่าฟายพระยาที่จิจใจก็พึ่งจะเจอจน คนนี้วันแรกด้วยซัมเนี่ย รอตายปดีด้วย หูบาทิเฮช หรือพาวัตรคระต่านท่านอย่างหนึ่ง บึงจิตของคนที่คิดไม่ดีนี่ก็ไปไม่ดีเลยนะ นี่ก็ตรงนี้เค้าเป็นอุปปอมมาด้วยนะบุฟัง ไม่ดูปอมมาด้วย ที่จะให้เรารู้ถึงว่า อ้าวดูดิ สามีตาเลยนะ จะได้กลับไปเมืองพรรณาศีอยู่กับสรุกกาหาบันดิตตายแล้ว แล้วแท้มโจน พอมันรอตตาย ผู้หญิงคุณเดียวไม่สู้โจนได้ไง แล้วเธอก็ไม่มีที่ผู้หญิงสามมีตายแล้วทำงั้ย เพราะว่าเค้าเลยต้องขอไปกับโจนนะ เขาไม่ช่าวจึงต่างคอสันนิตาตรงนี้ไว้ไง ทุกบ่าง ว่าเกีย antique ในจิตใจของเรา เข็นหน่ 2006 ก็อย่างไร เล็ก combustion ไม่ต้องหวังย exemption ข้างใน เดี๋ยวจะShawn rance มี teżห couples มีวั้งหมาเรียนความที่เค้าไม่รอหSO โ guided ดูไม่สังๆา ในขนาดที่หูนั่น โจนkuah doos tightening ไม่เจอชายอื่นที่หลอกว่า หรือว่าเราทำอะไรให้เธอไม่พอใจนิดนึงเธอจะทำร้ายเราแบบนี้ก็ได้เหมือนกันนะ เอ้า ก็เลยออกบายข้างนี้ ไป งั้นเราสองคนจะเดินทาง จะเดินทางไปสู่ที่พักที่มันจะสบายสบายกันหน่อย ถ้าความที่ว่าตัวเองชำนานทาง ไปจน หว่างแผนให้ชายแล้ว ฉันจะต้องถิ่งยิงคนนี้เสีย จะมาให้อยู่ด้วยกัน อย่างนั้นไม่อยู่แล้ว แล้วยพาเดินทางไปที่แม่น้ำน้อยสายหนึ่ง ที่อยู่ในป่านั้น ซึ่งแม่น้ำน้อยสายนี้ ส่งปล่างก็เรียบว่าเป็นลำลางกับรรยาธศา เป็นพื้นที่มันจะตื่น มีน้ำมาเต็มขึ้นเป็นบางครั้งมันคราว เวลาจะข้ามไป ฟัยหูนาโจ้นกลเวบบอก กูเรื่องกันมาว่าตรงนี้มันมีชรักเกดูอยู่ เอางี้ เดี๋ยวฉันจะไปฟังน้น เอาเสื้อภาคาวของอะไรที่เธอนำมานี่ ไปก่อน แล้วจะกลับมาอุ้มเธอขึ้น แล้วก็พากันเดินไป มันเลืกด้วยนะ เวลาหูนาโจ้นเดินไป ณมหว่าง เกินยอตัวลงไปในน้ำพึ่งออกเขาเดินไป ทำทีว่ามันเหลือสمةข้องอะไร ข้าวกล้องอะไรก็ธัวหูนว่าไปบับคน Warren hill-back voted บักเสทร์บittens ถึงพวกเก recept 🌻 หยินตัวกันหยินตัวกัน June กลับไปว่า ยิ่งกันนี้ต้องหวัง กลับไปว่าเธอบอกว่า เธอนี่ มานับถือคนที่ไม่เคยกลายชิดกัน มากยิ่งกว่าสามีได้ง่าย เราไม่ได้เป็นสามีของเธอ เธอยังจะมานับถือเราที่ไม่ใช่สามียิ่งกว่าสามี แล้วถ้าเราพาเธอไป เธอก็จะนับถือคนอื่นที่ไม่ใช่สามี ยิ่งกว่าสามีอีก ฉันไม่อยู่กันเธอหละ ฉันจะนี่เธอไปให้กลายเลยทีเดียว ถึงเอาสับสิ้ง สมบัติข้าวของของเธอกับทนุกกะหาบันดิต นี้ไปเลย ฟ้ายิ่งก็นั้นเป็นไง นั่งสบเช้า คุกขาวขอตก อยู่ที่ฟังนี้ของไม่หลัง จะข้าวไปเธอก็ไม่กล้าข้าวไปด้วย หมดที่พึ่งจริงๆ ตรงฟัง หมดที่พึ่งทั้งจากทนุกกะหาบันดิต ที่ก็ตายไปแล้ว หมดที่พึ่งแม้จากกว่าน่าโจน ที่ว่าจะพาไปมีที่พัก มีอาหารกินอะไร ก็หมดด้วย ขอตกสบเช้าเลยครับนี้ทำอย่างไร ร้องหายที่สร้างอะไร ของอะไรก็ไม่มีทำอย่างไร แล้วแรงเป็นนก มาบินอยู่กลายๆ กลับสร้านที่นี้มาทำที่ให้ยิ่งคุณเดียวเท่าเห็นตรงฟัง โดยสูงนักจิ้งจอกก็ยืนอยู่ริมฟัง มองลงไปในน้ำ เห็นงาวหน้าของตัวเองข้าบชินเนื้อแดงแดงอยู่ ได้กินชินเนื้อที่เป็นแสงสร้านอยู่ในน้ำด้วย ก็เลยปล่อยชินเนื้อ ข้าวหน้ากลับเล่งไปแล้วแหว่าจะปล่อยชินเนื้อ ๆ มาให้ฉันจะชบ putt เอาตันทีเลย ปล่อยข้าวหน้ายได้ทางช่องฉันแน่นอน ถามหญิงก็ได้นะ คือสุดท้าย ตรงฝั่งก็เป็นเทวดาปรายกายมา ต้องพูดได้ ถามหญิงก็ได้ นี่เจ้าหัวร้อนร้อนทำไม เจ้าหน้าตาดีดี รูปร่าง น้ำๆ สวยๆ ตกลี่ลองหายอยู่ ตอนนี้มันหัวร้อน หัวร้อนทำไม ทุกคนอื่นเห็นได้ง่าย โทษของตัวเองเห็นได้ยาก แกน่ะแหละ เสือมจากหัว เสือมจากชายชู้ มีความสบเศร้า มีความกำรัก แม่ยิงกว่าเราสิ คือชายที่ยิงมีจิตปฏิพัติด้วยนะ ตรงฟัง แม่ด้วยเพียงการทำความคิดนึกให้เกิดขึ้น คือจิตมันมุดไป คือเป็นเจตนาแล้ว คือว่าเป็นชู้แล้ว คือยังไม่ได้ล่วงเกินทางสัมผัดกาย หรือคำพูดหรืออะไรได้ ๆ แค่คิด คือว่าพร้ามกับปลาและนอก ก็อันตราทานไห้ไป ลอยให้ยิงคนนั้นอยู่ที่นั่นคนเดียว ไม่มีที่พึง จะทำอย่างไร จะไปยังไง คือยังจะมาคิดว่าเอาเลย ฉันเข้าไปในเมืองเลย ฉันจะหาที่พึ่งใหม่ หาพวกมายให้ได้ ฉันจะดำเนินไปเป็นอย่างนี้ ด้วยทนุกข้าบันติด คือพิกษุรุมนี้ที่มีความคริสัญอยากจะสึก ในก็นะที่ยิงประรยาเก่าของพิกษุรุมนี้ คือยิงคนนี้ละ ที่ค่าสามีในการก่อน คราวนี้ก็จะค่าสามีที่เป็นพระสงด้วย แค่นี้พระสงลาสิกาคือตายนะเนี่ยตรวะ พิกษุรุมนี้คิดได้อึกขึ้นมาเลย โอ้ ให้เราเกิบแยะแล้ว ตอนนั้นด้วยสติได้มาจากการตักเตื่อนของพระพุทธาตรวะ จึงได้บันลูกเป็นโสดาบันที่มาก นักที่นั่งนั่นเองเลย ไม่ลาสิกาแล้ว นี่คือเรื่อง จุลลักธนุกฮะหักชาดก เป็นนิทานชาดก ในชาดก่อนกองพระพระเบิดชาวเกิดเป็นท้าสักกับ ประรบปิกษุรุปหนึ่ง ยังมีอัวเรื่องที่คลายๆกัน ปิกษุรุปหนึ่ง ก็กระสัญอยากจะสึกคราวนี้ไม่ได้ไปหาพระยาเก่าหละ คือไปบินดบาทในหมู่บ้านแล้ว เห็นยิงคนหนึ่ง นั่งไม่สมรวม ตัวเองเห็นแล้วก็เกิดความกำหนัด อยากจะลาสิกา พระเบิดชาวจึง เล่าเรื่องของพระตูมชาดก ในเรื่องของจุลละประถูมชาดก ถึงเพราะที่ตัวพระตูมเคยเกิดเป็นมากุศราจชุกุม่าน ที่ชื่อว่าประถูมมาราด เป็นพี่ชายคนต้องที่มีงอนแล้ว เดินทางนี้ออกจากเหมือนไป ลิกไปตามที่ส rate-poor สังการมา ไม่เหมือนสภาพได้ได้พูดติดตามได้ได้ไปด้วย แล้วให้ไปอยู่กันเองอยู่ลำบากนำบาก เพราะก็เพราะเจอความลำบาก ไหนที่ทุกระกันดานอาหารไม่มี ทำอย่างไร จะมีหาความรู้ทางป่าอยู่ยังไงกินยังไง ก็เทิดไม่ได้กัน สถานการต่างนี้นี่นึงว่าคือคนที่ติดในรสชาติ แล้วก็พอตัวเองไม่ได้กินเนี่ย มันจะเกิดความแม่สมายก้ายกbang อยากนึง แล้วก็เลยตรงนี้เป็นการบิตธรรม ให้ต้องทำสิ่งที่ตอนได้จยะราไอ แต่ด้วยความบิตธรรมก็ไม่ราไอแล้ว ทำได้ พริสาสมีสตีบ้างนิดน่อย ก็เลย ior ไม่กิน สอง ชิ้น ใหญ่ indone ต turkey มี ไม่iboinger area แมงกับเลยาแล้วGive ร four ประรยาของน้องคนที่7 ตายไปแล้ว คนที่ 6 ตายไปแล้ว 5,4 ,3,2 ตายหมดแล้ว เราก็มีเนื้อที่พี่ชายใหญ่เพราะที่สัตว์เก็บไว้พี่เสร็จก็ 6 ชิ้น เพราะว่า จากประรยาของน้อง 6 คน today when i came to 7 ต่ำหวัง ที่กว่าก็ความอยากที่จะต้องกินเนื้อกันเเล้ืม ถูกวิฟกันแล้วทำอะไร แล้วพระบยาของพี่ส fear ต้องตายแล้วครับonnิ พี่ชายใหญ่ ก็เลยเอางี้ละครั้งน้อง พี่มีเหนือ 6 ชิ้นเกreep ���อ obahah จากเนื้อของพวกนGrand adherence ทุกคน ๆ ต้มฟังรองพอสตรงนี้สันนิดหนึงแล้วมาครัย กลkeley ดู ประยับเทียบในนธeyarn kittenman & regul 같은สั universal นี้จังสังๆและกลiously นี่ลืมลืมไฮที ขาดขาดขาด close นี้ lay-in ต้องต้อนี่ทณ vec traditionally targets เจอกับพวกโจนต่างคนๆ ก็ 덴งที่ท้าจังอย่างไรน้อย มันจะมาเข้าเราหรือ มันจะมาจับเราหรือเราจะทำไรเรามาย ทณ vec pits กับพวกโจนส์ตินตึง ๆ ต Defense มาเรื่องยุนลับประตุมมาสาดก พี่น้องกินกันไปแล้วนี่ โห้ ความบิบค่ะ นี่มันมาตลอดเลยนะ ทุกวัง แต่ฝายหนึ่งตึงแล้ว ขาตึบขาดบ้าไหร่ เพราะว่าพวกโจนเครื่องที่ว่า เอ๊ย ทำไมให้ผู้หญิงมาขอนะ ถ้าหนูขาบบอดก็เครื่องตรงนี้ว่า เอ๊ย ทำไมเอาเนื้อดิบให้นะ ขาตึบตรงนั้น ขากก็เลย ส่วน 7 พี่น้องนี้ คิดว่า จะเติกต่อไป นี่ต้อง diagramตายแน่นอน นี้ไปคราวนี้ ไปอยู่ที่ยิวริมแมน้ำแห่งหนึ่ง ได้ยินเสียง อ้อย อ้อย อ้อย อ้อย เอ้ย เสียงมาอย่างนั้น ต้องมาจากทางในแมน้ำ อืม ก็ดูที่ในแมน้ำมีอะไร เอามีเรือหน้อยตรวง คนลองมานี่มีเสียงคนอยู่นี้ ช่วยด้วย ช่วยด้วย ช่วยด้วย โพรธิสัตว์ด้วยความเห็นโอกยนใจคนนะ ไม่อยากจะค่าใคร อยากจะช่วยเหลือผู้คน เลยไปดูสิ ในเรือหน้อยมีอะไร โอ้ เป็นชายดวน ทั้งแขนดวน ขาดวน สองข้างเลย แล้วก็จุมมูก็แวง หูก็แวง คือหน้าตาไม่หลอเลย ได้แดงสิน แต่มแขนขาไม่มีด้วยสำ คือมันเที่ยบกัน แต่บางทีเราจะรักคนที่เราเกลียดน้อยกว่า มันเป็นอย่างงั้น พออันนี้พอเกลียดโพรธิสัตว์มากขึ้น มากขึ้น เอ้ย ไปชอบไอ้ชาย ดวนเนี่ยกัน ความชอบได้ชายดวนจึงมีมากกว่า จะเอาชายดวนเป็นสามีขึ้นมา ถ้าพวกมันคิดใครคลัวน้องนี้ให้ดีๆมันจะเป็นไปได้เหรอที่ว่า ถ้าข้าสามีตัวเอง ทั้งว่า เอาไว้ว้าคลบตั้งๆ ก็คนมันไม่ชอบแล้ว พอไม่ชอบแล้วถ้าข้าไม่ชอบนั้นมากกว่า ก็คือชายดวนไม่ใช่วันชอบก็หลอก ก็ไม่ชอบมีกัน แต่ไม่ชอบน้อยกว่า พอไม่ชอบน้อยกว่า กายเป็นชอบมากกว่า กคนที่เราไม่ชอบมากกว่านั้นอีกไงใช่ไหม ก็เลยคิดจะข้าสามีตัวเองข้าสามีตัวเอง แล้ว หลือให้ผู้ชายคนหนึ่งทำไม ก็คนนั่นต้องเป็นสามี ประกฤติก็เลยวางแผ่งตรู วางแผ่งพูดทำนองว่าที่เรารอตายมาได้เนี่ยนะ อุ้ย จากพายจากพี่น้องต้องหบคนนี้ เขาไม่ค่าเรานี่ก็บุตรแล้วเนี่ย เพราะฉันได้ไปบนบ้านไว้กับเทภเจ้าแห่งหุบเขาทิ้งโจน เขานี้เราต้องไปบวงสว่างที่ประจาวหุบเขาทิ้งโจน นี่แหละ พอริสัตรีก็คิดคิดนะ แต่ก็ด้วยความที่กรรม ทำไมไม่เห็นว่าคือเขาพูดเนี่ยเป็นมาญางเขาเนี่ย ตามไปก็ไป เดี๋ยวเราไปบวงสว่างกัน เพราะขึ้นไปขึ้นไปขึ้นไปเรื่อย ถึงย่อนแล้วเนี่ย พระยาภลักษามีให้ตกล่องมาจากหุบเขาทิ้งจน ในเกลาที่ศามีเผรอ จะมีจงหวาที่ศามีเผรอเสร็จพรักเบบล่วงมาเบบเลย คือกาเอาให้ตายเลย คือถ้าใช้กำลังสู้กันจริงๆก็คงจะทำค้าให้ตายไม่ได้นะ ตกลงไปตายเอง ก็จะรู้สึกผิดน้อยๆ แต่ก็ผิดยุดีย์ด้วยนะบ้าง อย่าได้ก็ตามโพรธิษาที่ถุกภลักล่องมา ด้วยเจตนาของพระยาที่จะให้ตกลงไปตาย เพราะพลักลงไปแล้วเจ้าก็งั้นดูนะ ว่าตกลงไปตายเนี่ย คิดในใจว่า อื้ย ฉันกำจัด คนที่ฉันไม่ชอบไปแล้ว ไปหาคนที่ฉันชอบดีกว่า นั่นก็ไปหาบรุษ ผู้มีแขนขาดว่านไป ไปหาคนนั้น เอาคนนั้นเป็นจามี ฟายพริษัททุมฟัง ยังไม่ถึงขาด นี่ ยิงที่เป็นพระยาธรรมภาพ หลังจากคิดว่าพริษัทตายแล้ว ก็กลับไปอยู่กับชายดวน อาศัยชายดวนละ เรียงชีพ อ้าว เรียงชีพก็ได้ไงบะกัว แต่มากินไม่ได้แกล้กาไม่มี ได้ แบกขึ้นบาเลยตรงฟัง แบกชายดวนขึ้นบา เข้าไปยังเมืองพระนาศี ที่เอาขอทานอยู่ นี่มีใจงาม มีใจดีจริงๆเลย ดูแลสามีอย่างดี พระนาศบัตรอย่างดี จึงยิงเอาข้าว เอาน้ำ เอาอะไรอย่างต่าง มาแบ่งบ้านให้ สบายเลยกันนี่ตรงฟัง กินอยู่สบายเลย กุ้นดูแลสามีก็ดีกัน มีคุณตำสูงอย่างมาละ เธอก็เลยสบายเลยตรงฟัง เป็นอยู่มาอย่างนั้น อยู่นึงเมื่อพระนาศีนะ ไปโพริสัตว์ขึ้นของราดแล้ว ปกร้องโดยทำให้ประหารงานโดยทำไม่ให้มี คอรับชั่นให้มีโรงทานอยู่ที่ 6 แข็ง คือที่ประตูเมือง 4 ดาล หน้าพระชวางแข็ง 1 แล้วก็ที่กลางเมืองแข็ง 1 มีสไว้ 1 ที่พระริสัตว์ก็ต้องไปเที่ยวตรวดดูเมืองนะ แต่ก็ เอ๊ย ไม่ใจนะ เอ๊ย มันยังไงนะ คือเวลาพระตูสัตว์ไปตรวดเมือง ก็ไปที่ที่ตัวเองตั้งร้องทานไม่นั่นแหละ ให้ทานกับคน 10 คนบ้าง 20 คนบ้านแล้วก็ไป ถึงคราวที่พระยาเกา เอาชายดวนเข้ามารับอาหารใส่กระชาวแบกมา พระราชาโพดิสัตว์เห็นแล้วก็ อุ๊ย ใช่แล้วนี่แหละ คนที่แอบข้าเรา แล้วรับสั่งให้เร็กก็มาตามมาเป็นอะไรกัน สอบถามนั้นนี่ โอ๊ย นี่มันโกหกทั้งเพศ อืม ตุดตายต้มต่อ ฉันนี่แหละ คือสามีเก่าของเธอ เธอรอบค่าฉัน แล้วก็เล่าเรื่องเรา ตั้งแต่กลาวที่ นี่ออกมาจาก 6 พี่น้อง ต้องให้ดื่มเลือดแทนน้ำมาเจอชายดวน คุปการาเขาล่องก็ถูกรอบค่า จนถึงปัตนี้ให้ฟัง ชายที่เป็นชายดวน พระวาด ไปทำผิดพรรยา ลูกเมียคนเดือนขาว ก็ได้มาเป็นประเทียบทัท ตัววรนุษย์ ตัวเงินตัวทองที่เจออยู่ในปลาได้ช่วยพระองค์ ลงจากยอดไม้ได้ ได้มาเป็นท่านประนุษย์ โอ้ น่าพอลงๆ มันยังไม่ขาด ก็ยังพอประสาดได้ ให้เรารังอับอารมของเราด้วยความโบทน ด้วยปัญญา ด้วยการเดียนโตตในไปทั้งหลาย อย่าโลกมาก โลกมากคือตึงขึ้น การสนุกการหาชาดก และจุดละประตุมหาชาดก ว่าด้วยความเจ้าชู้ความโลลกของจิจใจมนุษย์นั่นเอง ช่วงของนี้ตามประนานาดนั้งจะมาพบกับตำโบฟังเป็นประจำในทุกวันสุข ตั้งแต่ประหาตี 5 ตั้งหกมงเจ้า ทั้งสธานีวิทยุพระจายสิ่งแห่งประเทศไทย แต่สมัยที่ตามประฟังได้ในโรบกประเทศ หรือที่เมบไซ ปัญญา.org รายการนี้ นำสนิอด้วยมุนติปัญญาภาวนา พัจชนะปัญญา เพื่อความรู้ยิ่ง เพื่อความรู้พร้อม และเพื่อนิพาน ดำลายรายการโดยกับเจ้าประ มาหาไปบูล อาพี่คุณโน แล้วพบการไม่ในวันพรุ่งนี้ จนเลยบ่อน