ผู้กลืนกินกาลเวลา [6934-5p]

There was a man who was thirsty. He went looking for water, very thirsty indeed. He searched and searched but could not find any; there was no water to scoop up anywhere. Then he found a well. Oh, he was very happy. He looked into it and saw real water, but the well was very deep. What was he to do? He had no rope, nor any bucket to draw water. He tried to go down to get some, to go down to get some, but once he was down, he was afraid he would not be able to climb back up. Thirsty, he was thirsty. This man, what did he do? He was willing to die. The name of the Dhamma is "Sathan Witthu" (or similar transliteration), the heart of the Thai Buddhist sermon. Listen to the Dhamma program. With the morning, come to listen to the sermon. Every day, the sermon will bring stories that are unique and varied. Whether it is about practice, meditation, or the core points, all of it can be brought along and applied in daily life. Or we may speak about the Pali Canon. Sometimes, one may hear quotations from the scriptures. As for every day like this, we will tell stories. We will tell stories that are in the Pali Canon. Some are Jataka tales, some are Dhamma tales. It is those tales in the scriptures. It does not mean that the stories are merely for entertainment. But the tales in the Pali Canon, in this context where they are called that, refer to things that came before, that are the root that came before, that are the cause that came before. Which, as you know, is said to be... dealing with the Adi (beginning), where the Buddha was born as an enemy, or a person, or a deva, or in previous Jatakas, whatever it was. It is the Jataka, or the story that encounters that person, that individual, in the present Jataka, or has some cause or event that arises. This is called a Dhamma tale. The part that is the tale is an added part to the listening, added to the core of the Dhamma. Good, the Buddha established in the Vinaya, clearly and distinctly, comparing similar and different parts, giving examples, speaking of cases like this that can be applied, and then causing benefit to oneself and others. This is the most important thing. Regarding the establishment of meditation, it is not like that. This is just general speech, ordinary prose. But if the prose does not reach the core, there is only the chapter that is carved and engraved beautifully, with a clear and distinct form. One is the core. They recite the verses. At this point, there are letters carved and engraved, there are stories that are wondrous and marvelous. People then become overly interested in that matter. Therefore, the Buddha had to emphasize, every time, not to get sidetracked. If one gets sidetracked, one does not try to lose time going off the path, not following the path that has the composition, it becomes a transport-like manner. Like the story that the Buddha told, one gets bored with practice, one gets down when tired, not to be a scholar, not to be a researcher. Because this name will not arise from mere research alone, and will result in success arising. Do not be completely wrong in importance. Then there is an example of a story to hope for, because the story of a person who is truly wrong, who thinks, "Oh, I have memorized all the knowledge and learning, everything. Good, excellent, clever. I am finished, better than or equal to others." It is not a deception. And this group of monks, in that time, the Buddha was at Ukkalata, in the region of Supparaka. He expounded a sutta called the Mulapariyaya Sutta. Listen to the Jataka tale, hope for it. It is called the Mulapariyaya Jataka. It was a time when there were 500 monks. Before they came to ordain, the original status of those monks was in the Brahmin caste, in the Brahmin village. Since childhood, they learned Brahmin knowledge, knowledge of the Vedic chants, the verses of the Brahmins, all of it. They knew everything, finished everything. This one, did he come to ordain in the religion? Yes. So, where did he learn the teachings of the Buddha? He learned the Vinaya, he learned the Pali Canon. That is, the Pali Canon, as it is heard. If we speak of literature, it has existed since the time of the Buddha. But it was not in a clear form like in the present, where the scriptures are in book form, clearly in three Pits. In earlier times, it was not written down and taught in the form of books like in the present. This is certain because they did not have paper, it is different. There may have been oral transmission, but the parts that were transmitted orally, the parts that had differences, would be many. Whether it is the Majjhima Nikaya, the Anguttara Nikaya, these are forms that were compiled since the time when the Buddha was still alive. An example that we can see is in the Sangiti Sutta, where the Venerable Ananda compiled them together as an example. That is, taking suttas that have the same heading or the same number, and grouping them together. This is the one-item, this is the two-item, three-item, and so on, ten items, ten items grouped together. The beginning of the compilation has existed since before the Buddha, from the discourse. The compilation means to gather together, to make it so that one understands it all the same, that this teaching is spoken and chanted in the same way, like this, like this. Then, afterwards, they waited to record and gather it. The gathering has already existed. Commander Prowas. If the Buddha spoke any words, you, sir, please note them down and keep them in mind. Then, write it down and keep it well. If you cannot remember, write down whatever you can. If you cannot write it down, then you cannot remember it. At this point, we have enough to write down for today. We use the words of the Buddha repeatedly, in order to create a shared understanding. We have gathered much of the knowledge of the monks. We recite the Buddha’s words repeatedly, covering every sutta, every topic, everything, every branch. And we remember it all. Yes, wonderful, beautiful. The Buddha, the monks, the nuns, the Buddha—whatever is remembered, that is their knowledge. And we remember all of that knowledge. We have the same knowledge. I think, “We have the same knowledge, so how are we different? We are the same.” The Buddha knows things, and we know those things. We know things. The Buddha is an Arhat, and we are also Arhats, the highest. Strive and listen. This is striving. Thinking like this is not correct. It must be accurate according to the standard. Previously, there was no Buddha. It must be accurate, considerable. That is, it is not coming. The strong force that carves the response, I must also have cancer, all of it, meters. It is a self-contradiction. Value, value, Sonorella Tories. That is a good thought, like that, arising. And then, in the era before there was the Ruba clan, that is, it comes from this kind of thinking. Here, when this kind of thinking arises, in that era, it was at Subhakhawan, at the city of Ukkathar. The Buddha then expounded, preached, and showed the sutta called the Mulabaryasutra, for them to listen. If new knowledge arose, it was there. Listen, that is the Mulabaryasutra, which is new knowledge, that was shown and preached, and at Ukkathar, that is the monks. They also encountered the group of monks, and themselves, having knowledge and strength according to the same, equal to the Buddha. However, the knowledge and wisdom of the Buddha, listen, is the great, profound, so deep that it cannot be said how deep it is. It is very deep. In the line that will go down to say how deep it is, here, here, until the end, it can still continue to be deeper. Oh, that wisdom is very deep. I have previously compared it thus: What the Buddha knows, understands, and can reveal, is approximately equal to the leaves on the Sipa tree. The Sipa tree is a very large tree that has many leaves; the leaves will fall, some will remain, or there will be large leaves, and it will become larger. The leaves of the Sipa tree, from the very beginning, are very many, reaching even the leaves that have fallen to the ground. If so, you would pick up 2-3 leaves from the Sipa tree in your hand. And we would say that what is taught is only this much. If in what is taught, it is only this much. If not, only this much is taught. Because the things that are known, they are not intended to cause a respectful, closer ten. The understanding of people, if it is exhausted. The part that is taught is only one handful. If so, that will be the cause for people to understand. Teach this matter well. Here, where it is said to be taught, is within the period of 45 years. And it remains until today, at this moment, every day. It has less, it has disappeared. You do not meet, you have forgotten. But there is still that. Good. Or other various knowledge, whether it is all prajna, all forest, both knowing for certain, but not told or taught, because it is not related to the matter that will lead to the result, the attainable result. On that day, the Mulabaryasutra was taught, which is the discernment and distribution of beings, that is, the comparison between ordinary people and the prajna person. This was also preached to the group of monks who understand themselves, to understand fully. But it is not preaching directly to them, but explaining to the depth of knowledge that is deeper than what has been said to be taught. The detailed matters, going deeper than that, how it is, how the earth element is. If the earth element exists everywhere, the water element, the wind element, we see it, we can touch it. They, food, the various levels of our body, ah, are the earth element. This is permeated, it can be called, it can be named. That is the water element, the heat of the new, this is the fire element, this is everywhere. And it can also be remembered, what is water, fire, wind, how it is. It is said to be recorded in the various suttas, recorded in the matter of the body, is there? Remember? That this kind of dhamma means the locking of Blue, or this kind of dhamma engages Caesar. Oh, the rising of the back, onyES Conservative existence, the Ruba Asia, do not in the according aged, young, with ace A and sawoke, and the language is different, because the young with ace A, oh, the hand bites, better before, because it must hold the Ruba cooperants, which in the era of the Buddha also had a clever child who knew that the Ruba clan was mixed, knew that the Ruba clan, which is the result of the mixed clan, we need the Buddha’s nature, do not see the truth, the Han, the CHEERING have, or Roman too, forget and follow, that the child Han, magnetisch, the loop is a parrot, a luggage, and the appearance can be a tree of written Wei, even though it has qualities lower than us, we must elevate it above us, especially, especially favored, because this praise is also a matter of, is the ability of The conduct of the Buddha is exactly the same. Act in accordance with the teachings. Act well, act rightly. This matter of acting rightly is a topic for disciples to improve themselves. We cannot compare it with the conduct of monks. It is like a child who is obedient, humble, and has a place that has been corrected to an end. Remove one’s own poverty. It is kept hidden, like a snake that has made a mistake and had its tail cut off, having all its faults removed, simply by listening to this single sutra. Mulabariya Chud, who was outside, then followed the Buddha’s response again. Upon reaching the city of Vesali, he listened to the Khottama sutra along with the O’pika sutra. This O’pika sutra thus attained the Praharah. Hmm, it is a good thing. The 500 monks within had previously experienced this kind of service as well. It is a good thing. The Jati, I am not that. The Korisatwu, born within the qualities of the Buddha, must listen. This is a good thing. I was able to speak these words. Which, when spoken, these words, this speech, are deeply moving to the heart. Let us continue listening. The Buddha, the teacher of his own 500 disciples, this concerns self-knowledge. One is the Prorisatwu in that Jati, or within the qualities of the Buddha himself. This is the teaching. Or the Buddha has already taught everything. The Manufu, the disciples, are like the matter of self-knowledge that is examined, tested, and probed. Everyone. This is said easily, these words, spoken easily, are tested and probed. It is tested, written. Those who can be deceived, asked in order to be deceived. The matter of knowing is to memorize the notes and then come down to answer the correct written answer. One’s own self. The matter of having a bias arises. Bias must be listened to; it is a sign of a secret in the telling of one’s own self. Until the point where they do not. The Rukshin, they, on one day, came and observed that the Ajat was at the base of the Phutsa tree, then caught doing this and that. Sitting there dazedly, sitting coldly. The Shinwanlen went to find him. Ah! It is a lot, staring at me, having a bias, without any Rueha. This Pan, this Nikwan, came to find, will not be Hstad Presidente. 03-3 or Hruen, Jik PI, that is, walking, then came to find. Bai kwa, that is, walking, then came to find. It does not matter, it is nothing, but that everyone, everyone, take the Leung Tha Mwan, kwa, Leung yi, tha, Liquid. Go to the base of the Phuj throughout, ask to see the Ajarn, see the Ajarn that this Karn has nothing to teach us to add much more. This is because the Prorisatwu thus spoke. So let us continue with the problem. I will follow one problem. And if we find a solution, I say, you win. Okay, we have a feeling, truly. These disciples, right here, that is, then I will get with these disciples, we will compete to see who is skilled, who. The question is as follows. The Prorisatwu, the teacher, asked his 500 disciples this: When it eats the whole animal, the Praam, including itself, who is the one who eats this time? Eating time is not making time lost. For example, sometimes we go to enjoy ourselves, and we have another person, oh, speaking a lot, truly. This eats his time. Or this sermon is very long, eating my time, continuing for him. This is not eating time together. But the time that eats the whole animal, the Praam, including itself, who is the one who eats the time? Listen, then, reflect. I reflect. These disciples, time? The Ara? Eating? First, let us calm our minds. In any case, the time eats the whole animal, the Praam, including itself. What does the word mean? Time. They say that the time comes from the word “Karak.” Thus, the Karak here can mean death, or performing love, holding death, or the Karak that means time, for example. Such as the time before meals, the time after meals, the time before departure, the time of sleep, the time of waking, the time after departure, the time of illness. We can also say the time of death. Nah, time. If we have finished, we come to the Karak. This time moves through the flow of time... all the time. As time moves through the flow, it eats various things, existing in the flow of time. For example, tick, tick, tick. This is time, the name of a person. But it is not that we have ticked, as spoken, it has MA, flown away. Well, how can it be said? It is right, time has eaten it. The state of being a child has disappeared. Tick, utilis, remain. Ah, nil, se, yyy, easy. When this disappears, where does it go? Sign-They’re gone. He has been eaten. Tian hai you, quietly. Time, time has its own self, eating others as well. Therefore, there is no stone. This must be understood in meaning. Two words, if not zd, don’t say that it went to eat a little. It is like this. The question is, then who is the one who eats this time? Ah, well, time is already eating people, eating every person, already. Then who will come to eat this time? Give 7 days. The teacher gave the disciples 7 days to think deeply, to reflect, to find the answer in this matter. Come in 7 days. If after 7 days you still do not know the answer, I will help. The one who is the teacher, I tell you, there is a mother. You cannot think that you will make the disciples lose, or that you will strike them down to make them suffer. But you must teach. You must give knowledge. You must give goodness and beauty to the disciples. A good teacher, right? There are also teachers who are not good. A teacher who is not good will have the thought that this disciple does not follow my words. I will tell them to be expelled, or The Nintada Dawahai Sia Hai Dharma Dee, but if the Ajarn Tee Dee will try to maintain the Luksit. This is also saying that 500 people only came to be watched by the Awang, like the Tan Phu Sa Mai Kan. You still have Metas to teach, teaching until who is the Phuu Kin Karawela, not thinking for 7 days, Tumfang, Phud Hua Nela, wherever. Who will come to be the Phuu Kin Wela? Well, it eats everything plan. It was seen, CS violations. Only someone who is afraid of coming to eat time, no. So I started to IFT. Oh! The appet that we do not know, it also has this. The thing that we do not know, it also has, but the Ajarn R Coffee. Oh! He, who has been here for a long time, all of them. Buaang, every Kamjad goes out. Not seeing the Ngan Nam of the Panya, that this Ngan also has to be Puk to be fixed like this. This Ngan is not seen, so it is not necessary to speak of being able to fix it. This answer, Hua Dam all of them. Even if inside there is no Panya, it is like the Chao Tan that they placed here. That is, placed, together, like looking far away, not knowing. Is this Hua Khon or Wa? Phl Tan, must use hand to catch until Jru, because it is different, well, is there a Panya? There is a Chong Hu, it is, but also inside there is a Sing Khong, there is a Samong, or hollow. Inside there is only a Chong Hu, like. Oh, Trakarn, ask for the answer, must listen. One, because he understood, then closed it. Excuse me, Por Thichat, this is to give the answer directly, that the Phuu Kin Karawela is also the Prapatsaning, the Phuu Phet Tan Ha, Dab Ili Th, all of them, then, in the Neua Karawela. The Karawela will do what danger to you? No, then, that it must continue to happen, Chati Mai, there is a happening, then there is a death, Wela is Watta, Mun, going around, going around, going around, Mun, Yut Yut Yut, Yut, then, because it is a Prakin Asb, then, it is a Praran, then, Praran is the Phuu Yin Karawela, Yut Klap, all things that must be Watta, continuing, down, right, Buaang, know, Valentine, then, because Wasmay, Denen, there is no Phra Boricha, Wan, out, there is no Phra Boricha, Watsu, Gery, in the teaching about Praran 37 B? But Zd Herkes, no, by Holders, Nao Nao Id, that the Pan Dhamma Trrom Chap came out, but that the part itself still cannot make the Bon Luk, because the Borya is still not full. The Phra Chao brought this story to listen to is the Mulab Prapaya Chada K, is an event that Prap made to show the Mulab Prapaya Suti, and to see the depth in the Panya of the Phra Chao. As for the many things, from what, I think, bring us to listen, and there is still a lot, in the Chum of the Tay Rom Phra Dee Bhat, every day, Phut, but Nam Mi Fang, want to listen to what only in this Prasun, then go find it according to the Faang in Nevisort, from us, that we brought to listen to today is the Mulab Prapaya Chada K, is a story, indeed, that happened, in the time when the Phra Phra Chao was born as the Sacati Sabam, which the Phra Phra Chao, this is the Phuu Dee Chuey Luea Khon, is the Phuu that has the Kruan, still has the Khani, the Khani that will be brought to compose, this day, that is different, helped everyone else, because helped everyone else, then, that person also came to help you back, some came to support, again, which, together, is the story of the Phra Racha Ong Tamwang in the Chada K that is called the Tiritiwat Chap Chada K, the action, to, show, the pattern, that, to, Taang, also, ready, that we will see, whether it is too much, or, is it t

มีชายคนหนึ่งตรมบฟัง เขาก็ไปหาน้ำดื่ม ด้วยความกระหายน้ำมาก ฮี่ หาหาไม่เจอ ไม่มีน้ำตรงในตักไว้เลย ไปเจอบอน้ำแห่งหนึ่ง โอ้ย ดีใจมาก เปิดดูโอมีน้ำจริงๆ แต่ว่าวท้มลึกมากเลยจะทำอย่างไร เชือก หรือว่ากระบวยตักน้ำ ก็ไม่มี พยายามจะ ลงไปให้ได้ ลงไปให้ได้ ลงไปแล้วก็กลัวจะขึ้นไม่ได้ หิวน้ำก็หิวน้ำ ชายคนนี้เขาจัด ทำอย่างไร ยินดีตอนับ ชื่อสธานีวิทยุ กระใจเส้งแห่งพระเทศไทย ดื่อรายการธรรม พรับ อรุ่น มาปบกับตมฟังเป็นพระเจ้ำทุกวัน ในตัลวันกระประเจ้าก็จะนำเรื่องราว ที่มีความแตกต่างลักหลอย ไม่ว่าจะเรื่องการปฏิบัติทำสมาธิ หัวขอตามมาหมดได้ปวดหนึ่ง และนำตามมาไปใช้ในชีวิตประจำวัน หรือมาพูดเรื่องประตรายปิดก บางครั้งก็อาจประสูตรในตำฟังได้ฟังกัน ส่วนในทุกวันสุกอย่างนี้จะมาเล่านิทาน เล่านิทานที่มีอยู่ในประตรายปิดก เป็นนิทานชาดกบ้าง เป็นนิทานดำมาบ้าง ก็มันิทานนั้นตำฟัง ไม่ได้แปลว่า เรื่องเล่า นั่นก็ประสาทัย แต่นิทานในประสาบรรี ในสับคำนี้ที่ทั้งใช้เรียกนั้น หมายถึง สิ่งที่มาก่อน เป็นเงื่นต้นมาก่อน เป็นเหตุกันมาก่อน ซึ่งตายเกต cor. ล่าวนั้น ประรบเรื่องในอาดิฐ ที่ประพุทธเจ้าเกิดเป็นศัตร หรือคนหรือเทวดา หรือในชาดก่อน ๆ เป็นอะไร เข้ากลิวะ ชาดก หรือท่าเรื่องนั้นประรบบุคคนนั้น บุคคคนึง ในชาดประจุบันนั้นหรือมีเหตุการสระการอย่างได้มา ของก็เรียว่านิธานดำมบด ซึ่งสวนที่เป็นนิธานนั่งก็เป็นสวนเสิมขึ้นมาตุมฟัง เสิมจากหัวข้อ ธรรมัติ ดีพระพุทธเจ้าตั้งในบัญญัตตั้งตั้งเปิดเปิดจำนักแจ๊กแจ้ง เบียบเที่ยบสวนเหมือนสวนต่าง ยกอุปปมาอุปปมาย พูดถึงเคสก็ดนนี้ที่จะนำไปใช้งานได้ แล้วให้เกิดประโยชน์ต่อตั้งต้องเองและผู้อื่น นี่สำกันกว่าสำกันดีสุดเลย โก้ข้อสมาธิทั้งบัญัตตั้งขึ้น กะธาไม่มันกันนะ กะธานี่คือกำพูดกำกล่าวทุกท่วบไป เป็นร้อยแก้วดธรรมดา แต่ถ้าข้าธาไม่ถึงกล้อน มีบดเพียงชนาที่สลักสลูไว้งดงำ มีรูปแบบแพกเท่นที่ชัดเจ้น นึงคือเป็นกล้อนนึง เขาก็รีวะร้อยกร้อง ซึ่งตอนนี้พอมีอักษอนสลักสลูไว้ มีเรื่องราวที่มันวิจิตพิศดาน คนมันที่ก็เลยไปใส่ใจสนใจในเรื่องนั้นมาเกินไป กำพาเจ้าจึงต้องมาแน่นยำ ให้สาบทุกครั้งๆว่าอย่าลงประเด็น เบรวาจาลงประเด็นแล้วมันได้ไม่ลองเสียเวลาเรื่องออกนอกทาง ไม่ไปตามทางที่มีโองประกอบมันประส transport แบบอย่าง จุบราษองที่พระพุทธเช้าล่าเรื่อง ก็เบื่อให้ปริบัติ ให้ลงเมื่อทั้ม ไม่ใช่ให้เป็นนักคิจ ไม่ใช่ให้เป็นนักวิครับ เพราะคำชอตนี่มันจะไม่ได้เกิดจากการคิดวิครับเพียงอย่างเดียวแล้ว จะผลพุกให้เกิดความสำเร็จขึ้นมาได้ อย่าสำคัญประเต็มผิด ก็จุ่งมีตัวอย่างเรื่องอยู่เลยต่วหวัง เพราะเรื่องคนที่สำคัญตัวเองผิด ที่คิดว่า อื้อ นี่ฉันจำความรู้ความเรียนอะไรต่างๆได้หมดแล้ว ดีแล้วเก่งแล้ว ฉลาแล้ว ฉันนี่ผลทุกแล้ว ดีกว่า หรือดีเท่ากันกับผู้สอแล้ว มันก็ไม่ใช่กลายหลอกก่อน พิกษูนี่และ พิกษูกลุมหนึ่ง สมัยนั้น ประพุทธเจ้าอยู่ที่ อุปกัดทักน้องคอน ในแคว้น สุปกวัน ใดตรัจประสูติชื่อว่า มุลประยายสูตร อริบนิทานชาดกรณ์นะต้องหวังนะ ชื่อว่า มุลประยายชาดกรณ์ เป็นสมัยที่มี พิกษู 500 รู ซึ่ง ก่อนที่จะมาบว่านี้ สธานาตเดมของท่านหล่านั้น ก็อยู่ในตรกุนปราม อยู่ในวันนะปราม ตั้งแต่เด็กก็เรียนรู้ความรู้ทางปราม ความรู้ทางในตรายเผ็ด คำพีนิคันทุสา คำพีอะไรของพวกปราม รู้ละเงียจ จบหมดทุกอย่างเลย ตัวนี้พ่อมาบว่าในพระสาสนาแล้วใช่ไหม อ้าว ก็คือมีกันเรียน คำสอนของพระพุทธชาวจุดไหน เรียนวัยกรณ์ เรียนประตรายปีดก คือประตรายปีดกนี้ทุกว่าฟัง ถ้าจะว่ากรรยาว ก็คือมีมายต้องแต่ในสมายพุทธการแล้วนะนะ แต่จะไม่ได้เป็นรูปแบบที่ชัดเจนเหมือนอย่างในประจุบัน ที่ตำเป็นรูปเลมแม่งเป็นสามปีดกอย่างชัดเจน สมายก่อนนั้นก็จำไม่ได้ลงหักสอน ที่เป็นรูปเลมแบบในปุชบัน อันนี้แน่นอนเพราะว่าเธอโนลคีเขาไม่มี ไม่เหมือนต่างกันอยู่ ก็จะอาใสการส่งจำ แต่ว่าหมกข้อที่ส่งจำเนี่ย ส่วนที่จะมีแนวไกลกันก็จะมีอยู่มาก ไม่ว่าจะเรื่องกิวบจังยุตรนี่กาย อังคุตรนี่กายเนี่ย เป็นรูปแบบที่จัดทำมาตั้งแต่ สมายพระพุทธเถอะยังมีพระชนชีพแล้ว ตัวอย่างที่เราใจเห็นได้ก็ในสังคีติสุดนิกมี ที่เท่นประสารรีบุศจัดทำรูปรวมเป็นตัวอย่างไว้ก่อนเลย คือเอาตำมาที่มีหัวข้อ เมื่อเหมือนกันหรือจำนวนเท่ากัน มาจัดหมดหมูไว้ด้วยกัน อันนี้หมด 1 ข้อ นี้หมด 2 ข้อ 3 ข้อ อย่างรัส 10 ข้อ 10 ข้อจัดไป เนื้อเริ่มมีการทำสังคยาณามาตั้งแต่ก่อน พระพุทธเช้าจากประริภาษ์แล้วด้วย สังคยาณานี่หมายถึงกันสุดขึ้นพร้อมกัน ก็จึงทำให้เกิดกันรวบรวมมาต่อ ภายหลัง สังคยาณานี่ไม่ได้เป็นการรวบรวมนะโทฟัง สังคยาณาหมายถึงกันสุดขึ้น พร้อมกันให้ลงตกเข้าใจเหมือนกันได้ว่า ทำสอนนี้พูดสวดไว้ตรงกันอย่างนี้ อย่างนี้ ก็แล้วจึงคอยบันทึกรวบรวมกันมา เป็นภายหลัง การรวบรวมนั้นมีมาแล้ว Commander Prowas. บร้าพอุธริชาตรัสคำอะไรไว้ อุ้ คุณคุณจดจตเจ้าจอยกฝั่งเลยหละ แล้วก็จดสงจมไว้ดีเลยหละ จำไม่ได้ก็จดอะไรก็จดไว้ด้วยหละ จดไม่ได้ก็จมไม่ได้หละ ตอนนี้พอมีอรอบีย บรรบกในการจดจรมตรอวันนี้ เราใช้คำอัปราณพระตรายไปดกไปสะ เพื่อเกิดความความก็ใจที่ตรงกัน พบภิสูหายห กวามรู้ต่างๆ ของพวกพรรมอย่างมาก มาเรียงพระเทรยไปดก ครบทุกสูตรครบทุกเรื่องครบทุกหมดหมู ครบทุกสาขาแล้ว จำได้หมดแล้ว เออ สุญอด ยิ้ม จังดีงาม แม่พระพุทธเจ้า พวกพระเทรย พวกพราบ แม่พระพุทธเจ้า ตราบเทรยอะไรไว้ นั่นคือความรู้ของท่าน ความรู้นั้นเราก็จำได้หมดแล้ว มีความรู้เท่ากันแล้ว คิดว่าอย่ะ มีความรู้เท่ากันแล้ว ก็เหมือนกันดีเราจะไปต่างอะไรกันอย่างไร ก็เหมือนกัน พระพุทธเจ้ารู้สิ่งได้ เราก็รู้สิ่งนั้น เราก็รู้สิ่งได้ ประพูดเจ้าก็รู้สิ่งนั้น ประพูดเจ้าเป็นสำมาสมพทธ์อยู่ เราก็เป็นสำมาสวมพทธ์เหมือนกัน สุดยอด เพียร์แลาตามฟัง นี่เพียร์แลน่ะ คิดอย่างนี้ไม่ถูกicious คือต้องตรงสมือด้วยอาจาง ipt² ตอนจากแล้วกекก็ไม่มีพระพูดเจ้า ต้องตรงเป็นsta quot considerable คือคือไม่ก็มา แรงนิฟที่สลัก response ข้าต้องด้วยตщ cancer ด้วยตั้งหมดกลายคน meters มันส่ัญญาตัวฝะ ค่าค่า Sonorella Tories คือความคิดไอดีฮะแบบนั้นเกิดขึ้นมาแล้ว แล้วซึ่งในสมายก่อน ที่จะมีสำนักรุบาจานองนี่ องนั้น อีกคือมันมาจากเนี่ยวความคิดแบบนี้ ที่นี่พอเดินแหละความคิดแบบนี้มีขึ้นมา สมัยนั้นก็อยู่ที่สุภักษาวัน อยู่ที่เมืองอุคธัตรน้ะคอน พระพระเจ้าจึงสาธยาย เทศ สดง ประสูตรที่ชื่อว่า มูลาบรรยายาสูตร ให้ฟังเลย ทรมาฟัง ถ้าเป็นความรู้ใหม่ขึ้นมาเลยก็มี นี่ละ ต้มมฟังคือ มูลาบรรยายาสูตร ที่เป็นความรู้ใหม่ ที่สดงเทศไว้ และที่อุคธัตรน้ะคอน คือเทเนี่ย ก็ประรบ ภิกษุ คลุมนี้และ ดีกบ่าตัวเอง มีความรู้ความแรงตามเหมือน ต้์เท่ากันกัมพระพระเจ้าแล้ว แม่แต่ว่า ความรู้ปัญญาของพระพระเจ้า ต้มฟังคือ มึงมหมาหาสมุดที่ลึก จนแบบไม่หยัง จะยังได้ว่ามันลึกเท่าไหร่ มันลึกมาก ตรงสายดิงที่จะอย่างลงว่าลึกเท่านี้เท่านี้ตรงนี้ตรงนี้ ประโทษจนสุดแล้วมันก็ยังลึกหลงต่อไปได้ โอ้ ปัญญาทันหนีมาก ได้เคยปริพเที่ยบเอาไว้ว่า... สิ่งที่พระเบราชาวมีความรู้ มีความเข้าใจสามารถบอกช่อนได้นี่นะ มีประมาณเท่ากับบายมายที่อยู่บนตนสีศภา ตนสีศภาก็คือตนมายยึ่งตนใหญ่ ที่มีรักษนาบายมันจะดกดกน้อย บายมันจะติดตกัน ทิธิกัน หรอกบายใหญ่ด้วย อักกับไปใหญ่ด้วย บายของต้นสีสปาตั้งต้นเลยเยอะมาก ลมถึงครวกที่ลวงลลดอยู่ที่เพื่อนด้วยนะ ถ้าด้วยนี่ท่านก็เลยงิบไปสีสปาขึ้นมา2-3Бายอยู่ในกลมือเนี่ย เราก็บอกวัตว์ว่าที่สอนนั้นมีแค่นี้ยังนะ ถ้าในที่สอนเนี่ย เหมีเท่านี้เอง ถ้าไม่ถึงสอนแค่เนี้ยอ่ะ เพราะว่า เรื่องที่รู้เนี่ย มันไม่ได่จะให้เกิดป respectful te closer ten การรุดคนได้ถ้าหมดหล่อง ส่วนที่สอนแค่ยิบมื้อหนึ่งนะ ต่างหากละ ที่จะเป็นตัวให้รุดคนได้ ถึงสอนเรื่องนี้ล่ะไว ที่นี่ที่บอกสอนอยู่ในช่วง 45 ปี แล้วมันเหลือถึงวันนี้ตอนนี้ทุกวันเนี่ย มันมีที่น้อยลงหายไป คุณไม่เจอลืมกันไปแล้ว ก็ยังมีนะตรงนั้น ดีว่า หรือความรู้อื่นๆ ต่างๆ ไม่ว่าจะหมดประจยาหมดป่าสา ทั้งรู้แน่นอน แต่ไม่ได้บอกสอน เพราะมันไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องที่จะลุดผล ผลทุกได้ ในยากวันนั้น ได้สอนเรื่องมูลับริยยาสูก คือการแยกแยะแจกแจ่งผู้ม คือปริบเที่ยบระหว่างผู้ทุชนกับประรยาจาว นี่ก็เทศจงให้กลุมพิกษูที่เข้าใจตัวเองปิดนะนะ ให้เข้าใจให้ทุกเลยละ แต่คือแบบ ไม่ใช่เทศมากเขาโดยตรงไง แต่อาทิบายถึง โมงความรู้ที่มันลึกซึงยิ่งขึ้นไปกว่าที่ได้เคยบอกวายสอนไว้ เรื่องที่ละอียด ลงไปกว่านั้น อยู่ตัวอย่างไงๆ เรื่องทาดดินอย่างไง ถ้าดดินมีของมีอยู่ทั่วไป ทาดน้ำทาดไว้ทาดลมเนี่ย เราเห็นๆกันอยู่จับต้องกันได้ พวกเขา อาหาร ระด央กลายของเรานี่ อ่า เป็นทาดดิน อันนี้มันเอิบอาบ เรียกชุมไล่ไปได้ น้นทาดน้ำความร้อนของเ�п้า ของใหม่ นี่กา ทาดไฟ นี้ทั่วไปเลยนะ ละก็จำก็ได้ด้วย ไม่น้ำไฟลมเป็นอะไรอย่างไง มีว่ารบุกไว้อยู่ในกลายกระตาศติสุกมี รบุกไว้อยู่ในเรื่องอาสุภาษัญญากอ่ามี จำได้แล้ว? ว่าการการธรรมอย่างนี้จะหมายถึงการล๊อ Blue แครับบาช้าน หรือการการธรรมอย่างนี้ engage Caesar อือ การย์ขึ้มหลังoneyES Conservative existence กรูบา Asia อย่าใในก��ตามaged สาวอก กั ace A กับ sawoke และภาษาษาล้ายมันตางกันอยู่ เพราะว่าสาวอกกั ace อือ มื้องกัดซะ ดีก่อน เพราะ ต้องมื้องกูรบา cooperants ซึ่งในสมยพระการก็มีลูกฮ 쉽ด์ที่เก่งว่ากรู้บาช้านแล้วแย่ คูรู้บาช้านว่างที่เป็นผลมิสัทด์บ้านเราต้องการบรสภาพภ Buddha อย่าเห็นทรรมูกฮันน์แมCHEERING have มีรือ Roman too ลืมกะตาม ว่าลูกฮิษ magnetisch บรลูปเป็น parrot ก luggage แล้ว appearance ได้เป็นตรี่ะของ geschrieben Wei ถึงแม้ว่าจะมีคุณตำตำกว่าเราก็ต้องยกย้องท่านเหนือเรื่องกันประดิบัติ ประดิบชอบ เพราะว่าการรรยายนี่ก็เป็นเรื่องของ เป็นความสามารถของ เป็นสิทของ พระพุทธเจ้า เท่านั่นเลย ประบัติตามคำสอน ประบัติดีประบัติชอบ การประบัติประบัติชอบ นี่ชื่นเป็นเรื่องของสาวุกที่จะทำให้ดีกันได้ เราเนียดเทียบกับประบัติษา ไม่ได้เลย จึงแบบ ออนน้อมต่อตลง มีที่ถิมาน่ะที่ถูกปรับให้สิ้น เอาความจนงตนออกไป ถึงปริบไว้เหมือนกับ งูที่มันมีผิด แล้วถูกทอนเขียว ถูกกำจัดผิด ออกไปทั้งหมด ด้วยแค่ว่าฟังเทศ สูตรเดียวนี่เลยนะ มูลับริยยาชูด ที่อุคตัดนอกร แล้วก็ติดตามพระพุทธเศษาตอบอีก ไปถึงเมืองเวสาลีได้ฟังโฮตรมกับสูตร โอ้พิกสูตรอันนี้ก็จึงบรรลุปราหราฮ อืม เรื่องแนอดีตว่ะ พวกพิกษู 500 รูป ในและเคยมีพริษติกรรมแบบนี้แล้วเหมือนกัน แนอดีตัชาตย์ ฉันไม่นั้น โคริสัตว์ เกิดอยู่ในจบคุณพระฟัง ต้องฟัง นี่คือเป็นเรื่องแนอดีตัวนะ ได้กล่าวคาทานี้ไหว ซึ่งที่กล่าว คาทาคำพูดนี้ไหวที่มึงลึกซึ่งกินใจ จะให้เราไอฟังต่อไว้เนี่ย ก็พระพระรบ พวกลูกศิตของตน 500 คน นี่มาเรื่องความรู้จักตน ตนคือพระโปริสัตว์ในชาตินั้น กลือในตรกุณพระอง นี่คือ คำสอนนะ หรือพระฟังสอนหมดแล้วไง พวกมานุฟคือ ลูกศิตที่เหมือนเรื่องความรู้จักตนที่สาบปาโมง สอบ พาดหมด ทุกคน สิ่งนี้ว่ายง่ายคำพูดนี้ พูดยังง่าย สอบ พาดปลาวเลยนะ พาดนะ สอบเขียนเนี่ย พวกที่มันก็หลอกได้ ถามเพื่อนได้ หลอกได้ เรื่องรู้ว่ายจะจดโพยเข้ามาแล้วก็มาคัดลงไป ตอบคำตอบที่ต้องเขียน คำตนงตัว เรื่องมีความคระด้างขึ้นมา ความคระด้าง ต้องฟังมันเป็นสัญญาลักในการบมบอกถึงความตนงตัวได้ จนจุดที่มันทำไม พวกรุคษินหล่อนนั้นมีวันหนึ่งที่ เดินมาแล้วสังเกตนั้นอาจาตอยู่ที่ต้นพุดสา ก็จับทำสิ่งนั้นสิ่งนี้อะไร นั่งอยู่เช่ยๆ นั่งเสือมเย็นนี้แหละ พวกชิ้นวันเลนข้าวไปหาแห่ะ เอา ! มันเยอะถิ่งจ้องข้ารีความค kanssaดาคไม่มู้ห rueหา พันนี้มникวันมาหาจะไม่แห่งหstad presidente เนี่ย 03-3 หรืน 적PI ว่า เดิน ล่านมาหาเนี่ย ไบกว่า เดิน ล่านมาหา ไม่ว้าย ไม่อะไร แต่ว่าทุกคน ทุกคน เอาเลื้องท่ามหวัน กว่า เลื้องyi ท่า ไ Liquid เนี่ย ไปข้อที่ต้นพุจ throughout ขอ ดูถูกอาจาร์ ดูถูกอาจาร์ว่า เนียการ์ไม่มีความรู้อะไร ที่จะสอนเราให้เพิ่มเติมมากไป ขวานี้แล้ว เพราะปริสัตว์ก็จึงกล่าวคึง เอาถ้างั้นเรามาต่อปัญหากัน นัดจันจะตามปัญหาข้อนึง แล้วถ้าเจอกาวแก้ได้นะ ตื่นว่า เธอชนะก็เลย อ่ะ เรามีความรู้สึกมากันจริงๆ พวกลูกศิตนี่ที่ใจเลยตรงที่ว่า เอาแล้วฉันจะได้กันกับรูกศิตนี่จะได้ ประลองด้วยว่าใครเก่งว่าใคร คำถามีดังนี้ ประพอริสัตว์ อาจารย์ ได้ถามกับพวกลูกศิตจำนวน 500 ของตนนี้ว่า เวลา ที่มันกินสัตว์ทั้งปลวง พร้ามตั้งกับด้วยตัวเองแล้วเนี่ย ใครที่เป็นพวกกินเวลานี้ กินเวลา ไม่ใช่ว่า ทำเวลาให้เสียไป เช่นบางที เราไปรสชมกันนี้ เราก็มีคนอึก โอ้ พูดมากๆ จริงๆเลย นี่ กินเวลาก็เนื้นเขา หรือบันยายนี่ยาวนานมาก กินเวลา ของข้าบต่อไปเขา นี่ไม่ใช่กินเวลากันนะ แต่ การเวลา ที่มันกินสัตว์ทั้งปลวง พร้ามตั้งกับด้วยตัวเอง ใครที่เป็นคนกินการเวลา ฟังแล้วเนี่ย อึงวิจักบันเนี่ย ตัวบัน พวกรูกศิกนี่ เวลาเหรอ การ้าเหรอ กินเหรอ เดียวเราทำความก็ใจก่อนนะ อย่างไรๆ นะ การเวลา กินสัตว์ทั้งปลวง พร้ามตั้งกับด้วยตัวเองด้วย คำดีหมายก็มังไง เวลา เขาใช่ว่า การโล มาจากสับว่า การัก ถึงการักในที่นี่จะหมายถึงตายก็ได้ หรือทำการัก ถือตาย หรือคารัก ที่หมายถึงการเวลา เป็นตนก็ได้ เช่นเวลาก่อนอาหาร เวลาหลางอาหาร เวลาก่อนเดินทาง เวลานุม เวลาแก้ เวลาหลังเดินทาง เวลาป้วย เราก็เวลาตายก็ได้นะ nah เวลา ถ้าหมดเรานี้เลี้ยงมาการก ซึ่งการเวลานี่ มันเดินไปหยุศรสเวลา.. ตลอดเวลา เวลามันเดินไปหยุศร ded มันก็กินสิ่งตังๆไป อยู่ตัวหลดเวลา เช่น ติก ติก ติกนี่ มันเวลาคฯชื่อคนนะ แต่ไม่ถึงว่า ได้ติกiorare ที่พูดไปมันMA พลายไปแล้ว เอ้า 말�ไปได้ไง ถูกเวลา กินไปแล้ว ความเป็นเด็กกว่ามันหายไปแล้ว ตี utilis remain เออ นึล เ σεยยยยย์งายนะ เมื่อวะนี้มันหายไปไหน sign-They'r gone 他ทูกกินไปแล้ว 天還有ด quietly เวลาไง เวลามีเกินตัวเองด้วย กินสันอื่นด้วย เพราะจึงไม่ความ stone นี่ต้องติความความหมาย สองคำถาไม่zdดอน้ะว่า ที่ไปกินเข้านิด มันเป็นอย่างนี้ คำถามก็คือ แล้วใครเป็นคนกินเวลานี้ อ่าว ก็เวลามันกินพวกคนอยู่แล้ว กินทุ๊กษับประสัตว์อยู่แล้ว แล้วใครจะมากินเวลานี้น่ะ ให้เวลา 7 วัน ตรมหวัง อาจารย์ให้เวลาลูกศิตย์นี่ ไปคิดใต้ใต้ตรองใครงี้กรวร หาคำตอบในคำตามนี้ มา 7 วัน ถ้า 7 วันแล้วจะ ยังไม่รู้คำตอบเดียวช่วยให้ คนเป็นอาจารย์นี่ ทำบอกฝั่ง มีแม่ตานะ เหลือบาบไม่ได้คิดว่าจะ ทำให้ลูกศิตย์แพ้ หรือว่าจะตำนี้ติดเดียนดาวาให้เสียหาย แต่ก็ต้องการสอนนะ ต้องการให้ความรู้อยู่แล้ว ต้องการความดีความงามให้กับลูกศิตย์อยู่แล้ว อาจารย์ที่ดีนะ ใช่ไหม อาจารย์ที่ไม่ดีก็มีนะ อาจารย์ที่ไม่ดีมันที่ก็จะมีความคิดว่า ลูกศิตย์คนนี้ไม่ทำตามคำของเรา เราจะบอกขับไล่มันไป หรือ นินทาดาวาให้เสียหาย ธรรมดี แต่ถ้าอาจารย์ที่ดี จะพยายามรักษาลูกษิต นี่ก็นะว่า 500คนเองก็มาดูถูกท่านอาวัง เหมือนต้นผู้ศาไม่มีกัน ท่านยังมีเมตาสอนให้ สอนถึงว่าใครเป็นผู้กินการเวลา ไม่คิดอยู่ 7 วันทุมฟัง พูดหัวเนละก็เไหน ใครจะมาเป็นผู้กินเวลา ก็เวลามันกินทุกอย่าง план ถูกแล้วเห็cs ตร violations แค่มีใครลัวที่จะมากินเวลาได้ ไม่ได้ เลยเริ่มที่จะiftได้ ฮ้อ ! appetที่เราไม่รู้มันก็มีอันนี้ละ สิ่งที่เราไม่อยู่รู้มันก็มีแต่อาจารย์ร Coffee อุ้ย! เขานี้ ที่ถี่มานานอีกหมดเลย บว่าง ทุกกำจัดออกไป ไม่เห็นเง่านำของปัญหา ว่าเง่านี้ก็ต้องปูกมาเพื่อแก่อย่างนี้ เง่านี้ไม่เห็นแล้วไม่ต้องพูดถึงว่าจะแก่ได้ คำตอบนี้ หัวดำกันหมดเลย แม่แต่ว่าข้างในมันไม่มีปัญหา เป็นเหมือนเจ้าตานที่เขาวางไว้นี่หละ คือวางไว้ คู่กันเหมือนก็มองกันไกลไม่รู้ นี่หัวคนหรือว่า ผลตาน ต้องเอามือจับดูถึงจรู เพราะว่ามันต่างกันดีมามีปัญหาไหม มีช่องหูอยู่มันกัน แต่ก็ในมีสิ่งของ มีสมอง หรือกลวง อยู่ข้างในมีแต่ช่องหูไว้เช่ย โอ้ย ตราบกราณ ขอคำตอบไปต้องฟัง หนึ่งเพราะว่าเข้าใจแล้วตัวเองปิดไปแล้ว ขอโทษขอโพย โพรธิชัดนี่ถึงให้คำตอบตรงฟังว่า ผู้ที่กินการเวลานี่ก็คือประหัฐนิง ผู้ที่เภาตันหา ดับอิลิธ ทั้งหมดได้แล้ว อยู่เนื้อการเวลา การเวลาจะมาทำอันตรายอะไรท่าน ไม่ได้แล้ว พี่ว่าจะต้องเกิดต่อไปชาติมายี่ มีการเกิดแล้วก็มีการตายวนเวลาเป็นวัตตะ มุนไป วนไป วนไป มุนไป ยุดยุดยุด ยุดได้แล้วเพราะเป็นประกินอาสบแล้ว เป็นประหารแล้ว ประหารจึงเป็นผู้ที่ ยินการเวลา หยุดกลับหมดเรื่องที่จะต้องเป็นวัตตวนต่อไป ลงเลยตรงบวกห่าง รู้กล Valentine แล้ว เพราะวะสม่าย denenน่าไม่มีพระบริชาうวั฀้นไป ออกไปไม่มีพระบริชาววัฐยุอยู่gery อยู่คำสอนเรื่องประรารณ 37 บ.? แต่зд herkesไม่มี โดยholders แนวแนวĩดทาง ที่พันธรรมตรรมชับออกมา แต่ว่าส่วนตัวเองยังทำให้บนลูกไม่ได้ เพราะบรรยมียังไม่เต็ม ประพระชาวนำเรื่องนี้มาเล่าให้ฟังคือ มูลับประยายาชาดก เป็นเหตุการที่ประรบให้แสดงมูลับประยายาสูติ แล้วให้เห็นถึงความลึกซึงในปัญญาของประพระชาว ส่วนเรื่องหลายเยอะตั้งแต่อะไรก็คิดว่า นำมาเราดิบให้ฟังแล้ว ยังเหลือเยอะ ในช่วมของตายโรมพระดีบท ทุกวันผุด แต่น้ำมิฟังต้องการจะฟังอะไรเดียกในประสูนนี้ ก็ไปหาที่ตามฝังกันได้ในNevisort ตั้งแต่เรานั้น ที่นำมาเราให้ฟังในวันนี้คือ มูลับประยายาชาดก เป็นเรื่องแน่ดี ที่เคยเกิดขึ้น สมัยที่พระพระเจ้าเกิดเป็นศาจาติสาบาหม ซึ่งพระพระเจ้า นี่เป็นผู้ดีช่วยเหลือคน เป็นผู้ที่มีความกรูน่ะ ยังมีให้การนี่ให้การที่จะนำมาประกอบ นี่วันนี้ ที่ต่างก็ได้ช่วยเหลือบุกคนอื่น เพราะช่วยเหลือบุกคนอื่นแล้ว คนอื่นนั้นก็มาช่วยเหลือท่านกลับบางมาอุปปกราสกระท้ำต่อ ซึ่งกันแล้กัน เป็นเรื่องของพระราชาองค์ตำหวังในชาดกที่ชื่อว่า ติรีติวัตชับชาดก การกระทำต่อ สดง บบว่า ต่อแท้งก็นะ พร้อมที่เราจะดูว่า มันมากไป หรอ มันหน้อยไปหรือยังไง ยังไงที่จะมอกศมกัน เป็นเรื่องของพระพระชาติตอนนั้นเกิดเป็นโปริสัตว์ อยู่ในตรกุณพราม พอโตกึนเรียนความรู้อะไรจากอาชาติศาพปลาหมกแล้ว ชาตินั้นไม่ได้อยู่เป็นอาชาติส่อนความรู้ต่อไป แต่ว่าออกบวด ออกบวด ลีกออกจากเรื่อง ไม่อยากอยู่ครองเรื่อง ออกไปอยู่ป่าแล้วก็สร้างงานสม อยู่ในราวป่าแห่งหนึ่ง ที่หิมพาอันิกมันจะมีส่วนที่อยู่ใกล้กับมือประรัณศีด้วย เพราะคนในสมัยนั้นต่วง พระเจ้าประมาทัศ ที่ครองคว้านกาศีก็มีจราจน ต้องไปปรับจราจน อยู่ในบรวินชายแดน ที่ติดกับป่าหิมพาศนั่น เวลาประราชาออกรบนี่ก็จะมีความจะบริภาษมีอะไรต่างตามไปใช่ไหม นี่จะไปปราบ พวกกมบดละ แต่ว่าในการรบครั้งนั้นนี่ พระกดว่าแพ้ ประราชาแพ้ พระวาด พวกกมบดลี่เข้าอาศัยใช้กลุยุษย์ ในการที่จะเอาชนะประราชา แล้วถ้าไม่ พอเกิดเพลงพลำเบบนี่ ช้างเขาก็ฝึกว่ายังดีนะ พอเพลงพลำเบบเอาปลูกตัดออกจากกองทับลวง หลืออยู่ไม่กี่คน พวกนี่ก็ตายหมดแล้วทำงั้ย ช้างนี่จริงเข้าสู่หมด เอาตัวรอัก เข้าสู่หมดเอาตัวรอัก เร็วเร็วนี่เลย พอประรราชาของคำสังนี้ พ้่นกร ช้างนี่พ้นแทบ нед่ exist เร็วเร็ว ด้วยกำลังก็ม brutoooiean Korea deleted หาวราชามากับฉัง เห็นที่อยู่ที่หน้าเริ่นรม ที่เป็นอาสมของรือสี ติริติวาชานี้ จึงเข้าไปแล้ว เห็นเสนาสนากวันเรียบร้อย เห็นเสนาสนากวันเรียบร้อย แต่ไม่เห็นน้ำฉัน น้ำใช้ ตั้งคือเองที่เดินทางใกล้มาแล้วก็อยู่น้ำมากเลย ไม่เห็นน้ำฉัน น้ำใช้ จะทำอย่างไรดี เดินออบไปข้างหลัง มีบอร้ำอยู่ both eye are there อุ้ย ! รอตาแล้วๆ ได้กลิ่นน้ำมา แต่ว่าหาที่ตัก แล้วก็เชื่อที่เจอผู้ เป็นเหมือนกับก่อนหรือว่าทาง ที่จะใช้ตักน้ำที่อยู่ในบอร์นี่ไม่มีเลย หามุมนัยก็หาไม่เจอ หามุมนัยก็หาไม่เจอ เฮ้ ทำอย่างไรดี ฮุจาติเดินมาถึงตรงนี้แล้ว เอางี้แล้วกัน เอาชื่อที่ผู้ที่รัดทองช้างนี่ ที่เขาจะไวรัดกับที่นั่งบนหลังช้างนี่นะ ทอดโอมากัน ทอดโอมาใช้สำหรับ เป็นเชือกที่จะผูกลงไปให้ถึงคนบอ เพื่อที่จะตักเท่าน้ำ ก็เลยให้ช้างมายินข้างบอน้ำ ถึงบอน้ำที่อยู่ตั้งด้านหลังกุติที่ปักของผู้ที่สันนั้น ก็คืออยู่ตรงต่างจงกรงบดี ช้างก็ถึงก็ไปได้ อยู่อยู่ตรงนั้น เอาชื่อผู้ข้ามันย่อนตัวเองลงไป โอ้ไม่ถึงตำบัวหรัง โอ้ยก็ต้องปีนกับกินมีใช่ไหม เนื่อยก็เนื่อย หิวก็หิวน้ำประราชาจะเป็นไง เอาพ่าสาดกของตัวเองต่ออีก น่าทอดภาคลุมภา นุ่งอะไรของตัวเองออก เหลือเดียวอันเดียว หูปต่อกับปลายชื่อ ลงไปอีกข้าวนี้ ก็ดื่มน้ำตามความต้องการ แต่ว่ากลับขึ้น ไม่ดาละที่นี่ พยายามตกน้าคนช่วย ก็ไม่มีใครตอบเลย ก็เลยพักอยู่ทางด้านล่างของบอน้ำ กินน้ำดาละ รอตายละ แต่กึนไม่ได้ พอตกเย็นตมฟัง เพราะทิสัตว์กลับมาจากป้าไปหาผลม้าย เห็นช้างยืนอยู่ที่ ท้ายทางจงกลมของตน เขาไปดูท่าแล้วก็ โอ มีเชื่อคุกอยู่โอ แน่นอนแล้วว่าพราชาควงจะต้องสเด็ดมาแน่ ช้างเห็นพอติสัตว์แล้วก็ยิ่งยืนนิ่งเลย คือเป็นช้างที่ได้รับการฝึกมาอย่างดี ไม่ได้จะต้ำร้ายใคร ถ้าไม่ได้สั่งอะไรให้กระยับไปเยื่น โพริสัตว์ก็จึงไปดูที่ปากบอ แต่ก็ลงไปได้ยินเสียงปราชาตอบขึ้นมา จึงจะริบเวลาครั้งนี้ จึงเอาภา นี่นะ มาผูกเป็นสองสายแล้วก็ทำเป็นข้าตรงกลาง ก็คือเป็นรัสนะของบันดาย ให้ปราชาสามาที่จะเดินเยียบขึ้นมาจากบอน้ำมาพักผ่อนอยู่ที่อาสมนั้นประมาณ 2-3 วัน พอปากภาคุณเรียบร้อยแล้ว กลอดเดินทางกลับสังลาไว้ก่อนดีนะ ทุกฟัง ปราชานี่ให้ปฏิญากับพอฤษฐาทันมาจึงในเมืองเมื่อไรมีพร้มจะทำการกระทำตอบคืออุปกรรัฐ อย่างดีเท่มที่ลายกอยท่านมา ก็รับปฏิญาเรียบแล้วปราชาก็เดินทางกลับไป ไปเชิญกองดาหารของตนตั้งประจำการอยู่ในที่ไม่ไกล จากชายแดน ก็พากันกลับเข้าจูพรณธรรคอน ให้การนี้พานไปแก้ประมาณไม่ถึงสดาทรมฟัง พราชาพอเห็น โผลที่สัตว์มาบินดบาทในเมือง จำได้เลยออทโอนี่ เป็นดาบด เป็นรือสีที่มีบุญคุณกับเราอย่างมาก ถึงกลองมาถวายอาหารนี่มอนให้ขึ้นไปสู่อรระชวง จะทำบริขาณอิ ที่ภักอิ ทำอุปการราตอบอย่างดีเลย สังให้คนที่ดูแลสวนในอุทยาเนี่ยมา ขอยดูแลรับใจดาบดพุนี้ แล้วก็ทำการสการะอยู่เป็นประจำทุกวันเลยนะ เดี๋ยวช้าเดี๋ยวเย็น อาหารเครื่องดื่มการฟังทรรม มีแต่ไปหาดาบทนี้อยู่ตลอด อยู่ตลอด จนก็ต้องมาพวกอามาตทั้งหลายนี้ต้องฟัง เขาก็งอนะ เฮ้ย ทำไม พระราชาเรานี่ถึง ไปหาดาบทคนนี้อยู่รื่อย แล้วก็ให้สการะอะไรต่างๆกับเขา แม่มัน มันจดดีแล้วมันเกินไปนะ จะตุกลองหรือเปล่า ไม่พอใจ ไม่พอใจแล้วก็จึงไปคุยกับอุปราณ ซึ่งอุปราณก็คือลูกของพระราชา เฮ้ย ดาบทคนนี้ ก็...พระองก็ขึ้น...พึ่งจะเคยเจอนะ เอ่อ...เราก็ไม่ใช่ยากันด้วย ไม่ใช่เพื่อนกระมาดแตกก่อนด้วย เราก็ไม่ใช่มีเชือศัย คศัตรอะไรเลยด้วย เฮ้ย แล้วทำไมท่านถึง จะมาดูแลดาบท ตีอรี ตีวัดชะนี่ อย่างดี ทั้งอาหารการณ์สการะอะไรต่างๆ มันไม่น่าจะเป็นงานนะ ไม่ควรนะ ถูกหลองหรือเปล่า? พระราชาจึงได้เรื่องอุปรราณพร้ำกับทั้งโก้ออมมาทั้งหลาย มาในคราวนั้นเลยต้มฟัง เนื้อ มา เดี๋ยวฉันจะบอกความจริงให้ฟัง จึงเล่าเรื่องเรา ที่เกิดขึ้นเมื่อ 15 วันดีหลายฟัง ว่าตอนที่ไปปราบจนบทชายแดนี่ เปลี่ยงปลำไป ได้รับการช่วยเหลือจากติดริติวัจจาบท์กวนนี้ละ ถ้าไม่งั้นเนี่ย ต้องเป็นผีอยู่ในบอน้ำ ขึ้นไม่ได้ตาย แน่นอน เลยยังช่วยดูแลช้างด้วย ขึ้นมาแล้วนี่นะ ว่าโดดาบทวนนี้ยังเอาน้ำมันมานวดให้ เอาอย่ามาจาให้ เอาอาหารให้กินให้ที่พักให้ที่นอน ถ้าไม่ความลำบากแล้ว มีคนเย็ดมือมาช่วย พวกความพุกอยู่แล้ว ท่านกำจัดความพุกนี้ให้ โทษคนแบบนี้หายาก นี่ขนอกจาก ตัวฉันคือประชาจาตถวายความกรบแล้ว ช่วยเหลือแล้ว พวกเจ้าท่าหมดนี่ก็ต้องมา บุชาติโริติวัจจาบท์นี้ด้วยนะ สังไงทั้งพวกอำมาทั้งอุปราก ก็มาทำความกรบบุชาติดาบทนี้ด้วย ด้วยเหตุผลนี้ โห เขาก็เข้าใจกันแล้วตอนรักไม่สาบไง ไม่สาบว่าทำไมพราชาตินกต่ำอย่างนั้น แต่พอรู้ความจริงแล้ว ว่าเขาเป็นพระได้เคยช่วยเหลือแท่มก่อน อ้า จึงต่ำการอุปรากากล่ะ และราสนะแบบที่ว่า ก็ไม่รู้เหตุผลในคลาวก่อนก่อนว่า มีเรื่องอะไรจะมาก่อนแล้ว จึงไม่เข้าใช้การกรตำเนี้ย เรื่องที่พระเบิเฉาเราะเนี่ยก็ประรบท่านประอ någon ธรมฟัง ที่ในนขลาวที่ได้ชิวอนมาอย่างมาก มา จากประเทาเบิน มีนรายๆ รอยบืนนี่นะ ก็มาให้รู�รศิตของท�徒ส erstiti Alberto elites we this old and gi,today ไว้คนเดี่ยว พระรุบนี้ที่ต้นประอนนนออกภาพให้นี้นะ ต้นก็แบ่งตวายกับพิกษุคุรุมอุปษาตั้งหมดเลยนะ อื้อ ก็ไม่ให้ถูกกรหา ไม่ให้ถูกทีเตียนได้ แม่ตำดังนั้นก็ยังถูกกรหาถูกทีเตียนอยู่ดี พระเจ้าจึงสอนด้วยนี้ข้างจากเรื่องนี้ ซึ่งก็เราโกรงเรื่องนี้ก็จ่ายใกล้ๆ กับเรื่องของคุณะชาดบบ พี่ไหลเคยนำมาร่าวให้ฟัง ซักเมือต้นปีหรือปลายปีที่แล้วนี่ละ น้ำว่าด้วยสิ่งโตมาได้รับการช่วยเหลือจากสูงนักจิ่งจอก ในกล้าวที่กระโดดไปล่าสัตว์แล้ว ข้าทั้งสีข้างนี้ได้ไปติดอยู่ในบอกขี่ตม ลุกขึ้นไม่ได้ สูงนักจิ่งจอกช่วยเหลือมา จึงป่ามาอยู่ด้วยก