พลิกทิฏฐิมุมมอง ปล่อยวางความขัดข้องด้วยกุศลธรรม [6933-5p]

There is a young man, a monk, who went to the market. He was right in the middle of the market. Oh my, an elderly person, how interesting, sitting there, criticizing, criticizing, criticizing. The mistake, he did not accept it. It became a new problem. The last will, I am in the market, the ground. That is interesting, the ground, the ground, the deity. Look at the middle of the market, criticizing, sitting there, should be gentle. In the middle of the ground, in the middle, standing on the side, standing, not accepting each other. Hey, why did it come to this? What is this matter? I am happy at the time of the update. This is a video broadcasting the sound throughout Thailand. Listen to the program according to the morning. According to the morning, it is not available for memorization, but it is available for putting into the heart. It helps the digital work. In every day of happiness, it is a period of the vow of the promise. It is a story that clarifies the heart. It is a change of character to become a good arrangement of life. Beautiful with you, I will bring the Jataka of the vow, the vow of the good arrangement, which has a spark in the story, to tell you to listen. If we listen, we will be able to listen to the essence of our story. Do not get stuck with just the essence alone, because then you will get a benefit that arises, like a little one. Because every teaching of the Buddha must have a head, a direction, that will be a Dhamma that touches the heart, so that we can look at ourselves with eyes composed of wisdom. When we search, when we listen, when we get our story, there is an essence of our story related to the Story itself. Who does what, where, how. There is an essence of our story related to the parable. This thing, this person, this animal, this atmosphere, what does it mean? It has something that is a parable. A parable is suggested in the name. It refers to the teaching, the value, that this thing wants to convey. It will come to know everything, or rather, suffering, or rather, knowing the detector, survival, or non-survival, or something. In our listening for the first time, it is many essences. When we keep listening, we will get a benefit immediately. When the benefit arises with the person who has listened a lot before, from a person who was not good, who did not know anything, confused, making mistakes, doing wrong, until becoming a good person, knowing what should be done, knowing what should be avoided. It is a series that I have brought to compose the story for the Dhamma to listen to, like an episode ending. A series of turning oneself, turning the heart, of our listeners, persons whose conduct is not yet very good, and then turning themselves, changing their minds, with the power of the Buddha’s story of turning the heart, how? Today there will be a new character, a young one, listening, whose heart is hard, loud, not accepting the teaching that says one is right, not listening a little, accepting this is not right, accepting being overwhelmed, accepting people criticizing too. And also the grandchildren of Lady Visakha, who comes to give alms regularly. When she comes, she brings her children and grandchildren with her. Each child and grandchild makes a face that is full, fully, with the nature of an animal. There is where we prepare food for the monks. Some bring a set, some bring a set, some bring two sets or one set, every day. But she prepares a hundred sets, every day. And then she brings it up in that matter. I am comfortable. For the other day, this granddaughter also did her duty very well, right there, listening. Preparing food, water, tea, water, used when receiving monks. On the day of the alms round, she brought it up. Her mind was agitated. That day she poured water, gave it to the monks. She poured water, did not drink some, saying that while her hand was still, how much? Yes, because she saw her own face in the water bowl. When she was about to pour water, to offer to the monks, one monk. This monk is a monk who is not yet old, and also newly ordained. That is, a newly ordained monk has two types, everyone listening. Newly ordained when still young, and newly ordained when old. There will be a monk’s karma. This is, General, like this type. Newly ordained when young, not knowing anything, there will be a core, a lot of karma. It has never known anything, doing things, closing, doing wrong. This comes in one way. But it is not that everyone is the same. Because the core that is not good, something of the old monk newly ordained or the young monk newly ordained, also comes to reside in this karma. This comes again, everyone listening. If it resides, the strong love of the Buddha’s teaching, combined, it is a strong love that is like giving. The giver will surely go to heaven. The one who does good will surely get good. It is like this. The one who expects will surely get. Hey, hoping, not saying this, not doing anything, so putting in some, putting in, so going, going. The Christian church, you expect, mother met with expectation, your father also expects. Then, you like it, okay. I am not a single person, father, mother, bursting. Wow, I even met a person like this today. Oh, doing this is easy, go, everyone. Cry, just cry, go to the teacher, go to the branch. This little child is also comfortable, not knowing, listening. Because the thing she is saying, the thing that this Buddha is, is if it is finished, here, the principle is right here, child listening. That is, what state, let it all go. Let it go when? Let it go when a person has hair, hair and beard, together with dyeing water, coming out of the matter of being a monk, being a person without this matter. What weapons or abilities that will be used to do harm, doing harm is one of these, must be removed, at the time of the ordination. The robe and the bowl are weapons. The only one is wisdom, that will fight defilements. Because the robe and the bowl are like a man with a gun. You will only use it to fight defilements. You cannot use it to fight people. The words that are to be used as weapons are like spears that pierce others. Remove them. The focused thoughts that are to be laid aside, that cause harm, that transgress against people, must be removed. Those that are to be used to wound others, having hair and nails cut, are already smooth and refined. The color of the hair is like a small wound, or a wound from a blade. Likewise, food for the body is a taste. The existence that you are weary of, according to what is most necessary, is also fine, like a beggar. Oh! How many! But for the Buddha who must have loving-kindness, is it not already a strength? It is said that the Buddha has always been like this, my child. The Buddha has the power of sovereignty, is a strength. Even a child has crying, which is a strength. Then wanting anything is easy. advertisements will be available. And did not get validity. Crying loudly. walkaa mom. Crying is a strength. People who are defeated. People who are defeated in focusing on faults are a strength. It is Nana. It is Golf. 有ต למ�די. Having not focusing on faults is a strength. Those who are the most defiled also have the power of Tolkien. Inviting different sweet, sweet, lacking, lacking. The Buddha also says, you are lacking first, sweet, can be heard, this is a continuous matter. Some, it does not stop at this point because, kick, we receive this wound, this house, is it not already present? The teacher also comes along, the teacher also comes to find. seekers eye. Time, together. Otelag switched to this depth. It is not a problem, you. I apologize, comfort her. Tell the people, message to the people. The people also say, Teacher, can you speak like this? Why not say, the defilements of yourself, the defilements of all, speaking incorrectly. When does差不多 Einsteinов? The teacher also went along, then began the continuous process in the sangha. For this, we can see the tragic matter. Then just, according to the list, then just, that they must take the drama once you're gone. It is a matter of Ath punched. It begins with OrR supportive. It ches Zhang. Then, the matter, yes, a little, jointly enough, inad, so much, better than not saying that word, and then taking that word, is a topic for this word. Can you relate to it? It does not have an ending that can be obtained right there, because the sharpness has entered things. That is a fault, once it enters the mind of anyone, it also finds matters to focus on faults, to be a topic that will cause mutual fault-finding, in order to continue the word, to continue the matter. From the narrative, the branch spoke this word. The physician does not yield. The king of the king, to anger, spoke this word. The physician spoke this thing, still does not yield. One cannot speak for oneself, so then took the key NEW chassis Maßcountry arm. Water did not take the branch spoke into the word ys. The physician sleeping also spoke again. It continues the karma, to continue, because it is called continuing the length, stretching the duration. It does not end. It is worth saying that it will end, and if there is anger, it is correct, but it does not end at all. Because of that, there is a characteristic that the mind has the anger of the weapon of speech. One of many is silence. Silence here is not continuing the length, not stretching the duration. Oh, accepting it. It is not that one must say, I am wrong, you are right, but just remain silent. That it is a person, silent, not truly silent, silent in front, but behind the scenes speaking well, it does not truly end. This is also not the way it is intended, that it ends and is over. This is also not the way it is intended, that it ends and is over. Thus, in this case, thinking up to the Buddha. The Buddha created it well, at the time when he was about to return to the monastery. Upon knowing the matter, or where to go, both, with the vehicle, which is the Indriya-paropariya-yaana, the vehicle that knows the strengths and weaknesses of all beings, that the Buddha would know directly there, and then know, in this monastery, what we should do so that this matter can be received. Where is the knot? Ah, the knot is at the point. We also see that sonic will be able to endure, that sistew, it cannot endure here. What to do so that you can do it? The Buddha, the person who cannot endure at this point, correctly says... You, at that time, have the virtues, excessively, have the virtues, can you? Until camar has no attention. It is a tip, the mind must be soft, the mind must endure, ready with the virtues cred. The virtues kat. But if the mind has hardness, even if there are virtues that are the virtues of the self, they can arise. The hardness that is above is because of the price of dosa-moha, and it makes it hot, makes it warm, makes it hard, coming out as a form of sam, or truly, that is, if our mind has hardness, the root of dosa-moha, it can arise. That is, it is both sides, both ways. That is, each side has two ways. That side is the side that is wholesome and the side that is unwholesome, going both ways, both that guided, wholesome then returning, both that ya-pratung then endpoint unwholesome, also returning. This is with the fact that the Buddha has the vehicle that knows the strengths and weaknesses, the Indriya-paropariya-yaana. The mind is hard at this moment. This form must make the mind soft, make the mind gentle first. When the mind is soft, the mind is gentle, kusala-dhamma can arise to you. See the movement. This is a taste that the Buddha made arise in that discourse, that how, that how, then there will be a mind that is soft, that is gentle, that can be softened, arising from the body that is from the mother Visakha, following her own child. Because she followed along, not following the bhikkhu, the bhikkhu’s mind was neither soft nor gentle. The preceptor came again, and she followed along with Visakha again, not following this bhikkhu. This bhikkhu’s mind was neither soft nor gentle. That is, we, his descendant, did not yield; the descendant’s mind was neither soft nor gentle. It was understood that following along is through spoken words of hope. That is, the one who will speak with this bhikkhu saying, “Hey, do it this way, do it that way.” We also went to speak with Lady Visakha, beginning to say, “Oh, the fact that your descendant has struck the bhikkhu, causing him to lose his head, and then struck the bhikkhu, causing all his nails to fall off, this should be battling. When the bhikkhu passed away, oh, knowing the Buddha, following along at this moment, her mind softened and became gentle. Then the Buddha rose up immediately. Or, ‘Oh, the Buddha, truly possessing excellent wisdom. The preceptor of the Buddha’s words, there is none. Lady Visakha came to the preceptor, and it was not even good. She could not control her mind. The bhikkhu, upon passing away, thought of the Buddha, that the Buddha truly possesses excellent wisdom. He taught the Dhamma in a way that a person does not commit evil deeds, does not live with negligence, does not hold wrong views, does not become a person of ill will. This technique has come right here. Oh, committing evil deeds is difficulty, harshness, and that is sloppiness, even seeing oneself in water. All of this. A person who lives with negligence is constantly measuring back and forth in this direction and that direction, called having wrong views. It is often said that wrong views mean having a distorted perspective, a perspective that gives rise to defilements. Having wrong views, living like this, is called being a defiler of the world, born to eat, born to run, born to use up the world’s resources, losing happiness. But if we have right views, let’s go first, that is, a perspective that gives rise to defilements, settling down, is called living without moderation, is called not doing evil deeds, doing good deeds, not defiling the world, eating without losing happiness. With this understanding, it is indeed so. Evil deeds, then, return to the five aggregates in this way. Is it not karma? We, that is, went to this bhikkhu. He was angry, because he spoke about the matter of the head, saying, “If the head is lost, but we bhikkhus do not speak about the matter of the head, going on like that is not right. The other party gladly accepts admonition with great humility. That is pointing out faults, not focusing on faults. Pointing out faults is the characteristic of a benefactor, who will point out errors and areas that can be improved, sometimes with the mind, sometimes with the body, in order to help them have understanding. The mind of a person who gladly listens, who receives it with humility and softness, that will be beneficial. Our speech, then, will be words composed of benefit, words of a benefactor. Here, we do not forbid hope, for the mind of this bhikkhu, to become soft, to listen to words, that is indeed so. But it is pointing out faults, regarding the fact that, after eating, what he does is defiling. Oh, but he understands that, oh, it is something we can correct. If listening, understanding in the context of one person has already been done, hmm, then it comes to the sutta. It leads us to listen, listening to the narrative section, then having many perspectives. Hmm, we can then allow the arising of knowing, the arising of understanding, together. There is the matter of the bhikkhu’s softness that has been declared in the narrative text. It is a matter of the conflict between one bhikkhu and Lady Visakha. What we think we have gained from this story is that the mind must be soft and gentle; harshness and rigidity will have a very low effect on understanding. That the mind becomes soft and gentle, knowing harshness and rigidity, is like following along in the sense of the Buddha’s reliance, the Kalayamitta, that is, the one who will invite and lead to the arising of, the Kalayamitta can do it. There are many of them, indeed. It will be a sect that can be seen together. That is the husband of Lady Vuthra, Lady Vuthra, another listener. The story of Lady Silima, which we have heard before in previous episodes, it is, or it is, about Lady Silima, that is, she, Uttara, was divorced and left in the morning of a family that did not count or the Buddha’s teachings. She thus did not get the opportunity to let them make merit at all. She also complained to her father, not wanting anything about this matter, not seeking happiness. Oh, Lady Silima, this is a lot. She smiled, like, seeing something big and beautiful, still thinking of the goodness of the person who might come to harm herself. She would think inwardly, there is none at all. She thinks only of his goodness, his goodness helping herself who has come. This is thus excellent speech in singing with the channel, being hit by the husband, oh, not caring. I will let you, I will do good. Being accused by him of doing harm, not caring. I think only of the goodness of the person who helps us. I apologize, just to have it, because she passed through the matter of being wrongly harmed, and then Lady Silima opened up, her heart rising again. This is one of the same things, that one can change the mind of Lady Silima. First, the impact between Lady Visakha and the bhikkhu, one came to set this, and then summarized in the ear, that is, do not defile the world. The second matter is the story of Lady Silima and Lady Uttara, which will come in the form of accusing each other, pretending to each other. The Buddha told it thus, saying: “Aggahetabbaṃ ca, chinnena aggaṃ, āsāṭhaṃ sāṭhena, chinnena, cittaṃ kareyya, nāhaṃ, saccena, aṭṭi, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ, chinnena, kathaṃ, nāhaṃ, tāṃ, kathaṃ,

มีฮิง คนอิกตังmiral有ฟัง เธอก็ไปเทียง ดากับพระสงวรฺหนึ่ง เป็นเกลางตลาดเลยตากหลัง โอ้โฮ elderly ต่ำงี้น่ายนั่อนินดินดินดลRR ประพลาดś็งก็ไม่ยอม เป็นประบวดใหม่ด้วย เกlast will ข้ายมตลาดดินนะ นั่นนี้น่ายดินดินดiety ดูเกลางตลาดนินมั่น sollย่อม กลาง édินกลาง ตั้งฝายตั้ง ไม่ยอมกัน อ้าว ทำไมก็ถึงเรื่องอะไรกันนี้ ยินดีตอนอัพ จูชาตานี่วิทยุประจายเสียงแห่งประเทศไทย ดื่อรายการตามหรับอรุณ ตามหรับไม่ได้มีไว้ให้แก่จำ แต่มีไว้ให้ใส่ใจ จนช่วยงานดิจิง ในทุกวันสุข เป็นช่วงของนิธานปรณา เป็นเรื่องเล่าคลีคลายใจ เป็นการเปลี่ยนวิกริตให้กลายเป็นบดเรียงของชีวิต สวยกับเจ้าก็จะนำ นิธานชาดก นิธานตำบด ที่มีประกดอยู่ในประตรายไปดก มาเล่าให้ทมฟังได้ฟังกัน ถ้าเราฟังนั้น เราจะฟังได้หลอยมีติของเรื่องเรา อย่าให้ไปจมติดอยู่กับแค่เพียงมีติเดียว เพราะว่าจะได้เภื่อผลิโยต์ที่เกิดขึ้นนั้นเหมือนน้อย เพราะคำส่อนทุกอย่างของพระพุทธอาสุข จะต้องมีหัวขอ มีแนวในยัก ที่จัก เป็นธรรมะให้ฉลมใจ ให้เราสามารถมองตัวเองด้วย สายตาที่ประกอบด้วยปัญญา เวลาเราหารเราฟัง เรื่องเราได้ได้นั้น มีติเรื่องเราเกี่ยวกับตัว Story ก็มี ใครทำอะไรที่ไหนยังไง มีติเรื่องเราที่เกี่ยวกับอุปมาวประไม สิ่งนี้คนนี้ สัตว์นี้อากาศนี้ หมายถึงอะไร ๆ มันมีสิ่งที่เป็นอุปมา อุปมายส่อนอยู่ในนาน ยกรรมถึงนี้ติคำสอน ติว่า ให้สื้นนี้ต้องการจะบงบอกถึง หมูกก็จะมาอะไรความหมดโทน หรือกว่าความพี่ยน หรือกว่าการรู้จัก detector รอดหรือความอยุตยุนหรืออะไร ซึ่งในการฟังรอบเดียวของเรานี่หละตัวฟัง มันหลายมีติ เวลาลังฟังไปฟังไปเราเครื่องไปจะเกิดประโยชน์มาตีเดียว เมื่องกับประโยชน์เกิดขึ้นกับ ล่าวบุคคล ที่ได้ฟังทำมามาก่อนนานี้ จากคนที่ไม่ดี ไม่รู้เรื่องอะไร มึงๆงงงทำผิดบ้างตุกบ้าง จนกลายมาเป็นคนที่ดี รู้สิ่งควรทำรู้สิ่งควรเว้น เป็นซีรี่ที่คับประเจ้าได้นำมา ประกอบเล่าให้ธรรมฟังฟัง แบบจบในตอน ซีรี่ของการกลับตัว กลับใจ ของเราฟังฟังบุคที่ประพฤติยังไม่ค่อยดีเท่าไร แล้วมากลับตัวเปลี่ยนแปลงจิตใจ ด้วยมนข์เรื่องกลับใจของพระพุทธเจ้าได้อย่างไร วันนี้จะมีเครื่องของพิกษุใหม่ นุ่มรุปหนึ่งฟังฟัง ที่จิตใจนี่แข็ง ระดัง ไม่ยอมรับคำสอนที่ว่าตัวเองถูก ไม่เทลาค่อยม ยมนี่ก็ไม่ใช่ ยมท่วมไป ยมคนสำกันด้วย แล้วก็หลานของนางวิสาคา ที่เธอมาให้ทานอยู่เป็นประจำ ตัวเองมานั้นก็พาลูกพาหลานมาด้วย ลูกหลานตันละคนก็ทำหน้าที่ให้เต็มพร้อมเต็มที่ ด้วยความสัตว์ มีที่เราเตรียมอาหารใสบาทประหวายนะ กาวชุดบาง หาชุดบาง บางคนก็เอาสองชุดหรือชุดหนึ่ง ทุกวัน ๆ แต่นี่เธอเตรียม หาร้อยชุด ทุกวัน ๆ แล้วก็ให้ขึ้นมาในเรื่องนั่ง ฉันได้ตามสบาย ของผู้อีกวันนี้ หลานสาวคนนี้ก็ทำหน้าที่อย่างดีบีเลยตรงฟัง เตรียมอาหารน้ำ ชานน้ำ ใช้ตอนรับภิกษุ ในวันลาชาวเตินขึ้นมา จิตเป็นกูสน วันนั้นเธอกร้องน้ำ ทวายให้ประหละ กร้องน้ำ ไม่ดื่มบาง ว่าลังมือบางได้ไหร่ ใช่ไหม เพราะก็ว่าเห็นง่าหน้าของตัวเองในตุมน้ำ ตอนที่จะกร้องน้ำ ถวายภิกษุนุม รูปหนึ่ง ภิกษุนุมนี่ก็คือพระที่ยังไม่แก่ แล้วก็พึ่งบวดใหม่ คือพระบวดใหม่มี 2 แบบทุกฟัง บวดใหม่ตอนที่ยังนุมอยู่ ก็บวดใหม่ตอนที่แก่แล้ว ซึ่งก็จะมีพระติกรรม อันนี้คือ เจนราลลายซเซเช่นเลยนะแบบ บวดใหม่ตอนนุมนุมยังไม่รู้เรื่องอะไร ก็จะมีคอร์ฟิกษฐ์ ฟิกษฐ์เยอะ มันที่ก็ไม่เคยรู้เรื่องอะไร ทำไปปิดตุกธุก อันนี้ก็มาวแบบนึง แต่ก็ไม่ใช่ว่าทุกคนจะเป็นอย่างกันนะ เพราะก็ว่า คอร์ที่ไม่ดีอะไร อะไร ของความที่เป็นพระแก่บวดใหม่หรือพระ นุมบวดใหม่ก็ตามมาร้มอยู่ใน พิกษฐ์ร้มนี้ นี่ก็มาวอีกนะครับฟัง ถ้าร้มร้มอยู่ไง ความที่มันรักสนักของคำคิดิยาพระทานประกอบกัน มันเป็นรักสนักคำที่เหมือนให้พอนะ คนให้ท้าแล้วย่อมไปสาวร้าน คนทำดีย่อมได้ดี คือแบบนี้เลย คือคนหัวคาดย่อมหัวร้า อ่าวหวังกัน ไม่พูดอย่างนี้ ไม่ได้ทำอะไรเลย ก็เลยใส้ก็บาง ใส้ก็เลยก็ด้า ร้านนักริสาคาเลย เธอน่ะหัวคาด แม่เจอกัวคาดด้วย พ่อเธอหัวคาดด้วย นั่น เธอก็ชอบก็ได้ ฉันยังไม่โพ้คนเดียวดาพ่อดาแม่ฉะ bursting โหว ลิ่งยิงวันพ้อบอุ่นอย่างนี้ด้วย ว้า ทำงี้ได้ง่ายอย่ะ ไปเลยทุกคน ร้องไห้ เดี๋ยวร้องไห้ไปหายคุณแย่หละ ไปหายนั่งวิสาขาเลย นี่เด็กน้อยก็สมบายใจ ไม่ย่อมรูฟัง เพราะว่า สิ่งที่เธออ่างไปมา ความที่พระพิษูนี้ คือถ้าหมดแล้วนะนี่นะ หลักการมันตรงนี้ลูกฝัง คือเที่ยวรัฐอะไร ทอดออกหมดแล้ว ทอดออกตอนไหน ทอดออกตอนคนผมอะไร ลงผมและหนวด พร้องพ่าย้อมน้ำฝ่าดออกจากเรื่องบวดเป็นผู้ไม่มีเรื่องนี่ อาวุธความสามารถอะไรที่จะแบบใช้ทำร้าย ทำร้ายคือหนึ่งได้นี่ ต้องถอดออก ต่อตอนที่บวนอันเลย ผมพากาสายาคือ อาวุธ อันเดียวคือปัญญา ที่จะประหัดประหัดกิเลตเพราะพากาสายาคือเหมือนกับทงชายกล้องราวร้าน คุณจะใช้สู้กับกิเลเท่านั้น ไม่ได้ว่าจะใช้ประหัดประหันคนดื่นได้ได้ คำดาคำว่าที่จะใช้เป็นอาวุธคือเป็นเหมือนหอกปลาที่มแท้งคนอื่น ถอดออก ความคิดเพ่งลึงที่จะวางแพ้น ทำร้ายโปรดค่า บรอกล่วงันคน ต้องถอดออก ไว้ที่จะใช้ดาวาคนอื่น มีผมและริบอันตัดสาท เรียบร้ายแล้ว รงหมพากาสายาคือบาดเล็ก หรือบาดกระบื้อง เดี๋ยวก็อาหารฟิกษา มันเป็นรัสนะ ความเป็นอยู่ที่ เจ้าหรืนว่าตามต้องอีที่สุดเลยก็ได้ว่ะ เหมือนขอทาน โอ้! หนักมี! แต่สำหรับพระที่ต้องมีกันติ เป็นกำลังอยู่แล้วใช่ไหม? ทุกว่าพระเจ้าเคยตราดอย่างนี้นะครับมูกว่า พระชามีอิสรียจด เป็นกำลัง จน ก็มีอาวุธ เป็นกำลัง เด็ก ก็มีการร้องไห้ เป็นกำลัง เเล่กอยากได้อะไรก็ทำง่าย advertisements will be available. แล้วไม่ได้ validity. ร้องห่ายดี walkaa mom การร้องห่ายเป็นกำลัง คนพ้านerга คนพ้านออการเพ่งโทษเป็นกămลัง มันดิ Nana มันดิ Golf 有ต למ�ดิ มีการไม่เพ่งโทษเป็นกำลัง คนที่เป็นพ汚ุสุด ก็มีการพิชธานา Tolkien เป็นกำลัง ชวนแสมälifferent หวานหัวขาดหัวขาด พระก็บอกว่า คุณคุณหัวขาดก่อนนะ หวานยินได้ไง เรื่องกันตลอดกันนี้นะ บ่าง มันไม่ได้หยุดแกนี้เพราะว่ะ คิกสุขนุมรุมนี้มารับบาดบ้านนี้ จักจานอยู่อยู่ไงไหม อาจาร์ก็มาตาม อาจาร์ก็เลยมาหา seekers eye เวลาล่ะกัน โอเทลาก switched to ลึกนี้ ไม่เป็นไรเธอ ขอโทษ comfort her บอกลุกสิตกันตล message to the people ลุกสิตก็บอกว่า อาจาร์� พูดงี้ได้งิ cał ทำไมไม่ว่า อุปดธาของตัวเอง อุปดธาของทั่น พูดไม่ถูก When does差不多 Einsteinов? อาจาร์ก็ด้อมไปด้วย ก็เริ่มการตลอดในสังคorus เพื่องนี่เราดูเรื่อง tragic ได้ๆ ก็แล้วแค่ ตามรายการได้ๆ ก็แล้วแค่ ที่เขาจะต้องเอา drama once you're gone มันเป็นราะแkins Ath punched มันเริ่มกิี่มุOrR supportive มันches Zhang จังล่ะ เรื่อง ได้ๆ น้อย ร่วมบรณ์พอก inad โซเชียว ดีกว่าไม่ว่าจะพูดคำนั้น แล้วก็ยิตติดเอากำนั้นมา เป็นประเด็นต่อคำนี้ คุณเรื่องราวได้ไหร่ไหม มันไม่มีกันจบการที่สินได้ได้เลยตรงนั้น เพราะว่าความกรวดมันเข้าสิ่งแล้ว ผีคือโทษสัก เข้าสิ่งในจิตใจของใครแล้ว มันก็หาเรื่องมาเพ่งโทษ มาเป็นประเด็นที่จะให้เกิดการโทษเดียงกัน เพื่อจะต่อคำเป็นไปเรื่อย เรื่องจากราวนาวิสาขาพูดคำนี้ พิกษุนี่ไม่ยอม โกษุกษ์สกิตต่อโกโรธ พูดคำนี้ ฟ搞พูดคำนี้สิ่ง ยิงไม่ยอมละ ตัวเองพูดไม่ได้ ก็เลยเอากุญญา NEW chassis Maßcountryแขนอีก น้ำไม่ได้เอาอาจานสาขาพูดเข้าคำys พิกษุนอนก็พูดต่ออีก มันต่อคำกรรมไปเรื่อย เพราะเรียกว่า ต่อความยาวส่องความยืน มันไม่จบ น่ายคิวว่ามันจะจบๆ แล้วถ้ามีต่มโกรธมันค์ถูกสกิตτι ก็ไม่จบตะดี เพราะด้วยนั้นถึงมีรักษณะที่ใจมีการรังอาวุธภาษิกรณ์นี่นะ หนึ่งใน หลายๆ วิจิก็คือ นิ่งเสีย นิ่งนี่ก็คือ ไม่ต่อความยาว ไม่สาวความยืด อ่าว ยอมรับไป ก็ไม่ว่าว่าจะต้องว่า ฉันผิดเธอถูก แต่ก็นิ่งๆไป ที่มันคนมัน นิ่งๆ ไม่นิ่งจริง นิ่งต่อหน้าอยู่หรอก แต่ลับหลังไปพูดดี มันก็จบไม่จริง นี่ก็แบบไม่ใช่มันดิดนี้นะ ที่จะให้จบแล้วจบไป อันนี้ก็แบบ ไม่ใช่มันดิดนะนะ ที่จะให้จบแล้วจบไป อย่างนั้นก็ตามในกรณีนี้ อุ้ยเรื่องนึกไปจนถึงพระพุทธเศร้าว พระพุทธเศร้าวสร้าดีเป็นเวลาที่จะเดินกลับไปวีหาละ พอรู้เรื่องเรา หรือว่าจะไปทางไหนดีทั้งก็ ด้วยยานคือ อินทรยาปรโรปรยติยาน คือยานรู้อินสีแก่ออนของสัตว์ทั้งหลาย ที่จะมีสบบพระพุทธเศร้าอุ้งเดี๋ยวตรงนั้น แล้วรู้ว่า วีหลานี้เราควรจะทำอย่างไรให้ เรื่องนี้มันเรำับไปได้ๆ ปมมันอยู่ตรงไหน อ๋อ ปมมันอยู่ตรงประ เราก็ดู sonicวอนจะอดทล์นได้ว่าต систทิว มันนี่อดทล์นไม่ได้ จะทำอย่างไรให้เธอกว่าidänทำได้ พระปภาณกล์คนที่อดทล์นไม่ได้ตรง הדัง ถูกก็บอกว่า... คุณละคนเวลานแน่หย่มหัวขาศ มีคุณธรรมได้ๆ เกินๆ คุณธรรมได้ๆ ได้ไหม ? ถึงส camarไม่มีความสนมาi. เป็นตด�ี้ จิตต้องหนุม จิตต้องอด พร้อว่า ด้วยคุณธรรมคred . คุณธรรมค kat แต่ถ้าจิตมีความแข็งกระดัง อย่าบคุณธรรมที่เป็นคุณส่วนสรรรมก็จะเกิดขึ้นไปได้ ที่แข็งกระดังตี่ย่าบนั้นก็เพราะว่าราคาโทศาโมหานี่และ มันทำให้หยิวให้ร้อนให้เมือ แข็งกระดังออกมาเป็นซามรูปแบบ หรือกรบกันก็จริงน่ะกัน คือถ้าจิตเรามีความแข็งกระด้าง รากาติสาบโมหะ มันก็เกิดได้ คือมันเป็นทั้งสองฝาย ทั้งสองทาง คือแต่ละฝายมีสองทาง ฝายนั่นก็คือ ฝายที่เป็นกุศน และฝายที่เป็นหลากุศน ไปทั้งสองทางทั้งที่ย guided ข์ ข์ กุศนแล้วกลับการ ทั้งที่ยาประตังแล้วกิว endpointหลากุศน ก็กลับกันด้วย นี่ด้วยความที่พระพุทธเช้าท่านมี ยานรู้อินสีแกะและออน กินเทริยปะโรปริยติยาน จิตแข็งกระดายอยู่ตอนนี้ อิกษุรูปนี้ ต้องทำให้จิตนุม ให้จิตออนชะก่อน เมื่อจิตนุม จิตออนแล้ว กูสวัสดามมันถึงเจ้าเกิดได้ ดูมูฟัง นี่ก็รัสนักที่พระพุทธเจ้าได้ทำให้เกิดขึ้นในวารรานั้น ว่าทำอย่างไร ว่าทำอย่างไรละ ก็ถึงจะมีจิตที่นุมที่ออน นุมนุ่นลงได้ เกิดจากกายที่ตั้งแต่แม่นางวิสาขา คล้อยตามหลานของตัวเอง เพราะคล้อยตามไป ไม่คล้อยตามภิกษุ จิตภิกษุนี่ก็ไม่นุมไม่ออน อาจารย์อุปชามาอีก ก็คล้อยตามนางวิสาขาอีก ไม่คล้อยตามภิกษุรูปนี้ จิตของภิกษุรูปนี้ก็ไม่นุมไม่ออน คือเราหลานเขาก็ไม่ยอม หลานจิตก็ไม่นุมไม่ออน มันก็ได้แสงว่า การคล้อยตามก็คือด้วยคำพูดต้มหวัง คือท่านที่จะพูดกับพิกษุรูปนี้ว่า เอ้ยยยทำอย่างนี้ต้องทำอย่างงั้น เรานี้ก็ไปพูดกับนำวิสาคา เริ่มบอกว่า อ่าวการที่หลานของเธอดาพราพพิกษุให้มีหัวขาดนี้ แล้วพราพิกษุมีเที่ยวเล็บอันทอดหมดแล้วนี่ มันควรร battling พอพิกษุตรรมรุปนี้ โห รู้ว่าพระพระเจ้า ขลอยตามมาตอนนี้ จิตใจงเธอนุ่มลงกันติ แล้วพระค้องอันเชลีขึ้นเลย หรือว่า อุ้ย พระพระเจ้า สงมีพระฟัญญาอย่างดีแท้น้อ อุปฤชาอาจาร์ของคำพระเจ้า ไม่มีเลย นั่งวิสาขามาหาอุปฤษก็ไม่สาบด้วยดีเลย เธอพอชิตกล่อง พิกษุตรณมรุปนี้ นึกถึงพระพระเจ้า ว่าพระพระเจ้า ได้มีพระฟัญญาอย่างดีน้อ นาสียาโลกระวัตธนูติ แบบว่า บุคคลไม่พึ่งเซปทำอันเลล ไม่พึ่งอยู่ร่วมด้วยความประมาติ ไม่พึ่งเซปความเห็นผิด ไม่พึ่งเป็นคนโรคโล เทคมนี้ก็มาแล้วตรงนั้นนะ โอ้ ทำอันเลล คือความยาบความกระดังความที่ โหละเล่นแม่ด้วยเห็นง่าตัวเองในน้ำ ตั้งหมดเลยนี่นะ คนที่อยู่ด้วยความประมาติคือจิกกอบกวัดแก้งไปทางนั้นทางนี้ ชื่อว่ามีมิจจาทิธิ คำมากเชอบแร่ว่าความเห็นผิด หมายถึงมีมุมมองที่คลาดเพลือนไป เป็นมุมมองที่ทำให้กิเลเติม มิจจาทิธินี่ อยู่อย่างนี้ชื่อว่า เป็นคนรกโลก เกิดมากิน เกิดมาเล่น เกิดมาใช้สับเย็กกรณ์ของโลก เสียข้าวสุข แต่ถ้าเรามีสมมาทิธิ ย่อยก่อนไปนะต้ววัง คือมุมมองที่ให้กิเลเติม รสลง ชื่อว่าอยู่ด้วยความไม่ประมาณ ชื่อว่าไม่ใช่มีทำมะเลว เป็นทำมะที่ดี อยู่ไม่รกโลก กินข้าวไม่เสียข้าวสุข ด้วยความความใช้ค่อนนี้ตรวบหรอก ทำมะเลว ก็เรื่องกลับมากุญ 5 อันเล่นอย่างนี้ โอกรรรม ไม่ถูกใช่ม่ะ? เรา ก็คือถึงไปภิษูรุบนี้ละ เขาอังค้อหัวร้อนนี่ เพราะพูดป้อ עริข้าการม ยมครรว้า ถ้าหัวร้อได้ แต่เราภิษูไม่ใช้พูดป้อหัวгารม ดลิ่นไป ทำอย่างนั้นก็ไม่ถูก การภัยต่าง ยินดีรับคำตักเตือนด้วยความขอรบนักแน่น นั่นเป็นการชีโทษนะ ไม่ใช่ การเพ่งโทษ การชีโทษ นั่นเป็นรักษณะของบันดิต ที่จะชีความผิดพลาดจุดที่จะแก้กให้ดีขึ้นได้ กับลูกศิตบ้างกับคุณเดินบ้าง เพื่อดีให้เค้ามีการประตณา จิตของคนที่เขายินดีรับฟัง คนอมรับแล้วด้วยความออนความนุ่ม เหือ นั่นจะเป็นประโยชน์ ทำพูดของเรานั่นก็จะเป็นคำที่ประกอบด้วยประโยชน์ เป็นคำพูดของบันดิต ในที่นี่ก็ไม่กันดำหวัง เพิ่อจิตของคิกษุใหม่รูปนี้ ลุ่มออน รับฟังคำก็ว่า ด้านั้นแหละ แต่เป็นการชิทโทษ ถึงความที่ว่า กินข้าวแล้ว ของเขาทำอย่างนี้มันรกรก โอ้ แต่เข้าใจว่า อ้าว มันเป็นสิ่งที่เราแก้ไก่ได้ ถ้า การฟัง การทำความเข้าใจในปณะของคุณหนึ่งได้แล้ว อือ น้อมก็มาสูตร มันนำมวันฟัง ฟังช่วงนิทานปณะนาแล้ว ได้มุมมองหลายอย่าง อือเราก็สามารถที่จะให้เกิดการรู้ทำเกิดการบรู้ทำ ขึ้นมาได้มักกัน มีคือเรื่องของภิกษุนุมที่ประกษ์มีมาในนิทานตำบด เป็นเรื่องประรบการทลาววิวาธของภิกษุนุมรูปหนึ่งกับร้านขนางวิสาคา เขาคิดที่เราได้จากเรื่องนี้คือ การที่จิตต้องนุ่มอร ประหารแข็งกระดั่ง จะมีผลต่อการเข้าใจต่ำมาก ที่จิตจะนุ่มอร รู้แข็งกระดั่งได้นั้น ราวว่าการคลอยตามในรัสเสนาตскогоต่าง พระอาศัย กัลลายันมิตh คือคนที่จะมาชักชวนพาให้เกิด กลายันทำได้ มีหลายท่านเลยเขานี้ ก็จะเป็นเซศที่ที่ว่าไปดูกันได้ นั่นคือสามีของนั่ง วุธรา นั่งวุธรา อีกผู้ฟัง เรื่องเดินเคยได้ฟังกันในตอนคนก่อน มันหรือหรือ เกี่ยวกับนั่งซิลิมา นะ ที่ว่านางอุตรานั้นได้ถูก แต่งงานข้อไปในโอเรืนของครอบครัวที่ไม่ได้นับหรือพระพระศาสภาษ์ เธอจึงไม่ได้โอกาสในการให้ท่านทำบุญได้ได้เลย เธอก็มาร่ำไรกับคุณพ่อ ไม่จะเหลืออะไรเรื่องนี้ ไม่หาความสุข โอ๊ย นั่งซืริมานี่ก็คิดมาก เขายิ่มแบบ เห็นดีใหญ่งามด้วย ยังแบบนึกถึงความดีของคนที่จะมาทำร้ายตัวเองได้อยู่อ่ะ เธอจะคิดป่องกันในๆไม่มีเลย เธอคิดยูแต่กับความดีของเขา ดีเขาช่วยตนเองที่มา นี่จึงเป็นพูดเลิศในการเพลงด้วยชาน ถูกสามีหัวร้อยอ่ะ ไม่สน ต้นจะให้ท่านต้นจะทำความดี ถูกเขาคิดประทุดสร้าย ไม่สน ต้นคิดถึงแต่ความดีของคนที่เขาช่วยเรา ขอโทษจัดต่อมีด่ะ เพราะเธอผ่านสารมณการที่ถูกต้มร้ายมา แล้วนางชิลีมาเปิดแบบกลับใจขึ้นมาได้ นี่คือชอดที่หนึ่งกันนะตัวเองสามารถที่จะเปลี่ยนแปลงจิตใจของนางชิลีมา รามารแรก คือ การกระทบกระทางระหวังร้านนางมิสาขา กับพิษูนุมรุป 1 ต่างก็มาเซตเทอรึงนี้ แล้วก็สรุปประเต้นในฟัง ว่าอย่ารกโลก รามาอันสองคือ เรื่องของน้ำซิลิมาน้ำอุตรา จะมาแบบประทุดสร้ายกันกันแกล้งกัน ท่านตรัสบอกไว้งี้บอกว่า อากโกษเทนะ ชินเนี่ยโกษัง อาสาถุงสาถุนาชินเนี่ย ชิตเนี่ยกะทรียังทานเนี่ยนะ สัจเจนาลิกว่าที่นั่งตี แต่ว่า คึ้งชนะคนกรฟด้วยความไม่กรฟด้วยความดี คึ้งชนะคนทรานีด้วยการไหน คึ้งชนะคนพูดเลวหลายด้วยทำจริง พอได้ตราจตำอาเทศนาสรุป เรื่องสรรรคาที่เกิดขึ้นด้วยคาทานี้ตรงหวัง มันสกิจใจอยู่นะ คึ้มเป็นคำคมในราชสนาที่จะเป็นวายราวได้ เขาร้ายมาเราร้ายตอบความร้ายเป็นสอง เขาปร้าวร้ายไปทำที่หนึ่ง ทำไม่อีก 3 4 ที อ่าวเป็น 8 เลยนะ เอาความร้ายการความไม่ดี มันมากยิ่งขึ้งนะ ถ้าระว่าอาวุ่น declare มันหายไป ไม่ประตุษร้ายเกี่ยวไร แต่รู้นะ ไม่สวนเส้เฮ้เฮ้ห้า แล้วเป็นยังไง มูติต้าง เพลงตรงน้ำ แล้วจะไม่เพลงตรงความไม่ดี ไม่เพลงตรงนั้น เป็นไง เป็นเพลงตรงความดี แล้วไม่คิดอะไร เราไม่ได้เอาจิตไป ไปอยู่ตรงไม่ดี แล้วคือมีกรุณา ถ้าจะไม่เพลงตรงความตรงนี้ ได้ให้ทำไง ต้องไปจดจ่อยกันให้ เราจะมีการให้อะไรได้บ้าง ให้สิ่งของให้พียะวาจาได้ได้ แล้วทำไมเพลงตรงความเลวหลายตรงความไม่จริงตรงความกระกลอง แล้วเพลงตรงไหน เพลงตรงความจริง ตรงไหนคือคอดธิจริง ตรงไหนคือสิ่งที่จะพลิกภัน เปลี่ยนแปลง เป็นการให้อาภายได้ เป็นความจริงได้ ขนิรับเพลงตรงนั้น สิ่งนั้นกศมีพลังที่มา ที่เกีเหลสเกิดเพิ่ม ให้เป็นสำมาที่เกีเหลสลุ่นที่คุณโสลธามความดีปัญญาสมาที่จะเพิ่มกัน เปลี่ยนจากมิชาที่ทีให้เป็นสำมาที่ทีด้วยนั้น ก็คือเปลี่ยนจากมิจจาทิธิ ให้เป็นสมาทิธิได้ จึงทำให้ไม่ใช่แค่ นางซิลิมาก ตามเรื่องที่กับเจ้าเคยเล่าไปก่อนนั้นแล้ว ยังสามีของนางอุตราด้วยตรงฟัง. สามีของนางอุตรานิก็ฟังอยู่ในนั้น ก็เปลี่ยนทิธิความเห็นมากัน จากที่เป็นมิจจาทิธิ ไม่ได้จันนับถือพระพุทภาษณ์ประสงได้ได้ มาเป็นสมาทิธิของนางอุตราด้วยตรงฟัง. สามีพระพุทภาษณ์ประตำและประสง เป็นที่พึ่งที่เราถึง สามีของนางอุตราก็เปลี่ยนแปลงจากคนไม่ดี หน่อที่จะคอยนึกยอดยอยคนอื่นเข้า แต่ความสุขสำรรัญใช้เงินเพื่อที่จะเสร็บความสุขอย่างเดียว ก็มาในการที่จะเป็นกุศน์ เป็นสมาทิธิ ไม่ใช่จิตน้องไปในต่างการฟัง. การที่เราอาศัยใครแล้วก็ตามด้วย แล้วสามารถนำพาไปในการมีที่พึ่งที่ถูกต้องได้ แล้วการอาศัยคนนั้น นี่คือว่ามีอุปรการรากันยังมากเลยทีเดียว การให้ไปถึงที่จะมีพระพุทภาษณ์ประสง เป็นที่พึ่ง กว่าเขาจะไป มีประติเซฟไม่ไป ยังดาวาด้วยสำหรับไปทำไม ตำนาลโลกอย่างงั้น อย่างงี้ มันดีใจชั้นช้นน้ำไป ก็ต้องใช้เวลาหลายครั้ง หลายกลาว คือวันนานที่สุดเลย และชนยากที่สุดเลย ที่เป็นรามากมาตลอดเลย ก็ตัวอย่างพระเทวาทนี่ เราควรจะคล้องให้ตามในกำสนของพุทธ คิดถึงว่าเราก็รดูข้างทวายพระพุทธเจ้า เป็นกุธบุชา ด้วยบนค้อนี้จริงทำไม พระเทวาชาติจะได้มีการตรัสรู้เป็นพระพัจเจกพุทธเจ้าในภายพักเบืองหน้า แต่ก็ต้องไปรับผลของกำชั่วที่ตัวเองทำมาในนรกนั้นสก่อน เราผ่านไปจากจุดนั้น นานเฝ่าสมควร จึงก็จะตรัสรู้ได้ ก็จะช่วงได้บางตีต่ำหวัง ใช้เมื่อหลานาน ไม่ใช่พระแปบเดียว เราก็ต้องใช้ความประยะยามเป็นมาก เพราะกระแส่ของกรรแส่ของตันหา กระแส่ของกิเลตในยุคสมัยนี้ตรงฝั่ง มันผัดทวม เป็นกระแส่ที่รุ่นแรง ผัดจิตใจของสัตว์หลายให้มันไปกันเจ้าเจ้าเจ้าง ไปโกลศิตราท้าม ไปตามอคุณละทำ ไปหมดเลย เพราะฉะนั้น การที่เราจะมาต้องทวนกระแส่ ตัดกระแส่ของมาน กลือให้ไปตามสู่กระแส่ทำมาสู่นิพาน มันเป็นสิ่งที่ทำได้ยาก ทำได้ยากไม่ใช้พระทำไม่ได้ ต้องใช้กำลังมาก กำลังที่นี่เอามาใจไงอย่ี coolest might pequeño และแต่เริ่มส์ivaling จากถี้ขpee ประตูต้องสิ่ง คาวพารอย่างนี้ wired slowly architectural aa kanssa ตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตต ลาห้างเชี่ย plans eruption การที่ว่าเรา 좀น้ำจิดไปทางไหน จิตน้มนวนยังไรแล้ว จึงจะมีพลัง ที่ทำมา มีพัญญา มีความ brainstorm เป็นต้นที่มาได้ ในช่วงของนิธานการณานั่นจะมาพบกับท่ำมุษยามเป็นประจามในทุกวันสุข ทั้งตาวละตี 5-6 โมงชาว ทางสฐานชีวิติยุ ประจายสิ่งแบบร Blendelint ตั้งสมาธิตามรัฟฟังได้ในโรบบพอดกาสในเครื่องเล่นที่มีอัปลิกเกชน หรือที่เวบสาย พัญญา.org ประการนี้ นำเสนอโดยมุนิติพัญญาประวันา พระเทนาพัญญา เพื่อความรู้ยิ่ง เพื่อความรู้พร้อม และเพื่อนิพาณ สำนวิดในการณ์ด้วยกภาษาประก มหาไปบูล อาพิพุนโน และพบกับมายนวันพรุ่งนี้ จดเริ่มป่อน