Η αγία Σοφία και οι αγίες κόρες της Πίστη, Ελπίδα και Αγάπη

Die heilige Sophia und ihre heiligen Töchter Glaube, Hoffnung und Liebe Heiligenkunde - Formen 17.09.2026 Lambros Skontzos, Theologe Die Familie ist ein vorrangiger Wert für unseren christlichen Glauben, der in der Antike als „Hauskirche" bezeichnet wurde. Eine dieser heiligen Familien war auch die der heiligen Sophia und ihrer Töchter, des Glaubens, der Hoffnung und der Liebe. Sie lebten im 2. n. Chr. Jahrhundert, als in Rom der gottlose und verderbte Kaiser Hadrian (117-138) regierte. Sie stammten aus Italien. Sophia war von adeliger Herkunft. Sie wurde sehr jung zur Witwe und blieb mit ihren drei Töchtern zurück. Sie führte ein tugendhaftes und keusches Leben und zog die drei Sprösslinge als wahre christliche Töchter auf, die sich von den Töchtern der Heiden unterschieden, die in der Unzucht aufwuchsen, die dem Kult ihrer unsittlichen „Götter" vorgeschrieben war. Sie gab ihnen, nicht zufällig, die Namen der drei vorrangigen christlichen Tugenden, die der Apostel Paulus erwähnt: „Nun aber bleibt Glaube, Hoffnung, Liebe" (1. Kor. 13,13). Aus irgendeinem Grund musste sie zusammen mit ihren Töchtern nach Rom, in die große Stadt, überziehen, wo die gröbste Form des Heidentums herrschte und die Unzucht blühte, wo sie weiterhin das christliche Leben mit Genauigkeit lebten, ohne von dem moralischen Verfall der Heiden berührt zu werden. Sie versuchten auch, mit ihrem Beispiel das neue Leben in Christus zu zeigen. Die heidnischen Römer jedoch, die die Christen todfeindlich hassten, gaben sie bei den Behörden an, weil sie die „Götter" des Reiches nicht verehrten und nicht an der festgelegten Opferhandlung zu Ehren des „Gottes" des Kaisers teilnahmen. Dies bedeutete nach römischem Recht höchste Verrat und wurde mit dem Tode bestraft, wenn sie nicht ihre Meinung änderten. Antiochos, der Statthalter Roms, informierte Hadrian, dass die Patrizierin Sophia zusammen mit ihren drei Töchtern Christinnen seien. Der Kaiser befahl, sie festzunehmen und als Gefangene vor ihn zu bringen. Er versuchte mit Schmeicheleien, sie umzustimmen, ihren Glauben zu verleugnen und den Götzen zu opfern. Anschließend trennte er sie, indem er die Mutter getrennt von ihren Töchtern einsperrte, damit sie sich nicht gegenseitig ermutigen konnten. Doch Sophia fand den Weg und nahm Kontakt mit ihren Töchtern auf, denen sie empfahl, an ihrem Glauben mit jedem Preis festzuhalten. Sie antworteten ihrer Mutter, dass sie ihren Glauben an Christus nicht verraten würden, selbst die Drohungen der furchtbaren Martyrien und des Todes herausfordernd. Es sei bemerkt, dass der Glaube zwölf Jahre alt war, die Hoffnung zehn und die Liebe neun! Der Richter versuchte mit Schmeicheleien und Drohungen, die keuschen christlichen Töchter umzustimmen, den Götzen zu opfern. Aber sie antworteten ihm mit einer Stimme, dass Christus der Bräutigam ihrer Seele sei und dass sie nicht beabsichtigten, ihre Liebe und ihren Glauben an Ihn zu verraten. Er, der zwar das heldenhafte Gemüt der drei minderjährigen Mädchen bewunderte, füllte seine Seele mit Zorn. Er beschloss, sie zu trennen, indem er sie in getrennte Zellen einsperrte, in der Hoffnung, dass er ihnen leichter die Meinung ändern könnte. Dann begannen die Martyrien. Sie begannen mit dem Glauben. Man brachte sie vor ihn und ermutigte sie, der „Göttin" Artemis zu opfern, wie es die Jungfrauen der Heiden taten. Sie verweigerte dies und deshalb übergab er sie den Folterknechten. Sie wurde ausgezogen und bis zur Bewusstlosigkeit gepeitscht. Man schnitt ihr die Brüste ab, aber anstatt Blut floss Milch! Sie wurde auf ein glühendes Rost gelegt und während ihr unreifes Körper gequält wurde, pries sie Gott. Danach wurde sie in einen glühenden Kessel mit Pech geworfen, doch sie wurde wundersam gerettet, was das Staunen ihrer Henker hervorrief. Am Ende wurde sie enthauptet. Danach brachten sie ihm die Hoffnung vor, die er aufforderte, der Artemis zu opfern. Sie verweigerte es mutig und verurteilte ihre Taktik, von ihr zu verlangen, dem Gegenteil ihres Glaubens zu folgen. Man unterwarf sie den Martern. Nachdem man sie ausgezogen hatte, peitschte man sie wild mit Ochsenpeitschen. Dann warf man sie in einen glühenden Ofen, doch Gott rettete sie, um den Götzendienern Seine Macht zu zeigen. Anschließend hängte man sie an ein Holz und riss ihr die kindlichen Fleischstücke mit eisernen Krallen heraus und warf sie dann in kochendes Pech. Gott rettete sie wiederum zur Empörung ihrer Folterer. Diese schnitten ihr, erzürnt, den Kopf ab. Dann kam die Reihe der neunjährigen Liebe. Sie glaubten, dass das Martyrium und der Tod ihrer Schwestern ausreichen würde, ihre kindliche Seele zu brechen und der abscheulichen „Göttin" zu opfern. Doch auch sie bezeugte mit großem Mut ihren Glauben an Christus und erbat das Martyrium, um die heiligen und heldenhaften Schwestern im Himmel zu treffen. Dann hängten die Henker sie auf und zerrten ihre kindlichen Glieder, sodass die Gelenke ihrer Knochen brachen. Danach führten auch sie in den glühenden Ofen. Als sie dort ankamen, sprang die heldenhafte Tochter selbst in die lodernden Flammen. Aber es geschah wiederum das Wunder, die Flammen berührten sie nicht! Die Flammen verließen sogar den Ofen, fielen auf die Götzendiener und verbrannten viele! Am Ende wurde auch ihr der Kopf abgetrennt, womit das dreifache Opfer vollendet wurde. Ihre Mutter Sophia wurde zugelassen, sich den heiligen Reliquien ihrer heldenhaften Töchter zu nähern. Sie umarmte sie, küsste sie mit Tränen und dankte Gott, dass ihre heiligen Sprösslinge Christus nicht verraten hatten und sie selbst es verdient hatte, Mutter von Märtyrern zu werden. Danach salbte sie sie und begrub sie anschließend mit Ehren in einem nahen verborgenen Heiligtum. Nach drei Tagen, während sie über den Gräbern ihrer Märtyrertöchter betete, bat sie Gott, sie aus dieser Welt zu nehmen und sie zu ihren Töchtern zu führen. Gott erhörte ihr Gebet und sie erlösch in demselben Augenblick. Ihr heiliges Gedächtnis wird am 17. September gefeiert.

Η αγία Σοφία και οι αγίες κόρες της Πίστη, Ελπίδα και Αγάπη Αγιολογία - Μορφές 17.09.2026 Λάμπρος Σκόντζος, Θεολόγος Η οικογένεια αποτελεί πρώτιστη αξία για την χριστιανική μας πίστη, η οποία χαρακτηριζόταν στην αρχαία εποχή ως «κατ οίκον εκκλησία». Μια από αυτές τις άγιες οικογένειες υπήρξε και αυτή της αγίας Σοφίας και των θυγατέρων της, Πίστεως, Ελπίδος και Αγάπης. Έζησαν τον 2ο μ. Χ. αιώνα, όταν βασίλευε στη Ρώμη ο ειδωλολάτρης και έκφυλος αυτοκράτορας Αδριανός (117-138). Κατάγονταν από την Ιταλία. Η Σοφία είχε ευγενή καταγωγή. Χήρεψε πολύ νέα, μένοντας με τις τρεις θυγατέρες της. Ζούσε ενάρετη και αγνή ζωή, μεγαλώνοντας τα τρία βλαστάρια της ως αληθινές Χριστιανές κόρες, διαφέροντας από τις κόρες των ειδωλολατρών, τις οποίες μεγάλωναν μέσα στην ακολασία, που υπαγόρευε η λατρεία των ανήθικων «θεών» τους. Τους έδωσε, όχι τυχαία, τα ονόματα των τριών κορυφαίων χριστιανικών αρετών, που αναφέρει ο απόστολος Παύλος, «νυνί δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη» (Α΄ Κορ.13,13). Για κάποιο λόγο αναγκάστηκε να μεταβεί μαζί με τις κόρες της να ζήσει στη Ρώμη, στη μεγάλη πόλη, όπου κυριαρχούσε η πιο χυδαία μορφή της ειδωλολατρίας και άκμαζε η ακολασία, όπου συνέχιζαν να βιώνουν με ακρίβεια τη χριστιανική ζωή, χωρίς να τις αγγίζει η ηθική κατάπτωση των ειδωλολατρών. Προσπαθούσαν δε να δείχνουν με το παράδειγμά τους τη νέα εν Χριστώ ζωή. Οι ειδωλολάτρες όμως ρωμαίοι, οι οποίοι μισούσαν θανάσιμα τους Χριστιανούς τις κατάγγειλαν στις αρχές ότι δεν τιμούν τους «θεούς» της αυτοκρατορίας και δεν συμμετέχουν στην καθιερωμένη θυσία προς τιμήν του «θεού» αυτοκράτορα. Αυτό άλλωστε σήμαινε για τους ρωμαϊκούς νόμους με έσχατη προδοσία και τιμωρούνταν με θάνατο, αν δεν άλλαζαν γνώμη. Ο Αντίοχος, διοικητής της Ρώμης, ενημέρωσε τον Αδριανό, ότι η πατρικία Σοφία, μαζί με τις τρεις κόρες της είναι Χριστιανές. Ο αυτοκράτορας διέταξε να τις συλλάβουν και να τις οδηγήσουν δέσμιες μπροστά του. Προσπάθησε με κολακείες να τις μεταπείσει να αρνηθούν την πίστη τους και να θυσιάσουν στα είδωλα. Κατόπιν τις ξεχώρισε, φυλάκισε χωριστά τη μητέρα από τις κόρες της, ώστε να μη μπορούν να ενθαρρύνονται μεταξύ τους. Όμως η Σοφία βρήκε τον τρόπο και επικοινώνησε με τις κόρες της, στις οποίες σύστησε εμμονή στην πίστη τους με κάθε τίμημα. Εκείνες απάντησαν στη μητέρα τους ότι δεν πρόκειται να προδώσουν την πίστη τους στο Χριστό, αψηφώντας ακόμα και τις απειλές των φρικτών μαρτυρίων και του θανάτου. Ας σημειωθεί πως η Πίστις ήταν δώδεκα χρονών, η Ελπίδα δέκα και η Αγάπη εννέα! Ο δικαστής, με κολακείες και απειλές προσπαθούσε να μεταπείσει τις αγνές Χριστιανές κόρες να θυσιάσουν στα είδωλα. Αλλά εκείνες με ένα στόμα του απαντούσαν ότι ο Χριστός είναι ο Νυμφίος της ψυχής τους και πως δεν είχαν σκοπό να προδώσουν την αγάπη τους και την πίστη τους για Εκείνον. Εκείνος, ενώ θαύμασε το ηρωικό φρόνημα των τριών ανήλικων κοριτσιών, γέμισε με οργή την ψυχή του. Αποφάσισε να τις χωρίσει, φυλακίζοντάς τες σε ξεχωριστά κελιά, ελπίζοντας πως θα μπορούσε ευκολότερα θα τους άλλαζε γνώμη. Τότε ξεκίνησαν τα μαρτύρια. Άρχισαν από την Πίστη. Την οδήγησαν μπροστά του, παροτρύνοντάς την να θυσιάσει στη «θεά» Αρτέμιδα, όπως έκαναν οι παρθένες των ειδωλολατρών. Εκείνη αρνήθηκε και γι’ αυτό την παρέδωσε στους βασανιστές της. Την έγδυσαν και την μαστίγωσαν μέχρι λιποθυμίας. Τις έκοψαν τα στήθη, αλλά αντί να τρέξει αίμα έτρεξε γάλα! Την ξάπλωσαν σε πυρακτωμένη σχάρα και ενώ το άγουρο σώμα της βασανιζόταν, εκείνη υμνούσε το Θεό. Μετά την έριξαν σε πυρακτωμένο καζάνι με πίσσα, όμως διασώθηκε θαυματουργικά, προκαλώντας το θαυμασμό των δημίων της. Στο τέλος την αποκεφάλισαν. Ύστερα έφεραν μπροστά του την Ελπίδα, την οποία προέτρεψε να θυσιάσει στην Αρτέμιδα. Εκείνη αρνήθηκε με θάρρος και στηλίτευσε την τακτική τους να της ζητούν να πράξει αντίθετα με την πίστη της. Την υπέβαλλαν στα μαρτύρια. Αφού την έγδυσαν την μαστίγωσαν άγρια με βούνευρα. Μετά την έριξαν σε πυρακτωμένο καμίνι, όμως ο Θεός τη διέσωσε για να δείξει στους ειδωλολάτρες τη δύναμή Του. Τη συνέχεια την κρέμασαν σε ξύλο και τις ξέσχιζαν τις παιδικές σάρκες της με σιδερένια νύχια και στη συνέχεια την έριξαν σε κοχλάζουσα πίσσα. Ο Θεός και πάλι τη διέσωσε προς καταισχύνη των βασανιστών της. Εκείνοι εξοργισμένοι της απέκοψαν το κεφάλι. Κατόπιν ήρθε η σειρά της εννιάχρονης Αγάπης. Πίστευαν πως το μαρτύριο και ο θάνατος των αδελφών της θα ήταν αρκετό να κάμψει την παιδική της ψυχή και να θυσιάσει στην απαίσια «θεά». Όμως και εκείνη ομολόγησε με περισσό θάρρος την πίστη της στο Χριστό και αποζήτησε το μαρτύριο να πάει να συναντήσει τις άγιες και ηρωικές αδελφές της στον ουρανό. Τότε οι δήμιοι την κρέμασαν και της τέντωσαν τα παιδικά της μέλη, ώστε έσπασαν οι αρθρώσεις των οστών της. Μετά την οδήγησαν και αυτή στο πυρακτωμένο καμίνι. Όταν έφτασαν εκεί η ηρωική κόρη πήδησε μόνη της στις θεριεμένες φλόγες. Αλλά έγινε και πάλι το θαύμα, οι φλόγες δεν την άγγιξαν! Οι φλόγες μάλιστα έφυγαν από το καμίνι, πέφτοντας επάνω στους ειδωλολάτρες, κατακαίοντας πολλούς! Στο τέλος την αποκεφάλισαν και αυτή, ολοκληρώνοντας την τριπλή θυσία. Η μητέρα τους Σοφία αφέθηκε να πλησιάσει τα ιερά λείψανα των ηρωικών θυγατέρων της. Τα αγκάλισε, τα καταφίλησε με δάκρυα, ευχαριστώντας το Θεό που τα άγια βλαστάρια της δεν πρόδωσαν το Χριστό και αξιώθηκε η ίδια να γίνει μητέρα Μαρτύρων. Ύστερα τα μύρωσε και στη συνέχεια τα έθαψε με τιμές σε κοντινό μυστικό ναΐσκο. Ύστερα από τρεις ημέρες, και ενώ προσευχόταν πάνω από τους τάφους των Μαρτύρων θυγατέρων της, παρακαλούσε το Θεό να την πάρει από αυτό τον κόσμο και να την οδηγήσει κοντά στις κόρες της. Ο Θεός εισάκουσε την προσευχή της και ξεψύχησε την ίδια στιγμή. Η ιερή τους μνήμη εορτάζεται στις 17 Σεπτεμβρίου.