Dr. İnan Özdemir Taştan - Nonviolent Communication

Dear Doctor İnan Özdemir Taştan, welcome. >> Thank you. >> Today we would like to have a conversation with you about nonviolent communication, but before we get to that topic, could we briefly get to know you? >> Yes, yes. Of course. Well, I came to Berlin five years ago. Well, from 2000 to 2016, I worked as an academic in the Department of Public Relations at the Faculty of Communication Studies at Ankara University. Well, after being dismissed by a presidential decree, I came to Berlin with a postdoctoral research project and have been here for five years. Well, I conduct my research at the Forum Transregional Studies Institute. I also spent a period at the Comparative Democracy Research Unit at Humboldt University. Well, in general, I actually have works on rhetoric, political communication, social movements, and women and media. Well, today, at your invitation, we held a workshop on nonviolent communication here. It was a very enjoyable workshop. Thank you again for your invitation. >> We thank you for coming. So then, let us begin our conversation with your field, nonviolent communication. Well, what does this mean? What does nonviolent communication mean? In which areas do we use it? What does it signify? Could you elaborate? >> Of course. Nonviolent communication is actually a field of study. It was first developed in the 1960s in America by a psychiatrist named Marshall Rosenberg. Well, the basic concern of that period was this. If we think of the world and America of the 1960s, the Black movement, Black people were in a state of uprising. The civil rights movement in America was very strong. America’s war with Vietnam was ongoing, and there was actually a social opposition emerging there as well. Many soldiers were experiencing war trauma and returning. There was such unrest in society. Also, the conflict situation brought about by the Cold War was actually affecting the entire world in some way. In such a period, Rosenberg started from the question of how we can resolve our conflicts, first with ourselves, then with our surroundings, and socially? How can we understand each other, and how can we create a roadmap for this? And his basic concern was to better understand each other in areas where we do not agree and to engage in issue-focused communication. That is, believing that we can solve problems more easily by knowing how we feel, knowing ourselves, putting ourselves in the other person’s place to some extent, and analyzing the situation, without judging or labeling each other, he actually offers a roadmap for this. Well, this is such a perspective. Then this approach became widespread. In the 1980s, an association was formed in America. It spread to other countries as well, and today, nonviolent communication has actually become a field with an association that offers international certified training. And in Turkey, after the 2000s, in the early 2000s, this field began to be known. The first book was translated into Turkish in 2004, as you know, in Turkey, in the Middle East, a region where there have always been conflicts. We also have conflicts within ourselves. In different areas, such as the field of gender, religion and belief, cultural, and racial fields, we are actually a society with conflicts, as is every society, and this field has attracted interest in Turkey. Because we have acute problems. We wondered whether nonviolent communication could be a way to cope with these problems. It has been a developing field in Turkey since the early 2000s. There is also a nonviolent communication association in Turkey. They also translate books and provide training. This course has begun to become part of the curriculum in communication faculties. It is actually such a field. >> Yes. Now, actually, it is a good thing, especially perhaps that it has found life in Turkey as well. Because, as you know, conflicts can be more intense in that sense among us. That is, >> violent communication is more in the foreground. >> Does it have a method? That is, how do people do this in that sense? Is it applied? Do you receive training? Or to bring about such a change in societies, that is, in the simplest terms, on a micro level, we can say it is between partners, right? That is, when communication between husband and wife is not expressed in a healthy way, when one does not understand the other well, what happens? They can immediately resort to violence, and this can lead to a multitude of negative consequences. In this sense, is this method also applied in practice? Is there such a method? Yes, there is. The founder of this field actually presents a ten-step roadmap. But in essence, there are four points. First, let us correct our communication with ourselves. We also judge ourselves very harshly, don't we? "I failed again." "You are always lazy." "You are always late." "You do not deserve anything." We actually have a cruelty directed at ourselves. And we can form an internal communication by repeating judgments and prejudices about ourselves without fully analyzing what we think or what we feel. Now, first of all, communication actually begins with the person themselves. We have a communication with ourselves. When we wake up in the morning, the first person we communicate with is actually ourselves again. Let us think about our communication with ourselves. He says this. That is, a kind of self-reflection. When an event occurs, what did I feel? What did this make me feel? What would make me feel better? Why did I feel this? For example, when there is marital conflict, why do I get so angry? Or when someone does not do what I said, when the child does not do what I told them, why do I get angry? Let us first think about ourselves a bit more. Of course, this is not something like changing everything from one day to the next. This is a process, but the process actually begins with the person examining their communication with themselves a little more and reflecting on the communication they establish with themselves. It begins with a more compassionate, more understanding communication with ourselves. That is, what did I experience, what did I feel, why did I feel this way? Why does this person's attitude drive me crazy? Why? That is, before labeling them as someone very annoying, why am I angry? For example, others might not get angry. Why does it touch my blood? What am I feeling there? Let us think about ourselves a bit more, listen to ourselves more. It actually begins like this. Then there are four basic points. Nonviolent Communication says this: when we experience a difficult or conflictual situation, first let us observe, let us stop for a moment. You know, this kind of thing happens. You say something, the other party says something. You raise your voice, they raise theirs. And this tension escalates and escalates, and it can lead to a place where words run out. First, let us stop. That is, instead of reacting impulsively, let us observe. What is the concrete event that is straining me in this communication or in this situation? Really think about the concrete event. For example, you agreed with your friend, and for the third time, they are 15 minutes late, and you have been waiting for 15 minutes. Now, what happened? They were late, and not just today, they were late this time as well. Concrete event. You made the observation. Then think about this: "This person is a typical liar. They always deceive people, they are untrustworthy." Put aside labeling the other party. Focus on yourself. What did you feel? It could also be that you have such a relationship and it does not bother you. That is, perhaps you would not have such a problem. In the meantime, while I was waiting, I might have been on the phone with two friends. This might not have upset me, but it did upset me. So why? What am I feeling? For example, if someone else did this, would I feel the same way? Do I feel this way because this person, this friend, did this? Perhaps if they did those things, I would not get so angry. So why this friend? Do I perhaps have other disappointments regarding that friend? Or in addition to this, in addition to the lateness, for example, did they choose to do an activity with others another day, and I only found out about it later? That is, actually, in the relationship and in that concrete situation, what happened, and what did I feel, and why might I have felt it? That is, actually, normally Let us suppose that someone arrives late for the first time. Normally, I would not react this much. Why am I so angry now? Is there a general anger regarding my current state? Or has this person done other wrong things to me, and it accumulated, and this became the last straw? So, let us feel this a bit and ask why I am angry? What else could I have felt instead of being angry? Or am I only angry? Do I also have other resentments towards them? So, let us observe concretely. What did this make me feel? Let us understand this. Then, what can we do now? If we do not open up this problem to the other person, that is, if we remain silent. What can we do in such a situation? We can again take it in stride. But this leads to accumulation. Is it not so? Once we took it in stride, then again, and then another thing. If I will see this person frequently and this bothered me, then staying silent, silent, silent, and then exploding is not a good thing. Nonviolent Communication actually says this. Know your own boundaries. Stand up for them. Stand up for your own rights, but also express this boundary to the other person without blaming them. What could you say, for example? Instead of saying, "You were late again. You are always late. You always do this to me," describe what happened. Look, today I waited for you for 15 minutes, the weather was cold. I got very cold. And this is not the first time. It had happened before, and this leads to such and such feelings in me. So, when we ask why it happened, that is, when we say why it happened like this, actually, because we are discussing the concrete event without labeling the other person, they also enter into communication with us about that event. And it says this. You observed the concrete event. You understood what it made you feel. You did not label the other person. You reasoned about what might have been the cause on the other person's side. What might have happened? And make a concrete request. This should be like this. What do we want from the other person? Say what you want, actually without twisting it, without labeling the other person, and without presenting it to them like a command. I would be very happy if it does not happen like this next time. Or I would be very happy if you inform me in advance. >> Mm-hm. Let us suppose that our child, our adolescent child, said they would come home. They did not come. They arrived an hour and a half late, and you were very worried. You are so angry and worried that as soon as they arrive, hey, now they are here. You are waiting, as soon as they enter, with great anxiety, you say, "Stop." First, observe with your eyes what happened. Then, instead of labeling the other person with things like "you are not trustworthy" or "whenever we do this, we end up in the same place," and generalizations, say how you feel. Then make a concrete request, but this should not be a command. So, actually, when you apply these rules, the Nonviolent Communication literature says to us that a more agreement-oriented communication space is formed, one that opens up to each other, does not close off, does not build walls, does not give commands, and where we can meet with the other party at some point. And we can actually move to solve our problems in this way. We may not be able to solve them. So, this is not a garden of roses. So, sometimes there are points where we may not be able to agree on a matter. But disagreement does not mean violence. So, you are asking me for this and you are telling me what this situation makes you feel, but let us suppose that I cannot do this. So, let us suppose that I cannot move to this city with you. >> Mm-hm. Well, because of these reasons, then everyone knows their own boundaries and can make a decision. Well, therefore, it is not that everything must be solved. It is not that we must constantly have empathy for the other person and do what they want. Nonviolent Communication. On the contrary, >> stand up for your own rights. Know your boundaries. Tell the other person this as well. But when you say it, also respect their boundary. So, when you do this to me all the time, you are not a man. You are not a woman. For example, between spouses, when we say "there is no mother like you, there is no father like you," we are entering the other person's boundary and judging them. Whereas we could say this. Look, we experienced such and such a thing. When this happens, I feel like this. Why? What can we do? Then the other person is forced to say something. So, because we are discussing what happened, that is, next time with the children, like this, like this... I don’t want you to do it, or I want you to treat me this way. Well, when it comes to this, my boundary is concrete and problem-focused. I want this from you; I feel this way. What do you think? >> Yes. So, how can we find the answer to that? I mean, as you said, for example, when something you wanted is not done, you get angry. Why do you get angry? Or, well, you get angry at a friend, but why do you get angry? Can we find the answer to that? In other words, can we find the answer to why we experience these feelings, why we are experiencing them? Well, of course, this is a thinking process. We think to ourselves. Why do I feel this way? You might say that the answer you find may not be clinically correct. This is actually just a form of self-reflection. The more self-reflective we are in our communication with ourselves—thinking about why I feel this, why I do that—the more this will develop for the other party as well, after a while. That is, I am constantly experiencing something like this. Why might they be doing this? What might they be thinking? What might they be feeling? Of course, we may not be able to find out 100%. Or we could say it this way. Actually, when my friend goes out with their friends, for example, I call five times. Am I calling because I am worried about them, because I am anxious about them? At first, I think that is the case, perhaps. Or do I actually have a need for control? Or is it a fear of losing them? So, we also reflect on ourselves. Perhaps at first we will say, I am only worried about my child. Then we might realize: Yes, I am worried about my child, but at the same time, is the fact that they are slipping away from me, that they are establishing their own life, that they are actually becoming independent and distancing themselves from me, also causing anxiety in me? >> Am I perhaps unwilling to accept that they are growing up? >> Or >> Am I afraid that my spouse has a social life outside of me? If so, why am I afraid of that, for example? Of what exactly? Do I have a trust issue? If I have this trust issue, which elements in this relationship might it stem from? Or is it related to my general insecurity? If it stems from certain factors in the relationship related to my general insecurity, should I work on that? I am generally insecure. Am I perhaps an insecure person? What can I do about this? Actually, this is a long and broad process, but here >> the important thing is this. Instead of reacting quickly within that flow, judging, getting angry, expressing very angry emotions, and placing the other party in a certain position, we should pause, focus on what is happening, ponder what this situation makes us feel and why it might be making us feel that way, consider the other party, be able to empathize, and express what I want, but not in the form of "do this, do that." Can the other party really say no? Let’s say, from now on, I want you to come home at this time. Can you do that? Now, when the other party says no, I need to not take this as a major attack. Because they are also a person. They also have needs. Why do you think this does not suit you? Perhaps then the child will say, because as soon as I get out of school, I don’t have the opportunity to socialize with my friends. They meet up, for example, and do this. Then look, I have received information from the other party. Oh, is that so? Where do they do it? Where is that place? Is it a safe place? Look, a space opens up. And we can talk about that space. Then we can say, oh, my child, yes, but for example, I don’t know how safe that place is. I need to take a look. Stay there for a day or two like this. Let me investigate. Can we talk afterwards? So, it is actually about accepting that the other person can also make decisions regarding their own life, accepting that we are equals. Accepting that they too can have a reason, a need. But this also actually begins with the communication we establish with ourselves. That is, when we relate to ourselves in this way, as they say, a person knows the truth from themselves. Then, for them... Then I start to think a bit. Well, thus a space opens up, and look, new topics to talk about. Perhaps the other person will say something we never thought of, and we will be shocked. You had never thought of that. Then, upon that, and thus communication, conversation, opening up to each other will continue, instead of closing off. Therefore, the moment I close off, the moment we close off, violence actually comes into play. And a bond of trust will form between us. When I say something, they hear me. When they say something, I listen. I may or may not do it, but if I do not do it, I can explain why I do not do it. They also do not return to me with anger. Perhaps another suggestion may come, like what we can do. Or when they renounce something, I say, but they also did that. Then I will do this. That is, instead of closing off, labeling, judging, pointing, giving orders, instead understanding, feeling, empathizing, and opening a channel for communication. This is such a method. >> Dear professor, thank you very much. You joined our program, and you enlightened us >> in the direction of nonviolent communication. Thank you very much. Thank you. I thank you for your invitation.

Sayın Doktor İnan Özdemir Taştan hoş geldiniz. >> Hoş bulduk. >> E sizinle bugün şiddetsiz iletişimle ilgili sohbet etmek istiyoruz ama bu konuya geçmeden önce kısaca sizi bir tanıyabilir miyiz? >> Hı hı. Elbette. Eee ben 5 yıl önce Berlin'e geldim. Eee 2000 eee 16'ya kadar da Ankara Üniversitesi İletişim Fakültesi'nde eee halkla ilişkiler bölümünde akademisyen olarak çalıştım. Eee, sonra KHK'la ihraç edilince eee bir doktora sonrası araştırmayla Berlin'e geldim ve 5 yıldır buradayım. Eee, Forum Transregional Student Enstitüsünde, eee, araştırmalarımı yürütüyorum. Humboldt Üniversitesi'nde de karşılaştırmalı demokrasi araştırmaları biriminde bir dönem eee, yer aldım. Eee, genel olarak da aslında retorik, eee, siyasal iletişim, toplumsal hareketler üzerine, kadın ve medya üzerine çalışmalarım mevcut. Eee, bugün sizin davetinizle, eee, burada, eee, şiddetsiz iletişim üzerine bir workshop gerçekleştirdik. Çok keyifli bir, eee, workshop'ttu. Eee, davetiniz için teşekkür ederim yeniden. >> Biz teşekkür ederiz geldiğiniz için. Şimdi o zaman alanınız olan şiddetsiz iletişimle ilgili başlayalım sohbetimize. Eee, ne demek bu? Ne demek şiddetsiz iletişim? Hangi alanlarda kullanıyoruz bunu? Ne anlama geliyor? Bir değinir misiniz? >> Elbette. Şiddetsiz iletişim bir eee çalışma alanı aslında. 1960'larda Amerika'da Marshall Rosenberg isimli bir psikiyatrist tarafından önce geliştiriliyor. Eee o dönem aslında temel eee dert şu. Eee 1960'ların dünyasını ve Amerika'sını düşünürsek eee siyah hareketi, siyahlar eee ayaklanmış durumda. Eee Amerika'da sivil haklar hareketi çok güçlü. eee Amerika'nın Vietnam'la savaşı devam ediyor ve eee aslında bir oraya da gelen bir toplumsal muhalefet var. Eee çok sayıda asker savaş travması yaşıyor, geri dönüyor. Böyle bir huzursuzluk var eee toplumda. E yine Soğuk Savaşın getirdiği bir çatışma hali aslında bütün dünyada bir şekilde eee etkili. Böyle bir dönemde eee Rosenberg biz eee önce kendimizle sonra çevremizle ve toplumsal olarak çatışmalarımızı nasıl çözebiliriz? Birbirimizle nasıl anlaşabiliriz ve bunun için bir yol haritasını nasıl oluşturabiliriz? böyle bir yerden e hareket ediyor ve temel derdi eee anlaşamadığımız noktalarda birbirimizi daha iyi anlamak ve mesele odaklı iletişim kurmak. Yani birbirimizi yargılamadan, yaftalamadan ne hissettiğimizi bilerek, kendimizi bilerek biraz kendimizi karşıdakinin yerine koyarak ve durumu analiz ederek eee sorunları daha kolay çözebileceğimizi düşünüyor ve bunun için bir aslında yol haritası sunuyor. Eee bu böyle bir perspektif. Sonra eee yaygınlaşıyor bu yaklaşım. eee 80'lerde bir dernek oluşuyor Amerika'da. Eee diğer ülkelere de yayılıyor ve şu an günümüzde aslında şiddetsiz iletişim eee bir derneği olan, uluslararası sertifika eğitimleri veren eee bir alana dönüşmüş durumda. Eee, ve Türkiye'de de 2000'lerden sonra, 2000'lerin başında eee, bu alan bilinmeye başlanıyor. İlk kitap 2004 yılında çevriliyor biliyorsunuz Türkiye'de, Ortadoğu'da ve, eee, hep çatışmaların olduğu bir bölgede. Bizim de kendi içimizde çatışmalarımız var. eee farklı alanlarda işte eee toplumsal cinsiyet alanında, din inanç alanında, kültürel, ırksal alanda eee her toplumda olduğu gibi aslında çatışmaları da olan bir toplumuz ve bu alan Türkiye'de ilgi görüyor. Eee çünkü akut sorunlarımız var. Biz bu sorunlarla baş etmek için acaba şiddetsiz iletişim bir yol olabilir mi diye. 2000'lerin başından itibaren de Türkiye'de de gelişen bir alan. Türkiye'de de bu konuda bir eee şiddetsiz iletişim derneği var. Onlar da kitaplar çeviriyor, eğitimler veriyor. İletişim fakültelerinde bu ders eee derslerin bir parçası olmaya başladı. Böyle bir alan aslında. >> Evet. Şimdi aslında güzel bir şey özellikle belki Türkiye'de de işte hayat bulması iyi olmuştur. Çünkü bizde eee bildiğiniz üzere o anlamda çatışmalar daha sert olabiliyor. Yani o >> şiddetli iletişim daha çok ön planda. >> Peki bunu bir yöntemi var mı? Yani insanlar bu anlamda eee nasıl oluyor? Çalıştırılıyor mu? Eğitim mi alıyorsunuz? ya da toplumlarda öyle bir değişimi sağlamak için yani bu en basitinde mikro anlamda eee eşler arası diyebiliriz değil mi? Yani karı koca arasındaki iletişim >> işte kendini sağlıklı şekilde ifade etmediği zaman, karşıdakini iyi anlamadığı zaman ne oluyor? Hemen şiddette başvurabiliyorlar ve bir sürü kötü sonuç doğurabiliyor. >> Bu anlamda pratikte de uygulanıyor mu bu yöntem? Yani var mı öyle bir yöntemi? >> Evet var. eee bu işin kurucusu aslında bir 10 adımlık eee bir yol haritası e sunuyor. Ama aslında temelinde dört nokta var. Eee önce kendimizle iletişimimizi bir düzeltelim. Yani kendimizi de çok yargılıyoruz. Öyle değil mi? Yine başaramadım. >> Sen zaten hep tembelsin. Sen zaten hep geç kalırsın. Sen zaten bir şeyi hak etmezsin. Böyle kendimize yönelik bir acımasızlığımız var aslında. Eee ve ne düşündüğümüzü, ne hissettiğimizi de tam analiz etmeden bize dair yargıları, önyargıları kendimize tekrar ederek kurduğumuz bir iç iletişimimiz olabiliyor. Şimdi önce eee aslında iletişim kişinin kendisiyle başlar. Bizim kendimizle bir iletişimimiz var. Eee, sabah uyandığımızda ilk iletişime girdiğimiz kişi aslında yine kendimiz. Kendimizle olan iletişimimizi bir düşünelim. Bunu söylüyor. Yani bir öz düşünümsellik. Bir olay olduğunda ben ne hissettim? Bu bana ne hissettirdi? Ne olsa bana daha iyi gelirdi? Ben niye bunu hissettim? Eee, mesela işte eee evdarlık olduğunda ben neden çok sinirleniyorum? Ya da eee biri benim söylediğimi yapmadığında, çocuğun benim dediğimi yapmadığında neden öfkeleniyorum? Bunu bir önce bir hani kendimizi daha çok düşünelim. Elbette bu bugünden yarına her şeyi değiştirmek gibi bir şey değil. Bu bir süreç ama süreç aslında önce kişinin kendisiyle iletişimini birazcık daha masaya yatırıp kendiyle kurduğu iletişimi bir düşünmesiyle başlıyor. Eee, kendimize daha şefkatli, kendimize daha anlayışlı bir iletişimle başlıyor. Yani ne yaşadım, ne hissettim, niye böyle hissettin? Neden eee şu kişinin bu tavrı beni deli ediyor? Neden? Yani önce onu çok sinir bozucu biri gibi adlandırmadan önce ben neden sinirleniyorum mesela başkaları sinirlenmeyebilir. Neden benim kanıma dokunuyor? Ben orada ne hissediyorum? Birazcık kendimizi daha çok düşünelim, daha çok dinleyelim. Böyle başlıyor aslında. Sonra dört temel eee nokta var. E şunu söylüyor şiddetsiz iletişim. sıkıntılı ya da çatışmalı bir durum yaşadığımızda önce bir gözleyelim, bir duralım bir kere. Yani eee böyle şey olur ya. Siz bir şey dersiniz, karşı taraf bir şey der. Siz el yükseltirsiniz, o da yükseltir. Ve bu gerilim giderek tırmanır tırmanır ve sözün bittiği bir yere doğru gidilebilir. Önce bir duralım. Yani ani tepkiler yerine bir gözlemleyelim. Ne oldu şu an bu? İletişimde ya da bu durumda beni zorlayan somut olay ne? Gerçekten somut olayı bir düşünün. Mesela arkadaşınızla anlaştınız ve 3üncü seferdir 15 dakika geç geldi ve siz bekliyorsunuz 15 dakika. Şimdi ne oldu? O geç geldi ve sadece bugün değil şu kere de geç gelmişti. Somut olay. Gözlemi yaptınız. Sonra şunu düşünün ya bu zaten eee yalancının teki. Hep insanları eker, güvenilmez. Yani karşı tarafı yaftalamayı bir tarafa bırakın. Bir kendinize odaklanın. Ne hissettiniz? Yani şu da olabilirdi. Böyle bir ilişkiniz var ve bu sizi rahatsız etmiyor olabilir. Yani belki böyle bir derdiniz olmaz. O arada ben de beklerken iki arkadaşınımla telefon etmiş olabilirim. Bu benim canımı sıkmay daabilirdi ama canımı sıkmış. Peki neden? Ben ne hissediyorum? Mesela başka biri bunu yapsa yine böyle mi hissederdim? Bu kişi, bu arkadaşım bunu yaptığı için mi böyle hissediyorum? Ha belki şunlar şunlar yapsa o kadar sinirlenmezdim. Peki neden bu arkadaşım? Acaba benim o arkadaşımla ilgili başka hayal kırıklıklarım da mı var? Ya da bunun yanında buna ek olarak gecikmeye ek olarak mesela geçen günde başka birileriyle mi bir etkinlik yapmayı tercih etmişti ve ben bunu sonradan öğrenmiştim. Yani aslında eee ilişkide ve o somut durumda neler oldu ve ben ne hissettim ve neden hissetmiş olabilirim? Yani eee ya aslında normalde diyelim ki ilk defa geç geliyor geç kaldı. Ya normalde bu kadar tepki vermem. Niye şimdi bu kadar öfkelendim? Şu an benim genel durumuma ilişkin bir öfkem mi var? Yoksa bu insan bana başka yamuklar yaptı da birikti birikti bir de bu bu mu son oldu? Yani biraz böyle hani bunu hissedelim ve niye öfkelendim? Öfkelenmek yerine başka ne hissedebilirdim? Ya da sadece öfkeli miyim? Aslında ona olan başka kırgınlıklarım da mı var? Yani birazcık bir somut gözleyelim. Bu bende ne hissettirdi? Bunu bir anlayalım. Sonra şimdi ne yapabiliriz? Eğer biz bu sorunu karşıdakine açmazsak yani susabiliriz. Şimdi ne yapabiliriz böyle bir durumda? Yine alttan alabiliriz. Ama bu birikime neden olur. Öyle değil mi? Yani bir kere alttan aldık, bir daha aldık, başka bir şeyi aldık. Eğer bu kişiyle çok görüşeceksem ben ve bu beni rahatsız ettiyse şimdi susup susup susup sonra patlamak iyi bir şey değil. Şiddetsiz iletişim aslında şunu söylüyor. Yani kendi sınırlarınızı bilin. Buna sahip çıkın. Kendi hakkınıza da sahip çıkın ama karşıdakine de onu suçlamadan bu sınırı dile getirin. Ne diyebilirsiniz mesela? Yine geç geldin. Hep geç geliyorsun. Sen hep bana bunu yapıyorsun. Demek yerine olanı anlatın. Bak eee bugün 15 dakika bekledim seni hava soğuktu. Çok üşüdüm. Bir de bu ilk değil. Hani daha önce de olmuştu ve bu bende şöyle şöyle duygulara yol açıyor. Yani neden oldu? Hani niye böyle oldu dediğimizde aslında karşı taraf da onu yaftalamadan somut olayı konuştuğumuz için o da o olay üzerine bizimle bir iletişime geçer. Ve de şunu söylüyor. Gözlemledin somut olayı. Sende ne hissettirdiğini anladın. Yaftalamadın karşı tarafı. Karşı tarafın da neden olabileceğine ilişkin bir akıl yürüttün. Ne olmuş olabilir? ve somut bir istekte bulun. Bu şöyle olmalı. Karşı taraftan ne istiyoruz? Bunu aslında evirip çevirmeden, karşı tarafı da yaftalamadan ve ona bir emir gibi sunmadan ne istediğini söyle. Bir dahakine hani böyle olmazsa çok sevinirim. Ya da bana önden haber verirsen çok sevinirim. >> Hı hı. Diyelim ki çocuğumuzla hani ergen çocuğumuz onda geleceğim eve dedi. Gelmedi. Bir buçuk saat geç geldi ve siz çok telaşlandınız. O kadar öfkelisiniz ve telaşlısınız ki gelir gelmez heh şimdi geldi. Bekliyorsunuz hani içeri girer girmez eee hani büyük bir kaygıyla bir durun diyor. Durun önce bir gözle ne oldu? Sonra karşı tarafı sen güvenilmezsin, sana ne zaman bunu yapsak aynı yere varıyoruz gibi yaftalamalar ve genelleştirmeler yerine ne hissettiğinizi bir söyleyin. Sonra da somut bir istekte bulunun ama bu bir emir olmamalı. Yani aslında bu kuralları uyguladığınız zaman diyor bize bu şiddetsiz iletişim literatürü >> daha anlaşma odaklı birbirine alan açan, kapatmayan, duvarlar örmeyen, emir vermeyen ve karşı tarafla bir yerde buluşabileceğimiz bir iletişim alanı oluşur. Ve biz aslında sorunlarımızı böylece çözmek üzere hareket edebiliriz. Çözemeyebiliriz. Yani bu bir gül bahçesi değil. Yani bazen öyle noktalar olur ki bir konuda anlaşamayabiliriz. Ama anlaşmamak şiddet demek değil. Yani sen benden bunu istiyorsun ve bu durumun sana ne hissettirdiğini söylüyorsun ama diyelim ki ben de bunu yapamam. Yani diyelim ki ben de seninle bu şehre taşınamam. >> Hı hı. Eee, çünkü bu bu nedenlerle o zaman herkes kendi sınırlarını bilir ve bir karar alabilir. Eee, dolayısıyla yani illa her şey çözülecek. E, illa sürekli karşıdakine empati besleyip onun istediğini yapmak demek değil. Şiddetiz iletişim. Tam tersine >> kendi hakkına sahip çık. Sınırlarını bil. Karşı tarafa da bunu söyle. Ama söylerken onun sınırına da sahip çık. Yani sen hep bunu bana yaptığında sen zaten adam değilsin. Sen zaten kadın değilsin. Mesela eşler arasında senin gibi anne olmaz, senin gibi baba olmaz dediğimizde karşı tarafın da sınırına girip yargılıyoruz. Oysa şunu diyebiliriz. Bak böyle böyle bir şey yaşadık. Bu olduğunda ben şöyle hissediyorum. Neden ne yapabiliriz? O zaman karşı taraf da mecburen bir şey demek zorunda. Yani olanı konuşmak olduğu için yani bir dahaki sefere çocuklarla böyle böyle yapmanı istemiyorum ya da bana böyle davranmanı istiyorum gibi. Eee böyle olduğu zaman yani somut sorun odaklı benim sınırım bu. Senden bunu istiyorum böyle hissediyorum. Ne düşünüyorsun? >> Evet. Peki şeyin nasıl e cevabını bulabiliyor muyuz? Hani dediniz ya böyle işte eee örneğin istediğiniz bir şey yapılmadığı zaman sinirleniyorsunuz. Niye sinirleniyorsunuz? Ya da işte bir eee >> arkadaşınıza işte kızıyorsunuz ama niye kızıyorsunuz? Onun cevabını bulabiliyor muyuz? Yani neden bu duyguları yaşıyor, yaşadığımızın cevabını bulabiliyor muyuz? Eee, bunun tabii ki, eee, bu bir düşünme süreci. Kendi kendimize düşünüyoruz. Yani ben neden böyle hissediyorum? E hani diyebilirsiniz ki senin bulduğun cevap klinik olarak doğru olmayabilir. Bu sadece hani kendimize yönelik bir düşünme aslında. Biz kendimizle kurduğumuz iletişimde ne kadar öz düşünümsel olursak yani neyi neden hissediyorum, neyi neden yapıyorumu düşünürsek aslında karşı taraf için de bir süre sonra bu gelişecek. Yani sürekli böyle bir şey yaşıyorum. O neden bunu böyle yapıyor olabilir yaparken? ne düşünüyor olabilir, ne hissediyor olabilir? Elbette %100 eee bulamayabiliriz. Ya da şöyle diyebiliriz. Eee ben aslında eee onun eee arkadaşlarıyla dışarı çıktığında mesela beş kere arıyorum. O da bundan rahatsız olama ben onu merak onunla telaşlandığım için mi arıyorum? Önce öyle olduğunu düşünüyorum belki de. Yoksa aslında kontrol ihtiyacım mı var? Yoksa kaybetme korkum mu var? Yani eee kendimizi de bir düşünmüş oluyoruz. Belki önce diyeceğiz ki eee çocuğum için sadece telaşlanıyorum. Sonra belki şunu anlayacağız. Evet, çocuğum için telaşlanıyorum ama aynı zamanda onun elimden kayıp gitmesi, kendi hayatını kurması yani onun aslında bağımsızlaşıp benden uzaklaşması da mı bende acaba bir kaygıya yol açıyor? >> E onun böyle belki mesela büyüdüğünü mü kabullenmek istemiyorum? >> Ya >> eee ya da eşimin benim dışımda da bir sosyal hayatı olmasından mı korkuyorum? Eğer öyleyse bundan neden korkuyorum mesela? Neye acaba? Bir güven sorunum mu var? Peki bu güven sorunum varsa bu ilişkideki hangi unsurlardan kaynaklanıyor olabilir? Yoksa benim mi genel olarak hani kendi güvensizliğimle ilgili ilişkideki birtım etmenlerden kaynaklanıyorsa onu mu çözeyim? Ben genel olarak güvensiz. Aa ben güvensiz bir insan mıyım acaba? Bunun için ne yapabilirim? Aslında bu böyle uzun hani geniş bir süreç ama burada >> eee önemli olan şu aslında. Bütün o e akış içerisinde hızlı hızlı tepki verip yargılayarak, kızarak çok böyle öfkeli duyguları eee karşı taraftakini bir yere yerleştirerek yapmak yerine bir durmak, olana odaklanmak. Bu olanın bizde ne hissettirdiğini, neden hissettirmiş olabileceğine bir kafa yormak, karşı tarafı da bir düşünebilmek, empati kurabilmek ve ben ne istiyorum ama bu istek şunu yap, bunu yap değil. Gerçekten karşı taraf hayır diyebilir mi? Diyelim ki eee bundan sonra işte eve şu saatte gelmeni istiyorum. gelebilir misin? Şimdi karşı tarafta hayır dediğinde o zaman bunu böyle büyük bir saldırı gibi almamam lazım. Çünkü o da biri. Onun da ihtiyaçları var. Neden bunun sana uymayacağını düşünüyorsun? Belki o zaman çocuk da diyecek ki çünkü anne okuldan çıkar çıkmaz geldiğimde arkadaşlarımla bir sosyalleşme şeyi imkanım olmuyor. Onlar buluşup mesela şunu yapıyorlar. O zaman bakın bir enformasyon aldım karşı taraftan. Ha öyle mi? Nerede yapıyorlar? Orası neresi? Güvenli bir yer mi? Ya bakın şey açılıyor. Eee alan açılıyor ve o alan üzerine de konuşabiliriz. O zaman diyebiliriz ki ha çocuğum evet ama mesela orası ne kadar güvenli bilmiyorum. Benim bir bakmam lazım. Şimdi bir iki gün böyle kal. Ben bir araştırayım. Sonra konuşsak olur mu? Yani biraz aslında karşıdakinin de hayatına ilişkin karar alabileceğini kabul etmek, eşit olduğumuzu kabul etmek. Onun da bir gerekçesi, bir ihtiyacı olabildiğini kabul etmek. Ama bu da aslında önce kendimizle kurduğumuz iletişimle başlıyor. Yani biz kendimizle böyle ilişkilendiğimizde aslında ha e insan kendinden bilir gerçeği denir ya. E o zaman onun yerine de biraz düşünmeye başlıyorum. Eee, böylece bir eee alan açılıyor ve bakın konuşacak yeni konular. Yani hiç aklımıza gelmeyen bir şey söyleyecek belki karşıdaki şok olacağız. Hiç düşünmemiştiniz. O zaman onun üzerine ve böylece iletişim, konuşma, eee, birbirine açılma devam edecek kapanma yerine. Dolayısıyla kapandığım, kapandığımız anda aslında şiddet devreye giriyor. Eee, ve bir güven bağı oluşacak aramızda. Ben bir şey söylediğimde o beni duyar. O söylediğinde ben dinlerim. Yapmayabilirim, yapailirim ama yapmayacaksam da niye yapmayacağımı anlatabilirim. O da bana öfkeyle geri dönmez. Eee belki ne yapabiliriz diye başka bir öneri gelebilir. Ya da o bir şeyden feragat edince ben de derim ki ama o da bunu yaptı. O zaman ben de şunu yapayım. Yani, eee, kapanmak yerine yaftalamak, yargılamak, işaretlemek, emir vermek yerine anlamak, hissetmek, empati kurmak ve eee iletişim için kanal açmak. Böyle bir metot bu. >> Sayın hocam, çok teşekkür ederim. Programımıza katıldınız, bizi >> eee şiddetsiz iletişim yönünde aydınlattınız. Çok teşekkür ederim. Sağ olun. Ben teşekkür ederim davetiniz için.