ทุกข์ข่มผู้ประมาทไว้ ด้วยอำนาจของความสุข [6940-5p]

There is a tiger that is depressed and listening. There is love in the flesh of the tiger. Love reaches out and asks where the tiger goes. It licks both the front and the back, but does not eat it. With close love, it goes to lick the tiger. Then there is another flesh of the tiger. There is no enmity in the search for the yellow tiger and another tiger. It goes to lick the mouth of the tiger. It licks the mouth of the yellow tiger. But the yellow tiger and the tiger do not eat it. Peters, his wife, i.e., the head of the house, is enough. This is the wisdom of the Dhamma broadcast from Thailand, with the Dhamma program "Harun" meeting with the listener regularly at times like this. It is led by the wisdom of meditation, which has the participation of the Thai-speaking public, as the promoter of culture. This is just a regular meeting with the listener, bringing stories that have various differences. Whether reading the Dhamma, or about the creation of beings, or the Dhamma sermon, or answering questions, or in daily happiness like this, it also brings the Jataka tales to tell. The period of the Jataka tales, the Jataka tales, the tales according to the Buddha, which are in the Pali Canon, in the section of stories. If there is a topic that is interesting, it is set as a heading, a topic. Sometimes there are different parts, crossing over, to see the details, in order to hope that one can gain knowledge, as a heading, as a foundation, which is the Buddha's teaching, the path of the Jataka tales. Do not listen to the Jataka tales as just a story that is fun, exciting, scary, grand, and wonderful. We will get to the topic, but listening to the Jataka tales must grasp the topic and information to reach the peak of it. This is the characteristic of studying the Abhidhamma that must have a heading first, which is the Buddha's teaching, broadly, without forgetting the heading set as a topic, so that it does not fall into the content of the story without a topic. Then the study of the Abhidhamma will be beneficial, as hoped. The topic set up today is about trust. If we say that we have a lot of trust, too much, it will lead to negligence and become a harm to others. We also have this. If we say do not trust, do not let your guard down, you will be at a loss, because negligence is the cause of all kinds of harm. For example, in the story of the Visasati Jataka. Visasati means trust. With kindness, with familiarity. Bhakshana means food. Food arises from kindness, from familiarity, bringing about harm. How? Because the owner is familiar. In the Jataka where the deer was born as a deer, and there is a farm, that is, farming, with fields, with various things. And there is raising, that is, raising a cow, a large cow. Part of it is the mother cow. The person raising the cow, the children, will bring the milk to the deer regularly, every day. The deer drinks the milk that comes from its own farm every day. It is happy, has no problems, no worries. I also take milk from the same place. But I noticed that during this time, I don't know what it is afraid of. I went to look, because there is a tiger that has come to live at the edge of the forest, near our house. So it makes the cow afraid. Because the cow is afraid, it produces less milk. The deer receives it, and the person taking it knows. Oh! The cow is afraid of this tiger. So it is not at peace. It makes its mental and physical health not good. The milk therefore has no quality. Think about it, who is to blame? Then ask the cowherd. Try to observe. What does this tiger like? What does it like? Does it have any habits? What are its characteristics? The cowherd receives the instruction and goes to observe. To observe what this tiger does, where it goes, where it stays, at the base of trees, in the wind, without letting the tiger know. Because when the tiger enters the forest, it has familiarity with a deer. A deer of the same species. Familiarity means playing together, not eating it. But it is not known that it will become like that. But there is another story in the Jataka tales, in another part, that is heard, which speaks of how it can be similar in having a tiger cub whose mother died. The deer then gives it milk. Then it becomes more aggressive than its own cub. So there is familiarity. Approximately, it can happen. The harm arises in the deer because it was caught right there. The deer then takes it, do not let it be eaten by the tiger. But let the head, the body, from the face to the neck, to the back, to the belly, to the legs of it. If not once, if many times, if many times, it makes it weak, and then again, until it is confident many times. Wow, 2-3 days as well. The result of the tiger is that the tiger, with love for this deer, after 2-3 days of not seeing the deer, when they meet again, with love and affection, it will lick the body of the deer. After licking, it must eat the poison. The poison used is strong. It is released. After being released, the deer goes back to where it lives with it. It goes to where it stays, and does not find the tiger. This tiger really does this. It is known. Due to the familiarity and love you have for one another, oh! We have not met for many days. Where have you been? I have completely forgotten about it. I have forgotten everything, forgotten the body, forgotten the face, forgotten everything. I have forgotten completely. The power lies in the skin of this body. Follow the lines, follow the seams of the garment. He raised his hand and struck its body. This garment also became weaker, thinner, younger. It died completely. The hope died. The neatness died. The people died. So, take out the bones of the body. The hope, take the flesh, take the skin, take the nails and claws of it. Bring them to the elder. The elder receives them and then speaks correctly. Thus, he speaks this up. The hope says: This affection has come to you, to this garment. Even this garment, the one that has nails and claws, has completeness with strength, has flesh, has skin, has strength, has vitality, yet it can still die. By the grace, the power that consumes, by the grace of affection, in the flesh and blood, in the month of Phruth, that is, being the elder, thus he speaks this matter up, saying: People should not be infatuated with those who are not yet familiar. Even with those who are already familiar, one should not be infatuated. Because suffering always comes from those who are familiar. When the suffering of the body arises from the mother’s womb, it can cause this very body to die. He raised this matter because of the group of ascetics in a certain forest. The story is named Visasambhava. This is the group of ascetics who are familiar. This group of ascetics, when they receive food, they receive the food from their own mothers. It is not just food and all kinds of spices. Jujubes, sugar, honey, various foods, medicines, these things, once received, are not considered. Before that, the group of ascetics in a certain forest can become fire. This strength will interlock and overwhelm the hope. Speaking of the fire that arises from the five elements, these, along with what you have seen in the mountain of the fire of the raw fire, the ascetics who have been placed, in this era, have come into the Anguttara Nikaya. It is possible to be a fault. That is, if that person dies, or if there is a fault in one place, or if they disappear, the ear falls, like not meeting, not being familiar anymore, sorrow and grief arise. Having lost heart and being sorrowful, one sets the mind incorrectly, makes the mind ill, so one does not understand and commits a fault in one place. Thus, one strays from the Dharma. This is possible. It interlocks with people who do not understand. It is a very, very, very, very, very great danger. And this matter also speaks of the inner garment and the outer garment. And then another pair of animals that have mutual affection in their mouths, that have mutual affection clinging to each other very much. Visasana also means mutual clinging. Therefore, the Buddha was a human being, born in the Kshatriya clan in the city of Kapilavastu. There was a king named Suddhodana ruling the kingdom. Born in the Kshatriya clan of the fire-worshipping, it is said that from childhood, from the day of birth, there would be this custom in the mouth of the fire-worshipping at that time, that if a child is born on a certain day, fire is lit. From the day of birth from the mother’s womb, and then that fire is kept from going out. It is called the fire of the day of birth. The fire of the day of birth is lit, kept, and given to the child who is born to be kept until the age of 16. Then, they receive instruction: You must take care of the fire of your day of birth. Do not let it go out. A little fire-worshipping, learning mantras, learning the science of fire, learning knowledge of all kinds until completion. Suffering at the age of 16. And then they go to perform the ceremony of initiation, to have mastery, to have excitement arise in this life. They teach it like this. Because when the child grows up, they learn knowledge and all kinds of things until the age of 16. Then the parents give this side to them. According to this custom, our instruction in that era, and then they give two paths in life. That is, now you have finished learning knowledge, what will you do next in life? Will you stay in the village, intensify knowledge, become a teacher with students, or will you enter the forest? That is, if you wish to engage in practice, you go to the forest for the practice of meditation and also go to live in the village, live in the front, ready to be released. And then, according to need, you must take care of and look after this fire so that it is good. Because this is the fire of your day of birth. Even if you keep it, it is good. You keep it on. One thing that has been received is gone. In the village, the villagers also offer food, offer food that is excellent rice. This rice is also rice mixed with meat. And then we, the flesh and various things. All the food in that era. Because after receiving it, it is neat. Give it to the fire. We eat food that is rice, is flesh, is water. This is also good. Because the fire is continuous. Different kinds of life. This oil covers, that oil covers this. Oh, it has come. It has come because it has been received. Wow! The fire is low. It also touches the straw that is made into a roof, the roof of the house itself. So, not fire, fire touches the firewood with dryness, being a fuel for fire. The fire eats the whole house. Because here, drinking and seeing is known, known quickly. We know animals. This side must take a long time. It must be continuous, continuous. Even if we keep it continuously for the day of birth, the fire-worshipping, this fire-worshipping continuously for the day of birth, by giving it fuel, giving it something, it has never gone out. It is also a search to say that there is nothing more dangerous than affection. Affection with people, it is a low thing, wild rice. Wild rice, that is, it is already wild rice, isn’t it? Deep wild rice goes further, is a hole, a tunnel, this rice. I did not perform any rituals. I went to find fruits to eat. There is no need to get involved with ghosts. By performing merit through meditation, one can attain the state of meditation as desired. While on the path in the forest, one sees the events of the forest. One sees the flesh. It is the suffering of the body. This body has a name. It is called Sama. It went to lick the yellow shirt. And then it stayed there. Ah. Seeing things in the forest, in the mouth, it reflects on its own life as desired. Wow, making acquaintances. Things that are not good, dear, are not good. But making acquaintances can lead to such forest incidents. For example, making acquaintances with fire worship. Fire did not protect us. The yellow shirt, the dark shirt, wide. Making acquaintances. Ah, they can still be together, you see. So the forest separates them. This yellow one, until it is known that it is always a double-edged sword. Making acquaintances, ah, leads to love and satisfaction, that is true. But it can be dangerous. Like electricity, or sharp objects. Things that are thought to be not dangerous can actually be dangerous. That is, it can become a hazard. It is dangerous, it is everywhere. And will a hazard arise from that thing? O Lord, truly, do not underestimate. See the harm in the hazard, even if it is small. Beware of that harm. Beware of that fire. But it will arise from familiarity. But have mindfulness, have knowledge, have constant caution. Whether from people who are not familiar, or from women who also intend harm. Always do not underestimate. The matter of the Buddha, when he was a human being who used to worship fire, there will be a topic of similar matters. Because the monks who went to ask, all heard, is outside the temple of the Buddha. There is also a temple of fire worship there. Is that so? Following the Lord, he will lift up the story of the ascetic who ate flowers. Look at the fire worshipper. Fire did not protect the house. It kept watching, many things collapsed. This is the story of the ascetic who ate flowers. There is also the story of the lady who ate flowers. Scholars who were lost in the corners, whatever, it is also in the aloar. The putar k worms, the story of the Di, more like looked looking at minute, in the favorites. Mistakes, please be a world where the Yak upgrade is used in the Rama. High Laughter, take it, it does not come out, like a lie, tell the cow that the milk water is given to the cow. The cow receives the cow. Ah, it thinks that we have also received the cow. The good deed of ours, we want that. We will take this cow to worship the god, see the fire, so that the god is pleased. Because eating only milk and eating only these things for a long time. This time, let it eat meat. So we will take the meat, you see. No. And then we will worship so that it becomes fire. It must be made dry first. And then we will make the god see the supreme pleasure. And then we will be able to stay with the merit. But we will sell this cow. We do not have money yet. Let's go find money. And then we will sell and worship like that. As for this Brahmin, he will sell the cow to worship fire. Because the god is pleased. By going to find money first, the cowherd stayed in a place not far from his own village. Because during that time, when the Brahmin was traveling, it was like a village. The Brahmin, the cowherd, there were some people in the group, about 2-3 people, who came to that place. They divided the share, or not yet, until it was named. But the rest, the beginning, just this. And then they ate together, it was a bad thing. Because the Brahmin came back. Oh, why is it like this? Oh, the cow is gone. Only the bones are left. And then they were silent. And then they sat. And then the side was also there. 1. But the master came to eat the sugar cane, the story. Fire other retained effect üh chuckles. Afraid, lightly, the fire of the flame. That you did not see it as a leftover. We are not happy in the worship of the king, like the bones that are left. If we go, we will burn in the fire. We are doing it all together. We worship fire with the bones. Is it an investor? Or can it be outside? Misinformation choose this too. Because of rigid personalities, in the house, like the house that is together with the idiots who are full of suspicion. Truly, the village, then z km came to be a bee. For those who like meat, but the god, competing with fire, just receive it if you do. That is, take the head and keep it. Worship fire. That is, the normal history is that we worship. And then the meat, before getting that thing. And then before getting this thing. Oh! This fire will give you. Oh! But where? Making a history in every action, in every moment, is also like that. It can cause merit and purity to arise. Or not. We already got the answer from the two matters. That is, no. You are familiar with fire. That it did not bring benefit is a misunderstanding. Put down this water first. Leave it along the way. That is on the path. Put it down. That is, put it down. That is, it says that if you go and love it, you worship it. Because in that era, people who looked for water in the forest often did this. In order to worship various gods. Or put it down so that travelers can eat. In order to seek merit. They had this kind of practice. To give to the lord at this time. They also made this kind of trap. By replacing that place with water. That is not at all. It is a very strong wrong medicine. And when it is put down Place it there, and it is perfect. Then, go and make gestures, make sounds. Let there be people searching for water, sitting by the river, waiting. By taking wood to scratch the eyes of this woman, it makes a sound. And there are people, travelers, who think: "Take these tears; they are the ones who brought water and placed it for the travelers to drink." They hope for merit. And if anyone thinks so, eat it. If you die, you die; it is finished. It is difficult to eat the flesh of those humans, who are numerous. Some see food wrapped up, see these hot tears. Those who are still not satisfied, hungry and thirsty, just grab and eat them. One group says: "Do not eat yet. Our master said: 'Wait a bit before eating.' Put it in your mouth, chew quickly, swallow it." So, they took that food and asked the Bodhisattva. They went down, took it, and gave it to the person who had eaten it first. It destroyed their mouth. It destroyed their mouth and they died. Oh! No need to ask anymore. What is this today? They went to ask the village elder and learned that this is a trap set by the demon Kumbhipas. And the doctor here: if you eat without considering, you cannot refrain, and you die. There is greed. As for those who can refrain, they go to ask first and do not die. Those who ate a little are given medicine to counteract it, then told to drink a lot of water and follow it with salt. Those who took the salt thus passed through that forest. They escaped. Not all the poison that the demon Kumbhipas set, which was swift. The Lord told this story to the monks to listen. The Lord, a monk who had the thought of ordination, wanted to be ordained. This is because, when going to alms-round, he did not see a complete person. He saw a village woman, young, adorned, beautiful. Thus, because he thought: "I will be ordained after this matter," meaning he saw the matter of lust. Lord, when a monk's mind wavers towards lust, this matter, when heard, arises in this assembly. Tormented, we, the Lord, said: "The demon named Kumbhi, seeking the flesh of the root, placed poison. This has a smell and looks like water, placed in the forest. If any of us comes and thinks it is water and eats that poison, that poison is very strong. It kills us. We must all enter death because of that poison. As for our animals, when they consider and know it is poison, and avoid it, our animals, when the animal that ate the poison encounters the poison, all the poison spreads. They themselves become happy, extinguishing suffering simply. Those who are attached to lust must listen. Among humans, beings should know it is poison. When the poison that the demon placed in another person, this merit is counted as the flesh of the world, and counted as the fetter that binds animals. Blessed one, having Dhamma, meaning the body is the path. Beings, those who are anxious, will abandon this merit, which is the body, purifying defilements in all times. Blessed one, it is counted as having transcended defilements, meaning the body in the world. When one abandons the poison that the demon placed in another person, thus, later there will be a picture of the Lord giving a sermon to the monks. This one, who is the enemy of ordination, you also have a mind that is loose and has eaten. You a

มีเสื้อครองตัวหนึ่งตรมฟัง มีความรักในความเนื้อสายตัวน รักถึงก็ถามว่าไปเลี้ยตัวมัน เลี้ยทั้งด้านหน้าดาหลัง แต่ไม่กินนะ ด้วยความรักใกล้คือจึงไปเลี้ยตัวมัน แล้วก็มีความเนื้อสายตัวหนึ่ง ก็ไม่มีความแสะในหาในเสื้อเหลืองรัจศีอีกตัวหนึ่ง ก็ไปเลียปากรัจชะซี เลียปากเสือหลื lent. แต่เสือหลืองกับรัจชะซีก็ไม่กินมัน 급owych Peters his wife i.e. แห่งเป็นhr. จอบพอกัน' สุชาตานี่วิทยุ คตรจายเสียงแห่งประเทศไทย ด้วยรายการธรรมรับฮารุณ มาพบกับตมฟังเป็นประจำในวลาเจ้าๆอย่างนี้ นำสนาด้วยมุนิธิปัญญาภาวนา ซึ่งมีขับประชาพราษภาษาพี่ปุ่นโน เป็นผู้ดมนวรรยการ นี่แต่ระวังที่กับประจาพมาพบกับตมฟัง คือนำเรื่องราวที่มีความแตกต่างหลักๆ ไม่ว่าจะอานประสุทธธิฟังบ้าง หรือของการประดิบัตว์บ้าง โบรคอธรรมมาบ้าง มาตอบคำถามบ้าง หรือยังในทุกวันสุขอย่างนี้ ก็นำนิธาลมาเล่าให้ฟัง ช่วงของนิธานปณณะ เป็นนิธานชาดก นิธานตำมบด ที่อยู่ในประตรายปิดก ตอนเรื่องราวอะไรมาแล้ว ถ้าพอมีประเด็นที่น่าสนใจ ก็ตั้งเป็นหัวข้อขึ้น ประเด็นขึ้น บางทีมีส่วนแตกต่าง ตรงกันข้าม ให้เห็นแง่มุม ลาย ๆ อย่าง เพื่อด้วยมหวังนั้นได้ประเต็น หมายถึง ได้ความรู้ เป็นหัวข้อ ทำมาอันแดนหนึ่ง ที่พระพุทธเช้าจนต้องค่านซือสารบอกสอน พาณทางเรื่องราวนิธาน อย่าฟังนิธานเป็นเพียงเรื่องที่ โห สนุก เอ้ย มันตื่นเต้น อู้ มันวือหวาด มันอลังการมันวังเวอร์ เดี๋ยวเราจะลงประเด็น แต่ฟังนิธานนั้นต้องจับประเด็นขอมูล ให้ไปถึงยอดของมันได้ นี่คือรักษณะการศึกษาอัตยากธาที่จะต้องมี หัวข้อขึ้นก่อน ที่เป็นพุทธพอธอันแดนหนึ กว่าง ๆ ไป โดยไม่ลืม หัวข้อที่ตั้งเป็นประเด็นวัย เพื่อไม่ให้มันที่มันลงไปในเนื้อหาเนื้อเรื่อง ไม่ลงประเด็นแล้ว การศึกษาอัตยากษณะก็จะได้ประยด ต้องความหวัง โบรคอาที่ตั้งขึ้นในวันนี้ก็คือเรื่องของความไว้หวางใจ ถ้าบอกว่าเรามีความไว้หวางใจมาก มากเกินไป จะทำให้ประมาทแล้วเกิดเป็นโทษไผ่ได้ สุภาสิทธายเราก็มี ถ้าบอกว่าอย่าไว้ใจทาง อย่าวางใจคน จะจนใจเอง เพราะว่าความประมาทนี่แหละ เป็นเหตุให้เกิดไพ้ตั้ง ๆ ได้ ตัวอย่างในเรื่องของ วิสาสัตว์โภ ฉะนะ ชาดก วิสาสัตว์ไหมคือบะ วิสาสัตว์ คือ ด้วยความคุณเคยนะ ด้วยความคุณเคยสนิสนม โภ ฉะนะ คืออาหาร อาหารได้เกิดจากความคุณเคย ความสนิสนม นำมาซึ่งโทรได้นะ อย่างไร เพราะประเจ้าโยกเคยส ในชาดที่ปรงเคยเกิดเป็นเสร็จที แล้วก็มีฟาม ว่า คือทำการคษต์นั่นแหละ มีทั้งแปลงน่ะ ทั้งแหละ ๆ อย่าง แล้วก็มีการเลี้ยง ว่าด้วย เลี้ยง ว่า ฟูงใหญ่ไว้ฟูงหนึ่ง ส่วนหนึ่งก็เป็นแม่ว่า ความคนเลี้ยง ว่าลูกน้อง ก็จะดำน้ำนมไปให้เสร็จทีอยู่เป็นประจำ ทุกวัน ๆ เสร็จทีทุกวันก็ดื่มนมที่ออก จากฟามของตัวเอง มีความสุขดีไม่มีปัญหา หัวไม่เลยครับ น่าย ผมก็เอาน้ำนมจากต่าเหมือนเดิมนะครับ แต่ผมสังเกต ดูคับว่าช่วงนี้ ว่ามันกลัวอะไรก็ไม่รู้ ผมไปกลัวสอบดู ๆ เพราะว่ามีเสื้อตัวหนึ่งครับ ตั้น มันมาอาศัยอยู่ที่ชายป่า ว่าวิย้นกลาย ๆ บ้านของเราดีหละครับ มันก็เลยทำให้เจ้าวัวฟูงนี่ มันกลัวครับ เพราะวัวมันกลัวแล้วมันก็เลยน้ำนมใส เสียทีก็รับ สาบก็เอาความแล้ว โอ้ว! วัวมันกลัวเสืออันนี้นะ มันก็เลยอยู่ไม่เป็นสุข มันก็เลยทำให้สุขภาพจิต สุขภาพกายมันไม่ดี น้ำนมก็เลยไม่มีคุณภาพ คิดใต้ตรองใครกล่วนแล้ว ก็ถามคนเลี้ยงโค เจ้าลองไปสังเกตดูสิ ไหวเช่าเสือตัวเนี้ย มันชอบอะไร ชอบไหวเดียว ไม่ติ้งมันมีความลงหลายมีอุปนี้ไสล มีรักษณะอะไรอย่างไร คนเลี้ยงโขก็รับกำแล้ว ก็จึงไปสังเกตดู ไปฝากสังเกตไหวเจ้าเสือตัวนี้มันทำอะไรมันไปที่ไหนมันอยู่ตรงไหน เปินต้นไม้ขึ้นดูนะ ต่ายลมนะ ไม่ให้เสื้อมันรู้นี่ เพราะว่าพอเสื้อมันเข้าไปในป่าตำหวัง มันก็ไปมีความสนิสนมกับกวาง วางเนื้อสายตัวหวังตัวหนึ่ง สนิสนมคือเล่นด้วยกัน ไม่กินนะ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะไม่มันถึงเป็นอย่างกันได้ แต่ก็มีเรื่องอื่นหนึ่งในนิธานชาตุก ตอนอื่นหนึ่งนะท่วนฟัง ที่พูดถึงว่า มันเป็นไปได้เหมือนกันในความมีลูกเสื้อตัวหนึ่งที่แม่มันตายไป กวามก็เลยให้กินนม เซ็ดแล้วมันกระโทษมาทุกกันกกว่าลูกของมัน ก็เลยมีความคุณเคยกัน ประมาณนี้เป็นไปได้ ความปลากปลาดเกิดขึ้นในปลาว เพราะจับมาได้เสร็จแล้วตรงหวัง เสร็จทีก็เลยให้เอาอย่าผิดนี่ ไม่ได้กวางกินนะ แต่ให้ท่าหัวตัวต่วน่ะตั้งแต่น่าพาไปจนถึงกล ถึงหลัง ถึงท้อง ถึงขาของมันเลยนะ ถ้าไม่ได้ถ้ารอบเดียวนะ ถ้าหลายๆ รอบ ถ้าหลายๆ ฉันทำให้แห่งแล้วก็ถ้าอีก ถ้าให้แห่งจนมั่นใจหลายๆ ฉันแล้วนี่ ว้าย 2-3 วันด้วยนะ แพ้นการของเสธียคือว่า เสื้อตัวนั้นด้วยความรักในกวางตัวนี้ พอ 2-3 วันไม่เจอกวาง กลับมาเจอกันอีกที ด้วยความรักความสนิหา ก็จะลีอที่ตัวของกวาง ลีอเสร็จแล้วก็เลยต้องกินยาพิดก็ไปแน่ ยาพิดที่ใช้ใน ใช้ยาพิดยังแรงเลยนะ ปล่อยไปเลย ปล่อยไปแล้ว ความก็กลับไปที่ที่อยู่กับมัน ทราบไปที่อยู่ ก็ไม่เจอเสื้อลือง เสื้อตัวนี้ทำอย่างงั้นจริงๆ ทราบ ด้วยความที่คุณเคยกันรักกัน อู้! ไม่ได้เจอทั้งหลายวันเจ้าไปไหนมาก็ ลียตัวมันเลย ลียทั้งตัว ลียทั้งหน้า ลียทั้งไร ลียไปเสร็จเบื้บ พิทธิอยู่ที่ผิวนังของกว่างตัวนี้เนี่ย ก็ไปตามลิ้ง ไปตามลำลายของเสื้อ เขาชูรบบร้างกายมัน เสื้อนี่ก็อ้อนแรงลง สิมลง สาวลง ตายเลยต้มหวัง ตายเรียบร้อยคนเรียงโค ก็จับเอาแร่นังออกเลย ต้มหวัง เอาเนื้อ เอาหนัง เอาเขียวเอาเล็บของมันมา มาให้เสธิ เสธินี่รับเอามาแล้ว ค่าดการถูกต้องไป จึงกล่าวกับนี้ขึ้น ต้มหวัง บอกว่า ความสนิหานี่นัมพายมาสู่เจ้าเสื้อตัวนี้ แม้แต่เสื้อ ผู้ที่มีเขียวมีเล็บป้านี้ มีความสมบูนด้วยกำลังมีเนื้อมี นังมีกำลังวังชา ยังตายได้ พระอาศัย อำนาจกินเล็ด พระอาศัยความสนิหา ในกวางเนื้อสาย พอฤษฐ์นะ คือเป็นเสธินี่ จึงกล่าวการถานี่ขึ้น บอกว่า บุคคนน์ ไม่ควรไหวหวานใจ ในผู้ที่ยังไม่คุนเคยกัน แม้แต่ผู้ที่คุนเคยกันแล้ว ก็ไม่ควรไหวหวานใจ เพราะพาย ย่อมมาจากผู้ที่คุณเคยกัน เมื่อนพายของราจจะสี เกิดจากแม่เนื้อชะนาน ทำให้ราจจะสีตัวเนี้ยตายได้ ท่านยกเรื่องนี้เพราะว่าพวกพิกษุกรุมนึง นิทานชื่อชื่อว่าวิสาสับโพรชนะนี่ คือบริพวกรุคคุณเคย พวกพิกษุกรุมนี้ พอได้อาหาร จะรับอาหารมาจากย่าดของตนเอง ไม่ใช่แค่อาหารและประใจสีทะหมดเลยนะ จ่อจิวอน สินา สนัก บินดบาดอาหาร ยาลักษาโรคพวกนี้ ได้มาแล้วไม่พิจนา ก่อนกันบริพวก พวกพิกษุกรุมนึง จะเป็นไฟได้ กำลังสอนนี้จะสอดกล้องกันเลยท่วมหวัง พูดถึงไฟที่เกิดขึ้นจากสัตรา 5ประการ พวกนี้กับที่เจ้าเคยคุดไว้ใน ภูก่อของ ตายรมโพรดิบส์ พระพิกษุที่บายไว้ เดื้อฮานี้มีมาในอังคุณตราณิกาย พอใจ เป็นโทษได้ หว่า ถ้าบุกคนนั้นตายไป หรือว่ามีอาบาทแดนหนึง หรือว่าไม่อยู่หายไป หู ล้มแบบไม่เจอ ไม่ได้คุ้นเคยกันอีก ความเศร้าใจความเสียใจเกิดขึ้นหละ เสียใจเศร้าใจแล้ว ตั้งจิตว่ายไม่ถูก ทำจิตว่ายไม่ดี เลยไม่ได้ให้เข้าใจทำมาอันแดนหนึง ก็จึงเฮินหากจากศัตรธรรม วันนี้เป็นไปได้ สอบกล้องกัน กับคนที่ไม่เข้าท้า มันเป็นไภจริงจริงจริงจริงจริง แล้วเรื่องนี้ก็พูดถึงเสื้อหลื้องเสื้อกร้อง แล้วก็กวางอีกคู่หนึ่ง ที่ก็มีความเสนิดสนมกันอยู่ในปาก ก็มีความเสนิดสนมกล้ายชิดกันมากเลย วิสาสาสนี่ก็ความหมายกล้ายกลึงกัน ฉะนั้นพระพุทธชาเป็นปฏิสัตว์ เกิดในตรกุณพร้ามอยู่ที่เมืองประนาศี มีพระเจ้าประมาทศัตว์ครองราดยู เกิดในตรกุณพร้ามบุชาไฟ ตรงว่าง ตัวเองพ่อแม่สังสวาม มุชาไฟ ด้วยตั้งแต่เด็กๆ วันเกิดมาก็จะมีประเบนีนี้ในปากประหมาศมัยนั้น ว่าถ้าเด็กเกิดวันไหนก็จุดไฟ ตั้งแต่วันที่คลอดออกจากขันมาดา แล้วก็เลี้ยงไฟนั้นไม่ใหดับ ก็เรียกไฟประจำวันเกิด จุดไฟประจำวันเกิดไว้ เก็บไว้ ก็ให้เด็กที่เกิดมาพอยู 16 ปี ก็จะได้รับการสังสอนว่า เอาเจ้าต้องดูแลไฟประจำวันเกิดของเจ้าเนี้ยไว้นะ อย่าให้มันดับนะ นิดบุชาไฟ เรียนมน เรียนไทรเผศ เรียนวิชาความรู้อะไรตั้งแต่งให้จบ พายในอายู 16 ปี แล้วก็ไปทำพิธีกำตั้งแต่ง ให้มีความเจ้าเร็น มีความรุ่งเรื่องขึ้นในชีวิตนี้ พวกก็สอนไปงี้ เพราะพอริสักนี่ เปิดโตขึ้นตำหวัง เรียนความรู้เรียนอะไรอย่างแต่งจนอายู 16 ปีแล้ว พ่อแม่ก็มอฝ่ายนี้ให้เลย ตามพระเบียนี้ กำสอนของเราวบรามในสมัยนั้น แล้วก็ให้ทางเรื่องในชีวิตไว้ สองทางตำหวัง ว่า ตอนนี้เจ้าเรียนความรู้อะไรจบแล้ว เธอจะทำยังไงต่อในชีวิต? จะอยู่คร้องเรือน ก็เริ่งความรู้มีเป็นอาจารย์มีลูกสิตต่อไป หรือว่าจะเข้าป่าก็ได้นะ? คือถ้าต้องการจะนิ้นในการปริบัจ ก็ไปอยู่ป่าเพื่อดีฉากปริบัจและก็ไปอยู่กวนพนุม อยู่ในมุ่งน่าต่อปรอมหลด แล้วก็ยังไห่ก็ตามต้องรักษาดูแล ไฟนี้ว่าให้ดี�이 เพราะวนนี่เป็นไฟประจำวันเกิดของเจ้้'ll แม่รักษาว่าแห UP. เจ้าก็รักษาต่อไป วิกลาวหนึ่ง ที่ได้รับนี่หมดไป ในหมูบ้านแล้ว ชาวบ้านเขาก็ถวายอาหาร ถวายอาหารที่เป็นข้าปรายาดอย่างดี ข้าวนี่ก็คือเป็นทั้งข้าวที่ผสมกับตั้งตานะ แล้วเราก็พวกเน่อยไส้แหละอย่างต่าง ะ ทั้งพระอาหารในชาตินั้น เพราะรับมาเสร็จเรื่องร้อย เอา ให้ไฟเรากินอาหารที่เป็นข้าวเป็นเน่อยเป็น น้ำตาคูนี้ก็ดีมกันนะ เพราะเรียงไฟว่าตลอดเนี่ยด้วย ชีวิตแบบตั้งต่างนะ น้ำมันนี่บัง น้ำมันน้นบังนี้นะ โอ้ มารับไปแล้ว มาแล้วเพราะมารับไปแล้ว ว้าว! ๆ พระเว้าไฟต่ำ毋ั่ง มันก็ไปติดกับฟาง ที่ทำเป็นหลังค้า หลังค้าของเรื่อนตัวเองนี่ ก็ไม่ไฟ ติดไฟลูกขึ้นด้วยความแห้ง ด้วยเป็นเชื่อไฟ ไฟมันก็กินไม่บ้านหมดเลย เพราะที่สะนี้ ดื่นดูรึก็คิด รู้ไว้ เราหู้สัตว์ เรียงฝายนี้มาต้องนาน เรียงมันต้อเชื่อตั้ง-ตั้ง แม่เราเรียงมากต่อวันเกิด บู้ชา บู้ชาไฟนี้มากต่อวันเกิด โดยitive PaNeeให้มันกินเชื่อ กินอะไรไม่เคยดับเลยน่ะ ก็เป็นกาดหาขึ้นบอกว่า สิ่งอื่นที่จะช่วงร้ายยิ่งกว่าความสนิสนมไม่มีตันว่า สนิสนมกับคนทั่วนี่ มันเป็นของตำสาม ข้าวป่าเลย ข้าวป่าไปนี่ คือก็ข้าวป่าอยู่แล้วใช่ไหม ข้าวป่าลึกก็ไปอีก เป็นลูกรูซีข้าวนี่ ไม่ได้ทำพิธีกำอะไรมากล่ะ ไปหาผลมายที่ลนออกกิน ไม่ต้องไปยุ่งกับไกล้ ทำบริกรรมด้วยการทำสมาธิกษิน ก็เกิดช้านสมาธิกึ้นตำหวัง ในระวังทางที่อยู่ในปลาดนั้น ก็เห็นเหตุการปลาดนี่ เห็นแม่เนื้อ ก็ความเหนื้อสาย จัวตัวนี้มันมีชื่อด้วย ที่ชื่อวาสามา มันไปเรียบปากเสื้อหลือง แล้วก็ราจสีอยู่ อื้อ เห็นเรื่องในปลาดในปากนี้ก็มันคิดทบทวน ชีวิตกองตัวเองตำหวัง ว้าว ทำความสนิสนมครับ สิ่งที่มันไม่ดีน้องก็ไม่ดีนะ แต่ความสนิสนมมมันก็ทำให้เกิด เรื่องปลาดแบบนี้ขึ้นได้นะ อย่างเราทำความสนิสนมกับการบุชาไฟ ไฟไม่ได้รักษาเราเลย เจ้าเสื้อหลือง เสื้อกรม กว้าง ทำความสนิสนมกัน อื้อ มันยังอยู่กันได้นะเนี่ยนะ ก็ปลาดมันกัน เหลืองนี้ใหม่ถึงว่า มันเป็นดาบสองคมเสมอนะต้ำหว่าง ความสนิสนมอื้อให้เกิดความรักความพอใจก็จริง แต่มันมีอันตรายได้นะ ยังไฟฟ้า หรือว่า ของมีคม สิ่งที่คิดว่าจะไม่เป็นอันตรายนี่ มันจริงเป็นอันตรายได้ คือมันเป็นไภได้ เป็นอันตรายมันเป็นอยู่ละหละทุกอย่าง แล้วก็จะเกิดไภขึ้นจากสิ่งนั้นไหม? เพราบร sund จริงให้ไม่ประมาณ ให้เห็นโทษในไภ แม่เพียงเล็กน้อย ระวังโทษนั้น ระวังไฟนั้น แต่จะเกิดจากความคุณเคย แต่ให้มีสติสำพราชญาต์มีความระวัตรระวังอยู่ตลอด ไม่ว่าจะจากทั้งคนที่เป็นมิตคุณเคยกัน หรือจากทั้งสตรูที่ก็มุ่งร้ายกัน ให้ไม่ประมาณอยู่เสมอ เรื่องของพระพุทธ ตอนเป็นปริสัตว์ที่เคยบุชาฟัยนั้น ก็จะมีเนื้อหาเรื่องที่ใกล้ๆกัน เพราะว่าพิกษุที่เขาไปถามทุกฟัง คือข้างข้างวิหารพระเชธาวันนี้ มันก็มีวิหารของบุชาฟัยอยู่ด้วย อันได้หรือเปล่า? มาตามพระเจ้าจะจึงโยกรึงที่สันทะวาชาดอกขึ้นมาหละ บ่าดูสิบุชาฟัย ฟัยไม่ได้รักษาบ้านเลย มันเฝ่าไม่เรื่องแยะพังไปหมดเลย นี่คือเรื่องของสันทะวาชาดอก นี่มีเรื่องของ นางคุดธะชาดอกด้วย หลkun choruchacoab scholars ที่หลงสรอ corners สึ 하อะไร ก็ได้อยู่aloar 餂ชะการ คู่ putar k worms คืนเรื่องขึ้น دي คล้ายกว่า looked looking at minute อยู่ favorites นี้ พลาดี ๆ ขอเป็นโลกที่ งาน Yak upgrade ใช้ในแรมา นำighLaughter เอาจ๊ะ ไม่ออก ล้ายสเรียบ บอกโค่ที่ใจน้ำนม ให้กับโคธิสัตว์ โคธิสัตว์รับโคธิสัตว์มาแล้ว อื้อ ก็คิดว่าเราก็ได้โคธิสัตว์มา จัดการทำของเราที่ดี อยากการนั้นเลย เราจะเอาโคตรนี้ บูชาเทพเจ้าเห็นไฟให้เทพเจ้านั้นปรดปราณ เพราะว่ากินแต่น้ำมันกินแต่พวกของไหร่นี้มามากแล้ว คราวนี้ให้กินเนื้อไหม ก็จะเอาเนื้อเนี่ยแล้ว เปล่า แล้วก็บูชาให้เกิดเป็นไฟขึ้นนะ เกิดต้องทำให้มันแห่งก่อน แล้วก็จะได้ทำให้เทพเจ้าเห็นปรมปรดปราณ แล้วก็จะได้ไปอยู่กับรม นี่แต่ว่าจะจะค้าโคตรนี้ เรายังไม่มีกลือกันนะ เอางี้แล้วกันต้องไปหากลือกัน แล้วก็จะค้าบูชาอย่างนั้นต่ำวังพริชัตินี่ จะค้าโคบูชาไฟ เพราะเทพเจ้าปรดปราณ โดยการที่จะไปหากลือก่อน จึงผู้โคว้ไว้ อยู่ในที่ไม่กลายจากริ่งของตน เพราะก็ว่าในช่วงเวลานั้น ที่พริชัติเดินทางก็เป็นอย่างมุบาน พริเจ้าโคว้กลือกัน มีพวกในปราณกลุมหนึ่งตรงนี้ ประมาณ 2-3 คนมาถึงในที่นั้น แบ่งส่วนออกไป หรือไม่ก่อน ถึงไว้ที่อื่น แต่เหลือกิบบริเวนต้นแหละแค่นี้ แล้วก็กินกันเรื่องร้ายเลย เพราะว่าพริชัติกลับมา อ้าว ทำไมอย่างนี้อ่ะ โอย วัวก็หายไป เหลือแต่ห่าง แล้วก็แค่ง แล้วก็นั่ง แล้วก็ ฝ่ายก็อยู่ง่ะแหละ ๑ แต่ว่า นายพร้านมากินเหนือกล้อยเรื่องแล้ว ไฟ other retained effect üh ก chuckles กล้าว กำเทเบาแห่งไฟไäll ว่า ท่านไม่ได้แล้ว่าเป็นเหลื้อ格igue . ก็เราไม่ยินดีในการบувชาทรัชเหมือนกyuิตแต่ห้างที่ตั้งถ้าไปก็ เผาในการ กันอยู่ทั้งงานกวงไฟเลยบู้ชาไฟด้วยห้าง думีที่นี่ás ๆ. กล้ Au investor เหรอไiterได้ตอนนอกวfend gł misinformation choose นี้ด้วย เพราะ rigid personalities ในวิส hommeเหมือนวิสтом ที่ zusammen with the idiots ที่สงสัยเต็มขungs จริง วิลฯบแล้ว z กมามาเป็นบีลำ สำหรับท่านผู้ที่ชอบเนื้อค้าแต่เทพัจเจ้า แข่งไฟเลย จงรับแต่หากเธอนะ คือเอาหากหัวงน่ะไว บูชาไฟ คือผอปกติประวัติกว่า บูชา แล้วก็ของเนี่ย ก่อนให้ได้สิ่งนั่นนะ แล้วก็ก่อนให้ได้สิ่งนี้นะ อ้าว! ไฟนี่จะปัญดาให้คุณได้นะ โอ้ย! แต่ที่ไหน ทำค้อวัตย์ในการทำทุกกรักกิลิยามัมเป็นตำบะอย่างนั้นด้วย มันจะทำความบริสดทำความปนตุให้เกิดขึ้นได้ หรือไม่ ก็ได้คำตอบแล้วจากมีต้าน 2 เรื่องนี้ว่า ไม่เลย คุณเคยกันกับไฟ ที่มันไม่ได้เจอกิดประโยชน์เป็นความเข้าใจผิด วางก่อนน้ำตานี้ ไว้ตามไปไม้ ที่อยู่ระหว่างทาง วางไว้ ๆ คือ วางไว้ ในคือ มันว่าทำไปรักสะวับบุชานะ เพราะในสมัยนั้น พวกคนที่เขาหา น้ำพึง อยู่ในป่านะ เขาก็มักจะทำอย่างนี้ เพื่อที่จะบุชาเทตต่างๆ หรือวางไว้ เพื่อที่จะให้คนเดินทางได้กิน เพื่อต้องการบุ้น เขามีการทำอย่าง้Fire ให้เจ้าไยกันตอนนี้ ก็ทำกำดักแบบนี้เหมือนกัน โดยแทนที่ว่าตรงนั้นจะเป็นน้ำตา ที่ไม่ใช่เลย เป็นยาผิดอย่างรายแรง แล้วพอวางไว้ วางไว้เสร็จได้ประเบิปนี่ ตัวเองก็ไปทำท่าทาง ทำเสียงนะ ให้มีคนหาน้ำพึงอยู่บันเรือดูรอ ด้วยการที่ว่าเอาไม้มาข้อ ตนม้ายัยนี้มันเกิดเสียง แล้วก็มีคนอยู่นะ พวกคนเดินทาง ก็คิดว่า เอา ไอ้น้ำตานเหล่านี้ เป็นพวกที่หาน้ำพึงมาวางไว้ ให้คนเดินทางเพื่อกินสินะฮะ หวังเอาบุญนั่น แล้วถ้าใครคิดอย่างนั้นใช่มั้ย กินก็ไปเพิ่ง ตายจอย ตายเสร็จเรื่องร้อย ยากก็มากินเนื้อของพวกมนุษย์เหล่านั้น ที่มีจำนวนมาก บางส่วนเห็น เห็นห่ออาหาร เห็นกร้อนน้ำตานนี้ พวกที่มันยับยังไม่ได้ หิวน้านทั้งไหว ก็คว้ากินปึปเขาไปเลย กลุมนึงก็บอก อย่าเพิ่งกินเนี่ย เจ้าหน้ายเราบอกว่า เดี๋ยวเพิ่งกินเท่า ใส่ป้าก้าไปแล้ว โรดเร็วหว่างไว้ ก็เลยเอาหอาหารอันนั้นไปถามพอดิสัก ล่างเดินไป เอา ให้คนที่กินไปก่อนแล้ว ลำลายฟูมปากเลย ต้มลายฟูงปากตายเลย อุ๊ย! ไม่ต้องไปถามแล้ว วันนี้มันคืออะไร? ไปถามถึงปรุมอาว จึงรู้ว่า นี่เป็นกับดักของยักที่ชิวะคุมพิยาสแล้ว เจ้าหมอ นี่ กินไม่ทันพิจารณา อดไม่ได้ ตายเลย มีความละโมบ ส่วนพวกที่อดได้ เหลือไปถามก่อน ไม่ตาย พวกที่กินไปนิดหน่อย ก็ให้กินยาสำรอบ เอาผิดออก แล้วก็ให้ดื่มน้ำมาก ๆ กินเกลือตามไป พวกกองเกลือนเหล่านั้น ก็จึงผ่าน ป่าแองนั้นมาได้ ปล่อไป ไม่ตุก ยาผิด ที่ยักที่ชิวะคุมพิยานิด ว่างไว้ พระเจ้าเล่าเรื่องนี้ให้พิกษุต้องหลายฟัง พระรบพิกษุรูปหนึ่ง ที่มีความคิดยักจะสึก อยากจะสึกนี่เพราะว่า ไปบินดบาหละก็ไม่สมบรูมินสีไปเห็น หิงชาบ้าน นุ่งน้อยหมน้อย ประดับประดา แม่สวยงาม จึงกี่เพราะว่า ฉันสึกไปคล้องเรื่องนี่กว่า คือเห็นเรื่องกามนั้นไง พระรบ การที่พิกษุรูปหนึ่ง มีจิตกล้ายไปในท่านกามแล้ว เรื่องนี้ฟังจึงค่าวกาจานนี้ขึ้น ทรมหวัง เราพระเจ้ากล่าไว้ บอกอย่างนี้ว่า ยักชื่อคุมพี่ยัก เฮียวหาเยื่อของต้นอยู่ ได้วางยาพิด อันนี่สีกลิ่นและรถเหมือนน้ำพึ่ง ไว้ในป่า สันเราใด มาสำคัญว่าเป็นน้ำพึ่ง กินยาพิดนั้นเข้าไป ยาพิดนั้นเป็นของรายแรง แก้สันเรานั้น สันเรานั้นต้องพากันเข้าถึงความตาย เพราะอย่าพิดนั้น ส่วนสัตว์เราได้ พิจรณาดูรู้ว่าเป็นยาพิดแล้ว และเว้นเสีย สัตว์เรานั้น เมื่อสัตว์ที่บริพกยาพิดเข้าไป ประสับกรสาอยู่ ทุกยาพิดแผดเภาอยู่ ตัวเองก็เป็นผู้มีความสุข ดับความทุกเฉยได้. วัดถูกกามต้องหลาย ฟังอยู่ในมนุษย์ บันดิษย์ พึงสาบว่าเป็นยาพิด เมื่อนยาพิด อันยัก วางไว้ที่คนต่างฉะนั้น การมกุณนี่ นับว่าเป็นเยือของโลก และนับว่าเป็นคือหลึงภูกมัดสัตว์ลกไว้ บริตยู มีธรรม คือร่างกายเป็นที่ว่าสาย บันดิษย์ ผู้มีความร้อนใจ ย่อมละเว้นการมกุณนี่ อันเป็นคือร่างบำรุ่งปรุ่งกิเลตเซียได้ในการทุกเมื่อ บันดิษย์ นับว่าได้กาวล่วงกิเลต คือร่างข้องในโลกแล้ว เมื่อนกับผู้ละเว้นยาพิด ที่ยักวางไว้ในคนต่างใหญ่ ฉะนั้น เดี๋ยวเรื่องมีภาพระพระเบิดเจ้าให้โอวาจกับพิกษุ รูปนี้นะที่ยิวศัตร์สึกนี้ เธอก็มีจิตใจสว่างวาบกินมาเลยตัวหวัง ไม่สึกแล้ว ต่างจิตดิ่งต่อประรัฐตนาตรอย บรรุปเป็นสวนวาดเลยวันนั้น มีความเข้าใจที่ถูกต้อง และความเกิบแกงแยง มีจิตที่ไปตามทางสูนิพาแล้ว วันนี้เป็นสวนวาดกินมา โดยความเข้าใจที่ถูกต้อง พระดิบัติมาตามทางสายกลัง และน้องความคุณเคยกันนี้ ที่มันจะมาในรูปแบบตั้งๆ นะ ติดมันจะทำให้เราปรมาก แล้วก็มีกินเล็กเกิน ทำลายตัวเอง สัญญิงสันสมก็ควรดีล่ะ กลายว่ามันจะมีเจอเรื่องดีดีใช่ไหม ไม่แน่ อย่าปรมาก เพราะว่าความสุขความดีเหมือนสน ความทุกอยู่ เป็นเรื่องที่พระพระเจ้าบอกไว้กับพระนังสุปประวาศา ถ้าบอกงี้บอกว่า สิ่งที่ไม่น่าโชม คงผู้ประมาณไว้ด้วยที่ธ้าอันนาทื่นชม สิ่งที่ไม่น่ารักคงผู้ประมาณไว้ด้วยที่ทะอันนารักтрบ เพราะว่า ถ้าเราไม่เห็นสิ่งที่นารักนะชินชมมีความสุขนั้น โดยความเป็นทุกนั้น นั่งคือเราประมาณแล้ว ประมาณแล้วนะ พวกคมไม่แล้วนะ พวกคมไหม? ต้องเราประมาณ ยังไงนะ เก็บกาวเดือน โทษเดือนที่ 9 นี่นะ มันทั้งหนัก ทั้งเคลื่อนไว้ลำมาก นอนพลิกตัวอะไรกินดาหละ มันดำมากไปหมดนะ ไม่ถึงปีนี่ โอ๊ย หน่วยมากต้องแบกลำหนักอยู่ใช่มั้ย แต่นี่ 7 ปีต้องหวัง 7 ปีนะเป็นอย่างนี้ การรณังสุบาวาศาที่เป็นคุณไยต์ของพ่อโลกแล้วนี่นะ เด็กเกิดมา อยู่ 7 ปี ต้องหวังมันก็พูดได้เลยแน่ คุณเด็กคุณนี้ต่อมาคือพระสีวะรีนะเลย ต้องคือว่าสีวะรี ได้บวตในฝายลัง ก็ให้ลูกน้อยที่คลอดมานี่แหละ เขาอาหารไปถวายพระเตรรร ละรูป ๆ เพราะพระเตรรคของพระสารีบุตธรมหัง ตัวประสาดริบุตรก็ถามว่าหนู ๆ หนู สบายดีไหม? ก็ถามแบบปกติน่า ท. ว่าย Social Media กันสบายดีไหม? เด็กก็เลยมอง น่า ประสาดริบุตรนั่นด้วยความเป็นเด็กไหม? ท่านครับ ผมอยู่ในคันตั้ง 7 ปีนะครับ นอน อุด ฮู้ ฮู้ ฮู้ อยู่เนี่ จะไปอยู่สบายได้ไงครับท่าน? เหมือนอยู่ในโลกหากุมพี่นรกก็ little jiop นะ สุพ teenagers ประฯ targetedctory สุพาฺาษา มองเห็นลูกเห้าก๊ายกายเตียมาลานอยู่ เห็นว่าลูกฉันทำอะไรevil 😓 ลูกฉัน introduction ประติสันทาง ก portraits with ประฯจากursday ดีใจมาก ดีใจมาก พระเบ nicht, พระพระเบินความดีใจคงپระฯ Traditional ตื่นตามเถอะนะ บอกว่า สุบบาภาษา นี่คืนคอดลูกมาคนแรกนั้นนี้นะ ยังจะอยากมีลูกอีกไหม โอ้ย ท่าน แต่บอกว่าลูกมาเป็นอย่างงี้นะ มีอีก 7 คนก็ยังได้ ก็พรุ่นจากก่อ ตามพิธีฉันอะไรเสร็จเรียบร้อยนั่นก็ลีกไปนะ แล้วก็พอเสร็จพิธีกำอะไรในการทวายอาหารแล้วนี่ ศีว alterAee ที่เกิดมาในวันนั้นก็ขอบวดนะ บอกว่าเป็นสมาเนสต์ตะแบบยังอยู่ 7 ครับ แล้วก็เป็นกุธีเลอตโดยลาบ กล่ามาถึงวันแล้วก็จะเอาเรื่องนี่ล่ะทุกฝั่งมาสอน เอาเรื่องนี้มาสอนว่า ทุกนี้มันจะมาในทาดีองความสุป ส wing ไม่น่าแล้ว ส wing ไม่ fit the โชม มันจะไปในทธิของความน่ารับความช видели โชม ส motherfucker That instructions to see whether he passes 1 word 축าะ เห็นทุกว่า เป็นสุข เห็น上ที 沒有keys ว่าเป็นของได้ ส Tow photograph เน�น นำความแตย Clark มีullen อยู่แบบไม่มี ชีวิต วันนี้ นำริจารณ์ชาดกษี 4 เรื่อง แล้วก็อีกรึงหนึ่งเป็นเรื่องที่ 5 มาประกาบไว้ คือเรื่องวิสาสาพโพรชนะชาดกษ์ที่เสือไปเลี้ยตัวกวางแล้วก็หอบพิดเข้าตัวเองตาย เรื่องสันทวาชาดกษ์ นั่งคุดธะชาดกษ์ เดี๋ยวกับการบุชาไฟของพิชาติในชาติก่อน เรื่องยับที่ชื่อคุมพิยะ ในคุมพิยะชาดกษ์ บ้างกำลังไว้ แล้วก็เรื่องอาศาตรรูปะชาดกษ์ หมายตำหวังฟัง ช่วงคออนี้ ท่านประนาณนั้นจะมาปกกกตำหวังเป็นประจำในทุกวันสุข ตั้งแต่วลาติ 5 ตึง 6 มองเจ้า ทั้งสถานีวิธีว ก็รัจใจสิ่งแห่งประเทศไทย หรือว่าในคุณกายของกรมประสันสัมพัน ตามช่วงมาต่างตั้งตั้ง ตั้งจะมากติตามราฟังได้ ทั้ง YouTube ชนะน้ำ Facebook แฟนเบช หรือว่าในรบบควดแคสก็ได้ รักกานี้ นำเสนอโดยมุนนิที่ ปัญญาประวันา ซึ่มมีข้าประจาปราภาพ มหาไพยบูล หาพี่ปุ่นโน เป็นผู้มันรักกัน แล้วก็ไปไม้ในวันบรุงนี้ จ้อดินพร้อน