25690803pm--คาถาสำคัญที่ควรจดจำ

And today, according to the lunar calendar, it is the 5th waning day of the 8th month. And people don't know how important today is. The 5th waning day of the 8th month must be observed because in the lineage of the Dhamma, when the Dhamma was 2014 years ago, last year, it was the first time that arahants arose in the world. Why? Since the Buddha, it wasn't just one arahant. There were 5 arahants, namely the group of the five monks. Before this, there had been those who attained the eye of Dhamma and became sotāpannas in sequence, as we know. On the 8th month's waning day, or 5 days ago, the elder monks had attained the eye of Dhamma and became sotāpannas in sequence after the Blessed One came to give a discourse, or came from the village to give a discourse. And then, the others came to see them. That is, the elder monks who came from the village to give a discourse also attained the fruit of sotāpanna. And then on the waning day of the 8th month, after the Blessed One gave the Ānāpānasati Sutta, all five of these monks attained the fruit of arahant. The Ānāpānasati Sutta is very important. It is a Dhamma that is profound, but not too difficult to understand. At this point, there were already arahants in the world. In that group, there were also many others who attained the Dhamma and became arahants. That is, Yasa the householder. Yasa the householder attained the Dhamma of arahant, but he was a householder. He was able to be a kulaṇṭha, a kulaṇṭha who was a son of a brahmin, a son of a brahmin, who received the ordination with the full ordination, or with the full ordination. The Dhamma was complete in all things. Jīvakā Komārabhacca had the three knowledges. The kulaṇṭha also had the same, the three knowledges. And every day or every night there was the singing of the pāṭimokkha, there was the recitation of the Dhamma for the kulaṇṭha to see, to hear. But he did not feel fully satisfied with the happiness he received. Because the happiness was still not enough. It was still not enough. The happiness was still not complete. The mind was still not at peace. Happiness had not yet been attained. It had to be attained. It had to be attained. It had to be attained. It had to be attained. And if it were not attained, it would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. It would not be fully satisfied. At that time, I didn't know anything at all about the rising hand. I didn't know anything at all, all the time. Buddhism, the decline of the matter, India, a long time, danger, after the war, the year, the people of India, ah, anybody, knew about what came before, because Buddhism, the decline, brought it along, there was no need to remain, because the chromatic hand created it, so I knew that this place of ours is an important place for Buddhism, and then I came to know that Buddhism had flourished in India two thousand years ago, and it declined just a thousand years ago. The language that has been used here has been preserved at the Phra Phuttha Chedi, the Phra Chedi of Phra Phuttha. It's not just the Phra Phuttha alone, at Ratchaburi, Kubwa, Kubthong, Suphanburi, or the Krasin Phuttha Saet, Phuttha Saet Soong, and so on. These things, the sacred places of Buddhism, have a deep meaning, a correct dharma, so they are the wisdom of the people of old. They had a great deal of knowledge about the matters of Buddhism, or not, the Phra Wath, the people of the old times, they could answer, the heart of the religion, what is it, they could answer it all. The dharma of the dharma, and when you come to it, this dharma of the dharma, it is also a floating thing for the people of the old times, the one who holds the description of the dharma, so that they could know that India was a place where Buddhism had once flourished, because the religion of today has declined greatly, and it has been a thousand years. The people of Phra Man, the Thai people, from before, they knew this dharma of the dharma. The ancients, the Phra Borom, the place of the scholars, they also had this dharma of the dharma preserved. Wherever they found it, they knew it. That is, it had been a wat, or it had been an important place of Buddhism, but the people of today have forgotten. It's amazing to say, the people of Buddhism, even though the meaning is very deep. Listen to the dharma, all things arise from causes. The Buddha also spoke of the arising of things and the ceasing of things. Because if it is a self, it would dominate, it would rule over itself. But if it arises from causes, and if it arises, it ceases, and it is not a self, it is not a self, it is not a self. The dharma that we go to, TCM, all things arise from causes. The Buddha also spoke of the arising of things and the ceasing of things. The causes of the dharma, this side has already been opened. Oh, the wisdom opens up brightly, because it is seen that these things are impermanent, and these things are not a self, not a self. The benefits of the dharma, the preservation of meaning, or the eating of meaning, that is the truth of the dharma, the teaching of the Buddha, the dharma of the dharma, the truth of the dharma, the impermanence of all things, the suffering of all things, the non-self that the teachers have spoken of, that they have no great knowledge at all, but they can reflect the heart of Buddhism, so that it is clear, just two things, all things arise from causes, the arising of things and the ceasing of things. When there is arising, there is ceasing. Whatever arises and ceases, it is suffering, it is not permanent, it is difficult to endure. And then, according to what arises from causes, if the cause ceases, it ceases, so it is not a self, not a self. The reflection, the arising, the ceasing, the three characteristics of the truth, the dharma of the dharma, the truth of the dharma. Later, the Phra Salik, the Phra Coolana, also discovered the language of the Buddha, because of the je saute, the ultimate, the heart in the matter of the dharma. We, the HYP imaburuota call, it is the thumbs, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the nature, the So it is not the truth, because I feel that the woman thinks, but that which is our own body and mind, that there is no self. Children are not us, children are not ours, names are not us, not ours. This is then called beginning to see the leaks, hiding into the water, this is more like the uncle, before that, a separation arose, separated out, and then seeing everyone before as a mass, as a mass, because the elements also separate into form and name. Because if one clings to the name in the self, in the identity, one will enter into the matter of the self, in the teachings of the teacher regarding the self, it is very important, because it causes the Buddha to return to the world, and it also causes important disciples to follow, very many, meaning both the Venerable Sāriputta and the Venerable Moggallāna. And the point is that it is something that will help us to overcome suffering. To help us from pain, because even though there is suffering, there is no one suffering, but because one clings to there being a self, then there is suffering. It is said that there is a self, or the clinging to the self, when death arises there is no one dying, no self dying, it will go to the matter of form and name that disintegrate. On a day like this, our hands will reach the perfection of the Dhamma discourse, that the water will come to the body. Do not let every matter pass by, because it is a very important verse as has been spoken. The rice in this speech, return together.

แล้ววันนี้ จะถึงตามปฏิธิลตินตรักติก็เป็นบันแรม 5 คำเดือน 8 และคนจะไม่รู้วัววันนี้สำคัญอย่างไรนะ 5 คำเดือน 8 ต้องคำเพราะว่าในสายพัฒษการคือเมื่อสมันธรรมัน 2014 ปีที่แล้วเนี่ยเป็นครั้งแรกที่มีพระอราฮันเกิดขึ้นในโลกนะ ทำไมนับพระพุทธเจ้า แล้วก็ไม่ใช่พระอราฮัน อุ่งเดียวด้วยนะ อราฮัน 5 อุ่ง น่าคือ คุมพัฒภัญจาวคี่ สื่นก่อนนานนี้ก็ได้ มีต้องตาเห็นธรรมเป็นพระโซดาบันตามรำดับ อย่างที่เราสามนะ วันเพลงเดือน 8 หรือเมื่อ 5 วันก่อน ท่านก่อนนานจากก็ได้มีต้องตาเห็นธรรมเป็นพระโซดาบันตามรำดับ หลังจากที่พระเจ้าส่งสดางประโทษมาเทศนา หรือทำมาจากประโทษมาสูง และนั้นค่ะ คัณจะมากินท่านอื่น คือท่านพระปะมาน้ำประเทศนา มาจากประโทษมาสูง ก็ได้ประโทษมาทำเป็นพระโซดาบัน แล้วก็ในวันแรม หลังค่ามเดือน 8 หลังจากที่พระเจ้าส่งสดางอันตาละขนาสูตร ทั้ง 5 ท่านนี้ก็ได้ประรุษอรัฐตะผล อันตาละขนาสูตรนี้ก็สำคัญมาก เป็นธรรมที่รึกซึ่ง แต่ว่าก็ไม่ยากเกินกว่าที่จะเข้าใจ อันนี้พ่อมีพระร้านเกินเข้ามาในโลกแล้ว ในประสาวนั้นก็มีอีกหลายท่านได้ประรุษธรรมเป็นพระอราฮัน นั่นคือพระยัศฐรรม พระยัศฐรรมเป็นรูธรรมพระอราฮัน แต่เป็นขอรัววา สามารถเท่าเป็นราฟศกุลระบุษย์ เป็นลูกเสธิ มือพระรัฐนาสี ยารับการปลนเบอร์ด้วยกราม หรือความฝุกษบาย ธรรมวัติละสิ่งเสร็จ จริชาสิทธามีประสาสามรูดู ยาสกุลระบุษย์ก็มีเหมือนกัน ประสาสามรูดู แล้วก็ทุกวันหรือทั้งคืนก็มีการขับร้องประควมโดนตี มีการรายรรมให้ยาสกุลระบุษย์ได้ดู ได้เสร็จ แต่ก็ไม่รู้สึกเต็มอิ่มกับความสุขที่ได้ เพราบความสุขยังแย่ สวยเห moleshaคุมแต่ความฝุกษปursed ความ clubsen ใจ อุชู สุขยังไม่ได้ ต้องย inevit ย nok gs pa's combination อย่าดนดกว่า โร ведน้ำ 태นะนี่ และถ้าNTX อย่าทำเป็นทวften ตรงอิ่มมาก สารมัติพาณิária 짜 ถ้าอย่าง Chaitin have to make up all the things อิ่ม ไม่วาง precisely สู้สูติธรรม ผ DK ผู้สูติ investigatorsก็ได้ Aha ไม่สามารถจะเข้าถึงความสงกฝ่าที่แท้ แต่พอได้ฝั่งทำแล้วเกิดตัวตาเห็น ถามขึ้นมาก็เกิดความสงกฝ่าที่รายความขัดของ ว่าลุกคือท่านบรรธรรมพระหัน เพราะว่าเสียชีพวก็เป็นพ่อมาตาม มาพวกพวกเจ้า พวกเจ้าก็สดงทำ ยาสุกรรุปมีอยู่เกล้ย แต่พ่อแล้วข้อความไม่เห็น เพราะได้ฝั่งทำอีกครั้งหนึ่ง ท่านก็บรรธรรมเป็นพ่อรฮัน เป็นองที่ 6 และตอนนั้นก็มีเพื่อนตามมาอีก 4 เป็น 10 และตามมาอีก 50 รวนที่หมดขนาดของยาสุกรรุปมีกว่า 55 ในหมดสาวนั้นก็เลยมีพ่อรฮันอีก 60 มันรักฤษฐาเจ้า ออบรรธรา ก็ย่าย ย่ายนั่นไป แล้วก็ไม่มีการบรรธรรม ถึงพ่อรฮันกลุ่มนี้เลยนะ เรื่องเม่น 2 ท่านคือพ่กวรศัญห์ยัก กับพ่อสัชชี พ่อสัชชีนี้ถูกกล่าวถึงมากหน่อยนะ เพราะว่า วันหนึ่งท่านไปเดินพี่ธรรรม ที่กุ่งราชะครึก ซึ่งก็ไกลนะ ไกลจากไกล สิบประทนามมันก็ไทยวันเยอะเลย ตั้งคุณเดินไปเรื่อยๆ หลายเดิน ร่วงที่เดินก็มันเอามีมานุฟ หรือหนุมสองคนเห็น ชื่อ อุปฏิสะ และกอลิตะ องสองท่าน ที่แรกนี้ อุปฏิสะเห็นก่อน เห็นประทิชิติเดินอย่างสงวบสมรวม เอดใจขึ้นมาว่า ท่านต้องเป็นผู้ที่เข้าถึงทำอย่างแน่นอน เพียงแค่อาการเดินอย่างสงวบสมรวม ท่านอุปฏิสะก็รู้แล้วว่านี่ บุคคลท่านนี้น่าเริ่มใส ก็เลยเขาไปถามว่า ใครเป็นอาจรายของท่าน ท่านต้องชื่อชีวิตต่อว่า พวกท่าว เป็นอาจรายของเรา หรือพัฒษฐาคุษนี่ อุปฏิสะพูฟัยรู้นะ เป็นบุสว่างหา เวลาถามว่า อาจรายของท่านเนี่ย สอนว่าอย่างไร ที่แรกนี่ พวกทิสะถาม พาศธิชิวะเนี่ย ท่านมีคำสอนอะไรบ้าง ถึงมีอากาศงบสำรวม ต่านสะชีก็... ท่านมันกระทมตัวนะ ถ้าไม่เคยพูดมา ท่านก็เลย อามคำสอนของพวกท่าวแทน อุปฏิสะก็เลยถามว่า พวกท่าวสอนว่าไร ต่าสะชีกท่าน ตอสันสัน ทำได้เกิดแต่เหตุ พระธราคตการถึงเผตรแทงธรรมและการดาธแทงธรรมนั้น นี้เป็นคำสวรของพระมาสมณะ วุติศาได้ฟังก็มารู้ธรรมราสโดยบันเลย กว่าตลังก็ไปบอกเพื่อนโกลิตตะ พูด Create ประโยกเดียวกันกับที่ท่านอัสชิบอก ตนให้กวลิตตากฟัง ท่านกวลิตตาก็มารู้ธรรมเลย ก่อนหลางหร้างสองนั่นกระบวดนะ ชือว่าพม็คณานมหฐติศา єนี่เป็นชื่อยเดิมของพมาหามhta หาทีนoopyn หาเมืองอาสชิบอก ужеไหน คำสองของพระสัจชีนในพระเทศปิดอกก็จาลึกไว้เป็นประสาบบรี เริ่มต้นด้วยคำว่า ย่ายทำมาให้ตุปัปโพวะ แล้วก็ตามด้วยเต้สัง หัวตุประทาคตโต เต้สันจะยิวอยู่รถโทษจัก เอว่างวาทิมาสำมันโหน่ ประโยชที่วังที่สำคัญมาก เพราะว่าตอนหลังก็เป็นที่รู้กันในหมูชาวพุทย์ เรียกสรรคธา ย่ายทำมา ถึงว่าเป็นหัวใจพุทธศาสนาเลย เพราะว่ากินความหมายที่เริ่มซึ่งของคำสองของพระเทศปิดอกก็ในส่วนที่เป็นสัจจักทำ และจึงกันนั้นคธานี้ก็มีความสำคัญตอบฝราสศาพุทธศาสนามาก เพราะว่าชอบพุทธกรณ์เวลาไปสร้างเจดี สร้างสถูก ก็จะมีคธาย่ายทำมานี่จาลึกไว้ ในแผ่นหินบ้าง แผ่นเสมอบ้าง แผ่นท้องบ้าง ใต้ถาพวกธรูบบ้าง ไม่ว่าที่ อินดีลังกา ไทยพมา ตอนที่พวกหลังกินมาเจอสาก พระมาพพทิเจดีที่พุทธกรยานี้ ตอนนั้นเสิ rising hand นี่ไม่รู้จักเลย ไม่รู้เลย all the time พุทธธธราสสนา เอี่ยกลงเรื่อง อินดี นาน ภัย หลังปุ่น ปี คนอินดี ah anybody รู้เรื่องที่มาก่อน เพราะว่าพุทธธราสนา סูน พาเป็นมารถ รูบมามา ไม่มีชาคต้องหลงเหลือจبدUD23 เพราะ เหรอพ chromatic hand สร้าง จะกลุษยาальное ก็เลยรู้ว่า สถานที่เรานี้ เป็นสถานที่สำคัญทั้งพุทธธาสนา แล้วก็เลยรู้ต่อมาว่า พุทธธาสนาเคยเริ่งเรื่องในอินดี เมื่อ 2 ความปีที่แล้ว แล้วก็สาสูนไปเมื่อ 1000 ปีนี้เอง ภาษาเยี่ยมทำมาเนี่ย ก็มีการใจลึกไว้ที่พระพฤษมเจดี พระเจดีพระพฤษม ไม่ใช่น้องความพระธษมอย่างเดียวนะ ที่ราบบุรี คูบวา คูทอง สุพันบุรี หรือว่า การสีนพอธแสด พอแดดสูงอย่าง พวกนนี้เนี่ย สากโบร้านทางพุทธธธาสนาเนี่ยจะมีความปีความถูกธรรม เจ้าเลย เป็นความชิวะคนสมัยก่อนเอง เข้ามีความรู้ในเรื่องคำสองพุทธธธาสนามาก หรือเปล่าพระวาธ คนช่องกุศรรค์ก่อนก็ท้องได้ หัวใจประตูศาสนาคืออะไรตอบได้หมด โทษอ่างขาศฐรายธรรม แล้วจะว่าไปแล้วขาศฐรายธรรมอันนี้ ก็เลยเป็นลงลอยให้ช่องกริก ผู้ทรงดำบรรยายธรรมอัดีนี่ ได้รู้ว่าอินเดียนี่ เกิดเป็นเมืองที่พุทธศาสนาเคยรุ่งเรื่องมาก่อน เพราะว่าศาสนวันนี้มันสาบสูงไม่นา และเป็น 1000 ปี คนพระมาณ คนไทยเนี่ย จากก่อนก็รู้จักขาศฐรายธรรมอันนี้ บอราณเนี่ย พระบรรยมท่าที่นักคอนนี้ก็มีขาศฐรายธรรมอา จากลึกไว้ เจอกับที่ไหนก็รู้เลย นั่นเที่ยนเคยเป็น คือเป็นวัตร หรือเคยเป็นสถานที่สำคัญ ที่พุทธศาสนา แต่ว่าคนสวานที่ลืมไปแล้ว แน่น่าจะว่าช่าวพุทธ ทั้งที่ความหมายนี่ลึกซึงมาก ฟังดูธรรมอาดา ทำได้เกิดแต่เหตุ พระตาศาคุษก็ถึงเทยดังทำ และความหังทำ เพราะว่าถ้าเป็นตัวตนมันโคจมครองชีคครองตัว แต่ถ้ามันเกิดจากเหชน แล้วถ้ามันเกิดคือว่ามันดับไป แล้วมันไม่ใช่ตัว ไม่ใช่ตัวเปยอันตา ประธาภาสศาดที่ไปกันTCM ทำได้เกิดแต่เหชน พระตาศาคุษก็ถึงเทยดังทำ และความหังทำ เหตุดภริสา นี่ฝั่งแล้ว โอ๊ย เปิดปัญญาสว่างขึ้นเหมือน เพราะมันเชี่ยวเห็นว่าสิ่งน้องปัวนี้ไม่เที่ยง และสิ่งน้องปัวนั้นไม่ใช่ตัว ไม่ใช่ตล ประโยกแสน ๆ เก็บความ หรือกินความ ที่เป็นสัจจะทำหรือคำสร้างของพุทธษาสาวิธรรมทรวดทวน ปลอดนั้นอันิจรัง ทุกของอันตา ฟาสะชีที่ท่านก็ถมตัวนะ ว่าท่านไม่มีความรู้เลยมาก แต่ว่า ท่านสามารถจะ ถ่ายท้อนกลัวใจบุตทสาสนาวอ่ะอย่าง ก็ชับด้วย ปลิยโห์แค่ 2 ปลิยโห์ ทำได้ เกิดแต่เผด สถาคุดก่ากถึงเกิดอย่างทำนั่น และความดับอย่างทำนั่น เมื่อมีเกิดก็มีดับ อะไรที่เกิด และดับได้สวังมันเป็นทุก มันไม่สมบูล มันทนดียาก และแล้วก็ตามที่เกิดจากเหลือ ส就是說 ถ้าเหลือดับมันก็ดับ ก็สวังมันไม่ใช่ตัว ไม่ใช่ต้น ซะท้อน สรรค หรัวตายรัก สามง่ายมุ่งของสัจจับทำได้อย่างครบทวน ตอนหลังพระสาลิกฯภา Coolana ก็ได้ประฤษภาษาพุทธ เพราะการje saute เข็ ultimate โจมใจในทำเรื่องอันตา พวกเรารHYP imaburuota call มันม thumbs the ความสังภาพ สังภาพ สังภาพ สังภาพ สังภาพ สังภาพ สังภาพ สังภาพ สังภาพ สังภาพ สังภาพ สังภาพ สังภาพ สังภาพ สังภาพ สังภาพ สังภาพ สังภาพ สังภาพ สังภาพ สังภาพ สังภาพ สังภาพ สังภาพ สังภาพ สังภาพ สังภาพ สัง� ก็ร้อยคนนี่เข้าใจเลยนะครับว่า ซับมันไม่ใช่ของเรา อย่ามีคนหนึ่งโดน น้ำท่วม สุนเสีย ซับสมบัติไปมากไม ที่แรกก็เสียใจ โกรุมใจ ตอนนั้นก็ได้คิดต้องทำมาช่าย มามรสอให้เรา น้ำท่วมมาสอให้เรารู้ว่า ไม่มีอะไรจะเป็นของเราอย่างแท้จริง ทุกอย่าง มันเป็นของเราอยู่กับราวเพลงแค่ชั่วคราว แล้ววันดีคืนนี่น้ำก็ออกไป ฟายข้อไม่ หรือไม่อีกคนก็ขมอยไป นี่เข้าเข้าใจแล้วนะเรื่องว่า อันตาสับสมะไม่ใช่ของเรา แต่บางทีมันก็เป็นแค่ความคิดนะ เพราะวะสมองก็หัวใจมัน แต่เวลาพูดถึงพี่ปัสธนา คนก็สวบเป็นเรื่องยาก แต่ถ้าเราเริ่มต้นจากการเจ้าเรื่องสติ มีสติ รู้กาย เมื่อเคลื่อนไหว มีสติ รู้ใจเมื่อคิดนึก ให้รู้สึกตัวเวลาเดิน แท้งที่อาปกษใจร้อย ก็กลับมา รู้เนื้อรู้ตัว เดินไปเลื่อย เลưaมีสติ เดินกลับมา ก็ระบวิการ analogyulkrt ดูปที่ soref ได้เป็นใดว่าการ flux เขาไปในใจว่า Earlier ไม่มีรูป ไม่มีเรา มันมีแต่รูปกำน้ำ มันไม่มีแม็ด ไม่มีเราที่ทำแม็ด รูปที่ทำ แล้วก็น้ำที่ทำ อ่าก็คือการถอนตัวกลู diretНуปกไฟ จากความสำคัญมันไม่ ก็ไม่ใช่เกิดขึ้นทั้งเสียเดชน์栩 ก็ค่อยซืมซาบเขาไป จากการที่เราเดินยังไม่สติก ก็นะ. เพราะสะติมันช่วยทำให้ เกิดความรู้rukture มึกับทำสักตัว ก็ยืดปรุงแต่ง เมื่อไม่ปรุงแต่ง อีกความลง พี่มันเคยช่องใจ เราก็ดับไป ที่แรกเรานู้ตัวก่อน รู้ว่าตัวกำลังทำอะไร รู้ว่ากลายทำอะไร ใจคิด νึกอะไร ต่อไปก็จะรู้ความจริง pet those miniature beings ที่แรกออกจากความลง ที่เป็นความไม่รู้ตัวกัน ต่อไปก็เป็นความลง ที่เป็นการไม่รู้ความจ moderation 입เธลลันสussy dann h skinsh age if สติปรัคตาเราก็จะค其实 can ค่อยเห็น ความจิงเนี่ย เรื่องอ่านสตา อ่าวจะไม่ใช่เป็นความจิงため覺得คู้หญิง 思ะ แต่ที่หาวตัวเร jokaระนามกายกับใจ ว่ามันไม่มีเรา ลูกก็ไม่ใช่เรา ลูกก็ไม่ใช่ของเรา miceell นามก็ไม่ใช่เรา ไม่ใช่ของเรา อันนี้แล้วที่ก็เรียกว่าเริ่มจะเห็นล Nach tl leaks หลบเข้าน้ 엄เก่นนี่ใช่กว่าทลุง แต่ก่อนม3 ง่อน เกิดการแยกขึ้นมา แยกออกมา แล้วก็เห็นไปทุกคนก่อนเป็นราว เป็นราว เพราะจุรัสติมก็แยกมาเป็นรูปเป็นนาม เพราะถ้าย้างกรรมชื่อมันในอตา ในตัวตน ก็จะเข้าถึงเรื่องอันตา ในคำสอนของผู้จ้ายเรื่องอันตา สำคัญมาก เพราะว่าทำให้เกิดมีพระหารคืนมาในโลก แล้วก็ทำให้มีสาวโกษ์ที่สำคัญตาม่ายมาก หมายล่มทั้งพระใสลิบคุณ แล้วก็พระโมคลาลนัก แล้วชิคกันมันคือว่ามันเป็นสิ่งที่จะช่วยทำให้เราจัดความทุกดา To help us from pain เพราะว่ามแม้น มีความทุก ก็มันไม่มีพูดทุก แต่เพราะไปลงจึกว่ามีเรา มันก็เลยมีพูดทุก ต่างว่ามันมีตัวกู หรือท่อนความชื่อมาในตัวกู มีความตายเกิดขึ้นก็ไม่มีผู้ตาย ไม่มีกูตาย มันก็จะไปเรื่องของรูปร้อยนามที่เสือมสลายไป นี่วันเวลาอย่างนี้ มือเราจะลึกถึงการบรรวรรธภัยของบรรยายธรรมที่ความจะความจะน้ำก็มาใส่ตัว อย่าปล่อยให้ทุกลื่มเรื่องไป เพราะว่าเป็นคาถาที่สำคัญมากอย่างที่ได้พูดมา ข้าวในพูดท่านนี้ กลับพร้อมกัน