25690812pm--ทำกิจและทำจิตให้ครบถ้วน

A young man, every morning, would spend his time paying respects to the Buddha, making offerings to the Buddha, and then sitting in meditation. After finishing his meditation, he would open the Dhamma of Sister Suthamma. There are two lines of the Amma’s teaching, one of which is: “Things that should be feared should not be clung to; they are not self, not ours.” Then there is a further explanation that one should not cling to what is considered self or ours. One day, he felt comfortable and peaceful. In the morning, he went to the end of the alley to buy some things. On the way, he encountered a pile of garbage that had been thrown out by people from different alleys. It was not the designated place for garbage, but people had still thrown it there, forming a large pile. No one came to collect it. It was said that if it rained, the water would mix with the garbage. He thought, “I can at least send merit.” He ate the food he had bought and arrived at the young man’s house, which was in the same alley. He did not eat, and then felt a bit sick. It was already late in the afternoon. He ate the food he had bought and then remembered that this was the teaching that had been left behind: “Things that should be feared should not be clung to; they are not self, not ours.” We are just enough to cling to them, to know them as they are. He thought of the teaching, but his mind did not settle, so he continued with his daily activities. A teacher came to tell the story of this young man, asking for an explanation in terms of Buddhist doctrine. He asked whether this young man understood the teachings or practiced them correctly. He said, “Sitting there, 80% of the time, it is correct. But if I were to answer, I would say it is not entirely correct. Letting go does not simply mean letting go. Letting go in the religion you refer to means working with the mind. When there is suffering, there is dissatisfaction, and all of this arises because it has arisen. To know it, to know it as it is, that is correct. But when a problem arises, it is a matter of doing something, or acting. Will you let go? People come to fight over the garbage, forming a pile, causing pollution, or perhaps we cannot bear to see it. Work with the mind, let go well. But you must also take action, get down to work. You might invite people in the alley to come, and then wait for it to be cleared, taking the garbage and throwing it in the proper place, or better yet, you must cooperate with the garbage collectors when the bins in the alley are full, or when there is a large pile. Start by sending a message to the local authority, hiring one person. If you let go in the sense of being lazy, or letting go of the sky, or being careless, that is not correct. Letting go refers to working with the mind. Doing only this is not enough; you must also take action. Because if there is something that can still be done, try to send merit, and it is not a burden. Do not let suffering come to disturb your mind. That is good. This is called knowing how to let go, working with the mind. If there is a problem, it must be solved. This is a matter of working with the mind. In times when the young monk was not yet well known, whatever the Buddha’s teachings were, people would do things in a simple way. The bowl was empty, and there was a sense of impermanence. The Buddha also led the way. The bowl should be placed behind, and a cow arose. Because this side was correct, that side was correct, the wind blew, and the rain fell. He was afraid, and it came down to the ground of that hut. The Buddha who was in that hut, I also received it. The rain fell here, so I wiped it, sat, or lay down in a place where the water did not flow, not too much. The Buddha’s belongings, what was seen, was that in this hut, those who were there did not let go, they let go, there was cooperation, there was no conflict. The bowl was empty. So he asked, “Why did the monk not conflict with the bowl?” I said, “It is the dissatisfaction, you see. Right here, this is taking action. When you have a headache, it is like that. There is pain in the body, pain in the stomach, pain in the head. When you go to put things down, to let go, it means that the body suffers, but the mind does not suffer. It is not heavy, not worried, not clinging, not resisting. But doing all of that is not enough. Observe the characteristics of letting go. It is not just this, but in practice, it is another kind of cutting. The Dhamma, the characteristics, the characteristics, all of them have impermanence as the norm. There are many points where non-attachment is not yet fully attained. But even in this matter, from the wind, it is not balanced. That is, when there is breath, there is life, one must strive to take action to attain non-attachment. This is called taking action. If you listen carefully, the other side will speak of the teachings, of letting go. Because everything is not balanced, it is suffering. It is not self, it is not self, it is not ours. From within, it is cut, saying to take action, or to be mindful of action. This is for us, okay. But taking action, not taking action, where it is all about self. There are people who report, there is information to receive, to understand the matter in the monastery. Here, we also forbid it. And if anyone comes to cut the matter, to give to the animal, that is us, but does nothing to help the animal or the person. In the outside world, it is like a sharp gate, or like a wind, a sharpness, the correctness of karma or the animal. This is called taking action, not taking action. But there is one okay thing: taking action, but not taking action. Working to help people in difficulty, helping to treat fish, helping to catch fish. But when not taking action, because the fish is caught by fire, or caught and then caught by fire, it cannot be increased for the fish, or for the love of the fish, or for the treatment of the fish. There is also a sense of loss, of disappointment. It thinks of the real frying, it thinks of helping people or not being able to take care of them. Parents who are sick, not taking action, but not taking action. Father and mother do not follow our guidance. They still eat sugar like before, they still eat before the meal, even though the sugar is high. They might eat pork rice, even though it is a heart disease. The letters, the words, are angry. And then it is said, mother, father, soon they will be at peace. For the parents, there is a sense of guilt for doing things that are not right. The only hope is that at that time, it became a phone call to the daughter. The mother disappeared, and even changing the clothes, there was none. This must be understood as performing duties without cultivating the mind. Parents are the path for their children, and they also fulfill their duties. This is what we teach. When we perform duties without cultivating the mind, it means we have become attached to things, lacking detachment. Therefore, we cannot have true courage, or words that are truly compassionate, or words that we do not wish to express. We are not anxious. In reality, the meaning of cultivating the mind is broader than that. For example, when we do something, take as an example: performing the daily duty of brushing our teeth and keeping them clean for our younger siblings, eating rice. This is called performing duties for one's own benefit. Performing the duty of our younger sibling Suchyark, drinking water, this is also good. Eating rice is also a duty. The body is indicative of emptiness. One performs duties but does not cultivate the mind. When water is poured, the mind floats. When water is poured into the vessel of the body, but the mind is distracted because it is thinking about problems, about rice, about bad rice, about fighting. This causes the mind to be distracted, even though the body is clean. When it is time to eat, the food is brought to the body because the body has received the nourishment. This is because performing duties without cultivating the mind, performing duties but not cultivating the mind, leads to work not being done well, and the mind becomes burdened. If you, the listeners, say that working is practice, that means when we work, we are performing duties, and we also take care of the mind. When helping others, that is performing duties for the benefit of others, but we do not neglect the care and maintenance of our own mind, so that we can take care of others as well. Because there is a lack of expectation. The elder is ill, but the symptoms are severe. And if one understands that the mind is equanimity, not being attached to the results of actions, but doing one's full duty. Fillawak, doing one's full duty will not be a plantation. It is a way of performing duties and cultivating the mind, performing duties for the benefit of others, but not neglecting the duty of helping others. However, the mind is not affected by the spread of personal differences, or because it is not of interest, or because one likes to speak. When we cultivate the mind, we must also cultivate the mind. Or if we intend to cultivate the mind, we will forget the performance of duties. It may not be the beginning of practice. Having a detached mind, one knows how to let go, to let go of the desired results, or not to be attached to the lack of expectation. Because if one sleeps with a lack of expectation, one should not say, do as we think, we lack proof. Team stri tiny to??? Do good, if it is not appreciated, do not let the goodness of our actions become a matter for them. This is performing duties while cultivating the mind. Do good, but without a lack of expectation. When it is appropriate, they will see our goodness. It is also representing our universe, or going with the understanding that it must be completed, it must be completed, it must be endured. It is a property in the mind, which is a thought in the self, dominating, because it must go as we think. Payload, behind, being the self, staying with the mind, perceiving the body's movements. And then, seeing the mind's thoughts, it is the initial practice in harmonizing the performance of duties and the cultivation of the mind, making them one and the same. And then, when one goes to use the Dharma, it will become an easy matter. Otherwise, one will perform duties but not cultivate the mind, or one will cultivate the mind but not perform duties. Neither is good. You, the listeners, are the reverse of each other.

ชายหนุ่มคนนึง ทุกเช้าก็จะส่วนวันไว้พระ นาหิ่งพระ แล้วก็นั่งสมาธิ นั่งสมาธิเสร็จก็เปิดอายน้องสุธรรมะ อัมมาสองสำนา มีของความหนึ่ง เปลี่ยนพุทธภาษิกว่า สิ่งต้องกลัวไม่ควรยิตมัน คือมัน แล้วก็มีข้ามอันที่บายเพิ่มเติมว่า ไม่ควรยิต คือว่าอะไรเป็นเรา เป็นของเรา ไม่ใช่หนึ่งวันนี้ อาหรับก็รู้สึกสมบายใจ ป่องโลก ตอนใช้สายก็เดินไปที่ปากซอย เพื่อไปซื้อของ ลวางทางก็เจอกองคยะ ที่คุณไม่ซอยแล้วก็คุณต่างซอยอามาทิ้งอาวาศิ มันไม่ใช่เป็นที่ที่คุณคยะ แต่ก็มีคนอามาทิ้ง เป็นกองใหญ่ มีใครมาเก็บมาจากการ ว่าตกว่ายก็ฝนตก น้ำก็คยะ ข้าได้พอส่งกริตด้วยนะ กินมันโชคเข้ามาถึงบ้านของชายหนูก็นั้น ซึ่งอยู่ไทยซอย ไม่ได้กินแล้วก็สึกมุดนิด เป็นทุกก็ล้ำคาลทั้งผ่ากแล้ว กินคยะที่โชคเข้ามา แล้วก็นึกขึ้นมาได้ว่านี่ คือสึกความสอนที่ได้อามาทิ้งชาวว่า สิ่งต้องกลัวไม่ควรยิตมันทือมัน ที่เราเป็นทุกกระพอไปยิตมัน ทือมันในรู้จักรอยว่าง ก็นึกถึงความสอนไม่ได้ใจก็เลยทำกิษฐุลาของต่อไป มีอาจารย์คนเดินเอาเรื่องราวของลุ่งคนนี้ ขอสอบให้กันธรรมศาวิชาพุทธศาสนา แล้วก็ถามว่า ชาวนิงคนนี้ดีความคำสอน หรือปฏิบาตามคำสอนได้ถูกต้องไหม ก็ว่านั่งสา 80% ตอนว่าถูกต้อง แต่ถ้าเป็นอาตามมาตอบก็ ผมต้องว่า ไม่ถูกต้อง การปล่อยว่าง มันไม่ได้หมายถึงการปล่อยปล่ะแล้วเลย ปล่อยว่างในพิราศาสนานที่เธอหมายถึงการทำจิต เมื่อมีความหุบก็มีความไม่พอใจ อารุมแล้วนี้ เพราะเกิดแล้ว รู้จักกว่า รู้จักว่าง อันนี้ถูกแล้ว แต่ว่า เมื่อปัญหามันเกิดขึ้น ก็เป็นเรื่องแค่ต้องทำกิด หรือจักการ จะปล่อยให้ คนมาชิ้งคยะ จนเป็นกอง ส่งปิดเม้น หรือว่าเราฟนตกนิมไม่ได้ ทำจิต ปล่อยวางดีแล้ว แต่ว่าต้องทำกิจ ลงมือไป อาจจะชักชวนให้คนในซอยมา เหลือแล้วก็รอเลิก เอาคยักมาทิ้งในที่ไม่ใช่ ทำคยัก หรือให้ดีก็ต้องมากลวยกับคยัก ที่มันเต็มซอย หรือว่าเป็นกองใหญ่ เริ่มให้ส่งปิดนั่นรกเงินคนหนึ่งแล้ว ถ้าปล่อยวาง แบบว่า ฟ้างเชย หรือปล่อยฟ้า ละเล่น ต้องเรียวไม่ถูกต้อง ปล่อยวาง ไปเรื่องการทำจิต ทำแค่นี้ยังไม่ปล่อก ต้องทำกิจด้วย เพราะถ้ามันนี่อะไรที่ยังสามารถทำได้ พยายามส่งกินแบนก็ไม่เป็นทุก ไม่ปล่อยให้ความทุกมารบควรติดใจอันนี้ ดีแล้ว อันนี้เรียกว่ารู้จักปล่อยวาง ทำจิต จะว่าปัญหามมีก็ต้องแก้ อันนี้คือเรื่องการทำจิต สมัยที่ว่า น้องพระพงยังไม่เป็นที่รู้จักมาก ควรติของพระอะไรลูกก็ทำแบบง่ายๆ ล้องคาก็มุ่งจาก มีความเกิดฟ้นตก พระยุก็นำ ล้องคาควรติหลังหนึ่งก็เกิดวัวขึ้นมา เพราะว่า ย้านี้ถูก ไทยยานี้ถูก ลมพัด วิราฟนตกเนี่ย ควรมันก็ลัว ลงมายังพื้นของกุติหลังนั้น พระที่อยู่ในกุติหลังนั้น ฉันก็ได้ในลบ ฟนตกตรงนี้ก็ลบไปนั่งหรือไปนอน ตรงที่น้ำไม่ลัว ไม่สมไม่หลาย ของพระเจ้าต้องก็เห็นว่า ปุติหลังนี้ พวกที่อยู่นี้ ไม่ปล่อยให้ ปล่อยให้ มีการร่วม ไม่มีการส้ม ล้องคาเลย เลยถาม พระรุณาวทำไมไม่ส้มล้องคา ฉันบอกว่า ความไม่ยินมันครับ ก็ชาวเลยตรงนี้ นี่คือการทำกิจ เวลาเจ็กปวดก็มันกันนะ มีป่วดครองคับ ป่วดท้องป่วดภัย ป่วดเมื่อ ไปวางเรื่องไปวางคือว่า กายมันทุก but ใจไม่ทุก ไม่หมูด ไม่ว้อยไว้ ไม่ที่ป่อย ที่พาย แต่ว่าทำทั้งนั้นไม่พอนะ สังความสังคาสุการ์ปล่อยว่าไม่ปลุ่มแต่นี่ แต่ในประชิมโอ้วานี่ อ่อมตัดอิกแบบนึงนะ ว่ายาธรรมสังคาราสังคาตั้งหลายมีความเสือเป็นธรรมดา ตั้งหลายตรงท่องความไม่ปรรมาดให้ถึงพร้อม แต่ขนาดการนี่เรื่องจากคืนลมไม่เที่ยง ว่านั้นขาเที่ยงมีลมหายใจ มีชีวิตต้องควนขวายทำกิดให้ถึงพร้อมได้ความไม่ปรรมาด นี่เรียกว่าทำกิด ถ้าฟรังแช่ ส่วนเดียวก็เขาจะพูดจานให้สอนให้ปล่อยว่า เพราะว่าทุกอย่างมันไม่เที่ยงเป็นทุก ไม่ใช่ตัว ไม่ใช่ตัว ไม่ใช่ของเรา จากในที่ก็ตัดว่า ให้ทำกิด หรือบ้ำเพลงกิด นี่ชาพพวกเรา โอเคแต่ทำกิด ไม่ทำกิด ที่สุกกระโตตัว มีคนแจ้ง มีข้อมโมยมารับตับสมมพรายในวัติ ที่นี่เราก็ห้าม แล้วแม่ใครมาตัดสมมพราย ให้สัตว์เรานั้น แต่ไม่ทำอะไร เพื่อช่วยสัตว์หรือคนเรานั้น ในออกทีก็ประสูงประติเผ็ด หรือว่าเป็นลม กร้างถนม ความถูกกรรมหรือสัตว์ อันนี้เรียกว่า ทำกิด ไม่ทำกิด แต่ที่มีโอเคหนึ่งนะ ทำกิด แต่ไม่ทำกิด ทำงานช่วยเหลือ คนตกทุกในยาก ช่วยรักษาปลา ช่วยปูกปลา แต่พอไม่ทำกิดเข้า เพราะปลา ถูกไฟไม่ ปูกแล้ว ถูกไฟไม่ ไม่ สามารถจะเพิ่มเพื่อนที่ปลา หรืออันนุรักปลา หรือรักษาปลา ไว้ได้ก็มีความครับแช้นเสียใจ มันคิดถึงกับทอดแท้ มันคิดช่วยคนหรือไม่ได้ดูแล้ว พ่อแม่ ซึ่งปวย ไม่ทำกิด แต่ว่าไม่ทำกิด พ่อพ่อแม่ไม่ทำตามคำแน่นำของเรา ยังแอดกินน้ำตาลแบบวาน ยังแอดกินก่อนทุเรียนทั้งที่ น้ำตาลเลยก็สูง อาจกินข้าวข้าวหมูทั้งที่ เป็นโลกหัดใจ อักษุบริ รูกก็โกรธนะ แล้วก็ว่าแม่ว่าพ่อ เดี๋ยวเขามาเสร็จใจ ส่วนพ่อแม่ก็เกิดความครับแทนใจ ที่ทำสิ่งที่ไม่สุดต้อง ความหวังเดียวมีแต่ว่าตอนนั้นกลับเป็นโทรสาบสาว แม่ตาก็หายไป เปลี่ยวอาจาก็ไม่มี นี่ต้องเรียวว่าทำกิจและไม่ทำจิต พ่อแม่ก็ป่าทางในกลูก ก็ทำหน้าที่นะ แน่นำส่งสอน อันนี้เราทำกิจแล้วไม่ทำจิต ก็คือทำได้ความกรธ ไม่มีแม่ตา ก็เลยไม่สามารถจะมีเตียวอาจา หรือคำพูที่ไพร้ร้อ หรือคำพูที่ไม่อยากขาย ไม่กลัดเกรียว ที่จริงมันความหมายทำจิตกว่างก่อนนั้นนะ ช่นเวลาแล้วทำอะไรนะ asc ample ขึ้นกิจจว่าภาชำวันอาünน้ำทูฟันเก็บที่น้อง กินข้าวนี่เรียกทำกิจเป็นเรื่องประโยตตน ขึ้นกิจที่น้องอา Suchyark อาดน้ำนี้ก็ดี กินข้าวนี้ก็เป็นหน้าที่ ที่ภือกีต่อร้างกาย indicative สุญยอยทำกิจแต่ไม่ทำจิต อามน้ำไปใจก็ลอย อามน้ำไปหล่างการสาศแต่จิตใจหมดมองเพราะคิดในเรื่องปัญหา พี่ถึงข้าว ร้าย ข้าวรบ ทำให้จิตใจหมดมองทั้งที่กายนี้สาอาด พอน้ำที่อาจที่หล่าง เวลากินข้าว เติมมาหาเขาไปให้กับร้างกายเพราะว่าเติมสามพี่ได้การจิตใจ นี่เพราะทำกิจจะไม่ทำจิต ทำกิจแต่ไม่ทำจิต ก็เลยงานก็ทำได้ไม่ดี จิตใจก็เครื่อง ถ้าเจ้าพวกท่านบอกในการทำงานคือการปฏิบัติทำ ก็คือว่าเมื่อเราทำงานคือทำกิจ เราก็ดูแลจิตไปด้วย เวลาช่วยเหลือใคร นั่นคือการทำกิจเรียบประยดท่าน แต่ก็ไม่ทิ้งการดูแลรักษาใจของตัวแม่เผื่อด ดูแลคนปล่อยก็เผื่อด เพราะมีความขาดหวัง ยายเค้าหายแต่ว่าอาการข้อนหนัก แล้วถ้ารู้จักว่าวงใจเป็นอุเบคขาว ไม่ยิตติดูกับผลของการกัดทำแต่ว่าทำเติมที่ หน Fillawak ทำเติมที่จะไม่ти plantation มันก็เป็นทางการทำกิจแล้วทำจิ๊ก ทำประยดท่าน,แต่ก็ไม่ทิ้งประยดตend ช่วยเหลือคนอื่น แต่ว่าจิ๊aterialeçõesไม่ถูกแพรกเภา veoยความภิทวาง personally ebenfalls ความโฮ์ที่เขาไม่rustir我们 หรือที่เพราะไม่เป็นเป็นต่างใจ ชอบพูดเราทำจิตแล้วก็ต้องทำจิต หรือถ้าเกิดจะทำจิตก็จะลืมการทำจิตด้วย ไม่อาจจะเป็นการจะเริ่มสติก การมีจิตแม่ตา ก็รู้จักปล่อยวาง ปล่อยวางในผลที่มุ่งหวัง หรือไม่จิตกดในคลามขาดหวัง เพราะมาหลับมีคลามขาดหวัง ก็อย่ายบอก ทำอย่างที่เราคิดเราขาด proof Team stri tiny to??? ทำดี ขายไม่โชมไม่อย่างความดีของเราก็เป็นเรื่องของเขา อันนี้เป็นการ ทำกิดที่ทำจิต ทำดีแต่ว่าไม่คลามขาดหวัง รอควรเค้าก็จะเห็นความบีของเรา ก็เตอปแทบบ representing our universe หรือ ไปคับหล่างแว่าต้องสำเร็จ ต้องสำเร็จ ต้องล Würรยังรวระจึดมัน ร้องศี 화 property ในความคิด คือก็เป็นความคิดในตัวกล์คุ้ม ค dominates เพราะว่ามัน ต้องไปไปอย่างที่เราคิด เ payload คาดหลัง เป็นตัวกล์คั่งคู่ อยู่กับกระจุบัน รับรู้กายขึ้นไหว แล้วต่อไปไปเห็นใจคิดนึก มันเป็นการ ฝึกข้างต้นเลยนะ ในการประสารการทำกิจและทำกิจ ให้เป็นหนึ่งเดียวกัน แล้วต่อไปพอจะไปใช้กระชิฟธรรมวัน มันก็จะกายเป็นเรื่องที่ ง่าย ไม่งั้นมันก็จะทำกิจ แต่ไม่ทำกิจ หรือไม่นั้นก็ทำกิจ แต่ไม่ทำกิจ ซื้อก็ไม่ดีทั้งคู่ ท่านอยู่พวกท่านนี้กลับกลับของกัน