25690730pm--ตั้งมั่นในความดีด้วยการอธิษฐาน

Am frühen Morgen, nach der Dharma-Praxis, haben wir das Vows-Abhängen (Aṭṭhāna) durchgeführt. Dies ist eine Dharma-Praxis, die in jedem Wati (Kloster) oder in jedem Sangha durchgeführt wird. Wenn das Vows-Abhängen stattfindet, dann die, die das Vows-Abhängen vornehmen, und die Menschen müssen nicht um etwas bitten. Es ist keine Bitte um Hilfe, keine Bitte um Heilung, keine Bitte um Erfolg. Dieses Vows-Abhängen ist ein thailändisches Vows-Abhängen, das sich vom Pali-Vows-Abhängen unterscheidet. Sāmaṭṭhi (Samādhi) bedeutet nicht „bitten", sondern bezieht sich auf den festen Entschluss, den festen Vorsatz, etwas zu vollenden. Es ist ein Festigen, ein Entschließen, das zu größerer Entschlossenheit führt. Es ist das Gegenteil von Bitten. Sāmaṭṭhi, wenn es ins Thai übersetzt wird, verändert sich die Bedeutung. Es muss klar sein. Dieses Vows-Abhängen – wir Thais mögen Vows sehr oder sogar zu sehr. Wenn Vows in der richtigen Bedeutung verstanden wird, ist es eine gute Sache. Wir haben nur Glück und Freude. Aber Vows in der thailändischen Art wird zum Bitten, zum Flehen, zum Hoffen auf etwas oder auf die Hilfe anderer. Und dann sitzt man mit verschränkten Händen da und tut nichts. Dies unterscheidet sich vom Vows in der Pali-Art, das einen festen Entschluss, einen festen Vorsatz bedeutet, etwas zu vollenden. Dies ist eine andere Bedeutung von Aṭṭhāna. Eine weitere Bedeutung ist der feste Vorsatz, etwas festzulegen. Zum Beispiel, wenn es eine Wunde gibt, wird ein fester Vorsatz gefasst, diese Wunde als Grundlage zu nehmen, um die Wunden zu überwinden. Wenn man diese Wunde als Grundlage nimmt, um andere Wunden zu überwinden, wird dies als „Wunde überwinden" bezeichnet. Aṭṭhāna ist der Anfang. Wenn man es klar festlegt, dass man diese Wunde als Grundlage nehmen wird, dann gibt es ein Vows-Abhängen. Aber das Vows-Abhängen am heutigen Morgen bedeutet den Ausdruck des festen Vorsatzes, drei Monate in diesem Wati (Kloster) im Vows-Abhängen zu verweilen. Dies ist die Bedeutung des Vows, den Mönche ablegen. Es bedeutet nicht, dass man die Laien, die im Vows-Abhängen verweilen, nicht bitten darf. Am Morgen wurde es ausgesprochen: „Imasmim āvasim aṭṭhamasaṃ varassaṃ viharemi" – was bedeutet: „Ich werde drei Monate in diesem Kloster oder in diesem Wati im Vows-Abhängen verweilen." Es ist eine Art Dankes-Ausspruch des Geistes, aber es hat mehr Gewicht als nur Geist, weil es ein fester Vorsatz ist. Das Vows-Abhängen hat Gewicht, weil das Vows-Abhängen keine einfache Sache ist. Manche Menschen, obwohl sie den festen Vorsatz gefasst haben, im Vows-Abhängen zu verweilen, können möglicherweise nicht die vollen drei Monate durchhalten. Deshalb muss ein Vows-Abhängen vorgenommen werden, um den Vorsatz zu festigen und den Entschluss zu stärken. Wenn man diese Bedeutung versteht, ist es nicht nutzlos. Es ist nicht nur ein Ritual. Aber wenn man diese Bedeutung versteht, dann bedeutet das Aussprechen, dass wir es schaffen müssen. Wenn wir gesagt haben, dass wir drei Monate in diesem Wati im Vows-Abhängen verweilen werden, dann werden wir es schaffen, egal was passiert. Dies ist die Bedeutung von Aṭṭhāna, die eine der Paramis (Tugenden) im Buddhismus ist. Aber wenn es um Paramis geht, muss man auch auf die Bedeutung achten, weil Parami in der Dharma-Sprache sich eher in Richtung Macht bezieht. Ein Parami ist meistens jemand, der Macht hat. Und es ist nicht unbedingt politische Macht, sondern eine Macht, die nicht politisch ist, wie zum Beispiel die Macht eines Vaters. Dies ist jemand, der Parami hat. Jemand, der Glück, Kraft und Zugehörigkeit hat. Dies ist gut für den Vater. Dies ist Parami in der Dharma-Sprache. Der Grund, warum ich dies sage, ist, dass das Erreichen von Parami bedeutet, dass man alle zehn Paramis in drei Stufen vollenden kann, und dies kann einen Bodhisattva zum Buddha machen. Denn in den zehn Jātaka-Geschichten, die wichtige Geburten sind, hat er alle zehn Paramis als Bodhisattva vollendet. Als er alle zehn Paramis vollendet hatte, wurde er in der folgenden Geburt zum Buddha. Es ist tatsächlich eine Tugend, die sehr viel Parami verdient, weil es eine Art ist, den Geist zu schulen, um wichtige Paramis zu erlangen. Es ist keine Bitte, es ist kein Flehen, es ist kein Bitten um etwas, sondern es ist ein fester Entschluss, ein fester Vorsatz, etwas zu vollenden. Es sollte ein Parami sein, das man anstrebt und erreicht, um Leiden zu überwinden oder zu befreien. Dies ist der Unterschied zwischen Vows in der Bedeutung von festem Entschluss, festem Vorsatz, etwas zu vollenden. Es gibt Dinge, die man tun sollte. Wenn wir gute Dinge tun, aber sie schwer zu tun sind, weil sie ungewohnt sind, dann ist ein Vows-Abhängen notwendig, um nicht aufzugeben, um nicht auf halbem Weg aufzuhören. Was das Vows-Abhängen in einem Wati für drei Monate betrifft, ist es für manche Menschen schwer, aufzuhören. Weil Menschen, die vom häuslichen Leben kommen oder aus der Stadt in den Wald kommen, obwohl sie den festen Vorsatz haben, im Vows-Abhängen zu verweilen, wenn sie ihren Entschluss nicht durch das Vows-Abhängen festigen, könnten sie aufgeben. Am Anfang hat man den festen Vorsatz, es zu schaffen, die vollen drei Monate zu überstehen. Aber wenn man verweilt und es schwierig wird, das Essen schmeckt nicht, das Wetter ist nicht gut, die Arbeit ist viel, und wenn man verweilt, wird man auch gelangweilt, hat niemanden zum Reden, kann nirgendwo hingehen, kann nichts tun, ist es schwer, aber mit dem Entschluss, die drei Monate zu überstehen... Es ist nicht einfach, und man muss früh aufstehen, um die Pflichten zu verrichten, und dann muss man noch fünfzehn Minuten Meditation machen, zehn Minuten sind noch machbar. Man soll es in dieser Zeit machen, aber es ist nicht machbar. Man ist schon zu gelangweilt, denn man kann nicht länger als zehn Tage aushalten. Wenn es geht, denkt man daran, das Ordenskleid abzulegen, und dann ist man zufrieden, und es zieht einen in diese Richtung. Es gibt dann solche Schwierigkeiten. Zum Beispiel, wenn man oben ist, gibt es solche Schwierigkeiten. Die Mutter lebt allein, niemand kümmert sich um die Mutter. Wenn man das sieht, wird man müde, und man denkt, man soll die Mutter pflegen. Zuvor, bevor man hierher kam, hatte man nicht den geringsten Wunsch, die Mutter zu pflegen. Aber dann kam dieser Wunsch auf, und man nahm die Last auf sich. Man hatte sich vorgenommen, drei Monate zu bleiben, aber als man dann hier war, wurde es langweilig, und man war unzufrieden. Also sagte man der Mutter, man würde gehen, um sie zu pflegen. Zuvor hatte man nie den Gedanken gehabt, sie zu pflegen. Aber dann kam es so, und es gab solche Schwierigkeiten. Man fasste den Entschluss, man glaubte, man entschied sich, und es kam in das Bewusstsein, das nach Vernunft aussah. Wenn man nicht weiß, wenn man geglaubt hat und den Entschluss gefasst hat, dann drängt es einen zum Entschluss. Der erste Wunsch war, zu gehen, um die Mutter zu pflegen, nicht länger als sechs Nächte. Aber als man ging, kam man nie wieder zurück. Dies ist ein Beispiel, das bei manchen geschieht. Aber bei vielen ist es so, dass sie nur eine kurze Zeit im Kloster aushalten, und dann wollen sie zurück nach Hause. Aber wenn man einen gewissen Grad an Entschlossenheit hat, ein sehr gutes Herz hat, sehr viel Geduld hat, sehr viel Geduld hat, und man sich vorgenommen hat, nur drei Monate zu bleiben, und man sich vorgenommen hat, einen Monat im Kloster zu bleiben und die Praxis zu üben, dann weiß man in dem Moment, warum man so entschlossen ist. Es gibt dann solche Schwierigkeiten, die einen daran hindern, drei Monate zu bleiben. Es gibt dann solche Schwierigkeiten, es gibt keine besonderen Schwierigkeiten, keine Schwierigkeiten, keine Schwierigkeiten. Es gibt keine Schwierigkeiten, die so groß sind, dass man nicht weiß, was geschehen wird. Und dann wird man nicht verrückt, nicht verrückt, nicht verrückt. Es gibt Unruhe, hier Unruhe, dort Unruhe, weil man sehr unruhig ist. Es kommt dann der Wunsch auf, woanders zu sein. Aber durch die Integration erkennt man, dass, wenn man hier bleibt, man bleiben muss, und dann kann man gehen. Aber durch die Entschlossenheit kann man sich selbst korrigieren, und so kann man richtig praktizieren, auf dem richtigen Weg. Und dann entstehen die Früchte, es gibt Folgen. Das ist der Grund, warum die Entschlossenheit so wichtig ist. Wenn man geht und Probleme in der Praxis hat, will man nicht bleiben. Aber wenn man entschlossen ist, warum muss man bleiben? Man ist verrückt, man bleibt, um die Probleme zu lösen. Noch nicht einmal drei Monate, und man kann die Probleme lösen. Und es gibt auch Früchte, die man erntet. Weil die Praxis, die man tut, einen dazu bringt, mehr praktizieren zu wollen. Weil, wenn man das Ordenskleid ablegt, wird man nicht mehr mit den Dingen konfrontiert, die einen zurückbringen. Es wird schwierig. Und was diese Entschlossenheit betrifft, ist sie sehr wichtig. Aber abgesehen davon, dass man sich vorgenommen hat, drei Monate zu bleiben, wenn man sich vorgenommen hat, etwas Größeres zu tun, ist es noch besser. Die Entschlossenheit, drei Monate zu bleiben, muss als Vorsatz betrachtet werden, als Vorsatz. Aber auch wenn es ein Vorsatz ist, muss man ihn erfüllen. Auch wenn es Schwierigkeiten gibt, die Entschlossenheit, drei Monate zu bleiben, egal was geschieht, muss man es trotzdem tun. Aber wie gesagt, dieser Vorsatz sollte ein Vorsatz sein, das bedeutet, man sollte sich auch etwas Größeres vorgenommen haben. So oder so, zwei Dinge. Zum Beispiel, man hat sich vorgenommen, die Pflichten nie zu versäumen, weil man die Morgenpflichten tut. Oder jemand, der an etwas hängt, hat sich vorgenommen, damit aufzuhören. Jemand, der an Spielen hängt, an dem Handy, hat sich vorgenommen, nicht mehr zu spielen oder das Handy nicht mehr zu benutzen. Oder jemand, der gutes Essen mag, hat sich vorgenommen, nur das zu essen, was man bekommt. Aber wenn man sich die Pflichten vornimmt, die Praxis, wie gesagt, die Praxis, die Praxis, die Praxis, die Praxis, dann ist das eine Entschlossenheit. Die Pflichten sind keine Entschlossenheit im eigentlichen Sinne, sondern die Entschlossenheit ist noch etwas anderes. Die Pflichten sind das Loslassen, das Weglassen von Dingen, die nicht gut sind, oder von Dingen, die das Leben beschwerlich machen. Egal, welche Schwierigkeiten es gibt, man kann diese Zeit nutzen, um diesen Vorsatz zu machen, entweder etwas aufzubauen oder etwas ganz aufzugeben. Aber wenn man arbeiten kann, muss man Entschlossenheit haben. Denn warum diese Entschlossenheit? Es gibt dann solche Schwierigkeiten, so etwas Dummes. Es ist schon klug, solche Schwierigkeiten zu finden. Aber wenn man nicht einen festen Vorsatz hat, dann wird man von den Umständen mitgerissen. Man soll sich entscheiden, Gutes zu tun, nicht das Loslassen von Dingen, die nicht gut sind, oder das Tun von Dingen, die positiv sind, wie die Pflichten, das Rezitieren, die Achtsamkeit, die Meditation, und man soll sich vorgenommen haben, es jeden Tag zu tun. Egal, welche Schwierigkeiten es gibt, man wird nicht wankelmütig, nicht unentschlossen oder nicht aufgeben. Das wird zur Übung der Tugenden, denn weil wir es können, es geschafft haben, drei Monate. In Zukunft, wenn es etwas Schwieriges gibt, werden wir das Selbstvertrauen haben, es zu schaffen, weil wir es bei anderen Dingen schon getan haben. Und dann, wenn wir uns vorgenommen haben, etwas zu verbessern, etwas zu tun, egal was, dann hat es keinen Sinn. Bald wird man es gewohnt sein, weil man es gehört hat. Das ist es. Der Sheriff hat keinerlei Bedeutung. Es ist nur ein Windbein, denn unsere Dīṭhi-Suddhi, unsere Überzeugung, kann sich von selbst verändern. Aber wenn man etwas anderes tun will, muss man es klar und deutlich festlegen. Nicht nur, dass man hier fragt, man muss es klar festlegen, dass man drei Monate in der Vassa-Residenz in diesem Wald bleiben wird. Es heißt nicht, dass ich Dīṭhi-Suddhi übe und dann so lange wie möglich in diesem Wald bleiben will. Es wird nicht so lange gesagt, denn auch wenn es so lange wie möglich wäre, würde man sich an die Umgebung gewöhnen. Ein Monat, zwei Monate, das wäre auch möglich. Aber wenn wir es klar und deutlich festlegen, dass wir drei Monate in der Vassa-Residenz bleiben und nichts Schlimmes geschieht, dann werden wir es aushalten. Wir werden nicht nachgeben. Wenn sie bleiben, müssen sie nach Hause gehen, um sich behandeln zu lassen, und wenn sie genesen sind, kommen sie zurück. Es ist nicht so, dass sie, wenn sie die Behandlung zu Hause abgeschlossen haben, einfach nach Hause gehen oder aufhören. Genauso, wenn wir festlegen, dass wir mindestens dies nicht tun werden, oder dass wir jeden Tag beten und Dhamma üben, dann müssen wir klar festlegen, dass wir jeden Tag eine Stunde, zwei Stunden, drei Stunden üben. Es muss konkret sein. Die Dīṭhi wird so sein, und sie hilft uns, Kraft zu haben, den Kilesa, den Geistesgiften, zu widerstehen. Kraft, den Verlockungen zu widerstehen. Die Feinde des Dhamma, der Buddha, zum Beispiel, der Bär, den wir alle kennen, der Bär, der Buddha, der Bär. Wenn er ein Kind wäre, würde er nicht wollen, dass sein Vater weiter als König regiert, weil er selbst ein König werden will. Er musste hin gehen und die Menschen hinrichten. Aber er beschloss, dass er nicht mehr als König nach seinem Vater regieren wollte. Er fragte, ob er ein Krüppel sein könnte, taub und stumm, damit er nicht als König nach seinem Vater regieren müsste. So zu fragen ist nicht einfach, denn es gibt viele Verlockungen. Nicht als König, nicht als Frau, um taub und stumm zu werden. Wenn er nicht aufhört, wird er von Toren gepeitscht, von Feuer verbrannt, von Schwertern durchbohrt. Er gibt nicht nach. Die Dīṭhi, als er sechzehn Jahre alt war, das ist ein Beispiel dafür, dass der Buddha so handeln konnte, wie er es sich vorgenommen hatte, weil seine Dīṭhi stark war. Auch wenn es viele Verlockungen gab, gab er nicht nach. Oder wie der Mönch, der hier ist, er ist auch ein Vater, ein Buddha in sich. Er denkt an die Nachteile. Er hat einen starken Vorsatz, die Sila zu halten, die Art von Sila, die Praxis des Buddha, die Pāramī und die Wahrung der Dinge im engeren Sinne des Buddha. Sie haben sehr gut gemacht, bis die Devas ihnen sagten, sie sollen hin gehen und Dhamma lehren. Nach dem Ende baten sie ihn, in der himmlischen Welt zu bleiben. In der himmlischen Welt gibt es viele Dinge, aber er hat durch seine Dīṭhi festgelegt, dass er die Dinge der irdischen Welt mit der Wahrung der Sila, der Praxis des Buddha, der Wahrung der Pāramī tun wird. Und dann wird er zurückkehren, er wird zurückkehren, um in die menschliche Welt zu gehen, um diese Aufgabe zu erfüllen. Auch wenn es in der himmlischen Welt sehr gut ist, wird er nicht nachgeben. Wenn er seine Dīṭhi nicht festgelegt hätte, würde er wahrscheinlich nachgeben und nachgeben, denn die himmlische Welt hat viele Dinge, die bereits in der himmlischen Welt vorhanden sind. In der Praxis des Buddha gibt es nicht viele Verlockungen, aber es gibt Verlockungen oder Probleme. Aber wenn wir fest entschlossen sind, drei Monate in der Vassa-Residenz zu bleiben und drei Monate lang gute Dinge zu tun, sei es die Praxis, die Wahl der Praxis, die Wahl der Pāramī, die wir wählen müssen.

กำลังเช้า หลังธรรมวัติเรามีการอธิฐานพันศา อันนี้เป็นธรรมนิมที่ทำทุกวัติ หรือทุกสำนัก เมื่อมีการจำพันศา เวลาพวกที่อธิฐานนี่ และคนก็ไม่ต้องถึงการขอ covered สักษิฐานขอให้สักษิษย์ช่วยคุมกรอง ขอให้หายปลวย ขอให้สบได้ อธิฐานนี่เป็นอธิฐานพฏาธไทย ที่ต่างจากอธิฐานพฏาบรี สัมบริสัมบริ ไม่ได้เป็นว่าขอ แต่หมายถึงความ ตั้งใจมัน ตั้งใจแนวแน่ ที่จะทำการใดการหนึ่งให้สำเร็จ เป็นการตกย่ำ การตัดสิ้นใจ ทำให้มีความเด็ดเดียวมากขึ้น ตรงข้าวการขอเลย สัมบริ พอแปดเป็นไทยความหมายก็เพียนไป มันสิต้องอันค้ามเลย แอ่เชศทิธาเนี่ย เดี๋ยวที่คุณไทยเราชอบทิธา กันมากหรือเกิน ถ้าทิธาในความหมายที่ถูกต้องนี้ มันเป็นเรื่องดี เราก็มีแต่ความสุขความจะเริ่ม แต่ทิธาในประสาวท้าย มันกลายเป็นการวิ่งว่าน ร้องขอ หวังสิ่งสักสิ่ง หรือหวังบุญคุณสนจักมาช่วย แล้วก็เลยงอมืองอมายไม่ทำอะไร ซึ่งต่างจากทิธาในประสาบริ มีแบบว่าความตั้งใจมัน ตั้งใจแน่วแน่ ที่จะทำสิ่งใดสิ่งให้สำเร็จ อันนี้คือความหมายอื่นของอธิธานะ อีกความหมายคือการตั้งใจกำหนดลงไป Eh เช่นเวลา มีบาด ก็จะมีการตั้งใจกำหนดประบาด ลูกนี้เราจะใช้เป็นหลัก เพื่อละบาททหาร บาดนอกโน้นจักนั้นก็เรียกอาจเร็จบาด อัติเลคือส่วนเกิม จิวอ้อนก็มันกันนะ ถ้าเราจะกำหนดให้ชัดเจ้าลงไปนะว่านี่ จิวอ้อนพืนนี้เราจะใช้ประจำ ก็มีการที่ธาน แต่ว่าที่ธานพันศาเมื่อเช้านี้ ความหมายคือการสดงความตั้งใจแนวแน่ ที่จะอยู่จำพันศาตรอสามเดือนในวัตินี้ อันนี้คือความหมายของพระสามบรรยืที่พระ แล้วก็ไม่ชีว่า ต้องย่าดโยมที่จำพันศา เปล่งของมาเมื่อเช้า อิมัสมิงอาวาสิมังเตมสังวัสังพุเบมิ แบบว่า aufareal เข้าอยู่จำพันศาตรอสามเดือน ในอาวาดนี้หรือในวัตินี้ เป็นการส見てบThank-You เจตน่า แต่ว่ามันมีน้ำหนักกว่า เจตน่า นะเพราะว่า มันเป็นความ갈้างต่างใจ ที่มีพิเทศย์อาทิธานพันศาก็เพราะว่า จำปรรสา นี่มันก็ไม่ช่วยเรื่องง่ายนะสลับบางคน แม้ว่าตั้งใจจะจำปรรสาแล้ว แต่ก็อาจจะอยู่ได้ไม่ครบ 3 ด้วย ก็เลยต้องมีการนักทิธาม เป็นการตกย่ำ แล้วความตั้งใจให้หนักแน่นมากขึ้น ทำไมเข้าใจความหมายนี่ก็มันก็ไม่มีเป็นประโยชน ก็มันก็ว่า ทำไปถามพิธี แต่ถ้าเข้าใจความหมายนี่ มึงจะเปล่งออกมานี่ก็หมายเขาว่า เราจะต้องทำให้ได้ เมื่อพูดไปแล้วว่า จะอยู่จำปรรสาตั้งเรา 3 ด้วยในว่านี้ เราก็จะทำให้ได้ ไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น นี่คือความหมายของอาจิตท่าน ซึ่งเป็นบรรรมีอย่างหนึ่งนะ ในพื้ดติศาสนา แต่เวลาพวกถึงบรรรมีนี่ ก็ต้องรètybigh อีกนะ เพราะบรรมีในภาสาธธรรมี ข ข ข ข Burry 類zasim บรรมีในภาสาธธรรมี นึงมันขนไปทางอำนาจ ผู้อีกมีบรรมี ส่วนใหญ่แล้วก็มึกถึงคนที่มีอำนาะ ละว่าจะไม่ใช่อำนาะทางการ แต่มีอำนาะ อย่าไม่ถึงทางการ เช่นน์พวกatched้าพ่อ อันนี้เลยเป็นผู้มีบารรมี 사าสอง ที่มีโชค force เส้นiliation เดี๋ยวง่ะ ๆ อันนี้เลยว่านี่ให้พ่อชาömดี อันนี้คือบรรมีในพัศธรรมีในพัศธรรมีในพัศธรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร ที่พูดชนะนี้ก็เพราะว่า การบรรมเป็นบรรมี ก็หาว่าทำได้ครบ 10 ประการ 3 ระดัก ก็สามารถทำให้บรรุษธรรมเป็นพระพุทธเจ้าได้ เพราะพอธิษณ์ใน 10 ชาสุทธ้าย เป็นชาติที่สำคัญ เพราะว่าใน 10 ชาสุทธ้ายนี่ ท่านได้บรรมเป็นบรรมีครบ 10 ทอสบรรมี เมื่อบรรมเป็นบรรมีครบ 10 ก็ทำให้ ได้บังเกิดเป็นพระพุทธเจ้าในชาติทัดไป แห่งจริง ๆ ว่าเป็นคุณความดีที่ควรบรรมเป็นอย่างยิ่มด้วย เพราะว่ามันเป็นการส่ั่งเสิมเผ็ดปรัพย์ใจ ให้ได้บรรม education สำคัญสำบบส detained ไทย น่าเป็นการขอ มันไม่ใช่เป็นการปรอิธรilled แ campaign บรรรมีอะไรเลย แต่ทว่าเป็นการตั้งใจ เน่า เ commandments แรStar ได้สิ่งให้สำเล็จ สมควรจะเป็นบรรมี ที่จะนบุ่นส่งให้ได้ บรรุภัสสรมาสรบที่อย่าง หรือช่วยพ้นทุกได้ ด้วยนี้เนี่ย นางการต่างเจอทิธานในความหมายที่ แปลว่าต่างใจมั่น ต่างใจแนวแน่ที่จะทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งเนี่ย มันมีสิ่งที่ควรทำ ด้วยพ้าเวลาเราจะทำสิ่งดีดี แต่ว่า เป็นสิ่งที่ทำได้ยาก เพราะว่าส่วนทางกินเล็บ เป็นสิ่งที่ไม่คุ้นเคย ก็จำเป็นต้องอาจิธาน เพื่อไม่ให้โรเล เพื่อไม่ให้เลิกกลางคัน ซึ่งสำหรับการจำปรรสา ในวัติให้ครบ 3 เยื่อเนี่ย สักรายคนไปเลิกยาก อย่างเดียวเพราะคนที่ เพื่อมจากชีวิตของคาราวาศ หรือเพื่องออกจำเมืองมาอยู่ ป่าอย่างนี้ แม้ว่าตั้งใจ อยากจะจำปรรสาแล้ว แต่ว่าถ้าไม่ตอบยำ ความตั้งใจด้วยการบำเพ็นอาจิธาน หรือตั้งใจในที่นี้ ก็อาจจ้าโรเล ตอนที่มาไม่หมายก็ตั้งใจนะ จะบวดให้ได้ จะอยู่ให้ได้ครบ 3 เดือน แต่ว่าอยู่ไป อยู่ไปแล้วแม้มันลำบาก อาหารก็ไม่ถูกปาก ฟัยฟ้าก็ไม่คอยมี มะแรงก็เยอะ แถม อยู่ไปก็เบื่อ ไม่มีเพื่อนคุย จะออกไปไหน ก็ทำไม่ได้ รู้ทำได้ยาก แต่ใช้โทษสามมือถือ ก็ไม่สดวง แถมต้องตื่นเช้ามาทำวัติ แล้วต้องมาทำกำลังธาน 5 นาที 10 นาทีพอไหว ได้ให้ทำเป็นช่วงโมงนี้ไม่ไหว มันเบื่อแล้วเกิน เพราะว่าอยู่ได้ไม่เกิน 10 วันนี้ ไหวเขาก็นึกถึงการ สึกแล้ว แล้วพอใจมันอวนเองไปทางนั้น มันก็จะมีข้ออาวนี้ อย่างบนของก็จะมีข้ออาวนี้ แม่อยู่คนเดียว ไม่มีใครอยู่ดูแลแม่ เจอก็นะassenade เจอก็ล้าฉันคิดก็ไปดูแลแม่ เราก่อนหนานี้ก่อนว่าจะบัวนิน ตอบเป็นคลาว achievement ไม่ได้มีความ ขิดอยากไปดูแลแม่เลย await แต่ความบัวขึ้นมาแล้วนะ เกิดดูรับ burdens มาengine มา еще dich 건데 ках่า ทางที่ตั้งใจจะอยู่ให้คบพันศา หรือ 3 เดือน แต่พอลองมาอยู่แล้วแม่มันหน้าเบื่อแล้วกัน มันงาว น้ำบาก ก็เลยอ่างแม่ว่าจะไปอยู่ดูแลแม่ ทางที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีความคิด ที่จะไปดูแลท่านเลย แล้วพอใจมันโลกและแบบนี้ มีข้ออามแบบนี้เขามันก็ตัดสิ้นใจเท่านี้เลย ลงเชื่อลงเชื่อกินแลบ คิดแลบมันก็มาในรู้ของการ น่างเหตุผลที่ดูสวยรู้ ฮังถ้าเราไม่รู้ถ้าทั้งกินแล้วก็ลงเชื่อ มันก็ชุดให้ต่ะสินใจ ขอวังที่แรกว่าขอไปอยู่ ขอสัตราหาไปดูแลแม่ ไม่เกินหกคืน แต่พอได้ไปแล้วก็ไม่กลับมาเลย อันนี้ก็เป็นตัวอย่างที่เกิดขึ้นกลับบางคน แต่หลายคนเนี่ยมันก็ใจมันก็หัวให้หา อยู่วัดแค่จำรสาใจดื่น เดี๋ยวก็ อยากจะคืนแล้วก็อยากจะกลับไปบ้าน แต่ถ้ามันมีการธิตธานแน่กน้อย มีใจใจฝ่ายดีมาก ล่อยยินมากล่อยจำบิน ข้าไว้ที่นำมาบว่าไม่มีใหม่นี้ ตั้งใจจะบว่าแค่ 3 เดือน แล้วตั้งใจว่าจะไปอยู่วัสนำใน 1 เดือนปฏิบัติกับรงพฤทีน ตอนนั้นรู้เลยนะว่า ทำไมตั้งใจแนวแน่ มันก็จะมีข้าวอ่างให้หาเรื่องอยู่ได้ไม่ควบเดือน เกิดเลยที่ทานเลย ไม่มีพิษิณอะไรมา 하นะศิธ Frozen ศิธ counselors อย่าความสถามไหนทุกเท่านี้ ไม่มีว่าอะไรจะเกิดขึ้ง แล้วก็จะป NOR ไม่ป lógไม่พลัสห tones เกิดความเรียบ ป่วนโน่น ป่วนนี้ เพราะต่างใจมาก มันความขึ้นคลิวมาเลยนะ อยากจะไปอยู่ที่อื่นแล้ว แต่ Integration ได้ความติดต้องที่ว่าเวลาว่าins philosopher จะอยู่ให้Кล tuem กล tuem แล้วจะไปไหน กลArmania haha แต่ว่าอาชิตสุทธ้า นี่เกิดแก้อลงตัวได้ ก็เลยสามารถปราษิปัติได้ถูก ถูกที่ถูกทาง แล้วก็เกิดอาณีสง เกิดผลตามมา นี่ทำไมอาชิตธานละไว้นะ ก็คงไปแล้ว มีปัญหาในการปราษิปัติก็ไม่อยากอยู่ แต่การที่เราชิตธามทำไมเราต้องอยู่ต freaked out อยู่แก้เพัญหา พอยังไม่คิบเดือน ก็กลายไปคงแก้เพัญหาได้ และก็มีผลทำให้ได้ à alenpanit Justicy เพราะว่าไหมการeonastye-dp pseud Aha sadference ก็ทำให้อยากจะปราษิปัติ เซมอขึ้น French เพราะว่าถ้า Perspole ถ้าสึกไปแล้วก็ nineteen อย่าควรกับ hosts หรือหวนกลับมาบวนใหม่ ก็คงใจยาก แล้วเรื่องการที่ถานี้ สำคัญมาก แต่ว่า นอกจากต่างใจ แนวๆ ว่าจะอยู่ในครบ 3 เดือนแล้ว ถ้าว่าเราต่างใจแนวๆ ว่าจะทำอะไรที่มากไปก่อนนั้น ก็ยิงดี การที่ถานพันศา ต้องถือว่าเป็นข้าลตำ เป็นข้าลตำสรอRS แต่ว่า แม้เป็นข้าลตำก็ต้องทำให้ได้ แม้จะมีขวามบื่อกวาม év่า ที่จะอยู่ให้คบ 3 เดือนไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น แต่ก็ยังที่บอกนะ การที่ธรรมศาลนี้ควรเป็นข้านตำ หมายความเราควรจะตั้งใจทำอะไรที่มาไปก่อนนั้นด้วย อย่างนั้นสับอย่าง สองอย่าง เช่น ที่ทานว่าจะทำวัติไม่ขาดเลย เพราะทำวัติเช้า หรือคนที่ติดบุริ ก็ทิดทานว่าจะเลิกบุริ คนที่ติดเกม ติดมือถือ ก็ทิดทานว่าจะไม่ แต่ไม่เกี่ยวก้องกับเกม หรือว่าไม่ใช้มือถือเลย หรือคนที่ชอบอาหารอร่อยอร่อย ก็ทิดทานว่า เราจะฉันแต่ชะพอสิ่งที่ได้มา แต่ถ้าต้องใจวัติภroovacus ฟิสว demonic อย่างที่พูดเมื่อชาว คำบัสธาไป ช่องรติปราณ purpose ฝิสวง ฉล amount ช่องรติปราณฏатฬฑิปฏิปติปราณ ก็อาทิฐฏฐานได้น Jawaton แนะวัติฮวิาษาไม่ใช่อาทิฐฏฐานสา关 แบบกว่าอาทิฐฏฐานยังอื่น ระวัติเป็นเรื่องการล้ด ล้าๆ สิ่งสิ่ง ที่ไม่ดีหรือสิ่งที่กดทวงโลงท้องไม่ชิวิต มันมีความทุกติดอะไรก็ตามก็ ลองใช้ช่วงเข้าบรรยายศาลนี้หละ รสร้างหรือไม่ก็เลิกไปเลย แต่ทำงานได้ก็ต้องมีกาศิทธาน เพราะว่าทำไมศิทธานนี้ เรียบมันก็จะ มีข้อางอย่างโง่อย่างนี้ กิล่ะมันฉลาดอยู่แล้วนะ ในการหาข้อาง แต่ถ้าเราไม่มีการตังใจในๆเดียว แล้วก็จะโอ้นออนพนตาม ให้เราเลือกที่จะทำสิ่งดีดี ไม่อยากจะเป็นการร้ดละ สิ่งที่ไม่ดี หรือการทำสิ่งดีดีที่ เป็นทางบวก หัวการเช่นการ ทำวัดสวดหมดการ จุรสติทำสมาทิ และตั้งใจทำให้ได้ทุกวัน มันจะมีข้ออาหารอย่างไรก็ ก็จะไม่บายเบียง ไม่ลึกเรียง หรือไม่ยกเลิก อันนี้มันจะเป็นการป่ำเพลมบรรมี เพราะต่อไป เพราะเราทำได้ ทำสำเร็จ ตรวจ 3 เดือน ต่อไปเรื่องที่ยากวันนั้น เราก็จะมีความมั่นใจที่จะทำได้ เพราะเรื่องอื่นเราก็เคยทำกันแล้ว แล้วก็คelli KENNETH เค่คirezานเราต่างใจจะ ล enhancementกัวอะไรกับตาม graduatur device ต่างใจจะทำ สิ่งที่จะก็ตาม อา tenth แปล closelyก็แบบนี้มันไม่มีความหมายเลย เดี๋ยว accustomed นี่ได้ยินบายเพราะ อันนี้มัน Sheriff ไม่มีความหมายเลย มันเป็นแค่ขาลม เพราะว่าดิธีสุทธ ของ เราเนี่ย มันแปลเปลี่ยนอวนเองได้ แต่ถ้าจะต่างใจทำอะไรก็ต้องระบูให้ชัดเลย อย่าว่าที่ถามบรรษานี่ถามระบูให้เลยนะว่า จะอยู่จำบรรษาในวัติ นี้ตรวจ 3 เดือน ไม่ใช่บอกว่า ผมจะทำดิธีสุทธ ยัดแล้วจะอยู่ในอวนเนี่ยให้นานที่สุด มันไม่ได้บอกหลายเลย เพราะนานที่สุดก็จะคุ้นระวังอ Heute หมดนึงที่สองเดือนก็ได้ แต่ถ้าเราปูดให้ชัดเลย ว่า dwell ให้ครบสามเดือน แล้ว ไม่มีอะไรเกิดครั้งก็ Damn จะอยู่ให้ได้ ไม่ให้เฉียบเปลว เขาจะอยู่ จะต้องขาดไปรักษาลงที่บ้านrewnden Brow หายให้เสร็จก็กับมา ไม่ใช่ว่า ออกจากหลงที่บ้าน เสร็จก็กลับบ้าน หรืberเลย เท่นกันนั้นเวลาเราทิกธ่านว่า เราจะ ไม่ทำอย่างน้อย ไม่ทำอย่างนี้เนี่ย หรือว่าเราจะสวดม้อนทำวัด ธริธรธรมัปที่ก็ต้องระบุกให้ชัดนะว่า จะทำทุกวันวันละ 1 ชั่วโมง 2 ชั่วโมง 3 ชั่วโมง ก็ว่าไป มันต้องมีรูปธรรม การทิธานี่มันจะเป็นอย่างนั้นแล้ว และช่วยทำให้เรามีพลังในการต่านท่าน กิเลศ มีพลังต่านท่าน สิ่งยวยวยวยวยวยวนได้ พรก cis ศัตรูปภาธธรรม พระพฏเจ้า อย่างเช่น พะเต หมี ที่เรารู้จักกันน่า母 พะเต หมี บ Buddha มี ไบ ฉันถ้าเป็นรูกขาศ ไม่อยากสึบ ปรกหลึกมันต่อจากพ่อ เพราะทะนล่วร เป็นกบซัล話 ไม่ได้ที่ต้องไปตัดสิลงโทษประหารชีวิตคน แต่ก็เลยตั้งใจว่าจะไม่ขอ สึบท้อราสมบัตรต่อจากพระบิดา ด้วยเลยที่ถามว่าจะแก้งเป็นคนง่อย บ้ายหูนุก เพื่อว่าจะได้ไม่ต้องไปของราด สึบต่อจากพระบิดา ถามแบบนี้ ไม่ใช่ง่ายเลยนะเพราะว่า มีสิ่งโดยวเยอะ ไม่จะเป็นสมบัตร ไม่เป็นผู้หญิง เพื่อให้หายบ้ายหูนุก หลวงเลิกหูนุก ครั้งไม่เลิก ก็โดนทอรามารม โดนไฟ ไม่ โดนชั้งแทง ท่านก็ไม่ยอมทอถอย พ่อทิษธานเวลา ตอนออก16 ปี อันนี้ก็เป็นตัวอย่างนะว่าพระพฤษฐราธรรม ทำอย่างที่ตั้งใจได้เพราะว่าท่านอาทิษฐราฐน้อย แม่งจะมีสิ่งโดยวเยอะ ก็ไม่วันไหว หรือคลอยตามอย่างพระเมียราณนี่ อันนี้ท่านก็เป็นพ่อ พระพฤษฐราฐ ในอง นึกในโทษสชาติ ท่านมีความตั้งใจมากว่าจะ รักษาสือทอบ ประเภนี่ การประพฤษฐรรม การปมเพนธา และการรักษาสิ่น ในแว่นแค่งของพระอง พวกท่านทำดีดีมาก จนกว่าท่าน เทวด้านนิ่มม้นให้ไปสาดแดงทำ ในโสวรอร์ เสร็จแล้วขอให้ท่านอยู่ เซสุขในสวรรณ์ สวรรณ์นี่มันมีของทิ้มเยอะนะ แต่ว่าพันมีร้านเนี่ย นึงจากทิธานไว้แล้ว ว่าเราจะปกของแพนดินให้มีรักษุทอบประเพนี การประพุทธทำการรักษาสิ่งการประเพนทาน แล้วเราจะกลับไป จะขอกลับไปสุดโลกมนุษย์เพื่อทำหน้าที่นี่ แม่ว่าอยู่บนสวรรณ์นี่จันดี ก็ไม่ปราทธนา ที่ถ้าเธอไม่ทิธานไว้ก็คงจะดิจัยก็คล้อยตาม เพราะว่ากินแรมก็ปราทธนา สิ่งที่เป็นทิ้มอยู่แล้วในสวรรณ์ ในการประพุทธเรา มันจะไม่ค่อยมีสิ่งย้าวยวน แต่มันจะมีสิ่งย้าวยุ หรือมีเรื่องรัมบาก แต่ถ้าเราตั้งใจแนวแน่ ที่จะอยู่จำบันสา โกฟ 3 เดือน แล้วก็จะทำอะไรที่ดีดี ตลอ 3 เดือน ไม่ว่าจะเป็นการปฏิบัติ การจริงกรรมัดทาน ที่ต้องเลือกการปฏิบัติ