เพื่อสุขอันไพบูลย์ พึงละสุขพอประมาณ [6942-5p]

Es gibt eine Person, die einem Umstand unterworfen ist. Sie ging auf dem Boden entlang, der heiß war. Dann setzten die Hunde russische Blumen in ihren Jangtse. Sie ging weiter, ohne Hitze zu spüren, ohne Geruch, ohne roten Fußboden, ohne chinesische Fußsohlen. Sie hatte Freude und Glück. Das war ein Zeichen. In dieser Zeit gab es ein Radio. Die Stimme des Buddha mit einer Dharma-Übertragung kam regelmäßig jeden Tag zusammen. Der Moderator war Phra Maha Phaiyabul, Ha Phi Bunno. Diese Sendung wurde von Munitha Yipanya Bhavana, Patna Yipanya, für mehr Wissen und Nibbana präsentiert. An jedem Wochentag war es die Zeit der Nithan Yipanya. Das war, was vorher war, was vorher zu sehen war, was vorher sein würde. Dies war ein Beispiel, damit die Zuhörer die Denkweise und die Art und Weise verstehen, wie man sich mit den tiefen Karmas der Worte der Mönche auseinandersetzt, die sehr tief sind, in verschiedenen Zeiten, mit vielen Menschen, sowohl mit sich selbst als auch mit anderen. Jetzt gibt es viele Dinge in diesem Moment, die Verwirrung verursachen könnten. Aber wir machen es klar, damit es übereinstimmt. Dies ist der Weg, den wir beschreiten, der zum Erfolg führt, aber es ist noch nicht vollständig. Wir müssen es vollständig machen. Die Weisen können es vollständig aufgeben. Die Geschichte von Phra Bo Ina, Phra Ro Pream, einer Person namens Sangka Pream, die eine Methode hatte. In jener Zeit war die Stadt Thikol DC, die bekannt war, aber Onyno. Mayoticlacl, die Bedeutung von Crown Fonrgasch Barr. Sangka Hbi Cildade Rank Aux Na Kobcience, das ist Ensen, Ckhf Cons, Kiffs. Sangka Szy Cham, Sangka Julius sind nicht. Es gab ein Thema, das Anç Rock hatte, und es gab Uing Ka Im, aber es gab noch immer das Geben von Almosen. Das Geben von Almosen geschah durch den Bau von sechs Tempeln, die alle getrennt voneinander waren. Sapan Ran 1.1323. Die Reisenden, die Liebenden, dachten noch daran. Diesmal, Sangka Pream, dachte er: Wenn wir ihnen geben, dann wird unser Haufen leer sein. Der Rest dieser Insel, der Garten, der Hügel, damit der Rest aufsteigt. Es war voller Waren. Er würde selbst gehen, weil er Geschäftsbeziehungen pflegen musste. Nikocheget kaufte und verkaufte Waren. Die Leute gingen dorthin, um Waren zu verkaufen, und kauften Waren hier, um sie dort zu verkaufen. Er baute ein System auf, um es besser zu machen. Also bestellte er, verschiedene Waren zu beschaffen. Jack, der Herr, der an der Reisbude stand, war sehr abgelenkt. Zwei Sorgen: Er verkaufte. Es war ein Trend in diesem Jahr. Er beobachtete, wer in Gefahr sein könnte. Würden wir jemanden beschützen? Was war gut, was war anders? Außerdem kam Sangka Phap in den Laden. Die Waren des Erleuchteten Buddha, nämlich die echten Paramitis. Er beobachtete, wie es war. Oh, diese lange Reise. Er kam mit einem Buch. Es gab Gefahren von allen Seiten. Würden wir uns verirren? Oder würde es Gefahren geben? Oh, es würde Gefahren geben. Nun, welches Verdienst würde uns schützen? Oh, wir würden durch das Verdienst geschützt, das aus dem Geben von Almosen entstand. Er ging diesen Schritt. Der Erleuchtete Buddha bat ihn, die Reisbude zu verlassen und zum Pier zu gehen. Der Weg, um zum Pier zu gehen, ja, Sangka Pream baute auch einen Pier. Er baute einen Pier. Der Weg, um zum Pier zu gehen, er ging einfach. Er selbst trug Sandalen und hielt einen Stock. Zur Zeit, als die Sonne gerade aufging und die Reise begann, war das Land reich und fruchtbar. Oh, dieser Ort, gutes Wasser, gute Erde, und es gab auch Reisfelder. Und die Zeit war reif, die Früchte würden fallen. Wenn wir nichts tun, werden wir nicht klug sein. Dies ist Uppama. Uppama bedeutet: Wir machen eine lange Reise. Alle, seht, eine lange Reise im Samsara. Und ihr seht das Verdienst. Hier ist der Mönch, der gute Taten vollbringt, gute Taten tut. Er ist nicht klug. Er ist einer, der im Samsara reisen wird und Probleme haben wird. Er ist etwa so. Das ist alles. Der Erleuchtete Buddha kam vom Weg, nahm einen ruhigen Baum, wusch die Füße, nahm Öl, damit die Hände und Füße heilten, ordnete die Füße mit duftendem Öl. Dann zog er die Sandalen an und ging mit dem Stock. Er trug die Sandalen, die duftend waren, und ging so weiter. Ja, der Erleuchtete Buddha ging, hielt den Stock, trug die Sandalen. Nach einer Weile ging er zurück zum Reisbudenbesitzer. Sangka Pream, oh! Er war sehr froh, dass das Almosen, das er gegeben hatte, wirklich ein Feld des Verdienstes war. Er war eine Person mit Weisheit. Also entstand volle Zuversicht aus dem gegebenen Almosen. Dies war nicht viel. Ein Paar Sandalen, ein Stock. Es dauerte 15 Minuten, nicht mehr als eine halbe Stunde, ja. Die Reise war nicht besonders. Nun, er ging selbst. Er ging mit dem Stock, aber er fühlte keine Hitze, kein Brennen, nichts. Es gab nur Freude, nur Glück, das im Herzen entstand, entstanden aus dem Geben eines Almosen. Durch diese Freude, oh, wir sind bereits Mönche. Es ist ein gutes Zeichen. Wir fahren los. Die Welt verläuft nach ihren eigenen Gesetzen. Es gibt immer Leid und immer Freude. Dies ist die Natur der Welt. Am siebten Tag, nachdem sieben Tage vergangen waren, geriet das Schiff in Seenot. Dass das Schiff in Seenot geriet, lag daran, dass die Navigation, das Steuern und die verschiedenen Kräfte nicht gut gehandhabt wurden. Dies geschah, weil der Kapitän schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schlief, schl Denn die Fessel des nationalen Ferrari, gleich dem Namen des ehemaligen Dna-Fam, ist schwierig, ein gewisser Gang, der sich bewegt, zeigt sich, liegt zusammen, ein Startup, Sangkharapram, kämpft, es ist einfach, man sieht es, alles, alle Spuren, wir gehen nur hin, mit diesem Verdienst, dies bringt uns tatsächlich Früchte in jeder Pāṇī, also müssen wir sicher im Tod versinken, um alles zu finden. Die Göttin sieht, dass wir hier Gutes tun, daher hilft sie uns so. Oh, die Welt, die Welt, wir schweben, dies zeigt die Gleichheit, die nehmen will, oder ein Paar hat genug, um die Welt wehen zu lassen. Das ist genug, das ist genug. Und bitte, o Herr, bringt mich zur Stadt Moli, die der Ort ist, an dem man mit der Stadt lebt, die Sie durchquert haben. Die Göttin hofft, wenn sie spielt, nicht wenig, sondern groß. Denomin, oder eine einzelne, wird als Boot gesendet. Oh, größer als das Boot von Sangkharapram, selbst wenn es noch achtmal so groß wäre, aber mehr als acht Uṣpa, Uṣpa, ein Uṣpa ist ein einzelnes Rind. Oh, es steigt, es hört bis zu Raja, das ist ein Rivan, ein Uṣpa. Dieses Boot ist acht Uṣpa lang, mehr als vier Uṣpa. Es gibt drei Mädchen, die das Boot betreten, nicht nur ein Mädchen, sondern drei. Und es gibt noch Sub, Sin, Sin, Ka, Pidnin, Jin, Da, die im Boot sehr viele sind, sehr viele. Oh, Sangkharapram, es sind wirklich viele Menschen. Man nimmt nur ein kleines Stück, aber man macht es groß. Denn mit dem Geist, der die Freude von Nang Mani Mekla hat, ist es so vollendet. Aber man vergisst die Diener nicht. Das heißt, man nimmt nicht alles. Warum? Oh, man wird zwei Personen sein und eine Person hilft, die andere hilft nicht. Dann kann man die Sīn nicht schützen, man kann auch keinen großen Verdienst damit erlangen. Also kann man nicht helfen, man folgt nicht der Sphak. Oh, so kann man die Zustimmung geben, ohne den Verdienst zu teilen. Man sieht, aber sie versteckt es, denn das, was sie trägt, teilt den Verdienst mit den Dienern, mit den Opata, die folgen. Bitte, gebt die Zustimmung zum Verdienst, den ich durch das Singen des Tha Elm erlangt habe. Gebt die Zustimmung zum Verdienst, den ich durch das Geben an Than Tatt und das Schützen der Sīn erlangt habe. Nang Mani Mekla nimmt beide auf das Boot und macht sich auf den Rückweg. Nach der Rückkehr mit diesem Boot isst man weiter. Höre, sei einer, der nicht verächtlich ist, schütze die Sīn, tue Gutes, übe Großzügigkeit. Dann trennt man sich gemäß dem Ya Thakam. Und wenn wir diese Dinge nicht nehmen, aber glauben, dass die Zeit für das Studium und das große Tun ausreicht, wissen wir, wie wir im Brīphū maßvoll sind. Dann ist unsere Gesundheit in der Zukunft gut, dann hat unser Geist in der Zukunft Kraft, wir werden nicht zur Beute der Kileed, wir finden das Glück, das Anbay Boot ist. Nur derjenige, der Weisheit hat, kann das maßvolle Glück aufgeben. Die Zeit, in der man das Beispiel aus der Geschichte von Sangkharapram hört, muss nur sieben Ban gehört wer

มีฉายคนนึงธรรมิ subjected to circumstance เค้าแกเดินไปตามวันพื้นศัย ที่ร้อนร他們 จองรี่ดิballoon ophilae then the dogs put Russian flowers in their Yangtze เดินไปอשה ไมารู้สึกร้อนสดุงสฐHIND เดินไปในทแทบ pantis, not to even smell ไม่มีรม ไม่มีรred ไม่มีหล่องเท้า Chinese มีความปลืมจัยดีใจ มีความปลืมจัยดีกลucht นั่นเป็นประวาด อินดีตอนับ สู้ชธานีวิทยุ พระจายเสียงแห่งพระเจธ ด้วยรายการธรรมภรรรภรุนมาพบกับต่ำมุฟังเป็นประจำทุกวัน โดยมีขับประเจ้าพระมาหาไพยบูล ฮาพี่บุญโน เป็นผู้ดำหน่อยรายการ รายการนี้ นำเสนอโดยมุนิทยิปัญญาภาวนา ปัตนาปัญญา เพื่อความรู้ยิงรูปรอม ละนิพาณ ในทุกวันสุข เป็นช่วงของนิธานปัญญา การบาดประเจ้า เป็นว่าวันมาก่อน สิ่งที่มาก่อน สิ่งที่จะมีให้เห็นก่อน สิ่งที่จะเป็นมาก่อน ก็วันทิฐาน นี่เป็นตนึง เพื่อให้ดำหุฟังได้ เข้าใจแนวทางการสิคสา และแนวทางการที่จ่าทำความข้อใจในกรรมซอนของพระพูดชาว ที่มีความลึกซึงแยะๆได้เป็นรายในยะ. ทั้งเรื่องต้นท่ามกลางที่สุด เป็นไปในหลายเวลา ได้กับหลายคนทั้งตัวเองคนอื่นด้วย ตอนนี้ดูความมากเยอะหลายอย่างในมะเลย อาจจะทำไม่เคยความสับสน อ้าว!เราก็ทำความก็จ้ายให้ตรงกัน นี่ไงทางข้าตั้งมันจะเป็นผิ้นเป็นในทางมักผล แต่ว่ามันพอประมาณย์มันยังไม่สุด ให้เราจะทำงายให้มันตื่นสุด ผู้มีปัญญาเห็น จะสามารักที่จะละสูกพอประมาณในผัจจุบัญนี้ได้ เรื่องราวicio พระเบาina พระร่อปเปรามคนหนึ่งที่ชื่อว่า สังค่าเปรามตัววิธี ในเชาดกนั้นเมืองติคือคолพDC ที่สำๆกัน แต่ว่าonyno. มายőติคละคล หมาย crown fonrgasch barr. สังค่าหบีค่ะildade rank aux 那คอบคience คือensen, ckhf cons , Kiffs สังค่าszyะคราม สังค่า Julius are not มีวางประเดżaที่ançอ rock ก็มีuing ค่า im แต่ว่ายังมีกันให้ทานด้วย ให้ทานโดยสร้างโรงถานไว้ถึงหกแห่งด้วยกัน ต้าละห่างละห่างนิฟ ให้ สับวันร้าน ๑.๑๓๡๡๓ เบื่อ คนเดินทางคนกำรัก ยังมาคิดอีกนะ ในคราวนี้ สักกระปรำให้ท่านตามการกาแล้วนี่ มีความคิดว่า อ่ะ ถ้าเราจะให้ท่าน ยี่ไปเลย ๆนี่ ซับกองเราก็อัดจะหมดก็ได้ ทางเหลือเกาะนี้ ไปสวนหปุ่ม ด้วยให้ต่อเหลือขึ้น มันทุกสินค้าเต็มรำ เขานี้จะไปเองล่ะเพราะต้องไปติดต่อการค้า นิโกชีเกต ซื้อข้ายของ คนของไปขายทางนุน ซื้อของทางนุนกว่ามาขายทางนี้ สร้างระบบอะไรอย่างต่างให้มันดีสักก่อน จึงต่อเหลือ สั่งให้หาสินค้าต่างๆมา เจค ปุ่นเจ้า อง อยู่ที่ผู้ข้าวขันต่ำอาด ขอบจากสมาธิมาก สอง สง คือขาย เป็นกระแสนในปีตรูวัดดู ในว่าใครจะมีอันตราย ไม่เราจะไปอันุกรา ใครดีอะไรต่างอย่างต่างอย่าง ประกอบว่าสังขาฟภาพนี่เข้ามาในขายของ ยานของพระประเจกพุทธเจ้า คือบรามาติธแท้นะ ปรามาติธแท้ ตรูดูที่เป็นยังไง โอ้โห เดินทางไกลนี้นะ ทางมาหาสมุดด้วย อันตรายมีรับด้าน เจ้าเราจะปลาดไภไหม หรือจะมีอันตราย โอ้ จะมีอันตราย เนี่ย เอาละบุญอะไรจะรักษาเก่า โอ้ เอาจัดได้รับการรักษาด้วยบุญ ที่เกิดจากรมแล้วรองทาว ไปไลก้าวนี้ ประประเจกพุทธเจ้า นี่จึง ขอจากผู้เขาขันตามาตรูดูแล้ว มาที่ท่าเหรือ ทางที่จะเดินไปท่าเหรือ นี่นะ สังการบามนี่ก็สร้างท่าเหรือขึ้นมาด้วย สร้างเหรือด้วย ทางที่เดินไปท่าเหรือนี่ก็มันเดินไปเลยนะ ตัวเองนี้ใส่รองทาวถือรม ในเวลาเชียงวันกำลังบอกเดินทาง ก็แรงน่าที่อุดมสมบูน โอ้ พื้นที่ตรงนี้ น้ำดี ดินดี แล้วก็มีเมลิดข้าวด้วย แล้วการเวลาก็หมอสมเป็นรูดูที่ผลมันจะตก แม่แล้วถ้าเราไม่ทำ ไม่ก็จะไม่เรียวว่าเป็นเช้าน่าที่ฉลาดทุกว่า เช้นเดียวกันดมวัง อันนี้เป็นอุปปะมะ ก็อุปปะมะว่า เราเดินทางไกล ทุกคนนะ ดูฝัง เดินทางไกลในสังสรวัติ แล้วก็คุณเห็นบุญยะเกต ก็นาบุญ ในที่นี้คือ พิกษุ ผู้ประดิบัดดี ประดิบัดชอบ ก็ไม่ชลาด ใกล้เป็นคนที่จะเดินทางในสังสรอาทนี้จะมีปัญหาเป็นคนประมาณ อยากก็ด้านนั้นเลย ตั้งก็จึงนี้หมด พระประเจคเวลาเจ้านั้น หอกจากทาง มาต่ายรมไม้แห่งนิ่ง ปติสัญธานกันพ่อรู้แล้ว ก็ล้างท้าว เอาน้ำมันหนว่า ให้หายมือหายปวด เชศท้าวแห่งให้เรียบร้อย ถ้าด้วยน้ำมันหอม เสร็จแล้วก็สวมร้องเต้าเขา ทวายรมไป น้ำกล้าวคำที่เป็นสุภาศิตต่าง ทวายทานก็นี้หมดทั้งไป ใช่ไหม พระประเจคเวลาเจ้า เดินไปเนี่ยก็ถือร้องท้าวสวมรม เดินไปน้อยนึงก็หอกไปเลย หอกกลับไปสู่ผู้ข้าวขนดมา สังกระภาพนี่ อุ้ย! ดีใจมากว่า ทานที่เราให้ไปแล้วนี่กับเนื้อนาบุญจริง ๆ เลย เป็นบุคคลที่มีรึดด้วย ก็จึงเกิดความมั่นใจไปติเต็มที่จากทานที่ให้ไปนั้น ของนี้ก็ไม่ได้มากอะไร ดมหวัง ร้องท้าวหนึ่งคู่ รมหนึ่งอัน เสียเวลาก็15 นาที ไม่เกินกลึ่งชุมโมง ใช่ไหม ทำลดการเดินทางก็ไม่ได้ดีเล่นอะไรไปมา เอาละตัวเองไปไง เอาก็เดินท้าวปลาวแล้ว แต่เดินท้าวปลาวไปไม่รู้สึกร้อน ไม่รู้สึกแสบ ไม่รู้สึกได้อะไรเลย มีแต่ปีติ มีแต่ความสุข เกิดขึ้นในชิดใจ ได้เกิดจากการให้ทานหนึ่ง ด้วยปีตินี่คิวะแม่เราเป็นมงคนแล้ว เป็นนิมสที่ดี ออกเรือเลย โลกมันก็เป็นไปตามเรื่องของมัน จุกก็มีทุกก็มี อันนี้คือคระแสดของโลก ทำให้ในวันที่ 7 ตัวฟัง หลังจากเดินต่างไปได้ 7 วัน เรือเกิดทะลูกขึ้นมา ที่เรือเกิดทะลูกขึ้นมานี่ เพราะการยา แนว การเซียว การแรงต่างทำไว้ไม่ดี อันนี้อัจจะเกิดจากการที่พูรับหลับ หลับหลับหลับหลับหลับหลับหลับหลับหลับหลับหลับหลับหลับหลับหลับหลับหลับหลับหลับหลับหลับหลับหลับหลับหลับหลับหลับหลับหลับหลับหลับหลับหลับหลับหลับหลับหลับหลับหลับหลับหลับหลับหลับหลับหลับหลับหลับหลับหลั ที่เทวดาที่ต้อนนับทือๆ ทั้งท่อนหลดด้วย ทั้งอะไรขึ้นต่างด้วย มีตัวพริสัตย์ ตรงนี้ก็คุณคนชายคนเอง มีสติสร้างแค่ในที่นั่น อื้ค่าสำหรัติกลัดขึ้นแล้วเนี้ย จะมัทหมอแต่โททธกนนั้นคนนี้ไม่ได้เลยนะ แต่มัทหมอจะหรื้อไงไม่ลิ้นวิทนามออก เฮ้ย ใครมาต่อเลือกทำไมเป็นอย่างงี้ แต่ว่า ความแต utila กำลังก็คือวะ ตรงนี้ไม่ได้มีปลูธ์ ไม่ได้มีสัสร้าย จะมากินนี่쪽กับป๊อมแล้วก็ไปกัน สองคล ที่เหมือนกันก็คือวะ จะมีเทปริดาชื่อ มนิไม discut น้องมนิ�� ag mอบมา opposed นำนั่นได้รับหรับมายจาก ถ้าจะต preparing all four ฮะรักษาสีน มีตรายสรรณธรรม พระพฤชิฟในมานดาบิดา ถ้าเกิดตกทุกได้ยากในฮะสมุนนี้แล้ว เธอรักษาเขาแล้วนะนะ จะได้บุ่นด้วย นี่แล้วเธอรักษาเขาเหล่านั้นนะ จะได้บุญด้วย แต่ประกวัตินางนี้ ไปเล่น ไปเพลิ่น ไปหาความสุขของเที่ยวดาอยู่ 7 วัน รู้หวัง ลืม ในช่วง 7 วันไม่ได้มาตรวด ดู ทะเลมาหาสมุดว่ามีคนที่ตามสปกนี้ ทำความดีมาแล้วเจอทุกอยู่ในทะเลนี้ มีไหม? ไม่ได้มาตรวด ด้วยความประมาณคุณเธอ พอนึกกันได้ โอ้โห ใช่ ๆ เราทำนาทีนี่ โอ้โห เล่น ๆ ไปเลย มันบางคนนะทุกฝั่งสมัยประจบันเนี่ย ทำงานในบริสัตว์ก็ตาม ทำงานเป็นกระจักการก็ตาม เพราะว่า ทำงานก็เหนื่อยแล้ว แล้วก็ทำงานหาตกเย็นกลับบ้านมา พักผ่อนสนอยทำไร? ดู สีรี่ ดู สีรี่ เป็นการพักผ่อนดูง แต่3 ถุ่ม คิดว่าจะ นอนสัก สี ถุ่ม 5 ถุ่ม ก็ นอน ว่าไปหนูเลย ตี สี ตี 5 ทำไม มั่นมั่น ดี สี รี่ โอ้ ลูก็ตอนื่นไป ตอนื่นไป มีสีนรักษา Mangda Bida และเกิดใจคุ้มนี้เรามีสวานของบุ่นเรื่องไป แต่เธอเค้ากลับตัวได้ตรงหวัง เดียววันที่ 7 มาตรวดดูเอ้าเจอสั้งกาป้ามนี้ โห.. คนนี้เขาเป็นคนดีนะเนี่ย เขาดูแร้ม Mangda Bida ดูแร้งคราบ กลัววันพร้ากเขาก็รักษาสีนเล่นตัง อู้ ถ้าคนนี้จะเกิดตายขึ้นมา นี่เราจะแย่แล้วเนี่ย เราจะกูกติเตียนได้ จึงจัดอาหารถาดใหญ่เลยตรงฝั่ง ใสทาท้องคำมีอาหารรดรสต่างๆ เป็นอาหารทิบของพวกเทวดา หอไปอยู่หน้าสังคลภามเลย ชื่อเชิญให้มารับภาษานาหาร ฝายสังคลภามต้องฝั่ง นับไปนับมานี่นี่มันคืนที่หกกันนะ ช้าอันนี้เป็นวันที่ 7 ก็นับได้ว่า อึดว่านี่เป็นวันประ ดูประฉันด้วยด้วยด้วยนี่ ก็จะมีพัติน พัตินมันมาต่างแต่วิธีคิดอยู่ในหัวหัว เราก็จะประโกษต้องมาเป็นคำพูด ถ้ามีใครเอาอาหารมาให้ในวันพระ นี่คือคือเป็นพัตินที่สังกระพรามนี้จะทำอยู่เป็นประหรับคือปฏิเศษ ขอจงนำพัติอีกออกไป จะไม่ได้ดูนานว่า แล้วคิดว่าจะปลอบเจ้าไหน ปลอบเจ้าไหน จึงร้องออกไปเป็นเพลง เป็นเพลงที่ก็แต่งกล่อนขึ้นนะ เพื่อให้แบบฉันโลกมใจกันเลยนะ แต่งกล่อนขึ้นให้เจ้าไหนฟัง ท่านสังกระพราม ท่านเป็นประหูสูติเป็นคนฟังธรรม รับการยกย่อมจากสมรภรรมต้องหลาย มาวันนี้ ท่านบนเผอร์ขึ้นอย่างนี้ ไม่สมกัวเลย ในที่นี่มีเรากันสองคนนี่ ท่านจะบนเผอร์กับใคร้าย สังกระพรามก็เลยเหนียวดูมาจากลูกน้อง อ๋อ มันไม่เห็นเที่ยวดาแล้วเนี่ย อื้อสงสัยมันจะไม่เห็นจริงๆ แม่มาหาว่าเราเภอเจ้าขึ้นอีก แล้วเราจะอาทิบายเขาฟังว่า มีเที่ยวดาอยู่ตรงนี้ เลยบอกกับลูกน้องก็กล้าเป็นคำกล่อนเหมือนกัน ร้องขึ้นเป็นคำกล่อนบอกว่า มีนังฟ้ายอยู่ที่นี่นะ เธอมีรูปโชมงดงามมากเลย ประหลับตึกเรื่องท้องคำต่างๆ ยกเอาถาท้องคำที่เต็มไปด้วยอาหารทิบ มาร้องเชิญเราให้บริโภค โดยจิตที่มีสักท่ามีความปลับลืม เราจึงตอบกับเธอไปว่าไม่บริโภค โดยจึงตามนามมันีเมคล่านว่าง ว่าอันนี้ทั้งเป็นใครเป็นเทวดาหรือมนุษย์ ทำไมถึงมาตำดีกับเขาพระเจ้าอย่างนี้ เธอก็เลยที่บายว่า ฉันนี้เป็นเทวดาที่ดูแล มาหาสมุนนี้อยู่ มาไม่ได้จะมีจิตคิดประทุศรายนะ มานี่เพื่อประโยชน์แก่ท่าน หวังจะให้ท่านเนี่ยผลจากความทุกคอนนี้ เอาละในมาหาสมุนนี้มีสิ่งต่างๆอยู่มาก ไม่ว่าจัก ยาน เรือที่นั่งที่นอนสับสิ่งต่างๆ ท่านอยากได้สิ่งไหน เดี๋ยวฉันจะจัดให้ ขอท่านจงขอมาเติด ท่านอีสบ ที่คนตัดไม้ก็ตามความลนลงไปในน้ำ แล้วก็มีเทพารัก เขาก็อยากจะมาช่วย ก็เลยไปงมความกินมา ความของท่านไม้ กุ้งอย่าเอาไรก็คือเขาจะไห้อยู่แล้วเวลา สังการพลาพนี่ ยูไม่ได้คิดถึงว่าจะเอาอะไรด้วยสามนะ คิดก่อนมา เออไอตีเราเค้ามาช่วยเราเนี่ย ทำไมเขาถึงมาช่วยเรานะ คิดถึงอย่างนี้ก่อนนะ ก็ครูก็ไม่อยากจะรipe games มา แต่เจ้าประดาฮองにไม่ความทำ 이렇게 ผมช่วยได้ downstream ก็มีหน้าที่นี้โดยชะพอurs分享bulleteers whatsoever กำohner Turk กำลังเดeko เพราะว่ากาญบ่วงสวational Ferrari เท่าชื่ออดีบาย ดนะแฟม เขา difficult รุวหนึ่ง เดินก์ ก้าย่มอย่าง้อยู่ สดงอยู่ ล่วมบากอยู่ startup สังะพราม สู้ แม่ง่าย ดูนึง ทั้งรม ทั้งร่องท้าว เราก็แค่อุทิตไป วะโท้ ด้วยบุญข้อดนี้ นี่จริงรับให้เราได้ผลทุกแข็งปาณี นี่งั้นเราต้องจมตายกลางมาหาสหมดแน่ เทฟธิดานี่ เขาเห็นเราทำความดีตรงนี้ เพราะจึงเรามาช่วยเราอย่างนี้ อุ้ยโลกน่ะ โลกน่ะ เราร่อนก็นี่สำเห็นสมบนที่จะเอา รือแพร์พอมีบายให้โลมมันพัดไปได้ แค่นี้แล้ว พอแล้ว แล้วก็ขอให้ท่านไปส่งฉันที่เมืองโมรลี่นี่ ที่เป็นท่ารือที่อยู่กับเมืองที่ท่านได้เดินต่างจักมา เทพิดาต่างหวัง เวลาเล่นนี่ ไม่เล่นน้อยน้อย เล่นใหญ่เลย เดนอมิน รือขึ้นมาลำหนึ่ง ส่งเป็นรือที่ โห ใหญ่กว่ารือที่สังกระพรามต่อให้สาวน์มาอีก 8 เท่า แต่กว่า 8 อุสภา อุสภา อีกก็คือโคตัวหนึ่งมันลอง อ้าว ขึ้น มันได้ยินจนถึง รายาไหน คือ รีวาน 1 อุสภา รือนี่ ยาว 8 อุสภา กว่า 4 อุสภา มีสาวก็รดลือ 3 สาว ไม่ใช่แค่สาวเดียวนะ มี 3 สาว แล้วยังมี ซับ สิ้น สิ้น คา พิดนิน จิน ดา อยู่ในรืออือกมาก มาก โอ้ย สังกระปรามนี่ เป็นคนมากน้อยแท้ ขอเอาของนิดเดียว จัดให้ใหญ่เลย เพราะว่าด้วยจิตที่มีปิติของนังมันีเมคลา จัดไปงี้เต็มที่แล้ว แต่ไม่ได้ลืมคนใช้นะ คือจอจงไม่เอา ทำไม โอ้ว ว่าจะมันอยู่กัน 2 คนแล้วช่วยคนเดียวอีกคน 1 ไม่ช่วย ก็ไม่ได้รักษาสีน ไม่ได้ทำบุญค่อนนั้นด้วย ก็เลยช่วยไม่ได้ ไม่ตามสปก โอ้ว อย่างนั้นให้อันุโมทนาได้ไม่แบ่งบุญไง ลองดู แต่เขาลับ เพราะที่ใส่ก็จึงแบ่งบุญให้คนใช้ ให้อุปตาที่ตามมาด้วย ขออยด้วย ให้อันุโมทนะบุญ ที่ฉันน่าร้องเธ้าเอลม ให้อันุโมททนาบุญ ที่ฉันได้ให้ธานตั้ง ตี้กับรักษาสีนด้วย นางมันีแม่คลานี่ก็อุ้มขึ้นเรือทั้งสองคนเลย เดินทางกลับสูมมือได้ หลังจากกลับมาแล้วด้วยเรือนี้ก็ด้ามากินต่อไป น้องฟังเป็นผู้ไม่ปรามาศ รักษาสิ้นทำความดีให้ทาน แล้วก็แยกๆไปตามยาธากรรม แล้วถ้าพวกเราไม่เอาสิ่งเรานั้น แต่เชื่อเวลาให้หมดสมในการสึกษาทำมาก รู้จักประมาณในการบริภู เวลาต่อไปสุขภาพเราก็ดี เวลาต่อไปจิตใจเราก็มีพลัง ไม่ตกเป็นต่ายของกิเล็ด เห็นสุขอันบายบูต คนที่มีปัญญาจึงจะละสุขพอประมาณได้ ซึ่งช่วงเวลาที่เห็นตัวอย่างจากเรื่องของสังกระบรามนี้ต้องฟังแค่ 7 บันเท่านั้นเอง บดประกาธานี้ มาจากประบาลิดว่า มัตตาสุขภาลิจาคา ปัญเสเจ้บิบภูลังสุขัง พร้อมก็จัดแจ้งสัมพารา เคียนจดไม้แน่นำตัวฝากลูกส่งไป ไปให้เพื่อนของต้นอยู่ที่มันประมาณตะสิ รับแล้วก็ก็เรียน เรียนมนเรียนอะไรต่างทำพิษีอะไรอย่างต่าง มีพวกรื่อสี่ที่อยู่ในปลา ก็จะรู้เรื่องนี้ จะเอาลองไปหาพวกรื่อสี่เรานั้นดูดีไหม ซึ่งรื่อสี่ที่ประมือประมาณตะสี่เขาหมายจึงนี่ คือประประเจ้กบุรยชาตัวทุกฟัง ปัญญา hey จะเป็นเรื่องที่เกิกจากซู้สิมามานพเนฟนิเขารู้ขึ้นเอง บะลูกประเจกพระเยี่ยนแล้ว มีอริธมีอะไรต่างๆ ชาวบ้านเนี่ยกองรู้ข้าวไง รู้ฟัง เพราะซู้สิมามานพบอกบว่าแล้ว มาบินดบาแล้ว โอมี انซี้ปองสาย เห็นแล้วก็นับถือ กำสอตลายงต่างกว่าลுกซึง อุ้ม...จึงเป็นพราทที่มีชื่อเสียมากเลย เพราะประเจกพุทธเจ้าชื่อสุสิมะ มียอยู่ไม่นานตัวหรัง ในกำลังพระรามผู้พ่อสังกระรามเดินทางมา สุสิมะประเจกพุทธเจ้าพระนิบาตแล้ว พวกชาบานกูเลยทำสตู ถ่าไหวท่าน ไม่รู้หรือว่าลูกนิดเรียนจบวิชาจัก อาจารย์เพื่อนที่เป็นอยู่มันประรัสี เราก็ไม่รู้ด้วยมาเป็นพระเจกพุทธเจ้า เราก็ไม่รู้ด้วยว่าตายแล้ว สามขาวพร้อมกันในทางฟัง ก็อึงไปเลย ร่าให้กลำกรวน ด้วยความกรวนคือไม่ได้ว่าเสียสติ ร้อยกริดบนหินเนี่ย วู้ อยู่เป็นร้อยปี น่าวิธราบ นี่ร้อยกริดบนหิน อยู่นาน ตกน้องลกลึก เหมือนเที่ยวไอทาสนี่ เป็นอย่างงั้น การทำบุญให้กับเจดีของพระเจคพระเจ้าชื่อสุสิมานี่ ทำให้เวลาเดินทางจัวที่ไปเมืองไว้สาลีในครั้งนั้นที่สดายรัตนาสูตรนี่ มีคนทำหลวนทางแปลโยด น่าร้าบเรียบเตินทางเรื่องรม มีพื้นสมัมจมอ เพราะด้วยผลกรรมที่กระทำในการเกลียสายลงร้านประเจดี ทำให้หลวนทางก็มีการเกลียสายเดินนุ่มเท้า ไม่กรุกค่ะ ไม่อยาปเท้า ด้วยการบุชาดอกไม้ที่สถูกเจดีนั้น จึงนำให้ คนทานนี่ประกดว่าเขาปรอยดอกไม้ สี สีตั้ง ๆ ไม่น้ำคงค้าหนึ่งพวกพยาหน้า นี่ก็ทำดอกบัวทั้งสี สี ห้าสี ให้ดาดเดิน ด้วยการที่ประกปรมน้ำที่ประเจดีของพระประเจบุชานั้น ทำให้จึงมีฝนบกรณี ตกที่เมืองไว้สาลี แต่ด้วยการยกแผ่นทงใช้ทงคืนภาพุกชัดไว้ ทำให้ในวันที่ปรมน้ำมนที่เมืองไว้สาลี สดงรัตนาสูตรนี่ ทุกทั้งจากวานี่ มีทงใช้ทงคืนภาติด บับสวยงามไปจนถึงอากาศนิธรรมพบเลย การที่มีความหยึดถือมากขึ้น มีความหยึดติดมากขึ้น จะเอาชนะกิลล่ายในตรงนั้นได้ ต้องอาศัยการพ่าวนา ปัญญาพ่าวนา ทุกวัน สามารถสลาสุขพอประมาณตอนนี้ได้ ทึงจะพบสุขอันภายบุนข้างหน้า ยังมีเรื่องสตายนี้ แนว ๆ นี้อีก 2 3 เรื่อง ดูมฟัง ที่กระเบาจัดตาไว้ ถึงอยากจะนำมาเล่าวอ่าว ๆ ให้ฟังไม่สตาต่อไป ในวันนี้ นำเสนอหัวข้อตีม คือการที่เราจะเห็นสุขอันภายบุน แล้วพึงสลาสุขพอประมาณในวันนี้ การที่เห็นอย่างนั้นได้ ก็เป็นผู้มีปัญญา อย่างนั้นได้ ปัญญาเกิดแล้วนั่นเองตุบฟัง ในในการดรมรบรุณช่วงของ นิทานปัญญานั้น จะมาพบกับตำฟังเป็นประจำในทุกวันสุข ตั้งแต่เวลาตี 5 ตั้ง 6 มงเช้า ตั้งสตานี้วิธียุ ก็ราชายเสียงแบบประเทศไทย วันนี้ได้นำเสนอ นิทานชาดกรึ่งของสังคาพร้าม อยู่สองเรื่อง เรื่องหนึ่งชื่อว่าสังคาชาดก อีกเรื่องหนึ่งเป็นนิทานดำบด ชื่อว่าบุราปกรรมของประอง ทรงฟังสามารถติดตามราฟังได้ ในระบบประเทศ หรือว่าที่ เวบไซ ปัญญา.org รายการนี้ นำเสนอ โดยมุนนิที่ปัญญาป่าวนะ ซึ่งมีข้าวจ้าอบราภาพไพบูล หาพี่ปุนโน เป็นคุณมนุ่นรายการ แล้วพบกับไม่ได้วันพรุ่งนี้ จุดเลยป่อน